Anna Pisze

Stał się jednak cud pewnego dnia. Inaczej tego wydarzenia Inga nie potrafiła nazwać. Wyruszyli do Szczawnicy, do mieszkanka Kasi i Mikołaja. A co się działo przed podjęciem decyzji! Inga czuła takie zmęczenie, iż miała wrażenie, że po prostu przewróci się któregoś dnia i umrze. Feliks najwyraźniej przemyślał pewne sprawy widząc, że żona naprawdę usypia na stojąco. Usiedli któregoś dnia z długopisami, kalkulatorem, rachunkami i liczyli, liczyli, liczyli.

– Jeśli odłożę spłatę kilku należności na drugą połowę miesiąca to możemy pojechać na dwa tygodnie – oznajmił.

Inga gotowa była przeżyć ten czas o chlebie i wodzie, byle tylko móc chwilę odetchnąć od codziennego koszmarnego stresu. Postanowiła nie myśleć o przyszłości przez ten czas urlopu. Co będzie potem – to będzie. Na wiele rzeczy człowiek nie ma wpływu. Ale teraz ona musi odpocząć, wyspać się, odwrócić uwagę od wszelkich gnębiących ich nieszczęść i skupić się na pozytywach. Tak ma być i już! Inaczej – skąd weźmie siły na dalsze życie?

Wyruszyli więc w drogę. Inga do ostatniej chwili nie wierzyła, że się uda. O dziwo, teściowa chętna była do wyjazdu, sama się pakowała przez cały tydzień. Inga wypisała na kartce co starsza pani powinna ze sobą zabrać i dała mężowi z prośbą, by przypilnował matkę. On kartkę przekazał, ale nie sprawdził czy zawartość torby zgadza się z zapiskami z kartki. Inga się tym nie przejmowała, pomyślała, że da teściowej swoje rzeczy w razie potrzeby. Poza tym Kasia mówiła, że w mieszkanku  jest wszystko co potrzeba, ciuchów dużo i zawsze coś można sobie dobrać i pożyczyć w miarę potrzeb.

Jechali siedem i pół godziny. Czyli wcale nie tak długo. Inga bała się podróży, przecież teściowa i dwa psy w ciasnym samochodzie to trudna sprawa. Niemniej jednak pragnienie wyjazdu przezwyciężyło wszelkie obawy. Upał był ogromny, lecz podczas jazdy powiew powietrza wpadającego przez otwarte okna pozwalał go znieść. Zatrzymywali się, żeby psiaki mogły rozprostować łapki i załatwić swoje sprawy, napić się, skonsumować przysmaczek i jakoś było. Ziały z gorąca, a teściowa cały czas powtarzała, że się męczą.

– Mamo, psy w ten sposób regulują sobie temperaturę. Masz wodę, możesz im łebki zmoczyć co kilka chwil, będzie im lepiej.

– Ale ona się męczą – biadoliła. – Stań, Felusiu, im się chce pić.

– Piły przed chwilą – mruknęła Inga.

– Ale one się męczą – powtarzała pani Wala.

– Ja też się męczę – burknął Feliks. – Nie mogę się co chwilę zatrzymywać, bo nigdy nie dojedziemy – dodał głośno.

– Ale one się męczą – powtarzała staruszka.

– To co, mam je wyrzucić z auta? – nie wytrzymała Inga.

Na chwilę pomogło. Psy ułożyły się jak mogły najwygodniej. Zorka spała. Zadzior trochę wyglądał przez okno, oparł pysk na siedzeniu Feliksa i zapatrzył się przed siebie. Może jakieś wspomnienia się w nim odzywały, może przypomniała mu się jazda na jakąś akcję z czasu, gdy jeszcze nie był rencistą, ale służącym psim policjantem? Ocknął się, westchnął, rozejrzał się jakby sprawdzał gdzie jest i z kim. Przyjrzał się uważniej śpiącej Zorce i poszedł w jej ślady.

Feliks z Ingą jeszcze w domu ustalili, że nie pojadą przez Kraków. Miasto jest rozkopane, jedynie stali mieszkańcy mogą się rozeznać gdzie aktualnie można przejechać, a gdzie droga jest zamknięta i trzeba kluczyć objazdami co jest bardzo trudne do przeskoczenia dla przyjezdnych. Do tego w upale stanie w korkach ze starszą osobą i psami na tylnym siedzeniu – to horror po prostu. Postanowili więc pojechać na Nowy Sącz omijając Kraków.  Wcale nie było tak łatwo, pomijając burzę i ulewę napotkane po drodze i to dwa razy te same z prostej przyczyny, że trzeba było zawrócić i jechać z powrotem ponieważ Inga – czyli pilot – zagapiła się. Zwyczajnie nie spostrzegła znaku z nazwą miejscowości, w której stronę mieli skręcić. Nic to, udało się, dojechali cali i zdrowi. Jak dotrzeć do bloku na Osiedlu Kasia bardzo dokładnie wytłumaczyła, wyrysowała, pokazała zdjęcia więc nie mieli problemu z odnalezieniem właściwego numeru. Nawet miejsce na parkingu się trafiło, niedługo potem nie było ani jednego, mieli szczęście.

Psy były zmęczone podróżą. Zorka dodatkowo zestresowana, prawdopodobnie miała jakieś złe wspomnienia  z poprzedniego życia czyli z okresu zanim zamieszkała z Zadziorem i resztą obecnej rodziny. Na górę weszła o własnych siłach co było miłym zaskoczeniem. Ostatnio miała problemy z chodzeniem po schodach, Feliks nastawił się, że będzie ją wnosił na rękach na górę. A tu proszę! Sama pokonała schody! Trochę przodem, trochę tyłem ale dała radę. Była z siebie dumna i zadowolona, bo wszyscy bardzo ją chwalili.

Teściowa pomału wchodziła ciężko dysząc, Inga dyszała wcale nie mniej podczas wędrówki do góry, tylko Zadzior wchodził spokojnie, z godnością, bez specjalnego wysiłku. Feliks wniósł torbę matki. Usiedli na chwilę, odpoczęli i chcieli oboje pójść po resztę bagażu, w końcu zawsze się tego uzbiera cała masa, a szczególnie drobiazgów dodawanych w ostatniej chwili.  I tu Zorka wpadła w rozpacz. Widząc, że oboje opiekunowie chcą wyjść zostawiając ją, chwyciła Ingę (była bliżej drzwi) łapkami za rękę, lizała i piszczała wyraźnie mówiąc, żeby jej nie zostawiać.

– Zorka, Zorunia, maleńka, zaraz wrócę. Czekaj, zostań i czekaj – powiedziała, delikatnie wyswobodziła się z uścisku suni i pobiegła w dół schodami.

Zorka tak samo prosiła Feliksa, lizała, chwytała łapkami i płakała. Nie zwracała uwagi ani na Zadziora ani na panią Walę, która coś do niej mówiła. Ponieważ jednak Feliks opuścił mieszkanie, wyskoczyła na balkon i zaczęła zawodzić. Zadzior widocznie postanowił wesprzeć przyszywaną siostrę, bo wyszedł za nią i zadudnił basem na całą okolicę. Inga szła na górę z taką szybkością na jaką tylko mogła się zdobyć, aby uspokoić czworonożne towarzystwo. Potem już Feliks sam zchodził po resztę bagażu.

Inga rozpakowała torbę z własnymi rzeczami, Feliks bagaż osobisty ułożył na półce w szafie. Teściowa swoją torbę zabrała do pokoiku, w którym miała spędzić czas pobytu w ukochanym miasteczku Kasi. Inga poczuła, że teraz wreszcie może głęboko odetchnąć. Włączyła czajnik, zagotowała wodę na herbatę. Zjedli maślane bułeczki zabrane z domu i usiedli na balkonie.

– Kotuś, jak tu ślicznie – rozejrzała się z zachwytem.

– Pięknie – przyznał Feliks. – Ale ja jestem zmęczony, kochanie, pójdę się na chwilę położyć. Jutro będę podziwiał całą duszą.

– Idź, idź, w końcu tyle godzin za kierownicą przy maksymalnie skoncentrowanej uwadze może każdego wykończyć.

Feliks położył się na wersalce, przymknął oczy i odpoczywał. Teściowa rozpakowywała się w maleńkiej sypialence. Co chwilę podchodziła do szafy, której tył stanowił ścianę pokoiku oddzielającą sypialenkę od przedpokoju. Nieźle to Kasia z Mikołajem wymyślili – pomyślała Inga. Bez dodatkowych kosztów oddzielili kącik do spania, połączyli przyjemne z pożytecznym.

– Mamo – mówiła kilkakrotnie, – tam nie ma żadnych twoich rzeczy. Zrobię ci zaraz miejsce na półce, żebyś mogła rozpakować torbę i tam sobie wszystko włożysz…

Jak grochem o ścianę. Pani Wala co chwile wracała do przedpokoju, odsuwała drzwi i przyglądała się wiszącym ubraniom. Inga podniosła się, ułożyła na jednej półce swoje rzeczy drugą zostawiając dla teściowej.

– Mamo, tu będzie twoja półka. Połóż sobie co chcesz, żebyś wiedziała co masz.

Rano wstali oboje wcześnie chcąc wyjść z psami jak najszybciej, żeby nie stresowały się niepotrzebnie w nowym miejscu. Noc nie minęła spokojnie, bowiem Zorka kilkakrotnie  próbowała wejść na wersalkę i spać w łóżku. W domu nie było takich problemów, tu jednak musiała czuć się niezbyt bezpiecznie, chciała być jak najbliżej opiekunów.

Inga zalała kawę w kubeczkach, z których jeden miał środek w kolorze pomarańczowym, drugi turkusowym. Sobie zrobiła w tym drugim, turkus był jednym z jej ulubionych kolorów..

Teściowa jeszcze spała.  Feliks wypił kawę i położył się w ubraniu na pościelonej i przykrytej narzutą wersalce. Psy ułożyły się  na swoich posłaniach trochę zmęczone dłuższym niż zwykle porannym spacerem po pięknym Parku Górnym, którym Inga zachwycała się na każdym kroku. Zorka przyglądała się jak opiekunka zrobiła sobie drugą kawę, potem usnęła już zupełnie spokojna. Kawa smakowała Indze niebywale, pewnie ze względu na wodę zupełnie inną niż w domu. Stwierdziła też, że po umyciu tutejszą wodą włosy stały się miękkie i jedwabiste. Usiadła na balkonie, wygodnie umościła się w wiklinowym fotelu. Fotele, które Kasia dostała od Teresy i przywiozła tutaj były dwa, stare  i pamiątkowe. Dlatego takie, że Teresa kupiła je za pieniądze uzyskane za pierwszą wydaną powieść. Inga najpierw usiadła prawie z nabożeństwem, potem zaśmiała się głośno sama z siebie i później siadała już normalnie. Do kompletu był wiklinowy, okrągły stolik również przywieziony z Ursynowa. Na malutkim balkonie nie mieściło się nic więcej. Żeby rozłożyć suszarkę z rozwieszonym praniem trzeba było jeden z foteli wstawić do pokoju.

Inga upiła łyk kawy, z rozkoszą wciągnęła w płuca poranne powietrze pachnące świeżością, zielenią, drzewami i czymś nieokreślonym, czego nie ma w mieście. Może swobodą i wolnością?

Na wprost miała obie trasy zjazdowe z Palenicy. Bardziej z prawej – czteroosobowe siedzenia kolejki linowej równolegle przemieszczające się w górę i w dół. Niebo od strony słowackiej zaczęło się rozjaśniać, chmury o ciemnej dotąd, ołowianej barwie zmieniły odcień na  gołębi. Miejscami  nawet zaczął się na niebie pojawiać błękit  w kilku odcieniach przebijając się przez coraz jaśniejszą szarość. Od strony Krościenka jeszcze było ciemno, nad Grajcarkiem unosiły się mgły dążące w górę  by rozpraszać się coraz bardziej na tle zieleni drzew porastających zbocze. Całkiem daleko ciemny szczyt zamykał horyzont, lecz poniżej przyciągały wzrok plamy jasnej zieleni łąk czy też hal, po których poruszały się jeszcze  jaśniejsze plamki w kolorze kremowym. Po chwili zrozumiała, że to stado owiec. Może owce  powróciły już do domów z wypasu w Jaworkach, gdzie spędzały wspólnie całe lato i teraz pojawiały się w różnych miejscach należących do ich gospodarzy, bo trawa. jeszcze zielona była i widocznie smaczna.

Dwa jasne ptaki przeleciały znad Bryjarki w stronę Palenicy. Na tle ciemnej zieleni drzew można było obserwować ich powolny, majestatyczny lot. Prawie nie poruszały skrzydłami jakby poddawały się podmuchowi wiatru i bez najmniejszego wysiłku przemieszczały się w kierunku Dunajca. Pomału ukazywało się coraz więcej błękitnych plam na szarym niebie, coraz więcej słonecznych promieni ozłacało świat wydobywając z otoczenia dotąd niewidoczne dla oka szczegóły. Oto mgły przemieszczały się tworząc ruchome, białe obłoki na tle zbocza. Osa przysiadła na wiklinowym stoliku i wyraźnie słychać było odgłos jakby gryzła starą wiklinę. Pod balkonem zaczęły pojawiać się psy wyprowadzające na poranny spacer swoich opiekunów. Bieliła się smukła wieża kościoła, czerwieniły  i brązowiły się dachy domów. Po chwili słońce zalało swym blaskiem inne miejsce, inną partię domków wydobywając je z mroku i prezentując oczom Ingi cały ich nieopisywalny, niemożliwy do opowiedzenia urok. Co minutę dosłownie zmieniał się widok i zmieniały się barwy dnia.

Teściowa zaczęła się ruszać w sypialence. Dochodziły stamtąd szelesty, szuranie, raptem  wszystko umilkło i dopiero po pewnym czasie pani Wala udała się do łazienki. Pewnie się zastanawiała gdzie jest… Trzeba przygotować śniadanie – pomyślała Inga i podniosła się z wiklinowego fotela z żalem opuszczając balkon. Ale cóż robić, siła wyższa.

Wracając z psami z porannego spaceru przystanęli przy delikatesach niedaleko domu. Feliks został z psiakami na zewnątrz, ona weszła do środka. Uwielbiała sklepy w małych miasteczkach. Sprawiało jej wielką przyjemność robienie zakupów w takich miejscach. Kupiła świeże bułeczki, masło, pomidory, pierogi z serem na obiad, śmietanę. Tak na szybko, potem sprawdzi co i jak, zobaczy co Kasia ma, co trzeba dokupić, co odkupić potem, bo przyjaciółka kazała używać wszystkiego co tylko jest w domu, żeby się nie przeterminowało.

Bułeczki pachniały tak, że już po drodze miała ochotę wyjąć jedną i zatopić zęby w chrupiącej skórce. Na pierwszy rzut oka było widać, że na pewno są chrupiące, muszą takie być! Feliks przekroił bułeczki, Inga pokroiła pomidora, cebulkę, dwa ząbki czosnku obrała dla siebie i dwa dla męża. Teściowa czosnku nie lubiła, ale na wszelki wypadek Inga spytała czy dla niej też. Wymowny grymas był odpowiedzią, dopiero potem wyszemrała: „nie”.

– Jakie to pyszne – wymamrotała Inga między kęsami rozkoszując się smakiem bułki z czosnkiem i pomidorem. –  Uwielbiam to, całe wakacje w dzieciństwie nie potrzebowałam niczego  innego na śniadanie.

– Niestety, tylko w wakacje można było jeść czosnek bezkarnie – skinął głowa Feliks.

– Albo na urlopie, skarbie. Jesteśmy przecież na urlopie. A skoro jemy oboje to przecież nie ma problemu. Gdyby jadło tylko jedno z nas, no, tu mógłby się pojawić pewien problem – uśmiechnęła się do męża nad stołem.

Teściowa siedziała pośrodku, na siedzisku narożnika i jadła nie odzywając się wcale.

– Mamo – powiedział Feliks. – Po śniadaniu pójdziemy na spacer, dobrze?

– Dobrze – zgodziła się, na twarzy nie było widać żadnych emocji.

– Pójdziemy przez Park, koło Dworku Gościnnego, koło Inhalatorium do placu Dietla. Posiedzisz sobie na ławeczce jeśli się zmęczysz, napijesz się wody mineralnej…

– Dobrze – powtórzyła starsza pani ku zdziwieniu syna i synowej.

Rzeczywiście, po chwili oznajmiła, że jest gotowa do wyjścia.

– Mamo! Ty chcesz w tym iść? – wykrzyknął Feliks spojrzawszy na matkę. – W tej bluzce? Nie widzisz, że jest brudna jakbyś nią kurze wycierała?!

Inga zerknęła ukradkiem, żeby teściowej nie rozzłościć.

– Przebierz się, mamo, ja ci wypiorę tę koszulkę – powiedziała spokojnie.

– Ale w co? – zatroskała się pani Wala.

– Zobacz co masz w torbie, ja nie wiem co zapakowałaś. Przecież Felek dał ci kartkę ze spisem rzeczy, które powinnaś ze sobą zabrać.

– Nie wiem co mam.

– Otwórz torbę i sprawdź.

Teściowa poszła do sypialenki, poszurała czymś i wyszła.

– Nic nie mam – oznajmiła.

– Jak to nic nie masz? Kotek, idź z mamą, pomóż jej szukać – zwróciła się do męża.

Po chwili usłyszała zirytowany głos.

– Mamo, dałem ci kartkę! Pakowałaś się przez cały tydzień i nie wzięłaś ubrania na zmianę? To w czym będziesz spać? W kurtce?

– Feluś, nie denerwuj się –  zawołała z kuchenki, a właściwie mikroskopijnego aneksu kuchennego. – Dam mamie moją bluzkę, niech ubierze i idźcie już. Szkoda czasu i nerwów.

Wreszcie wyszli z mieszkania. Inga głęboko odetchnęła jakby pozbyła się gniotącego ją ciężaru. Poczuła się wolna i szczęśliwa w tej konkretnej chwili. Zrobiła sobie jeszcze jedną kawę i znów usiadła na balkonie. Zaczarowało ją to miejsce, mogłaby tak siedzieć i siedzieć, patrzeć i patrzeć… nawet do końca świata… Z góry widziała jak teściowa idzie uczepiona jedną ręką ramienia syna w drugiej dzierżąc kij do nordic walking. Prezentowała się nadzwyczaj korzystnie jak na swoje lata. Zdjęła z twarzy maskę znudzenia, niechęci, wiecznego cierpiętnictwa i od razu stała się sympatyczną starszą panią. W białych spodniach, koszulce Ingi w białe i grantowe paski, z białymi klipsami w uszach, które miały za zadanie przysłonić aparat słuchowy – naprawdę nie wyglądała na zwykłą jędzę. Tak pomyślała i zaśmiała się głośno zorientowawszy się jakiego użyła określenia. Nieładnie, skarciła samą siebie, nieładnie tak myśleć i mówić. Może coś się zmieni w zachowaniu teściowej? Wprawdzie Kasia mówiła, że nie ma szans na poprawę, lekarz teściowej też, ale może choroba zatrzyma się, przystanie na jakiś czas i da im trochę wytchnienia? Nic to, co będzie to będzie, teraz są na urlopie w pięknym miejscu. I pogoda jak na zamówienie się trafiła. Jest się z czego cieszyć. Przymknęła oczy, napawała się spokojem, niemal czuła jak czas leniwie opływa ją wokół z każdej strony podczas gdy zwykle pędził i trącając brutalnie popychał do przodu. Z dołu słychać było głosy dzieciaków biegających po trawie, szczeknął nieduży  piesek, dziewczyna z drugiego bloku stojąc na balkonie kogoś nawoływała. Inga otworzyła oczy zaciekawiona dziwnym imieniem tego kogoś i zobaczyła pod balkonem pięknego, młodego posokowca bawarskiego, który przybiegł na wołanie swej pani i wesoło podskakiwał. Przed blokiem przystanęły dwie kobiety wracające z  torbami pełnymi zakupów, po chwili dołączyła do nich trzecia pokazując coś w we własnej torbie. Inga nadstawiła ucha i usłyszała słowo „śliwki”. Aha, widocznie gdzieś tu sprzedają śliwki, pomyślała. Zamarzył jej się placek ze śliwkami. Tylko … tutaj się nie da upiec, dopiero w domu. I dobrze, obejdzie się, tutaj może zrobić galaretki z serkiem waniliowym i też będzie pysznie, mniej kalorii na dodatek… Jak tu dobrze, cicho, spokojnie… Ale trzeba się ruszyć, przygotować obiad. Po obiedzie ona wyjdzie z psami, może Feluś będzie miał jeszcze siłę, żeby mogli razem z nimi wyjść. Okaże się…

Okazało się, że Feliks miał siłę i chętnie wybrał się z żoną i psami na dłuższy spacer. Mało tego, opracował trasy spacerów codziennych tak, aby jak najwięcej zwiedzić i obejrzeć w tym krótkim czasie, który na zwiedzanie mogli poświęcić. Bali się zbyt długo zostawiać matkę samą, nie wiadomo co mogłaby zrobić. Pierwszego dnia wyłączyła z kontaktu lodówkę chcąc wyłączyć czajnik. W domu przecież  także wciąż wyciągała wtyczki z kontaktu  czym okropnie irytowała syna.

cdn.

Korzystając z pięknego, słonecznego dnia Inga wybrała się z psami na dłuższy spacer. Feliks zaoferował swoje towarzystwo, na co żona z radością przystała. Zawędrowali do Chyliczek, skręcili w boczną drogę i szli z wielką przyjemnością odkrywając zupełnie nieznane miejsca. Wreszcie – ze zdziwieniem przeczytali napis na zielonej tabliczce: Konstancin-Jeziorna.

– Feluś! Zobacz gdzie nas przyniosło – zdziwiona powiedziała Inga. – Coś podobnego!

– Trafiliśmy na nowe dla nas przejście – uśmiechnął się do żony. – Fajnie czasem odkryć coś nowego tak blisko domu.

– Musisz przyznać, że gdyby nie psiaki, nigdy nie wybralibyśmy się na taką daleką wędrówkę.

– Przyznam, przyznam, nie chciałoby mi się ruszyć z domu. Na samą myśl, że miałbym piechotą iść do Konstancina odechciałoby mi się wszystkiego.

– Ruch to zdrowie, przecież wiesz – wzięła męża pod rękę. – A nam zdrowia trzeba dużo, więc powinniśmy chodzić na długie spacery.

– Już teraz dokładnie wiem gdzie jesteśmy. Starochylicka. Wiesz, kiedy byłem w podstawówce jeździłem na kolonie tu gdzieś niedaleko… No nie, nie poznam przecież, ale na pewno w Skolimowie byłem. Pamiętam, że dziadek z mamą odwiedzali mnie w niedzielę, zawsze przywozili jakieś smakołyki. Pękałem z  dumy, że potem mogłem poczęstować kolegów.

– Wspomina się z rozrzewnieniem takie chwile, prawda? Ja nigdy nie byłam na koloniach. Rodzice mówili, że jeżdżą tylko te dzieci, które nie mają do kogo pojechać na wakacje. A ja miałam. Do dziadków jeździłam, do cioci, z rodzicami nad morze. Na kolonie pierwszy raz pojechałam w ramach praktyk studenckich jako pomocnik wychowawcy, od razu stanęłam po drugiej stronie barierki… O, zobacz jaka dróżka, chodźmy tamtędy. Może dojdziemy do równoległej i zawrócimy w stronę domu.

– Czemu nie? Potem dojdziemy  „książętami” i łąką. Jestem pewien, że na łące natkniemy się na którąś z twoich przyjaciółek – uśmiechnął się do żony. – Akurat jest „psia godzina”.

– Udali nam się sąsiedzi, prawda? Cieszę się, że dziewczyny tak się zaprzyjaźniły. Myślę o naszej Bognie, Jagnie i Marysi. Same o sobie mówią, że są siostrami z wyboru.

– Chwilami zachowują się jakby były w wieku Honoratki – powiedział Feliks bez przygany w głosie, co Inga natychmiast wychwyciła i skwitowała radosnym uśmiechem.

– Inguś, a czemu się tak uroczo uśmiechasz? – Feliks najwyraźniej dobrze się czuł.

– Bo cię kocham, skarbie mój, to mało?

– Oj, chyba nie tylko dlatego

– Bo mi w tej chwili dobrze, wyszliśmy razem na wycieczkę krajoznawczą…

– Chyba drogoznawczą – wtrącił.

-… bo ty się uśmiechasz, bo psiaki mają szczęśliwe pysie, bo jest piękna pogoda, bo…

– Bo?

– Bo może cud się stanie i pojedziemy na urlop.

– Wiem, że chciałabyś, zresztą ja też.

– Kasia z Mikołajem wczoraj znowu na mnie napadli wracając od dzieciaków. Powtórzyli, że mieszkanko aktualnie stoi puste, bo nikt nie może pojechać w tym terminie. W związku z czym oni byliby bardzo zadowoleni, gdyby ktoś tam posiedział, bo zwyczajnie szkoda, żeby puste stało.

– Tym „ktosiem” mamy być my?

– Czemu nie? Może by się udało jakimś cudem?

cdn.

Trzy przyjaciółki umówiły się w „Filiżance”. Tak było najprościej. Nikt nie przeszkadzał, nie wtrącał się. Jagna i Marysia przebywały tu przez dzień cały i tylko Bogna musiała się pofatygować z domu.

– Ale jak to? Maryśka! Ty chcesz się na zawsze wyprowadzić do Szczawnicy? – wykrzyknęła zaskoczona Jagna.

– Tak, chcę. Nie wiem czy na zawsze, ale na jakiś czas na pewno – spokojnie odpowiedziała Marysia.

– I co tam będziesz robić?  Na urlop to rozumiem, nawet na bardzo długi urlop. Ale na dłużej?

– Po pierwsze: będę miała męża – uśmiechnęła się pod nosem patrząc na przyjaciółkę, której wyraz twarzy wyrażał najwyższe zdumienie. – Zaś mąż to zajęcie na pełen etat, nie uważasz?

– Zgłupiałaś? – Jagna byłaby jeszcze bardziej zaskoczona usłyszanymi słowami gdyby to było możliwe. –  Ty żartujesz, prawda?

– No pewnie, że żartuję – parsknęła śmiechem Marysia. – Możesz się odprężyć. Wyobrażasz sobie mnie w charakterze pełnoetatowej kury domowej?

– Nie wyobrażam sobie, w żaden żywy sposób sobie nie wyobrażam – Jagna z ulgą wypuściła powietrze z płuc. – Zrobiłaś ze mnie wariata!

– Jeśli już to wariatkę – Marysia była rozpromieniona czego do końca Jagna pojąć nie mogła. – Moja droga Jagienko, sama jesteś sobie winna. Najwyraźniej zwątpiłaś we mnie i masz za swoje.

– Najwyraźniej – zgodziła się Jagna. – Ale wiesz jak jest, zakochane kobiety robią często głupoty…

– No! Tylko ta myśl cię usprawiedliwia.

– Maryśka! Powiedz teraz co ty tak naprawdę wymyśliłaś.

– Wspólnie wymyśliliśmy…

– Co takiego wymyśliliście? I kto? – włączyła się Bogna, która dołączyła do przyjaciółek. – Przepraszam za spóźnienie, ale nie mogłam się wcześniej urwać, Doman dopiero dotarł do domu. Zdążyłam nakarmić Ewelinkę i przyleciałam do was jak na skrzydłach. Co to za nowiny?

– Nareszcie jesteś. Bogna, czy ty wiesz, że ja przez chwilę myślałam, że ona oszalała? – poskarżyła się Jagna.

– W jakim sensie?

– W takim, że na zawsze wyprowadzi się do Szczawnicy!

– Jagna, to nie jest żadne szaleństwo, to jest genialny pomysł – klasnęła w ręce Bogna.

– Nie! Wy obydwie strugacie ze mnie wariata!

– Wariatkę – sprostowała Marysia. – Już  cię drugi raz poprawiam. A teraz słuchajcie, bo nie będę powtarzać. Skupcie się.  Oboje z Hubertem wpadliśmy na pomysł, żeby… –  zamilkła na chwilę jakby zbierając myśli. – Inaczej. Pamiętacie taki piękny, duży dom z bali za potokiem?

– Jak mam pamiętać, skoro w nim nie byłam? – z żalem spytała Jagna.

– Pokazywałam ci zdjęcia. A zobaczysz na własne oczy jak pojedziesz. Bo przyjechać musisz, bez względu na to czy ci się  podoba czy nie. No więc dom jest cudowny, jeszcze nie wykończony, można go dopasować do własnych potrzeb…

– Aha, wiem już, niedaleko dziadka Horacego – ucieszyła się Bogna. – Przepiękny, i co z nim?

– Jest na sprzedaż.

– I co z tego? – Jagna nie widziała w tym nic dziwnego. – Widocznie właściciel zmienił plany.

– Właśnie! I nam to odpowiada jak najbardziej, spadło jak gwiazdka z nieba – buzia Marysi rozjaśniła się niczym małej  dziewczynki na widok ulubionych łakoci. – Podjęliśmy decyzję o kupnie tego domu.

– Co? – rozległ się zgodny dwugłos. – Po co?

– Żeby go mieć – Marysia z zadowoleniem przyjęła reakcję przyjaciółek.

– Co z nim chcecie zrobić? Zamieszkać? – spytała Bogna.

– Wykończyć – oświadczyła  przymrużając lewe oko.

– Wykończysz to ty mnie za chwilę jeśli nie zaczniesz  mówić po ludzku – jęknęła Jagna. – Mogłabyś się zacząć streszczać?

– Właśnie – przytaknęła Bogna. – Powiedz wreszcie, bo mam w głowie mętlik.

– Już dobrze, powiem. Widzę, że płoniecie z ciekawości i niczego nie pojmujecie.

– Jak mam pojąć coś, o czym nie mam zielonego pojęcia – tym razem jęknęła Bogna.

– Postanowiliśmy urządzić w tym domu…

– Pensjonat – domyśliła się Jagna.

– Prawie zgadłaś. Chcemy tam urządzić dom pracy twórczej.

– Aaa – znów dał się słyszeć zgrany dwugłos.

– Byłam kiedyś w takim domu w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, mam dobre wspomnienia. Wpadliśmy oboje na ten sam pomysł, więc na pewno jest dobry.

– Zaskoczyłaś mnie zupełnie. A co na to twój tata? – zainteresowała się Bogna.

– Rwał włosy z głowy, ale już się pogodził. Zrobiłam mu symulację na komputerze jak będzie wyglądał bez włosów – wesoło odpowiedziała Marysia.

– I co, zostawisz „Filiżankę” na pastwę losu – zatroskała się Jagna.

– Nie, nie na pastwę losu. W tej sprawie właśnie  chciałam się do ciebie zwrócić, kochana Jagienko. Otóż bardzo, ale to bardzo cię proszę, abyś zajęła się „Filiżanką” w większym wymiarze.

– To znaczy? – Jagna wciąż nie rozumiała intencji Marysi.

– To znaczy, że byłabym szczęśliwa, gdybyś przejęła „Filiżankę” całkowicie w zarząd zamiast mnie. Oczywiście ciotki cię wspomogą, żebyś się nie stresowała za bardzo na początku. Przecież mają połowę „Filiżanki”. Ale jestem przekonana, że skoro do tej pory świetnie się dogadujecie, nic się w tym względzie nie zmieni. Ustalimy warunki, czas, spiszemy umowę, żeby formalnie wszystko było w porządku. Co ty na to?

– Nie wiem co. Nie potrafię myśleć w tej chwili. Zaskoczyłaś mnie. Jestem oszołomiona…

– Jagna, ty się „odoszołom” – wtrąciła się Bogna. – To jest genialne wyjście z sytuacji. Dopiero co mówiłaś mi, że nie chcesz wracać do żadnej korporacji, w żadne obce miejsce bo pokochałaś „Filiżankę” jak własną córkę…

– No tak, ale mam się teraz deklarować na zawsze? Tak nagle i bez zastanowienia?

– A nad czym się tu zastanawiać? – rzuciła Bogna. – Przecież Alan przenosi się do kraju, tutaj planuje życie i coś o tym wiesz, prawda?

Jagna skinęła głową.

– Zostajesz więc na miejscu.

– I nie na zawsze – wtrąciła Marysia. – Tylko na jakiś czas.

– Na jaki? – chciała wiedzieć Jagna.

– A skąd mam wiedzieć na jaki? Może na taki, żeby odchować dziecko zanim pójdzie do szkoły…

– Stop! Maryśka, jakie dziecko? – Bogna podskoczyła na krześle z przejęcia.

– Jakie? Mam nadzieję, że mądre i ładne – Marysia wyraźnie delektowała się zaskoczeniem po raz kolejny malującym się na twarzach przyjaciółek. – Przecież powinno wziąć po mamie najlepsze cechy.

– Co ty mówisz, co ty mówisz – do Jagny dotarł sens Marysinych słów. – Maryśka, co ty mówisz?!

– To, co słyszysz – chichocząc odpowiedziała sprawczyni zaskoczenia. – Tylko czy ty rozumiesz coś z tego, co słyszysz?

– Powinnaś stopniowo dawkować swoje sensacje – powiedziała Jagna z pretensją w głosie. – To dla mnie za dużo jak na jeden raz.

– Zapomnij o jednym, skup się na drugim,  a ona ci jutro powtórzy  to pierwsze – poradziła Bogna.

– Wariatka. Tego się nie da odzobaczyć ani odsłyszeć!

– O, proszę bardzo, już tworzysz. Jagienka, dom pracy twórczej dopiero w planie jest, a ty już tworzysz neologizmy – żartowała Marysia. – Słuchajcie, jak już wyrzuciłam z siebie to, co najważniejsze…

– Niemożliwe! Maryśka będzie miała dziecko – powiedziała głośno Jagna jakby sama sobie chciała wytłumaczyć co się dzieje, jakby dopiero teraz dotarł do niej cały sens. – Gratulacje!

Obydwie przyjaciółki zaczęły ściskać przyszłą mamę wśród wybuchów radości, narobiły przy tym tyle hałasu i zamieszania, że wszystkie obecne osoby zwróciły wzrok w ich stronę.

– Marysia będzie miała dziecko – powtórzyła Jagna zwracając się do wszystkich obecnych, co spotkało się z uśmiechami i brawami.

– Wariatki, uduszą mnie zanim zdążę spisać z Jagną umowę – jęczała Marysia z błyskiem radości w oczach jakiego przyjaciółki jeszcze nigdy u niej nie widziały.

Gdy minęła chwila uniesień, zgiełku, gratulacji usiadły wreszcie spokojnie przy stoliku świadome, że oto stało się coś ważnego w życiu i Marysi i Jagny. Obydwie zakończyły pewien etap i rozpoczynały zupełnie nowy.

– Pomyśleliśmy, że wykończymy nowy dom, rozruszamy, rozkręcimy interes i wtedy będzie się już sam kręcił wymagając oczywiście dozoru, lecz po zatrudnieniu zaufanych osób będzie to miało inny charakter.

– A skąd takich zaufanych weźmiecie? – powątpiewającym tonem spytała Jagna.

– O to już się dziadek Horacy postara. No i będzie miał oko na bieżąco..

– Słusznie, przecież pańskie oko konia tuczy – wtrąciła Bogna.

– Potrzeba na to sporo czasu. Dlatego ja zamieszkam u dziadka Horacego, będziemy doglądać prac i organizować wszystko na miejscu. Hubert nie zrezygnuje z pracy, będzie nas wspierał z Krakowa i w weekendy. W międzyczasie przygotuje pod wynajem swoje krakowskie mieszkanie. Za rok będzie miejsce w nowym muzeum, z którym od dawna współpracuje i planuje podjąć tu pracę.

Jagna wracała do domu mając w głowie kompletny mętlik, ale serce wypełnione morzem ciepłych uczuć.  Jak to się stało, że w życiu całej trójki – tu miała na myśli siebie, Jagnę i Bognę – zaszły nieprzewidziane wydarzenia. To z pewnością wina zawirowań w kosmosie, przemieszczania się planet i różnych innych dziwnych rzeczy, o których mówi astrologia. Nie może być inaczej.

cdn.

– Patuś, może pójdziesz ze mną po chłopaków do babci Beni? – spytał Karol.

Patrycja właśnie wróciła z pracy i prawdę mówiąc marzyła o spokojnym popołudniu spędzonym w ogródku na huśtawce. Ale tak było tylko do chwili, w której ujrzała swego gościa. Wypoczęty, opalony, w czarnej koszulce z krótkim rękawem opinającej jego niewątpliwie piękną męską sylwetkę – swoim pojawieniem się natychmiast odgonił wszelkie myśli o spokoju i lenistwie.

– A gdzie Darka” – rozejrzała się nie widząc siostry ani siostrzenicy.

– Poleciały z Olgą do Kika, no, tego sklepu niedaleko stąd, wiesz o co mi chodzi. Przynieśli nową gazetkę reklamową i dziewczyny tak się zachwyciły jakimiś szmatkami, że zerwały się nagle i już ich nie było – wyjaśnił.

– Skoro tak, na pewno prędko nie wrócą – stwierdziła Patrycja. – Właściwie mogę z tobą pójść, tylko najpierw muszę coś zjeść.

– Ale palant ze mnie – palnął się ręką w czoło. –  Przecież dla ciebie Daria zostawiła obiad  na kuchence. Oczywiście, że najpierw musisz zjeść. Już ci podgrzewam – zniknął w kuchni.

Patrycja stała przez chwilę nieruchomo. Jak to? Karol jej podgrzeje obiad? Nie żąda, żeby ona jemu tylko bez pytania on jej?! To ewenement na skalę kraju – podsumowała w myślach i poczuła miłe ciepełko w okolicy serca… Coś podobnego…

Poszła za nim, usiadła i z przyjemnością patrzyła. Poruszał się po jej własnej kuchni z pewnością siebie jakby tu spędził całe lata…   Mało tego, wyglądał jakby wiedział co robi i jeszcze to lubił…

– Lubię gotować – powiedział jakby odgadywał jej myśli. – Najpierw musiałem. Dla chłopaków. A potem polubiłem.

– Chciałam zauważyć, że tylko odgrzewasz – uśmiechnęła się przekornie.

– Teraz tak, ale nie widzę przeszkód, żebyś spróbowała moich autorskich dań – odwrócił twarz w jej stronę. – Od dziecka podpatrywałem mamę i teraz jak znalazł.

Nie gap się jak sroka w gnat – strofowała samą siebie. Ale co mogła poradzić, skoro sprawiał jej ogromną przyjemność widok Karola krzątającego się z taką prostotą i naturalnością, jakby to robił nie wiadomo od kiedy i dokładnie w tym miejscu, w którym powinien…  Zaczarował mnie, czy jak?… Nie mogła oderwać oczu od zgrabnej, szczupłej ale mocnej postaci…Czuła się jak po lekkim drinku… Jaki on ma uśmiech…  Wyczuwała w nim naturalną dobroć, taką jakby wrodzoną, odziedziczoną po mamie, którą poznała w Krakowie… Ten uśmiech… ten uśmiech ma jak… jak mały chłopiec, który wie, że nawet gdy coś zbroi, to jest świadom swego uroku  i jest pewien, że mu ujdzie płazem… zupełnie jak  Bonzo Alicji, wie, że jak przewróci wielkimi ślepiami to na pewno dostanie przysmak…zupełnie jak Bonzo…

– Chętnie spróbuję przy okazji, czemu nie – uśmiechała się do swoich myśli.

Z przyjemnością zjadła posiłek w towarzystwie Karola, który przysiadł obok i opowiadał o rozmowie z babcią Benią, o tym co się zdarzyło podczas jej nieobecności.

– Smakuje? Darka pozwoliła mi doprawić po mojemu.

– Pycha – wymamrotała z pełnymi ustami.

– Nie wiem co mówisz, ale przyjmuję, że to pochwała – i znowu ten uśmiech…

Nawet nie zauważyła kiedy podzieliła się z nim swymi myślami na temat planowanego artykułu i tak czas im płynął niepostrzeżenie szybko, że zdziwienie obojga wywołało spojrzenie na zegar.

– Jak późno się zrobiło – zauważył zdziwiony Karol. – Muszę pędzić po chłopaków, wezmę samochód, będzie szybciej.

– Niepotrzebnie – powiedziała Patrycja. – Przecież zapraszałeś mnie na spacer. Pójdziemy na skróty przez lasek. Zadzwoń i powiedz, że już idziemy, żeby się nie denerwowali bez potrzeby.

– Ale gorąco – jęczał Karol zanim dotarli do lasku.

– W zimie narzekamy, że zimno, a teraz znowu, że za ciepło – skrzywiła się Patrycja. – Lato jest po to, żeby był upał i ja się z tego cieszę!

Po kilku chwilach ogarnął ich chłód leśnego powietrza i cudowny, świeży zapach jaki unosi się w lesie nawet podczas największych upałów.

– Widzisz tę okrągłą dziurę w drzewie?

– Gdzie? Tak, widzę. Co to takiego? Ktoś wiertarką robił otwory w drzewie? – zdziwił się Karol. – Po co?

– To dzięcioł – zaśmiała się. – To domek dzięcioła, właściwie jego rodziny. Podpatrywałam od wiosny,  stąd wiem.

– Nie dworujesz sobie ze mnie waćpanna? – spytał z tym swoim zniewalającym uśmiechem.

– Ależ skąd! Nic a nic!

Potknęła się o wystający korzeń. Zdążył ją chwycić, zanim zaryła nosem w piasek na ścieżce. Silnie odebrała jego dotknięcie, jakby prąd ją przeszył… Zgłupiała czy co? Przecież postanowiła, że nigdy więcej nikt nie będzie na nią wywierał wrażenia aby nie wywierać nacisku… wybrała los singielki, żeby mieć święty spokój i spokojną głowę… Tymczasem od „sceny wózkowej” w supermarkecie Karol wkroczył w jej myśli i zaburzył spokój… Jest to miłe i … no, miłe… ale wystarczy.

Po przyjemnie spędzonym wieczorze u babci Beni, która okazywała Patrycji dużo sympatii, wrócili do domu. Darka z Olgą już czekały, aby pokazać Patuli swoje zakupy, wśród których były dżinsy, kolorowe koszulki,  kamizelka i modne sportowe buty.

Wszyscy zjedli kolację przyrządzoną przez Karola, co dla chłopców było normalką, jednak dla sióstr zdarzeniem niecodziennym. Toteż obydwie doceniły talenty „kucharza” obsypując go komplementami, z których był dumny jak paw.  Potem przenieśli się na taras, gdzie siedzieli  napawając się urokiem lata, rozmawiając, żartując, wspominając i uspokajając dzieci w międzyczasie, żeby nie hałasowały. Na szczęście sąsiadów w okresie wakacyjnym nie było w domach i nikomu nie przeszkadzały wygłupy młodszego pokolenia.

Późną nocą udali się na spoczynek. Patrycja przewracała się w pościeli, nie mogła usnąć widząc wciąż przed oczyma uśmiech Karola…Wreszcie pomyślała, że przecież może sobie pozwolić na niezobowiązujący flirt, w niczym to nie zmieni jej planów… Wreszcie wtuliła głowę w poduszkę i usnęła.

cdn.