W skrócie 🍁🍂

Opublikowano 15 października 2026, autor: anka

Wzięła Baba długopis do ręki.

Jęknęła – O matko, co za męki!

Co ja mam teraz zrobić,

jakże mam czas stracony nadrobić?

Toż on przeminął jak z bicza trzask!

Nawet by tu nie pomógł wrzask

gdybym wydobyć go z siebie mogła,

ale nie mogę, astma mnie zmogła,

zaraz też kaszlu bym dostała

i chyba bym się popłakała.

Żali się bardzo nad sobą Baba,

myśli – co robić jej wypada.

Chłop poszedł teraz do lekarza,

każdemu przecież to się zdarza.

Babina rankiem zaś zemdlała,

Baba myślała, że umierała.

Po takich extra przeżyciach z rana

Baba ogarnąć musiała się sama.

Jak dobrze mieć w słoikach jadło,

które ze smakiem by się zjadło.

Baba słoiczek otworzyła

z jadłem, co wcześniej  uwarzyła.

Ziemniaki z wczoraj pokroiła,

na klarowane masło wrzuciła

by się prędziutko podsmażyły,

zdrowe, z oporną skrobią były.

Dla siebie miała kotlety sojowe,

może więc podgrzać sobie połowę,

dla Chłopa zaś kiełbaski drobiowe

bez konserwantów, w miarę zdrowe.

Sziluni swojej kochanej czarnej,

– aby leczenie nie szło na marne –

leki w dzień dziewięć razy poda.

Czy suni zgoda jest czy niezgoda

połknąć je musi, nie ma wyboru,

Baba już więcej nie chce horroru

jaki przeżyła patrząc, że  Szila

na ziemię słaba pada co chwila.

Troszczy się Baba o Chłopa swego,

bo odeń nie ma nigdzie lepszego,

aż z tej dobroci i przejmowania

prawie się Chłop na nogach słania,

wszak wciąż zajmować się musi

opieką swej chorej mamusi.

Babina przecież leży już tylko,

nie wstaje nawet jedną chwilką,

nie mówi, wcale nie kojarzy,

a więc już nawet się nie swarzy.

Karmić ją trzeba jak niemowlaka,

nieść do łazienki bo słaba taka,

wykąpać, przebrać, zmienić pieluchę

nawet gdy w gardle ma się kluchę.

Oj, wzdycha Baba, w lustro nie zerka,

całkiem przestała zerkać w lusterka.

Niech sobie do lusterka zerka

wnusia kochana, śliczna Werka.

Tylko myśl o Pieninach Babę przy życiu trzyma,

może się uda pojechać, kiedy minie zima?

23.09.2026

Dziękuję Wam za odwiedziny i komentarze ♥️Pogodnych dni życzę, może jeszcze nas odwiedzi piękna złota Jesień, bo u mnie jest złośliwa Jesienica, mokra i wietrzna, co nie zachwyca 🍁🌧️⛈️

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie, wierszydełka | 6 komentarzy

Tak na szybko…🍁

Opublikowano 12 października 2026, autor: anka

🍁♥️🍂

Calineczka już dawno u dziadków nie była,

więc powiedziała, że się stęskniła.

Uzgodniła z babcią i kochanym tatą,

że ją do babci przywiezie, chociaż nie na lato,

to na nockę jedną i wtedy pokaże,

że wydoroślała,  wcale się nie maże.

Udało się świetnie, przecież Calineczka

to już duża, myśląca dzieweczka.

Z urodzin wracała od swych koleżanek,

prezentów moc taka, że cały by ganek

zająć mogły gdyby babcia ganek miała

i prezenty przechowała.

Radości było dużo, co nie miara  śmiechu,

aż babcia złapać nie mogła oddechu.

Prababcia niespodzianki żadnej nie zrobiła,

leżąc w łóżku zabawką swoją się bawiła.

Pomocnica z Calineczki jest nieoceniona,

tak pomagać babci umie tylko ona.

Bluszcz przycinała na płocie

dając się ponieść ochocie,

liście sprawnie grabiła

i dumna z siebie była,

Szilunię na spacerku uważnie prowadziła,

żeby się nie potknęła Szilusieńka miła.

Gdyby nie szkoła obowiązkiem była

Calineczka by u babci dłużej zabawiła.

24.09.2026

Serdeczności Wam wszystkim posyłam, kochani odwiedzający i zaglądający, i dobrego tygodnia życzę ♥️♥️♥️

Zaszufladkowano do kategorii Dla dzieci, wierszydełka | 18 komentarzy

Zapiski jesienne już 🍂🍁

Opublikowano 5 października 2026, autor: anka

27. IX. 2026 🍁Mogłam odetchnąć z ulgą, bo Wera bezpiecznie wylądowała w Warszawie po podróży do Japonii. Akurat w swoje urodziny 🙂 O wrażeniach posłucham dopiero kiedy do nas przyjedzie. Rok akademicki się zaczął, więc nie wiem jak jej się uda znaleźć czas, lecz kiedyś z pewnością dotrze. Calineczce na razie szkoła w życiu nie przeszkadza 🙂

Szilunia zdecydowanie lepiej się czuje, wprost nie do wiary, że z tak ciężkiego stanu wyszła i  jest z nami ♥️Nawet podbiegnie czasem, podskoczy 🙂 Prowadzę ją z reguły na krótkiej smyczy, bo często się potyka i muszę być na tyle czujna, żeby w tym momencie ją podtrzymać. Ona nie zauważa, że sprawność już nie ta co dawniej i np. przez krawężnik chce przeskoczyć. Wtedy jej pomagam trzymając odpowiednio smycz, bo inaczej brzuszkiem przejechałaby po betonie, a brzuszek wciąż ogolony po ostatnim usg.

Nareszcie przestało padać. Mogliśmy w ogródku konieczne prace wykonać, zaplanowane dawno lecz deszcz uniemożliwiał jakiekolwiek działanie. I Szilunia może wreszcie w słoneczku poleżeć na trawie.

2.X.2026 🍁Znowu nie zauważyłam upływu czasu. Październik się zaczął przecież.  Wrzesień – ogólnie rzecz biorąc – był zimny, mokry, jakby witał się z listopadem i podawał mu rękę pomijając październik. Na szczęście październik się obudził, podniósł głowę, powiedział głośno i wyraźnie TERAZ JA 😀🍁 Zabłysnął słońcem od pierwszego dnia. Pokazał, że nie da się zepchnąć do narożnika lecz pokaże co potrafi rozwijając całą gamę kolorów złotej polskiej jesieni. No, może jeszcze nie całkiem złotej, jeszcze zielonej, mieniącej się kolorami wciąż kwitnących kwiatów. Nie ma tego złego, co na dobre by nie wyszło – jak mówi porzekadło. I to święta racja, bo duża ilość deszczu sprawiła, że zieleń wciąż jeszcze jest zielona różnymi swoimi odcieniami. Jest pięknie. Jednego mi tylko brakuje przy takiej pogodzie – długich spacerów z Szilunią. Nic to, cieszę się, że w ogóle chodzi. Na pole już dojdzie po drugiej stronie ulicy, na łąkę też. Był przecież czas, kiedy zdołała zrobić zaledwie kilka kroków i musiałam ją na rękach przynosić do domu.  Dziś  rano (piszę w piątek) gdy opuściłam sypialnię – pod jej wpływem zresztą, bo mnie wołała – i usiadłam na wersalce, przytuliła się  i tak długo siedziałyśmy razem. Są to chwile bezcenne, takiego międzygatunkowego przywiązania, porozumienia, ufności i miłości♥️♥️♥️

… moja kochana Szilunia ♥️♥️♥️…

5.X.2026 Dziś poniedziałek i wreszcie usiadłam do Lapka.  Rano babcia D. zrobiła kolejny „odjazd”, ale tym razem szybko wróciła na ten świat. Najgorszy jest fakt, że w ogóle nie można się z nią porozumieć, zupełnie jak „gadał dziad do obrazu…” Nie muszę mówić jak takie sytuacje wpływają na nas. A z sądu nic nie przyszło…

Wczoraj ogródek trochę uporządkowaliśmy, dziś odbiór worków BIO, więc należało się sprężyć. Czasem dobrze, jak bat zawiśnie nad głową i przegna lenia razem z „niechcemisię”, od razu jest inaczej. Ostatnio zerkam w YT na japoński styl sprzątania i porządkowania domów, pewnie Wera mnie zmotywowała swoimi podróżami 🙂 Dla mnie jako chomika jest w całości nie do przyjęcia, lecz poszczególne elementy nadają się do wykorzystania nawet w chomikowym nieuleczalnym przypadku. W moich szafach nie ma szuflad. Kupiłam więc kiedyś plastikowe przezroczyste pojemniki i tam trzymam złożone bluzki. Tylko, żeby wyciągnąć którąś ze spodu trzeba się do niej dokopać. Kiedy zobaczyłam, że można je złożyć w kostkę i postawić w pojemniku bokiem – tak zrobiłam.  Od razu widać co i gdzie jest na pierwszy rzut oka, i wyjąć bez rujnowania całości. Stwierdziłam, że to genialny sposób! Pomału też się przekonuję do pozbycia się tej części garderoby, w którą zdecydowanie się nie mieszczę. Wciąż jest zachomikowana z nadzieją, że jeszcze kiedyś… Cóż, dorosłam do myśli, że po prostu sobie kupię nowe, a po za tym odkąd nie chodzę do pracy to po prostu  nie używam tylu rzeczy co wtedy. No i potrzeby oraz gust mi się zmieniły. Pora zaakceptować zmiany…

… jesień na tarasie …

Reklamuję jeszcze synka 🙂  Ja nic nie rozumiem z tego co mówi, ale może komuś się przyda 🙂  Jak przygotować firmę na AI 

Dziękuję za odwiedziny i komentarze. Serdecznie pozdrawiam i życzę szczęśliwego tygodnia 🍁🍂🙋‍♀️

 

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 13 komentarzy

Wrześniowe zapiski 24.IX.2026🍁🍂

Opublikowano 24 września 2026, autor: anka

Tęsknię za Szczawnicą – żadna nowina przecież. Już nawet z MS rozmawialiśmy, że jeśli Szilunia będzie miała problem z chodzeniem to po prostu kupimy jej wózek. Obejrzałam modele w necie i nie macie pojęcia ile tego jest! Chyba cały przemysł powstał, widocznie takie zapotrzebowanie istnieje. Wózki inwalidzkie dla piesków widziałam wcześniej, ale nie myślałam, że zobaczę taki duży wybór  zwykłych, codziennych – że tak powiem – spacerowych wózków jak dla dzieci.

Prosiłam dzieci, żeby mi przysłały zdjęcia z pobytu, a najbardziej z okna. Śmiało się dziecko ze mnie, że widok jest taki sam jaki był 😀 Cóż, na miłość nie ma lekarstwa, więc przysłał 🙂 Faktycznie, nic się nie zmieniło, ale radość miałam🏞️

Najpiękniejsze z Palenicy zdjęcia przysłał.

… rzut oka w stronę Krościenka …

… widać białą wieżę kościoła w Krościenku …

… pięknie Tatry z Palenicy widać …

… Dunajec oczywiście cudownie szemrze po swojemu …

🌺🌺🌺

Studentka moja jeszcze ma wakacje, wybrały się z koleżankami jak rok temu – do Japonii. Tak im się spodobało, że postanowiły drugi raz pojechać i pozwiedzać. Odetchnę spokojnie dopiero kiedy wróci do domu 🙂

🌺🌺🌺

Calineczka jak powiedziała tak zrobiła i przyjechała 🙂 Nie macie pojęcia jak się cieszyłam tą moją „małą” dziewczynką. Z jedzeniem  jest o tyle lepiej, że – poza makaronem – zjadła łososia. Wiem, że lubi, więc zaopatrzyłam się odpowiednio. Chodziła ze mną i Szilunią na spacery (krótkie, ale zawsze to wyjście ), pomagała w ogródku kiedy deszcz nie padał. Akurat sobota trafiła się ładna i udało się skosić trawę i ogarnąć co nieco. Najbardziej była zachwycona maleńkim szczeniaczkiem, czarnym sznaucerkiem u sąsiadki. Podobny do mojego  Browcia z okresu gdy był malutkim pieskiem.

… skok ze schodów przy użyciu parasola w charakterze spadochronu 🙂 …

… dziewczynki odpoczywają po spacerze 🙂 …

… gdzie mój klapek? …

… jeszcze niedawno była taka malutka ♥️ …

Calineczka z białym tygrysem, a my z Szilą miałyśmy rano przygodę z innymi czworonogami. Nie chodzę już rano na łąkę od kiedy mi „coś” chrumkało tuż za bramką osiedla, idę na ulicę. Tak też i dziś było. Przeszłyśmy kawałeczek, tylko do przejścia na drugą stronę ulicy przy Biedronce. Szilunia stanęła na trawniku, a ja kątem oka zobaczyłam ruch. Odwróciłam głowę i… dosłownie na wprost nas stał dzik. Pociągnęłam Szilę za reklamę cyrku przyczepioną na słupie na poziomie trawnika, na szczęście nie wyżej. Skryłyśmy się za tym, pamiętałam z obejrzanego niedawno filmu o dzikach, że mają słaby wzrok i wystarczy zejść im z oczu. Na przystanku ludzie stali i filmowali, a ja się zastanawiałam nad wycofaniem się z ledwo chodzącą sunią. A tu  podchodzi drugi, mniejszy osobnik, raczej osobnica, jak się po chwili domyśliłam, bo za nią przebiegł przez ulicę maluch. Nie taki pasiasty słodziak, bo już porośnięty szczecinką, ale wyraźnie dzieciak jeszcze. Czyli cała rodzinka się pojawiła. Tata dzik odwrócił się od nas i razem z żoną i potomkiem poszli obok Biedronki w stronę paczkomatu. Nie czekałam dłużej tylko oddaliłam się tak szybko jak szybko Szilunia mogła iść, oglądając się zresztą co chwilę. Obok Biedronki rośnie jabłoń, co roku owocująca dużą ilością jabłek. Została z czasu, kiedy był tu czyjś ogród i to właśnie po owe jabłka przychodziła dzicza rodzinka. Takie to atrakcje miałyśmy z samego rana 🙂

🌺🌺🌺

Trzmiel na kwiatku🐝

🌺🌺🌺

Zaczęła się jesień kalendarzowa, ale nie tylko, bo zimno się zrobiło, wieje, leje niczym w listopadzie, co dla ciepłolubnych istot miłe nie jest. Cóż, oby do wiosny! Jednakowoż życzę wszystkim miłej jesieni, może jej się odmieni, tej Pani Jesieni i ozłoci nas jak na Złotą Jesień przystało. Dziękuję za odwiedziny i pozostawione słowa 🍂🍁♥️

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie, Szczawnica | 14 komentarzy

Wrześniowy czas 2026

Opublikowano 10 września 2026, autor: anka

Już wrzesień. Znów czas przeleciał, dni przeminęły… Szilunia zdecydowanie czuje się lepiej. Dalej śpi całymi dniami, lecz sama przychodzi kiedy czuje potrzebę opuszczenia domu (ogródek to też dom). Udajemy się niedaleko, cieszy mnie, że ona idzie pewniej i szybciej, choć łapeczki rozjeżdżają jej się w dalszym ciągu na śliskiej posadzce. Trawienie się chyba unormowało, przez kilka ostatnich dni przynajmniej tak było.

🍀🐕🍀

Babcia D. po raz drugi omdlała na „tronie”, lecz udało nam się ją docucić. Leży teraz wygodnie na materacu przeciwodleżynowym, kupiłam zabawkę jak dla niemowlaka i obraca ją w rękach, albo gładzi kwiatki na poszewce kołdry. Orzeczenie o niepełnosprawności już jest, teraz czekamy na decyzję sądu.

🍀🍀🍀

Będąc w Szczawnicy Kordian zrobił wycieczkę i odwiedził Tenczynek, swoich dziadków i pradziadków na przykościelnym cmentarzyku. Zrobił kilka zdjęć, na których zobaczyłam jak bardzo zmieniły się dobrze znane miejsca. W mojej wyobraźni, pamięci, w sercu mam zachowany obraz świata, który przeminął. Jedynie kościółek pozostał taki sam, dzwonnica odremontowana też wygląda jak dawniej. Kościółek nie jest duży, ale pamiętam moment  kiedy byłam małą dziewczynką i z babcią stałam na zewnątrz, wydawało mi się, że wieża jest taka ogromna i zaraz na mnie się przewróci. Dzieci mają inne spojrzenie na świat.

… za „moich czasów” na terenie dawnego i obecnego browaru mieścił się Zakład Przetwórstwa Owocowego, do którego zawoziłam podczas wakacji (na wózku pożyczonym od wujka) jabłka zebrane w ogródku, a sporo tego było …

… nawet tu dotarła betonoza 🙁 …

Nie widać na zdjęciu, ale obecny Dom Handlowy stał dużo wyżej niż reszta otoczenia. Mieściły się w nim dwa sklepy. Wejście widoczne prowadziło do tzw. żelaznego, gdzie były najróżniejsze narzędzia, śrubki itp. cuda, natomiast po prawej stronie (zakrywa tablica i znak drogowy) był tekstylny, czyli materiały, pasmanteria, ciuchy itp. Budynek po prawej jest nowy, nie znam, a dalej (obok widocznej stodoły) drogą tzw. gościńcem szło się przez wieś do babci domku.

… tu była piekarnia i sklep spożywczy …

W czasie wakacji chodziłyśmy z Lucy około południa po świeży chleb. Pewnego dnia tak nam pachniał świeżutki, chrupiący, że łamałyśmy po kawałku i zanim doszłyśmy nie było większej części. Zapukałyśmy więc do koleżanki Lucyny, Danki (Dania na nią wołali), pożyczyłyśmy nóż i zaczęłyśmy odkrawać obgryzione kawałki. W rezultacie została mniej niż połowa 🙂 W domu tłumaczyłyśmy, że nie było w piekarni więcej chleba… Mama z babcią miały niezły ubaw 🙂

… obok dawnego domu cioci, za rzeczką, powstaje jakiś budynek…

Koło mostku – jakby przed ławeczką, której oczywiście nie było –  stał tzw. bunkier, w którym „mieszkał” samochód pożarniczy zanim wybudowano nową siedzibę OSP. Z tyłu powstającego nowego obiektu obok ciocinego domu, za rzeczką, był mały (nie wiem czy jeszcze stoi) budyneczek, a tam sklep z butami i drugi, spożywczy. Babcia mówiła : idź do „jedynki” po drożdże czy inny produkt.

W Tenczynku z przeszłości często bywam we śnie… Już kiedyś mówiłam Wam, że wielokrotnie wyganiałam z domku babci i z ogródka obcych ludzi, którzy tam się znaleźli. Były to niesamowicie realistyczne obrazy… Natomiast gdy domek przeszedł w obce ręce (nic o tym nie wiedziałam) śniła mi się babcia wielokrotnie noc po nocy, a ja nie rozumiałam wtedy co mi chciała przekazać…

🍀🍀🍀

Calineczka z rodzicami wróciła ze Szczawnicy, odwiedzili nas w niedzielę i moja najmłodsza wnusia bardzo chciała zostać u nas. Ale… szkoła czeka, poza tym obawiam się cały czas konfrontacji dziecka z chorobą i stanem babci D. Mimo to, ponieważ bardzo rozpaczała w domu mówiąc, że nie wiedziała, iż tak bardzo za nami tęskni, spróbujemy w weekend zmierzyć się z rzeczywistością.

Calineczki tata przysłał link do kolejnych rozdziałków wytworu swej wyobraźni.  Przybyli w ostatniej chwili — powieść science fiction w odcinkach

I jeszcze takiego kota przysłał 🙂https://photos.google.com/photo/AF1QipPcEx7zYdJ005aFrQlz1yHXt95T44Zuyqluq9Wv

🍀🍀🍀

Pokażę Wam  – Szilunia i nawłoć w niedzielny poranek 🐕♥️

Dziękuję za odwiedziny i komentarze ♥️ Spokojnych, szczęśliwych dni życzę wszystkim zaglądającym do mojego kącika ♥️🐕🐈‍⬛🌺🙋‍♀️

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie, Tenczynek | 17 komentarzy

29 sierpnia 2026 – też zapiski 🌞🐈‍⬛🐕♥️

Opublikowano 29 sierpnia 2026, autor: anka

Jest sobota, 29 dzień sierpnia, godzina za pięć szósta rano. Wypiłam pyszną kawę od Magdy zaparzoną w kawiarce od Magdy  (imieninowe prezenty), tak więc poranek spędzam z naszą artystką  – Pomiędzy patrzę a widzę – między słucham a słyszę    Siedzę przy otwartych balkonowych drzwiach, słyszę kukanie kukułki. Siedzi gdzieś w lasku i sobie kuka, ma w nosie głupie ludzkie sprawy, przecież ci ludzie wiecznie się kłócą, narzekają zamiast się cieszyć, że teraz nie pada, jeszcze jest ciepło, słoneczko wstało ubarwiając purpurą niebo, można siedzieć na samym czubku drzewa, huśtać na najwyższej gałęzi… kuku…kuku…😊

Szilunia nockę spędziła na trawie w ogródku. Za nic nie chciała spać w domu. Dziś rosy nie ma, nie wiem czemu, nie znam się, ale trawa jest sucha, więc i teraz, od razu po krótkim spacerku poszła na trawę. Najważniejsze, że kupa była prawidłowa 😊Pomału wykańczamy leki, to znaczy zmniejszamy ilość podawanych. Wygląda na to, że problemy jelitowo-zębowo-paszczowo się kończą. Pozostał problem z kręgosłupem. Okazało się, że to właśnie zwyrodnienia bolącego kręgosłupa są przyczyną osłabienia tylnych łapek, które wyraźnie chwilami nie utrzymują reszty ciałka choć waga spadła tak znacznie. Dostała silny lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (właśnie się skończył), steryd jeszcze bierze, do tego lek podawany przy padaczce (miała epizody takiego jakby otępienia, spowolnienia jak Skitulek po ataku padaczki),   Euthyrox na tarczycę od dawna przyjmuje i trzeba będzie zrobić badanie krwi pod kątem ewentualnej zmiany dawki.

Jest osłabiona bardzo, na szczęście  przez ostatnie trzy dni je sporo, wyraźnie apetyt jej wrócił co mnie cieszy i co traktuję jako dobrą wróżbę. Po porannym króciutkim wyjściu śpi do południa, nie chce nawet spojrzeć na śniadanie, ale potem nadrabia. Mam nadzieję, że dziś też tak będzie.

🍀 Z babcią D. bez zmian. Urzędy wciąż życzą sobie jakichś nowych papierów…

🍀 Jutro dzieciaki wracają ze Szczawnicy, koniec wakacji się zbliża, a 5 września moja Calineczka ma urodziny, już 9 lat skończy a przecież dopiero się urodziła ♥️♥️♥️

SZCZĘŚCIE SIĘ URODZIŁO!!! | Anna Pisze

Malutka skończyła tydzień:) | Anna Pisze

Teraz fruwa jak ptaszek pod niebem, wspina się na ściankach, jak małpka chodzi na linach 😀🙈

… Calineczka jest schowana za uśmiechniętą buźka na TAKIEJ wysokości …

🍀 Z kuchennych nowości – przegląd lodówki przed zakupami zrobiłam. Znalazłam kilka pieczarek, podeschniętą paprykę, trochę dymki, zdechłego pomidora. Sałaty rzymskiej nie musiałam szukać, bo to moje ostatnie odkrycie, czosnek i czerwona cebula też na wierzchu były.  Co zrobiłam? Podsmażyłam cebulę i dymkę, odłożyłam, Usmażyłam pieczarki, odłożyłam. Następnie paprykę wrzuciłam na patelnię, po chwili dodałam pomidora, odłożyłam. Na końcu porwałam na kawałki rzymską sałatę, podsmażyłam chwilkę na maśle, dodałam  odłożone  składniki, wcisnęłam czosnek, przyprawiłam i dosłownie przez chwilkę pozwoliłam całości posiedzieć – na ogniu chciałoby się powiedzieć, ale na płycie 🙂  Wyszło coś tak smacznego, że nawet MS zjadł na obiad i stwierdził, że „nawet dobre” 🙂 Jemu do tego podsmażyłam drobiową kiełbaskę. Została odrobinką i nazajutrz wbiłam do tego jajko, dodałam trochę bułki tartej i miałam kotleciki dla siebie, mięsnych przecież nie jadam.

…  składniki wykorzystane  …

… rezultat kuchennej improwizacji …

🍀 Niestety, po południu spadł deszcz i pomieszał mi szyki. Zdążyłam zrobić zdjęcie obrośniętych wilcem pni uschniętych iglaków.

… niczym tajemniczy ogród …

🍀 Kora skończyła 3 latka, oczywiście to piękna przyjaciółka Królowej Marysieńki 🙂

… Kora i jej tort urodzinowy 🙂 …

Dziękuję za odwiedziny i pozostawione słowa. Samego dobrego życzę ♥️🍀♥️

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 14 komentarzy

Zapiski kolejne – 19.08.2026🌞

Opublikowano 19 sierpnia 2026, autor: anka

Ewa ma rację, powinnam przedstawić aktualną sytuację. Skoro zaczęłam telenowelę, nie, „ankonowelę” 🙂  to moim obowiązkiem jest regularne publikowanie kolejnych odcinków. Czas mam tak zajęty, że nie wiem jaki dzień. ile go upłynęło (tego czasu) i dopiero MS mi uświadomił dziś – pytając  czemu nic nie napisałam – gdy zajrzał na bloga. Jak to czemu? Bo nawet jak usiądę to nie mogę zebrać myśli? Bo padam na buzię wieczorem? Bo mi się nic nie chce? Bo mi różne dziwne myśli chodzą po głowie, ale nie dają się utrwalić i znikają kiedy próbuję? Bo muszę się wziąć w garść i przestać marudzić, ot co. Samodyscyplina i konsekwencja – to ma być priorytetem, aby przejść przez ten trudny etap w życiu bez późniejszych wyrzutów sumienia. Za to ze świadomością, że zrobiłam wszystko co do mnie należało, że mam prawo mieć emocje i tylko ode mnie zależy co z nimi zrobię. Taka lekcja.

Babcia D. leży bez zmian. Raz tylko omdlała na tronie i naprawdę mieliśmy obawy, że nam odejdzie tu i teraz. Ale udało się ją ocucić, donieśliśmy do łóżka, dostała elektrolity do picia, mokry zimny okład na czoło zmieniany co chwilę i jest OK.

Szilunia operację usunięcia narośli i kilku zębów przeżyła na szczęście bez komplikacji po narkozie. Przynajmniej na razie żadnych  nie widać. USG nie wykazało wzrostu guza w śledzionie, trzeba będzie za jakiś czas zrobić powtórkę i sprawdzić co się z diabelstwem dzieje. W woreczku kamienia nie widać tylko piasek, więc się tabletkami rozkruszył, Chyba, tak na zdrowy rozum. Nerki są czyste, więc z tego można się cieszyć. Zaczęła jeść, może nie rzuca się na żarełko, ale zgadza się uprzejmie przełykać kiedy jej pod nos podsuwam. Przedtem uciekała na sam widok jedzenia i głowę odwracała kiedy próbowałam jej wciskać. Teraz wciskam już tylko tabletki.  Pani doktor pieskowa powiedziała, że jest nadzwyczaj zadowolona z leczenia, bo kiepsko Szilka na początku wyglądała. Ale… jak nie urok to przemarsz wojsk – jak mawiała babcia. Zaczęły jej tylne łapki odmawiać posłuszeństwa i współpracy z resztą ciała. Zrobiło mi się słabo, bo u Skitusia tak się zaczęło w piątek a w niedzielę poszedł za Tęczowy Most… Dałam suni pyralginę, pomyślałam, że bolą ją stawy biodrowe. Już jakiś czas temu zauważyłam, że czasem „zarzuca zadem”, że lewą tylną łapkę dziwnie prostuje i na chwilę siada. W poniedziałek po USG zapisaliśmy się do ortopedy na jutro, czyli na czwartek. Ciekawa jestem co stwierdzi. Aha, wyniki narośli już do lecznicy trafiły, nie jest to nic złośliwego, ufff.

🍀🌺🍀🌺🍀

Lipiec był deszczowy, w sumie tylko trochę upalnych dni i już chłodno 🙁 Mnie się to wcale nie podoba. Nie zdążyłam się wiosną  nacieszyć, a tu jesień zaczyna pukać do drzwi. Rano było wręcz zimno, nie dosyć, że mokro po całonocnym deszczu  to jeszcze zimno! Kufajkę na bluzę musiałam założyć wychodząc z Szilunią tuż po piątej (kufajką nazywam ocieplaną kamizelkę). Wiem, że część z Was czeka na jesień i chłodniejsze dni, ale ja jako istota ciepłolubna jestem niepocieszona i już zaczynam czekać na następną wiosnę 😀Nawet nie zdążyłam wyjąć wszystkich letnich bluzek, tych na wyjątkowo upalne dni! Nic to Baśka, nic to, przyjdzie kolejne lato i będzie pięknie, może wreszcie w Szczawnicy.

🍀🌺🍀🌺🍀

Z jabłek i rabarbaru (dostałam sadzonkę od sąsiadki), który się przyjął i rośnie, zrobiłam nadzienie/farsz. Czyli udusiłam z odrobiną masła i cukru. Jak stwierdziłam, ze wystarczy, dosypałam do gorącego galaretkę cytrynową, wmieszałam dokładnie i zostawiłam do ostygnięcia. Potem – idąc po najmniejszej linii oporu – rozłożyłam ciasto francuskie z mojej Biedronki, rozłożyłam to „coś” z patelni „kupkami”  i przyłożyłam drugim płatem ciasta. Z boków posklejałam, koło „kupek” przejechałam kółkiem do krojenia, posmarowałam całość żółtkiem z odrobiną mleka i upiekłam. Wyszły bardzo fajne ciastka. Można do nich lukier zrobić albo bitą śmietanę, ale to już ponad moje obecne siły, więc odpuściłam, a i tak było dobre i zjedliśmy z przyjemnością posypane cukrem pudrem.

… tak wyglądało po wyjęciu z piekarnika …

Nie ma jak dobre sąsiadki. Od pańci dwóch małych suczek dostałam przywiezione z działki śliczności i pewnie dobroci, ale na razie stanowią dekorację. pomidorki dojrzewają a pięknej cukinii nie mam serca pociąć. Na razie, przecież nie pozwolę, żeby się takie cudo zmarnowało 🙂

… jak się nie zachwycić takimi plonami? …

Moim „plonem” są hortensje, które kwitną w tym sezonie. Nawet te, które kupiłam w mojej Biedronce (no bo gdzie?) rok temu nie dosyć, że się przyjęły to i zakwitły :)👍Mają cudne, delikatne kwiaty.

🍀🌺🍀🌺🍀

Dziękuję serdecznie za odwiedziny i Wasze wsparcie słowno-mentalno-duchowe♥️♥️♥️ Niech ostatnie dni wakacji będą ciepłe, piękne i szczęśliwe 🍀♥️🍀

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 18 komentarzy

Zapisków ciąg dalszy – VII/VIII 2026 🐕♥️

Opublikowano 2 sierpnia 2026, autor: anka

 30 lipca 2026      Wiecie co? Już naprawdę przyjdzie oszaleć z nadmiaru przeżyć dostarczanych przez życie. Mamy do karmienia teraz dwie istoty. Babcię D. karmi najczęściej MS, ja przygotuję – on nakarmi, taki podział pracy 😊 Chyba, że on musi coś „na mieście” załatwiać to go zastępuję. Do konieczności karmienia dołączyła Szilunia 🙁 A to nie jest prosta sprawa jak z babcią, która otwiera usta i połyka. Szilka odmawia  jedzenia, mimo dwóch dożylnych kroplówek, jednej podskórnej nie jest lepiej. Widać, że się źle czuje. Widać po zachowaniu i po wyglądzie. Dziś też wizyta ją czeka i następne jakieś medykamenty zapewne. Niby na pobieżnym usg nie wyszło nic strasznego, ale w poniedziałek będzie dokładne i profesjonalne zrobione przez specjalistkę. Mam nadzieję, że to tylko przez zapalenie dziąsełek. Umówiona jest ze stomatologiem pieskowym na zabieg. Teraz poza tabletkami próbuję jej wcisnąć do pysia papkę ze zmielonego indyka z warzywkami dla niemowląt ze słoiczka, żeby nie urazić bolącego miejsca, ale to walka z wiatrakami. No prawie. Rano wcisnęłam jej ze trzy łyżeczki. Na 12-tą jedziemy na kolejną wizytę.

Na szczęście znalazłam nową klinikę weterynaryjną blisko domu, w nowym budynku. Zobaczyłam ją jakiś czas temu wracając do domu autobusem i teraz sobie przypomniałam. Skorzystaliśmy, bo nasza dotychczasowa pieskowa pani doktor jest nieobecna w klinice na Ursynowie. Poza tym nie mam jak dojechać z Szilunią, przecież prawa jazdy nie zrobiłam  – czego najbardziej żałuję i zrobię natychmiast w następnym wcieleniu jak tylko będzie to możliwe 😊Szilka wymagała natychmiastowej pomocy i taka została jej udzielona. Jak potoczy się dalej – zobaczymy, pewnych spraw nie da się przewidzieć. W tej chwili leży na trawie w ogródku, do domu nie chce wchodzić, od razu ucieka na zewnątrz. Noc też w ogródku spędziła, na szczęście nie padało.

Pojechaliśmy do lecznicy razem z MS wychodząc z założenia, że babcia D. najwyżej spadnie z łóżka jak zostanie sama, daleko nie poleci. W tym momencie Szilunia jest najważniejsza. Od wielu miesięcy pierwszy raz byliśmy gdzieś wspólnie…

🌺🌺🌺🌺🌺

Poza tym – Calineczka jest na obozie, Duży w Szczawnicy i z tego się cieszę przeogromnie. To zaleta zdalnej pracy, można ją wykonywać gdziekolwiek gdzie jest dostęp do sieci. MS  dowiózł do Starostwa zaświadczenie o leczeniu matki (na szczęście uzyskał bez problemu) i czekamy na decyzję albo na kolejne pismo, że coś tam, coś tam…

🌺🌺🌺🌺🌺

Spojrzałam w górę i chmury ułożyły się w kształt orła jak na naszym godle… Może to dobra wróżba, bo płynął spokojnie i dostojnie po niebie… W rzeczywistości przerażenie ogarnia na  widok nienawiści sączonej przez kremlowskich trolli, albo ludzi otumanionych, ogarniętych wręcz fanatyczną nienawiścią, albo płatnych zdrajców itd. Dzieje się coś bardzo złego, jeśli demokratyczna strona się nie ogarnie to czeka nas okropny, brunatny czas, powtórka z lat trzydziestych zza zachodniej granicy. Oby cud się stał i to zło zostało zatrzymane. Przecież nie przez coraz większe „święte” figury stawiane w różnych miejscach kraju, ponoć jakiś rekord się zbliża i ma powstać jeszcze większa figura niż ta co już jest…

🌺🌺🌺🌺🌺

Pytałyście o serki grillowe. Kupuję w mojej Biedronce oczywiście, bo niby gdzie miałabym kupować jeśli tylko ją mam pod ręką. Ale to „moja” Biedronka, żadna inna nie może się z nią równać i to pewnie zasługa pracujących tu fajnych ludzi.

🌺🌺🌺🌺🌺

2.08.2026    Nie miałam kiedy skończyć wpisu. Szilunia codziennie ma kroplówki, karmię strzykawką do pysia (od tygodnia nie chce jeść), leki wciskam. Ostatecznej diagnozy jeszcze nie ma, wyszedł guz w śledzionie i trzeba powtórne usg zrobić za jakiś czas, żeby sprawdzić czy gad przebrzydły rośnie, czy siedzi spokojnie. Nie on jest jednak przyczyną jej fatalnego stanu. Winą może być zapalenie jelit, zapalenie dziąsełek, narośl na wewnętrznej stronie wargi i nie wiadomo co jeszcze. Pieskowa pani doktor zadzwoniła wieczorem, że już umówiła stomatologa i zabieg będzie we wtorek (przy asyście anestezjologa oczywiście), zaś jutro, czyli w poniedziałek jeszcze przed zabiegiem echo serca i pobranie krwi, trzeba sprawdzić czy zmienić ilość leku na tarczycę, który Szilka bierze od dawna.

Tak więc biegiem mija każdy dzień na toalecie babci D., karmieniu jej, praniu pościeli i pajacyka jeśli pielucha nie wytrzyma, wizycie w lecznicy z Szilunią (w piątek nawet dwa razy, pani doktor zadzwoniła, że możliwe jest wieczorem profesjonalne usg), karmienie, przygotowanie jadła dla obu chorych „dziewczyn”, dla nas też, przecież szczególnie MS musi się odżywić przy tych wszystkich stresach, bo jeszcze do tego jego badania i zabiegi  doszły. Pocieszające jest, że wczoraj przyszła pani z sądu zrobić wywiad w sprawie babci D. Może się chociaż „papiery babciowe” ruszą i rozpocznie się oczekiwanie na miejsce w ośrodku. Ona wymaga już naprawdę profesjonalnej opieki, nie słyszy, nie rozumie, nie ma z nią kontaktu a więc w żaden sposób nie współpracuje, jedynie usta otwiera przy karmieniu. Poza tym, że my już nie mamy siły – to moglibyśmy zrobić jej niechcący krzywdę, bo np. skórę ma tak cienką, że pęka podczas kąpieli kiedy ją wkładamy do wanny, albo złamać kości przy nieumiejętnym chwycie, lub gdy nie mam np. siły, żeby ją utrzymać i mi wypadnie z rąk.

W tej chwili jest godz. 6.36. O 3.14 wstałam słysząc pazurki Sziluni na podłodze. Wieczorem MS z nią siedział. Udało mi się ją uśpić i śpi spokojnie po raz pierwszy od tygodnia. Poczekam aż sama wstanie i podam leki, spróbuję wyjść z nią na siusiu. Może przesilenie nastąpiło i będzie lepiej? Dotąd cały czas chodziła jak nieprzytomna, zupełnie jak Skituś, kiedy  po ataku padaczki niczego nie poznawał i musiał jakby od początku sprawdzić gdzie jest, poznać wszystkie kąty.

Aha, babcia D. z łóżka ani raz nie spadła, jest jej wszystko jedno gdzie się znajduje i kto się przy niej krząta. A jeszcze niedawno, kiedy 7 lutego się leżenie zaczęło, reagowała strachem na panią doktor, która do niej przychodziła, jeszcze z „tronu” wołała. Teraz nic kompletnie. Co się może dziać w głowie takiego człowieka ? To jest dla mnie niepojęte…

🌺🌺🌺🌺🌺

Calineczka Frankowi zrobiła nowy domek 🙂 🙂 🙂

… użyła do „budowy” mojej starej falbaniastej spódnicy 🙂 …

Dla uśmiechu – nowy sposób suszenia butów po praniu 🙂

… suszą się w pełnym słońcu, gorzej gdy niespodziewanie spadnie deszcz 🙂 , aha, to nie moje suszenie jakby kto pomyślał 🙂 :)…

Jeszcze cudowne Duchowe pieski ♥️♥️♥️

Wyżaliłam się trochę, ale takie jest życie i „co poradzisz jak nic nie poradzisz” – cytując klasyka. Dziekuję za Waszą obecność, odwiedziny i pozostawione słowa. Mimo deszczu – życzę pięknych wakacji sierpniowych 🌞🍀♥️

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 18 komentarzy

Zapiski jeszcze lipcowe 2026 – 3 🌞🌺

Opublikowano 23 lipca 2026, autor: anka

22 lipca. Przestało padać, jak obeschnie wreszcie Szilunia będzie mogła wyjść na trawę. Jest jej tam zdecydowanie lepiej, cały czas mówi (po swojemu), że chce opuścić pokój. Tłumaczymy, że jest mokro, że będą ją boleć stawy, że nie będzie mogła wstać bez bólu, ale nie przyjmuje naszych argumentów, lecz cóż może bidulka zrobić? Z westchnieniem kładzie się na swoim posłaniu patrząc na nas z wyrzutem. Dostaje na osłodę smaczka 🐕 Za chwilę sytuacja się powtarza… 😊

🌹🌹🌹

Papierkowo-urzędowe sprawy w kwestii babci D. ruszyły i pewnie się będą toczyć miesiącami. Zobaczymy. Jak się coś wyjaśni to powiem.

🌹🌹🌹

Jako powrót do normalności traktuję wypieki. Nie jakieś cuda, z jednego przepisu na drożdżowe testuję co mogę zrobić. Przepis łatwy, ciasto dobre, nie czerstwieje nawet po trzech dniach. Wypróbowałam już z jabłkami i rabarbarem, z masą makową, ostatnio z budyniem i borówkami. Wszystkie smaczne. Przydatne szczególnie, gdy ma się ochotę coś przegryźć bez szykowania.

… z makiem  pyszne były …

… mogłyby być z cukrem pudrem albo z lukrem, borówki słodkością nie grzeszyły, lecz staramy się ograniczać cukier …

W Biedronce zobaczyłam mini pieczarki i kupiłam. Przysięgam, że nigdy więcej. Co się namęczyłam, żeby je oczyścić!

… wyglądają i smakują dobrze, ale nigdy więcej 😀…

Serki grillowe kupuję dość często, smażę na patelni i na obiad są bardzo dobrym ładunkiem białka. Pierwszy raz trafiłam na serek z kurkami i po prostu rewelacja!

… potem jeszcze bardziej się przypiekł i miał piękny, złocisty kolor tylko fotki nie zrobiłam …

🌹🌹🌹

Dawno nie pokazywałam Duchowych piesków, bo wiecie, że od dawna nie mogłam się pozbierać w tej mojej rzeczywistości. Pora na zmiany i dziś filmik z Mosiem i jego ośmiornicą 🙂 ♥️🐕 Zabawki psów w Fundacji Duch Leona

🌹🌹🌹

Dziękuję za odwiedziny i komentarze ♥️ Szczęśliwych wakacyjnych i urlopowych dni, a nawet w pracy niech będzie milej niż zwykle 🌞🍀🙋‍♀️

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 16 komentarzy

Lipcowe zapiski 2026 – 2🌞🙋‍♀️

Opublikowano 14 lipca 2026, autor: anka

Znów minął tydzień. Usiłuję sobie przypomnieć czy coś się działo ciekawego, niespodziewanego (poza polityką) i nie wiem. Padało na pewno i Szilunia zmokła kilka razy na krótkim spacerku. Męczyła się podczas deszczu, bo koniecznie chciała wyjść na trawie się położyć, a tu nic z takich przyjemności, bo mokro i kałuże. Ja wreszcie masę prasowania załatwiłam, przecież podczas upału nie dałam rady się z tym uporać. Poza tym – codzienność. W sumie lubię, nie znoszę niespodzianek, do każdego wydarzenia wolę się przygotować. Zaskoczona – jestem zła jak przysłowiowa osa, wściekła, nieprzyjemna i w ogóle okropna, chyba, że chodzi o „wpadnięcie” dzieci. To sama radość i szczęście ♥️

🍀🌹🍀

My z MS pozostajemy w nieustającej tęsknocie za Szczawnicą. Telefon sam robi krótkie filmiki ze zdjęć i czasem mu to ładnie wychodzi. Akurat wziął Szczawnicę na tapetę.

(1) Szczawnica moja miłość ♥️🍀 – YouTube

🍀🌹🍀

Calineczka pojechała z tatą do Polańczyka i tam się wyżywa m.in. wspinając się w „małpim gaju”, a mnie się kręci w głowie od samego oglądania filmików z jej wyczynami przesłanymi, żeby sobie dziadkowie pooglądali.

Kiedy już przy Calineczce i jej tacie jesteśmy, to postanowiłam  pierworodnemu dziecku zrobić małą reklamę. Bowiem napisał książkę, z której ani słowa nie rozumiem. No, może  znaczenie części słów do mnie dociera, ale sens za czorta nic a nic 😀😀😀

Na swojej stronie, na której pisze o takich rzeczach, że równie dobrze mógłby po chińsku pisać i tyle samo bym zrozumiała – zaczął też zamieszczać swoją twórczość SF, na blogu. Pomyślałam, że może ktoś lubi takie tematy i zajrzy. Nawet ja czytałam z zainteresowaniem, wciągnęło mnie choć niby nie moja bajka 😊 Blog – Kordian Zadrożny

… pięknie, prawda? …

Nad zaporą jest kolejka linowa w postaci zamkniętych wagoników całych przeszklonych, żeby nic nie zasłaniało widoku. Calineczce bardzo się podobała taka jazda, a szczególnie wesołe miasteczko widoczne z góry jak zabawki dla lalek 😀

Dzięki za odwiedziny i życzę radosnych wakacji (albo urlopów), w ogóle samego Dobra 🍀♥️wszystkim zaglądającym 🌞🌞🌞

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 18 komentarzy