Anna Pisze

Niby taki zwyczajny dzień. No nie, sobota, to zawsze dzień miły sercu był, nawet wtedy gdy jeszcze nie było „gierkowej soboty”. Ktoś pamięta, że pierwsze wolne od pracy soboty tak były nazywane? Wydawało mi się, że to dzień najpiękniejszy w świecie, mogłam zostać z dziećmi w domu, nadgonić tygodniowe zaległości, których się zawsze uzbierało. W końcu praca i dojazd zabierały mnóstwo czasu, metra nie było jeszcze, zakupy – do łatwych i szybkich  nie należały – robione na dodatek z myślą co też te moje Brysie w domu narobiły…  A przecież wiadomo, że chłopcy plus sąsiedzkie towarzystwo po powrocie ze szkoły to zawsze jakieś niesamowite pomysły 😊 jak choćby zbiorowe bieganie po dachu czteropiętrowego bloku czy skupianie promieni słonecznych szkłem optycznym aż do zapalenia na balkonie gazety wniesionej potem na butach do pokoju razem z płomieniem… O szkole i związanych z nią „atrakcjach” wolałabym zapomnieć, ale się nie da. Awersję do instytucji mam do dziś, szczególnie w obecnym kształcie i współczuje młodzieży z całego serca.

Dzisiejszy dzień jest wyjątkowy z innego powodu – to urodziny mojego taty, zapaliłam świeczkę na kominku jak zawsze robię. Wspomnienia o tacie są tu:    https://annapisze.art/?p=2171 oraz tu:    https://annapisze.art/?p=3006

Za oknem w tej chwili świeci słońce, zimno nie jest choć wiatr jeszcze mocno wieje. Zaraz wyskoczę do Biedronki, puszki dla psiepsiołów mi się skończyły i to podstawowy zakup będzie. Wróciliśmy z łąki i śpią sobie w najlepsze po śniadanku 🙂

… gdzie może być lepiej niż tu? …

… jak mi robią fotkę wolę otworzyć oczy, tak na wszelki wypadek muszę mieć wszystko pod kontrolą 🙂 …

W ogródku ostatnie przekwitnięte marcinki wyrwałam, „panienek” nie ruszam, jeszcze kilka kwitnie. Zauważyliśmy z MS prześliczne małe ptaszki, które nasionka zajadały ze smakiem. Nie wiem kto one zacz 😉 lecz cudne. Nie udało mi się zrobić zdjęcia, nie chciałam ich płoszyć, a na zrobionych przez szybę nic nie dało się zobaczyć. Całe stadko, chyba ze 12 ich było, sfrunęły i potrafiły się utrzymać na wiotkich gałązkach kwiatków 🙂

… marcinki jeszcze pięknie kwitnące …

… rozchodniki , czyli pancerne kwiatki, kwitną nadal i będą sobie tak stały do wiosny, wyglądają ładnie obsypane śniegiem …

Weekend może będzie słoneczny i da się iść na dalszy spacer w ramach poprawy formy własnej i psiepsiołów. One są cudne gdy się namawiają do wspólnego działania. Spoglądają na siebie, coś sobie dają do zrozumienia po czym np. zapierają się w miejscu co oznacza „ani kroku dalej”, albo „biegniemy” 🐕🐕😁  Przed wejściem do domu sprawdzają czy nie ma w pobliżu Franka. Ponieważ było zimno i deszczowo ostatnimi czasy Franuś spędzał u nas sporo czasu i… niespodzianka, wskoczył MS na kolana i spał pełen zaufania 😍😍😍

… i jak Franusia nie kochać? 🙂 🙂 🙂 …

Spokojnego weekendu mimo wszystko i na przekór. Trzymajcie się zdrowo!

Dostałam książkę o Warszawie napisaną przez Grzegorza Piątka pt. „Najlepsze miasto świata”, którą przeczytałam z wielkim zainteresowaniem. Niech sobie mówi kto co chce, ale ja pamiętam z opowiadań jaki entuzjazm towarzyszył odbudowie. Znam hasło „Cały naród buduje swą stolicę”, mój dziadek też jeździł budować. Ciekawe jest, że plany pięknego, nowoczesnego miasta już przed wojną tworzyły się w głowach architektów.

Kawał historii pokazany wg mnie w sposób wiarygodny, prawdziwy, obiektywny zawierający różne punkty widzenia, także z punktu widzenia zwykłego człowieka, który miał to szczęście, że przeżył wojnę i po prostu, po ludzku, zwyczajnie chciał żyć. Taka zresztą była większość. Przecież jedynie garstka siedziała w lasach czekając na III wojnę światową i mordując przy okazji rodaków, którzy im się nie podobali… Niezależnie od poglądów ludzie chcieli odbudować Warszawę. Dopiero epoka szalejącego stalinizmu stłamsiła chęci i kreatywność.

Warszawa jest i moim miastem. Mieszkam tu przeszło pół wieku, spędziłam całe świadome, dorosłe życie. Wprawdzie teraz zakotwiczyłam w Piasecznie, ale między Warszawą a Piasecznem nie ma praktycznie żadnej odległości, więc się nie liczy 😊

Dzisiaj znamienna data – 11 listopada. Niestety, kojarzy się z zadymami, bojówkami narodowców, marszem neofaszystów przez miasto, które podniosło się z gruzów, ale na wieki przesiąknięte  pozostanie krwią tysięcy obrońców, powstańców warszawskich. I tych właśnie żołnierzy  – pani Wanda Traczyk-Stawska mówi tak o sobie – po chamsku zagłuszali ci, co będą dziś demolować miasto pod patronatem państwa, czyli obecnych rządzicieli. Policja ostrzega, miasto usuwa wszystko co mogą „świętujący” wykorzystać do niszczenia Warszawy. Kolejny powód będzie do wstydu przed całym światem, dowód, że decyzje kilku instancji sądów można wyrzucić do kosza, bo rządzący mają je w …  „głębokim poważaniu” czyli jesteśmy w czarnej doopie. Dwa lata temu z okazji 11 listopada pisałam o Galicji – https://annapisze.art/?p=2150

Od Luci  – https://pozagranicamipolskialenietylko.home.blog/ „ukradłam”  słowa, które zamieszczam, bo uważam, że warto. Sama bym lepiej za nic na świecie nie powiedziała. Nawiasem mówiąc uwielbiam panią Kasię Kasię 🙂

Katarzyna Kasia: „To, co spotkało Panią Izę, tak naprawdę może spotkać każdą kobietę w Polsce. Ja sobie dzisiaj o tym myślałam, kiedy szłam właśnie przez Warszawę, ten marsz był głównie milczący. I właściwie oprócz tego hasła -Ani jednej więcej- niewiele tam krzyczano, ale jak sobie myślę, każdy poród to jest bardzo trudna sytuacja. Nie słyszałam nigdy jakiejś idyllicznej opowieści o porodzie, gdzie jakieś tam ptaszki ćwierkają. Zazwyczaj jest ból i to jest bardzo trudne. I jeżeli idzie się rodzić dziecko do szpitala, do którego się ma zaufanie, że tam o nas zadbają, to człowiek jednak czuje się zupełnie inaczej niż, kiedy idzie nie wiedząc, co go czeka. Może go czekać to, co spotkało panią Izę z Pszczyny. Tak myślałam sobie o tym, że gdyby nie mądrzy lekarze, to w przypadku mojego porodu, nie byłoby na świecie ani mojej córki ani mnie, bo życie nas obu było bardzo zagrożone. I jak tak sobie dzisiaj szłam przez to nasze miasto i myślałam o tych innych pochodach, o tych marszach w całej Polsce, no to bardzo mocno czułam ten strach. I to, że żaden Narodowy Instytut Rodziny i Demografii tego nie zapewni, tego nie naprawi. Bo my – Polki – boimy się zachodzić w ciążę. Jak sobie wyobrażę sytuację, w której człowiek jest całkowicie bezradny, całkowicie zdany na decyzję innych ludzi, którzy się boją, potwornie się boją, czego nie zrobią, to będzie bardzo źle, to myślę sobie, że doszliśmy do jakiegoś takiego momentu w historii Polski, kiedy naprawdę tak już nie może być!”    Dr Katarzyna Kasia /Źródło: Szkło Kontaktowe TVN24 6listopada 2021

Tak mi się skojarzyło, że porównać można dwa marsze…  a właściwie to nie ma porównania.  Jeden „powstał” spontanicznie, z potrzeby serca dla uczczenia ofiary nieludzkiego prawa, jako wyraz solidarności, wspólnoty, poparcia praw kobiet coraz bardziej łamanych. Drugi – nie mam wątpliwości – znowu przyniesie obrzydliwe hasła, nienawiść, dzielenie i wartościowanie ludzi, zniszczenia, a symbolem jest wstrętny plakat nawołujący na marsz, do złudzenia przypominający hitlerowskie obwieszczenia. I to  wszystko popiera rząd i daje takiemu komuś będącemu twarzą bojówek,  mnóstwo kasy. Natomiast Muzeum Powstania Warszawskiego nie dostało nic. Pozostawiam bez komentarza.

Mimo wszystko „Jeszcze Polska nie zginęła” i nadzieja na normalność we mnie żyje wciąż, też nie zginęła! Mimo wszystko!

…powyższy cytat pochodzi z tej pozycji, pracy zbiorowej wydanej przez LSW w 1981 r. …

Oby nie było powtórki z historii, bo są tacy, którzy woleliby żyć w średniowieczu, więc różne sytuacje są możliwe. Nadzieja w tym, że „ludzi dobrej woli jest więcej’! Mimo wszystko!

Mimo wszystko nie dajcie się i mimo wszystko trzymajcie się zdrowo!

Dzień 30 października 2014 roku zaliczam do najszczęśliwszych dni mojego życia, był to bowiem pierwszy dzień prawdziwej wolności, czyli pierwszy dzień emerytury 😊 Po wielu koszmarnych przeżyciach (dla mnie, nadwrażliwca) w ostatnim okresie pracy, nareszcie nie musiałam tam iść. Żeby było jasne – wykonywanie swoich służbowych czynności baaardzo lubiłam, do tego stopnie, że nie wyobrażałam sobie zmiany nawet za cenę następujących potem nieprzyjemnych, trudnych sytuacji. Przeżyłam, przetrzymałam, żal pozostał o zniszczenie ośrodka kultury niegdyś prężnie działającego i zaspokajającego potrzeby ogromnej liczby mieszkańców stolicy. Skończyło się, koniec, kropka, amen. Zaczął się dla mnie nowy etap życia choć jeszcze do tej pory koszmary pracowe mi się czasem śnią, ale coraz rzadziej, tak jak matura z matematyki albo egzamin z gramatyki historycznej czy opisowej. Na szczęście budzi mnie z tego szczekanie Skitka wołającego najczęściej, że Franek przyszedł 😊 Teraz – choć czasu wciąż brak, obowiązki nowe przybyły, kondycja nie taka jak dawniej i dochodzą różne problemy dnia codziennego – jestem szczęśliwa 😊

… Franuś śpiący mi na nogach podczas rozmowy z Magdą 🙂 …

Wpisując się w trend dbania o naszą matkę Gaję (czyli Ziemię), co zresztą staram się robić codziennie w miarę swoich skromnych możliwości, zrobiłam własnoręcznie wiązankę dla siostry (oraz jej męża i teścia) wykorzystując bluszcz i gałązki tui z ogródka, piękne liście zebrane w lasku, do tego MS uciął kilka gałązek z owocami róży. Wyszła piękna i kolorowa dekoracja, sama się nie spodziewałam takiego efektu. Żartowałam, że może Lucy mi się przyśni i powie czy jej się podoba 🙃 Siostra mi się nie przyśniła, ale nocą znowu byłam w Tenczynku. To jest niesamowite uczucie. Zastanawiam się czy przypadkiem nie straszę nocami obecnych właścicieli babcinego domku 😉

… wyszła ładna i kolorowa wiązanka …

W naszym osiedlu padła propozycja, aby w halloween wywiesić jakieś dekoracje w tych domkach, do których  dzieciaki mogą przyjść po cukierki, żeby nie dzwoniły tam gdzie ich nikt nie chce. Zrobiłam więc straszydło i powieszę pod oknem przy drzwiach wejściowych. Cukierki już kupiłam, nie widzę powodu odmawiania dzieciakom odrobiny radości. Tym bardziej, że zwyczaj z dynią i świeczką w środku znam z opowiadania taty i dziadka. Na polskich wsiach był taki zwyczaj i najwyraźniej razem z emigrantami powędrował do Ameryki. Teraz stamtąd powrócił w postaci zmodyfikowanej nieco i nie rozumiem skąd tyle hałasu. To znaczy rozumiem, rzecz w objęciu „rządu dusz” w każdej dziedzinie i pod każdym względem, co ze zgrozą obserwuję w sejmie chociażby od ostatnich kilku lat, słuchając idiotyzmów nie mieszczących się w normalnej głowie, ale za to pasujących do głów wypełnionych rozpełzłą pajęczyną… Staram się „odrywać” od tego, ale nie bardzo wychodzi. Najbardziej boję się brunatnienia wokół, jestem przerażona tym, że z najdalszych kątów wyłażą zupełnie jawnie i z akceptacją widma brunatnej przeszłości, że po ulicach Warszawy znów będą maszerowały brunatne bojówki depcząc po kościach ofiar nazizmu wciąż jeszcze znajdujących się głębiej w ziemi, pod budynkami, brukiem ulic… Przecież przelana tam krew  jest i będzie…

… straszydło zrobiłam z kartek starego kalendarza 😵…

Mam marzenie, że Święto Niepodległości będziemy obchodzić radośnie i wesoło – jak choćby w Stanach – ale to tylko marzenie. Jesteśmy tak porąbaną zbiorowością, że to niemożliwe. Nie piszę „narodem”, bo do tego nam daleko. Może kiedyś, w przyszłości… ale bardzo dalekiej. Lekcji historii nie przerobiliśmy przez dziesięciolecia i nie grozi nam to na razie. Mamy wybitne jednostki, to prawda, ale one najczęściej wyjeżdżają za granicę, żeby móc działać, tworzyć, rozwijać się, tutaj zostaną utrącone, stłamszone, ukarane za inność, bo inności w żadnym wymiarze nie tolerujemy jako ta zbiorowość co ma pajęczyną mózgi powleczone… Ale marzenia są po to, żeby je mieć… No i tak to…

Trzymajcie się zdrowo!