Anna Pisze

Tymczasem młodzi uknuwszy spisek dopracowywali jego szczegóły.

– Pozwólmy trochę rodzicom odpocząć – powiedział Doman.

– Należy się, ostatnio babcia daje im nieźle popalić – dodała Bogna.

– Wy wiecie najlepiej – wtrącił Hubert trzymający Marysię za rękę.

– W końcu kilka dni nie sprawi różnicy skoro przez kilkadziesiąt  lat się nie znali. Niewiarygodna historia – powiedziała z zadumą Jagna.

– To może bardzo chcieliby się poznać? – zapytał  Alan.

– Przecież nic nie wiedzą o sobie. Jeszcze nie wiedzą – Marysia wyswobodziła rękę. – Na razie tylko Bogna i Hubert wiedzą, że są kuzynami. Trzymaliśmy przecież całą historię w tajemnicy, dopóki nie zyskaliśmy absolutnej pewności co do stopnia pokrewieństwa i nie zgraliśmy wszystkiego do końca.

– Maryśka, – Jagna była wyraźnie wzruszona, – Maryśka, właściwie to oni  – wskazała na „odzyskanych” kuzynów – tobie zawdzięczają rozwiązanie tej niezwykłej zagadki. Gdybyś nie pojechała wtedy na rozmowę z panem Horacym…

– Gdybyś nie zastąpiła mnie w „Filiżance”…  – uśmiechnęła się Marysia.

– Gdybyśmy nie pojechały do Szczawnicy na zimowe ferie… – dołączyła Bogna.

– Gdybyście nie spotkały na promenadzie pana Horacego… – Doman spojrzał na podekscytowaną żonę.

– Gdyby twoja mama nie znalazła zdjęcia, a mój dziadek nie pokazał mi swojej tajemniczej fotografii –  dodał Hubert

– Gdyby Hubert przed laty nie wpadł do Dunajca – zachichotała Marysia.

– Gdyby Ewa nie zjadła jabłka z zakazanego drzewa, to by z Adamem w raju zostali – wykazał się Alan.

– No, moi drodzy, jeśli dotarliśmy do czasów biblijnych, to z nami źle – zarechotał Doman. – Najwyższa pora wrócić do rzeczywistości.

– Nie na darmo mądrzy ludzie mówią, że nie ma przypadków i że wszystko dzieje się w najbardziej odpowiednim czasie – poważniejąc powiedział Hubert. – Moja mama zdecydowała, że wraca do Polski. Pomyślcie, akurat teraz! Przylatuje za cztery dni i tym sposobem będzie uczestniczyć w tym całym przedsięwzięciu pod tytułem spotkanie rodziny, która nic o sobie nie wiedziała.

– Moja mama całe życie chciała mieć rodzeństwo – powiedziała Bogna. – Teraz się dowie, że ma siostrę prawie, no, stryjeczną chyba.

– Przyrodnią? – zapytał Alan.

– Nie, przyrodnimi braćmi są mój dziadek Lidek i pan Horacy, stryjek Horacy, nie, dziadek stryjeczny? O matko, jakie to skomplikowane – jęknęła Bogna.

– Mów mu wuju – powiedział Hubert grubym głosem na co wszyscy roześmiali się mając jednoznaczne skojarzenie z panem Zagłobą.

– Strasznie komplikowali sobie życie nasi przodkowie takim dokładnym nazywaniem  pokrewieństwa. Najlepiej jest najprościej, bo można różne gafy popełnić i mieć kłopoty  – stwierdził Alan. –  Na szczęście teraz się  nie przywiązuje już tak wielkiej wagi do tych różnych nazwań.

– Na szczęście. Jest wiele rodzin tak zwanych patchworkowych  – zauważyła Jagna. – W tym przypadku nie dojdzie się do ładu kto jest kim dla kogo i jak go nazywać.

– Właśnie, pomyślcie tylko kim byłyby dla siebie Bogna jako ta… przyrodnia kuzynka, czy coś… i Marysia, jako partnerka Huberta –   kontynuował Alan.

– Żona, człowieku, przyszła żona – sprostował Hubert.

– Mówiąc szczerze wisi mi i powiewa jak się kto nazywa, ważne, żeby nam wszystkim było dobrze. Mogę być nawet świekrą – zaśmiała się Marysia.

– Racja, to przecież jest najważniejsze –  przyznała Bogna. – A świekrą może kiedyś będziesz.

– Hubert, – zainteresował się Doman, –  czy ty swojej mamie opowiedziałeś o tym całym pomieszaniu z poplątaniem?

– Tak, ze szczegółami i dlatego zdecydowała się przyspieszyć powrót. Poza tym chce koniecznie poznać Marysię..

– No nie wiem, może lepiej z tym zaczekać na po ślubie – zaśmiała się Jagna. – Z teściowymi różnie bywa. A po ślubie to twój ci on i żadna teściowa, czy inna  świekra nie będzie ci straszna.

– Toś wykombinowała – skrzywiła się Marysia. – Nie znasz mnie? Ludożerców się nie bałam, a mamy Huberta mam się bać?

– Jak to ludożerców – niepewnie spojrzał Hubert na narzeczoną. – Czy to ja powinienem zacząć się bać?

– Hi hi, jak chcesz to się bój. Ale ja ludożercą nie jestem.

– Robiła reportaż, była na wyprawie w Nowej Gwinei – pospieszyła z wyjaśnieniem Bogna. – Genialne zdjęcia stamtąd przywiozła…

– Aha, już wiem, nagroda National Geographic, przecież wiem tylko nie skojarzyłem – uderzył się w czoło dłonią.

– Nie bij się po głowie, bo będziesz miał głupie dzieci – poradziła Jagna.

– Nie on będzie miał tylko Maryśka – zaśmiała się Bogna.

– Dajcie już spokój wygłupom i wróćmy do tematu – powiedział Doman. –  Mamy tydzień na zorganizowanie spotkania. Jak to rozegramy, żeby starsi zawału z wrażenia nie dostali?

cdn.

Do słowackiej Leśnicy nie poszli, ani też Drogą Pienińską się nie przespacerowali, ponieważ na teren Pienińskiego Parku Narodowego nie wolno chodzić z psami. Inga głośno złorzeczyła wszystkim, przez których taki zakaz został sformułowany.

– To na pewno przez takich co puszczają psy bez smyczy, tak samo w Lesie Kabackim. Niech ich piorun strzeli! Żebym ja nie mogła z własnymi, ułożonymi, mądrymi psami na smyczy przejść się nad Dunajcem! Kasia mówiła, że całe Kabaty wzdłuż i wszerz przeszła i przejechała rowerem milion razy, zawsze w towarzystwie psów, a teraz zabronili. Wcale mi się to nie podoba, żeby ich….

Mimo to odwiedzili mnóstwo ciekawych miejsc. Codziennie chodzili rano po Parku Górnym, potem Feliks brał matkę na spacer, po obiedzie szli z psami na dłuższą wycieczkę, wieczorem znów chodzili po Parku, oglądali pl. Dietla w nocnej odsłonie, wracali obok  Dworku Gościnnego. Kilkakrotnie mijali elegancko ubrane towarzystwo uczestniczące w jakiejś imprezie w Dworku, który dysponował imponującą salą koncertową. Czasem ubiór zupełnie nie współgrał z zachowaniem osoby go noszącej…

Pewnego popołudnia wybrali się na spacer w stronę Jaworek, obejrzeli po drodze uliczkę Samorody nad Grajcarkiem, którą Kasia zachwalała jako urokliwą i koniecznie kazała zobaczyć. Akurat była rozkopana, ciągnięto rury od gazu, gazyfikacja była przeprowadzana w różnych punktach miasteczka. Przeszli więc drugim brzegiem Grajcarka oglądając uliczkę z perspektywy. Domki były dobrze widoczne i można było je podziwiać do woli. Inga wyparzyła  dwa domki z bali w trakcie budowy  i zachwyciła się słoneczną, radosną barwą drewna. Domki nieduże, ale zmyślnie postawione wąskim bokiem do uliczki, szerszym ciągnące się wzdłuż, w stronę wzniesienia. Niektóre budynki stawiano na kawałkach ziemi wydartych wzgórzu. Cała uliczka wydała się Indze zachwycająca, podzieliła się swym spostrzeżeniem z Feliksem, który przychylił  się do zdania małżonki.

Szli sobie i szli, rozglądali się na wszystkie strony zachwycając się tym co dane im było po drodze dostrzec. Z Jarmuty zlatywali lotniarze szybujący niczym kolorowe motyle na tle nieba. Słońce oświetlało dalekie zielone łąki, linie wzniesień o różnej wysokości, stadko owiec przemieszczające się po zboczu, domy o ładnej architekturze z odległości przypominające domki dla lalek. Spacer ułatwił chodnik niedawno położony wzdłuż drogi biegnącej do Jaworek. Kasia mówiła, że lubi tę trasę, jednak nie jest ona zbyt bezpieczna, bo cały czas trzeba uważać na jadące samochody. Teraz można było iść oddając się całkowicie przyjemności spaceru. Doszli do karczmy w Szlachtowej i tu postanowili zakończyć wyprawę, zbyt długo teściowej nie chciała Inga samej zostawiać. Po spacerze z synem zdążyła już pewnie odpocząć i nie wiadomo co jej może strzelić do głowy. Usiedli na zewnątrz przy szerokim drewnianym stole, napoili psy wodą zabraną z domu w małej butelce po wodzie mineralnej. Na ziemi stała metalowa psia miska, a pan właściciel spytał czy jego pies nie będzie im przeszkadzał. Śmieszny był (piesek, nie właściciel), białoczarny, biegał swobodnie i witał gości. Oczywiście im nie przeszkadzał. Zamówiła Inga szarlotkę z lodami i bitą śmietaną. A co, raz się żyje! Feliks wziął piwo dla siebie. Szarlotka okazała się pyszna, wygrała bezapelacyjnie wielkością z wcześniej próbowanymi w różnych miejscach. Równała się tylko z poprzednią,  którą  jedli przy ulicy Jana Wiktora, w lokalu usytuowanym w budynku wzniesionym na miejscu wyburzonej rudery znanej kiedyś jako „Małuja”. Teraz to była po prostu „Lala 2”, jakby siostra „Lali”, pensjonatu z tradycjami stojącego po drugiej stronie ulicy. Lokal nazywał się „Książkawiarnia” i bardzo przypadł Indze do gustu, kojarząc się z „Filiżanką”, w której Jagna Sabinki bawiła się w kelnerkę.

cdn.

Stał się jednak cud pewnego dnia. Inaczej tego wydarzenia Inga nie potrafiła nazwać. Wyruszyli do Szczawnicy, do mieszkanka Kasi i Mikołaja. A co się działo przed podjęciem decyzji! Inga czuła takie zmęczenie, iż miała wrażenie, że po prostu przewróci się któregoś dnia i umrze. Feliks najwyraźniej przemyślał pewne sprawy widząc, że żona naprawdę usypia na stojąco. Usiedli któregoś dnia z długopisami, kalkulatorem, rachunkami i liczyli, liczyli, liczyli.

– Jeśli odłożę spłatę kilku należności na drugą połowę miesiąca to możemy pojechać na dwa tygodnie – oznajmił.

Inga gotowa była przeżyć ten czas o chlebie i wodzie, byle tylko móc chwilę odetchnąć od codziennego koszmarnego stresu. Postanowiła nie myśleć o przyszłości przez ten czas urlopu. Co będzie potem – to będzie. Na wiele rzeczy człowiek nie ma wpływu. Ale teraz ona musi odpocząć, wyspać się, odwrócić uwagę od wszelkich gnębiących ich nieszczęść i skupić się na pozytywach. Tak ma być i już! Inaczej – skąd weźmie siły na dalsze życie?

Wyruszyli więc w drogę. Inga do ostatniej chwili nie wierzyła, że się uda. O dziwo, teściowa chętna była do wyjazdu, sama się pakowała przez cały tydzień. Inga wypisała na kartce co starsza pani powinna ze sobą zabrać i dała mężowi z prośbą, by przypilnował matkę. On kartkę przekazał, ale nie sprawdził czy zawartość torby zgadza się z zapiskami z kartki. Inga się tym nie przejmowała, pomyślała, że da teściowej swoje rzeczy w razie potrzeby. Poza tym Kasia mówiła, że w mieszkanku  jest wszystko co potrzeba, ciuchów dużo i zawsze coś można sobie dobrać i pożyczyć w miarę potrzeb.

Jechali siedem i pół godziny. Czyli wcale nie tak długo. Inga bała się podróży, przecież teściowa i dwa psy w ciasnym samochodzie to trudna sprawa. Niemniej jednak pragnienie wyjazdu przezwyciężyło wszelkie obawy. Upał był ogromny, lecz podczas jazdy powiew powietrza wpadającego przez otwarte okna pozwalał go znieść. Zatrzymywali się, żeby psiaki mogły rozprostować łapki i załatwić swoje sprawy, napić się, skonsumować przysmaczek i jakoś było. Ziały z gorąca, a teściowa cały czas powtarzała, że się męczą.

– Mamo, psy w ten sposób regulują sobie temperaturę. Masz wodę, możesz im łebki zmoczyć co kilka chwil, będzie im lepiej.

– Ale ona się męczą – biadoliła. – Stań, Felusiu, im się chce pić.

– Piły przed chwilą – mruknęła Inga.

– Ale one się męczą – powtarzała pani Wala.

– Ja też się męczę – burknął Feliks. – Nie mogę się co chwilę zatrzymywać, bo nigdy nie dojedziemy – dodał głośno.

– Ale one się męczą – powtarzała staruszka.

– To co, mam je wyrzucić z auta? – nie wytrzymała Inga.

Na chwilę pomogło. Psy ułożyły się jak mogły najwygodniej. Zorka spała. Zadzior trochę wyglądał przez okno, oparł pysk na siedzeniu Feliksa i zapatrzył się przed siebie. Może jakieś wspomnienia się w nim odzywały, może przypomniała mu się jazda na jakąś akcję z czasu, gdy jeszcze nie był rencistą, ale służącym psim policjantem? Ocknął się, westchnął, rozejrzał się jakby sprawdzał gdzie jest i z kim. Przyjrzał się uważniej śpiącej Zorce i poszedł w jej ślady.

Feliks z Ingą jeszcze w domu ustalili, że nie pojadą przez Kraków. Miasto jest rozkopane, jedynie stali mieszkańcy mogą się rozeznać gdzie aktualnie można przejechać, a gdzie droga jest zamknięta i trzeba kluczyć objazdami co jest bardzo trudne do przeskoczenia dla przyjezdnych. Do tego w upale stanie w korkach ze starszą osobą i psami na tylnym siedzeniu – to horror po prostu. Postanowili więc pojechać na Nowy Sącz omijając Kraków.  Wcale nie było tak łatwo, pomijając burzę i ulewę napotkane po drodze i to dwa razy te same z prostej przyczyny, że trzeba było zawrócić i jechać z powrotem ponieważ Inga – czyli pilot – zagapiła się. Zwyczajnie nie spostrzegła znaku z nazwą miejscowości, w której stronę mieli skręcić. Nic to, udało się, dojechali cali i zdrowi. Jak dotrzeć do bloku na Osiedlu Kasia bardzo dokładnie wytłumaczyła, wyrysowała, pokazała zdjęcia więc nie mieli problemu z odnalezieniem właściwego numeru. Nawet miejsce na parkingu się trafiło, niedługo potem nie było ani jednego, mieli szczęście.

Psy były zmęczone podróżą. Zorka dodatkowo zestresowana, prawdopodobnie miała jakieś złe wspomnienia  z poprzedniego życia czyli z okresu zanim zamieszkała z Zadziorem i resztą obecnej rodziny. Na górę weszła o własnych siłach co było miłym zaskoczeniem. Ostatnio miała problemy z chodzeniem po schodach, Feliks nastawił się, że będzie ją wnosił na rękach na górę. A tu proszę! Sama pokonała schody! Trochę przodem, trochę tyłem ale dała radę. Była z siebie dumna i zadowolona, bo wszyscy bardzo ją chwalili.

Teściowa pomału wchodziła ciężko dysząc, Inga dyszała wcale nie mniej podczas wędrówki do góry, tylko Zadzior wchodził spokojnie, z godnością, bez specjalnego wysiłku. Feliks wniósł torbę matki. Usiedli na chwilę, odpoczęli i chcieli oboje pójść po resztę bagażu, w końcu zawsze się tego uzbiera cała masa, a szczególnie drobiazgów dodawanych w ostatniej chwili.  I tu Zorka wpadła w rozpacz. Widząc, że oboje opiekunowie chcą wyjść zostawiając ją, chwyciła Ingę (była bliżej drzwi) łapkami za rękę, lizała i piszczała wyraźnie mówiąc, żeby jej nie zostawiać.

– Zorka, Zorunia, maleńka, zaraz wrócę. Czekaj, zostań i czekaj – powiedziała, delikatnie wyswobodziła się z uścisku suni i pobiegła w dół schodami.

Zorka tak samo prosiła Feliksa, lizała, chwytała łapkami i płakała. Nie zwracała uwagi ani na Zadziora ani na panią Walę, która coś do niej mówiła. Ponieważ jednak Feliks opuścił mieszkanie, wyskoczyła na balkon i zaczęła zawodzić. Zadzior widocznie postanowił wesprzeć przyszywaną siostrę, bo wyszedł za nią i zadudnił basem na całą okolicę. Inga szła na górę z taką szybkością na jaką tylko mogła się zdobyć, aby uspokoić czworonożne towarzystwo. Potem już Feliks sam zchodził po resztę bagażu.

Inga rozpakowała torbę z własnymi rzeczami, Feliks bagaż osobisty ułożył na półce w szafie. Teściowa swoją torbę zabrała do pokoiku, w którym miała spędzić czas pobytu w ukochanym miasteczku Kasi. Inga poczuła, że teraz wreszcie może głęboko odetchnąć. Włączyła czajnik, zagotowała wodę na herbatę. Zjedli maślane bułeczki zabrane z domu i usiedli na balkonie.

– Kotuś, jak tu ślicznie – rozejrzała się z zachwytem.

– Pięknie – przyznał Feliks. – Ale ja jestem zmęczony, kochanie, pójdę się na chwilę położyć. Jutro będę podziwiał całą duszą.

– Idź, idź, w końcu tyle godzin za kierownicą przy maksymalnie skoncentrowanej uwadze może każdego wykończyć.

Feliks położył się na wersalce, przymknął oczy i odpoczywał. Teściowa rozpakowywała się w maleńkiej sypialence. Co chwilę podchodziła do szafy, której tył stanowił ścianę pokoiku oddzielającą sypialenkę od przedpokoju. Nieźle to Kasia z Mikołajem wymyślili – pomyślała Inga. Bez dodatkowych kosztów oddzielili kącik do spania, połączyli przyjemne z pożytecznym.

– Mamo – mówiła kilkakrotnie, – tam nie ma żadnych twoich rzeczy. Zrobię ci zaraz miejsce na półce, żebyś mogła rozpakować torbę i tam sobie wszystko włożysz…

Jak grochem o ścianę. Pani Wala co chwile wracała do przedpokoju, odsuwała drzwi i przyglądała się wiszącym ubraniom. Inga podniosła się, ułożyła na jednej półce swoje rzeczy drugą zostawiając dla teściowej.

– Mamo, tu będzie twoja półka. Połóż sobie co chcesz, żebyś wiedziała co masz.

Rano wstali oboje wcześnie chcąc wyjść z psami jak najszybciej, żeby nie stresowały się niepotrzebnie w nowym miejscu. Noc nie minęła spokojnie, bowiem Zorka kilkakrotnie  próbowała wejść na wersalkę i spać w łóżku. W domu nie było takich problemów, tu jednak musiała czuć się niezbyt bezpiecznie, chciała być jak najbliżej opiekunów.

Inga zalała kawę w kubeczkach, z których jeden miał środek w kolorze pomarańczowym, drugi turkusowym. Sobie zrobiła w tym drugim, turkus był jednym z jej ulubionych kolorów..

Teściowa jeszcze spała.  Feliks wypił kawę i położył się w ubraniu na pościelonej i przykrytej narzutą wersalce. Psy ułożyły się  na swoich posłaniach trochę zmęczone dłuższym niż zwykle porannym spacerem po pięknym Parku Górnym, którym Inga zachwycała się na każdym kroku. Zorka przyglądała się jak opiekunka zrobiła sobie drugą kawę, potem usnęła już zupełnie spokojna. Kawa smakowała Indze niebywale, pewnie ze względu na wodę zupełnie inną niż w domu. Stwierdziła też, że po umyciu tutejszą wodą włosy stały się miękkie i jedwabiste. Usiadła na balkonie, wygodnie umościła się w wiklinowym fotelu. Fotele, które Kasia dostała od Teresy i przywiozła tutaj były dwa, stare  i pamiątkowe. Dlatego takie, że Teresa kupiła je za pieniądze uzyskane za pierwszą wydaną powieść. Inga najpierw usiadła prawie z nabożeństwem, potem zaśmiała się głośno sama z siebie i później siadała już normalnie. Do kompletu był wiklinowy, okrągły stolik również przywieziony z Ursynowa. Na malutkim balkonie nie mieściło się nic więcej. Żeby rozłożyć suszarkę z rozwieszonym praniem trzeba było jeden z foteli wstawić do pokoju.

Inga upiła łyk kawy, z rozkoszą wciągnęła w płuca poranne powietrze pachnące świeżością, zielenią, drzewami i czymś nieokreślonym, czego nie ma w mieście. Może swobodą i wolnością?

Na wprost miała obie trasy zjazdowe z Palenicy. Bardziej z prawej – czteroosobowe siedzenia kolejki linowej równolegle przemieszczające się w górę i w dół. Niebo od strony słowackiej zaczęło się rozjaśniać, chmury o ciemnej dotąd, ołowianej barwie zmieniły odcień na  gołębi. Miejscami  nawet zaczął się na niebie pojawiać błękit  w kilku odcieniach przebijając się przez coraz jaśniejszą szarość. Od strony Krościenka jeszcze było ciemno, nad Grajcarkiem unosiły się mgły dążące w górę  by rozpraszać się coraz bardziej na tle zieleni drzew porastających zbocze. Całkiem daleko ciemny szczyt zamykał horyzont, lecz poniżej przyciągały wzrok plamy jasnej zieleni łąk czy też hal, po których poruszały się jeszcze  jaśniejsze plamki w kolorze kremowym. Po chwili zrozumiała, że to stado owiec. Może owce  powróciły już do domów z wypasu w Jaworkach, gdzie spędzały wspólnie całe lato i teraz pojawiały się w różnych miejscach należących do ich gospodarzy, bo trawa. jeszcze zielona była i widocznie smaczna.

Dwa jasne ptaki przeleciały znad Bryjarki w stronę Palenicy. Na tle ciemnej zieleni drzew można było obserwować ich powolny, majestatyczny lot. Prawie nie poruszały skrzydłami jakby poddawały się podmuchowi wiatru i bez najmniejszego wysiłku przemieszczały się w kierunku Dunajca. Pomału ukazywało się coraz więcej błękitnych plam na szarym niebie, coraz więcej słonecznych promieni ozłacało świat wydobywając z otoczenia dotąd niewidoczne dla oka szczegóły. Oto mgły przemieszczały się tworząc ruchome, białe obłoki na tle zbocza. Osa przysiadła na wiklinowym stoliku i wyraźnie słychać było odgłos jakby gryzła starą wiklinę. Pod balkonem zaczęły pojawiać się psy wyprowadzające na poranny spacer swoich opiekunów. Bieliła się smukła wieża kościoła, czerwieniły  i brązowiły się dachy domów. Po chwili słońce zalało swym blaskiem inne miejsce, inną partię domków wydobywając je z mroku i prezentując oczom Ingi cały ich nieopisywalny, niemożliwy do opowiedzenia urok. Co minutę dosłownie zmieniał się widok i zmieniały się barwy dnia.

Teściowa zaczęła się ruszać w sypialence. Dochodziły stamtąd szelesty, szuranie, raptem  wszystko umilkło i dopiero po pewnym czasie pani Wala udała się do łazienki. Pewnie się zastanawiała gdzie jest… Trzeba przygotować śniadanie – pomyślała Inga i podniosła się z wiklinowego fotela z żalem opuszczając balkon. Ale cóż robić, siła wyższa.

Wracając z psami z porannego spaceru przystanęli przy delikatesach niedaleko domu. Feliks został z psiakami na zewnątrz, ona weszła do środka. Uwielbiała sklepy w małych miasteczkach. Sprawiało jej wielką przyjemność robienie zakupów w takich miejscach. Kupiła świeże bułeczki, masło, pomidory, pierogi z serem na obiad, śmietanę. Tak na szybko, potem sprawdzi co i jak, zobaczy co Kasia ma, co trzeba dokupić, co odkupić potem, bo przyjaciółka kazała używać wszystkiego co tylko jest w domu, żeby się nie przeterminowało.

Bułeczki pachniały tak, że już po drodze miała ochotę wyjąć jedną i zatopić zęby w chrupiącej skórce. Na pierwszy rzut oka było widać, że na pewno są chrupiące, muszą takie być! Feliks przekroił bułeczki, Inga pokroiła pomidora, cebulkę, dwa ząbki czosnku obrała dla siebie i dwa dla męża. Teściowa czosnku nie lubiła, ale na wszelki wypadek Inga spytała czy dla niej też. Wymowny grymas był odpowiedzią, dopiero potem wyszemrała: „nie”.

– Jakie to pyszne – wymamrotała Inga między kęsami rozkoszując się smakiem bułki z czosnkiem i pomidorem. –  Uwielbiam to, całe wakacje w dzieciństwie nie potrzebowałam niczego  innego na śniadanie.

– Niestety, tylko w wakacje można było jeść czosnek bezkarnie – skinął głowa Feliks.

– Albo na urlopie, skarbie. Jesteśmy przecież na urlopie. A skoro jemy oboje to przecież nie ma problemu. Gdyby jadło tylko jedno z nas, no, tu mógłby się pojawić pewien problem – uśmiechnęła się do męża nad stołem.

Teściowa siedziała pośrodku, na siedzisku narożnika i jadła nie odzywając się wcale.

– Mamo – powiedział Feliks. – Po śniadaniu pójdziemy na spacer, dobrze?

– Dobrze – zgodziła się, na twarzy nie było widać żadnych emocji.

– Pójdziemy przez Park, koło Dworku Gościnnego, koło Inhalatorium do placu Dietla. Posiedzisz sobie na ławeczce jeśli się zmęczysz, napijesz się wody mineralnej…

– Dobrze – powtórzyła starsza pani ku zdziwieniu syna i synowej.

Rzeczywiście, po chwili oznajmiła, że jest gotowa do wyjścia.

– Mamo! Ty chcesz w tym iść? – wykrzyknął Feliks spojrzawszy na matkę. – W tej bluzce? Nie widzisz, że jest brudna jakbyś nią kurze wycierała?!

Inga zerknęła ukradkiem, żeby teściowej nie rozzłościć.

– Przebierz się, mamo, ja ci wypiorę tę koszulkę – powiedziała spokojnie.

– Ale w co? – zatroskała się pani Wala.

– Zobacz co masz w torbie, ja nie wiem co zapakowałaś. Przecież Felek dał ci kartkę ze spisem rzeczy, które powinnaś ze sobą zabrać.

– Nie wiem co mam.

– Otwórz torbę i sprawdź.

Teściowa poszła do sypialenki, poszurała czymś i wyszła.

– Nic nie mam – oznajmiła.

– Jak to nic nie masz? Kotek, idź z mamą, pomóż jej szukać – zwróciła się do męża.

Po chwili usłyszała zirytowany głos.

– Mamo, dałem ci kartkę! Pakowałaś się przez cały tydzień i nie wzięłaś ubrania na zmianę? To w czym będziesz spać? W kurtce?

– Feluś, nie denerwuj się –  zawołała z kuchenki, a właściwie mikroskopijnego aneksu kuchennego. – Dam mamie moją bluzkę, niech ubierze i idźcie już. Szkoda czasu i nerwów.

Wreszcie wyszli z mieszkania. Inga głęboko odetchnęła jakby pozbyła się gniotącego ją ciężaru. Poczuła się wolna i szczęśliwa w tej konkretnej chwili. Zrobiła sobie jeszcze jedną kawę i znów usiadła na balkonie. Zaczarowało ją to miejsce, mogłaby tak siedzieć i siedzieć, patrzeć i patrzeć… nawet do końca świata… Z góry widziała jak teściowa idzie uczepiona jedną ręką ramienia syna w drugiej dzierżąc kij do nordic walking. Prezentowała się nadzwyczaj korzystnie jak na swoje lata. Zdjęła z twarzy maskę znudzenia, niechęci, wiecznego cierpiętnictwa i od razu stała się sympatyczną starszą panią. W białych spodniach, koszulce Ingi w białe i grantowe paski, z białymi klipsami w uszach, które miały za zadanie przysłonić aparat słuchowy – naprawdę nie wyglądała na zwykłą jędzę. Tak pomyślała i zaśmiała się głośno zorientowawszy się jakiego użyła określenia. Nieładnie, skarciła samą siebie, nieładnie tak myśleć i mówić. Może coś się zmieni w zachowaniu teściowej? Wprawdzie Kasia mówiła, że nie ma szans na poprawę, lekarz teściowej też, ale może choroba zatrzyma się, przystanie na jakiś czas i da im trochę wytchnienia? Nic to, co będzie to będzie, teraz są na urlopie w pięknym miejscu. I pogoda jak na zamówienie się trafiła. Jest się z czego cieszyć. Przymknęła oczy, napawała się spokojem, niemal czuła jak czas leniwie opływa ją wokół z każdej strony podczas gdy zwykle pędził i trącając brutalnie popychał do przodu. Z dołu słychać było głosy dzieciaków biegających po trawie, szczeknął nieduży  piesek, dziewczyna z drugiego bloku stojąc na balkonie kogoś nawoływała. Inga otworzyła oczy zaciekawiona dziwnym imieniem tego kogoś i zobaczyła pod balkonem pięknego, młodego posokowca bawarskiego, który przybiegł na wołanie swej pani i wesoło podskakiwał. Przed blokiem przystanęły dwie kobiety wracające z  torbami pełnymi zakupów, po chwili dołączyła do nich trzecia pokazując coś w we własnej torbie. Inga nadstawiła ucha i usłyszała słowo „śliwki”. Aha, widocznie gdzieś tu sprzedają śliwki, pomyślała. Zamarzył jej się placek ze śliwkami. Tylko … tutaj się nie da upiec, dopiero w domu. I dobrze, obejdzie się, tutaj może zrobić galaretki z serkiem waniliowym i też będzie pysznie, mniej kalorii na dodatek… Jak tu dobrze, cicho, spokojnie… Ale trzeba się ruszyć, przygotować obiad. Po obiedzie ona wyjdzie z psami, może Feluś będzie miał jeszcze siłę, żeby mogli razem z nimi wyjść. Okaże się…

Okazało się, że Feliks miał siłę i chętnie wybrał się z żoną i psami na dłuższy spacer. Mało tego, opracował trasy spacerów codziennych tak, aby jak najwięcej zwiedzić i obejrzeć w tym krótkim czasie, który na zwiedzanie mogli poświęcić. Bali się zbyt długo zostawiać matkę samą, nie wiadomo co mogłaby zrobić. Pierwszego dnia wyłączyła z kontaktu lodówkę chcąc wyłączyć czajnik. W domu przecież  także wciąż wyciągała wtyczki z kontaktu  czym okropnie irytowała syna.

cdn.