Anna Pisze

Winicjusz zaglądał dyskretnie na balkon sąsiadki. Nie widział żadnego ruchu, światło się nie świeciło w pokoju i ogarnął go niepokój spowodowany jej długą nieobecnością po zmroku. Przyłapał się na tym  zdziwiony własnymi odczuciami. Uspokoił się dopiero usłyszawszy hałas za ścianą. To Ela uderzyła nogą w  fotel otwierając balkon i zaklęła z bólu. Winicjusz uśmiechnął się do siebie na dźwięk rozpoznawanego już głosu.

Na korytarzu hotelu stał telewizor i fotele, taka prowizoryczna sala telewizyjna, jeszcze nie wszystkie pokoje wyposażono w odbiorniki tv. Winicjusz postanowił obejrzeć serwis informacyjny i wyszedł na korytarz. To samo zrobiła Elżbieta i chcąc nie chcąc stanęła oko w oko z Mandarynem, który szarmancko się ukłonił.

– Dzień dobry, a raczej dobry wieczór, miło mi poznać najbliższą sąsiadkę.

Czuła się głupio. Miała wrażenie, że dziwnie na nią patrzy, zupełnie jakby podejrzewał ją o chęć poderwania faceta na urlop oraz o napad  z mandarynką w ręku…

– Dzień dobry, ojej, no tak… dobry wieczór… właśnie chciałam zerknąć w telewizor. Od dwóch dni krążę po górach i nie wiem co się dzieje na świecie – posłała mu uśmiech, na który zwrócił uwagę na placu Dietla.

– Mam dokładnie taki sam zamiar. To może wspólnie stawimy czoła złym informacjom? – odpowiedział uśmiechem na uśmiech.

– Dlaczego złym? Coś się stało? – zaniepokoiła się.

– Nic szczególnego, tylko nasza cywilizacja obecnie opiera się na podawaniu głównie złych wiadomości – odpowiedział. – Media żyją złymi: morderstwami, konfliktami, wypadkami, aferami, korupcją, w najlepszym wypadku  klęskami żywiołowym.  Dobrych się po prostu nie zauważa, jakby ich na świecie nie było.

– To samo w polityce – zgodnie skinęła głową. – Nie ma: co dobrego my zrobiliśmy, ale: co złego zrobił przeciwnik.

– Właśnie – przytaknął. – Dlatego staram się nie dawać sobą manipulować i mieć dystans do tego co pokazują. No i do obietnic, które i tak okażą się bez pokrycia.

Oglądali wspólnie świat przedstawiony na szklanym ekranie, komentowali wydarzenia w podobny sposób, zupełnie jakby wcześniej uzgodnili poglądy. Bezwiednie przeszli na „ty”.

– Ojej, przepraszam –  powiedziała  Ela.

– Ależ za co? Tak dobrze nam się rozmawia, że mam wrażenie jakbyśmy się znali od dawna – uśmiechnął się Winicjusz świadomy, że nie tylko ma wrażenie.

– No to mówmy sobie po imieniu, mówiąc szczerze ja się męczę rozmawiając oficjalnie i dlatego się mylę. Elżbieta  – wyciągnęła rękę.

– Winicjusz – uścisnął podaną dłoń i jakby przytrzymał chwilę dłużej niż powinien.

– To nie powiem, że masz ładne imię, bo pewnie każdy ci to mówi – uśmiechnęła się cofając rękę.

– Przywykłem – odpowiedział uśmiechem. –  Po prostu moja mama uwielbiała Sienkiewicza.

– Z jego bohaterów na razie poznałam Juranda, męża mojej byłej sąsiadki Teresy, jesteś drugi – zaśmiała się wesoło.

Potem tematem rozmowy stała się Szczawnica.

– Dowiedziałam się, że na ulicy Jana Wiktora – mówiła Elżbieta – stał „Sobieski”. Tak zresztą mieszkańcy nazywają obecnie stojący w tym samym miejscu budynek, który wzniesiony został z zachowaniem stylu. Zwróciłam też uwagę na coś co stoi i straszy.

– Kto straszy i gdzie? W  „Sobieskim”? – zdziwił się Winicjusz.

– Nie, niedaleko, też na Jana Wiktora, nazywa się 'Małuja”. Wyczytałam w przewodniku, że jest własnością UJ. Może to już nieaktualna informacja, może odnośne władze o tym nie wiedzą? A jak się dowiedzą to coś z tym fantem zrobią, bo wstyd. Tym bardziej, że obok willa „Lala” rozbudowuje się na potęgę i przyciąga gości atrakcjami w postaci chociażby góralskiej kapeli, umożliwienia tańców i śpiewu z góralami. Sama widziałam jak gruba dama w czerwonej sukni wywijała zbójnickiego.

– Jeśli masz na myśli takie straszenie, to mi przypomniałaś, że kiedyś, dawniej, gdy przyjeżdżałem do Szczawnicy, więcej było owych straszydeł –  uśmiechnął się do rozmówczyni. – Bardzo smutne robiły na mnie wrażenie. Kiedyś były z pewnością chlubą miasta i właścicieli, o pięknej uzdrowiskowej architekturze, drewniane, z ażurowymi ozdobnymi elementami w góralskim stylu…

– Kiedyś tętniły gwarem, rozjaśniane światłem  – weszła mu w słowo Elżbieta, – żyły życiem dziesiątek ludzi, którzy przewijali się przez ich podwoje. Były szczęśliwe.

– Potem pustymi „oknodołami” patrzyły ponuro przed siebie,  skrzypiąc połamanymi okiennicami i szeleszcząc odpryskującą farbą z rozsypujących się ścian myślały o wspaniałej minionej przeszłości – głuchym głosem podpowiedział Winicjusz patrząc na Elżbietę ze zmarszczonym czołem.

– Ojej, już się boję – uśmiechnęła się. – Ale muszę przyznać, że miałam takie same odczucia patrząc na „Małuję”.

– Takich domów widziałem tu naprawdę dużo. Nawet pomyślałem o uwiecznieniu ich na fotografiach i wystawie pod tytułem „Umierające domy”. Oczywiście nie zdążyłem tego zrobić. Natomiast wielką radością było dla mnie stwierdzenie podczas któregoś kolejnego pobytu w Szczawnicy, że oto dzieje się coś wspaniałego. Bowiem właśnie przy Zdrojowej dwa stare, rozpadające się budynki zostały nie tylko rozebrane, ale na ich miejscu postawiono nowe, w podobnym stylu. To właśnie dzisiejsza „Pokusa”.

– To tak jakby duchy starych domów zamieszkały w nowych i tym samym została zachowana ciągłość istnienia,  zaś ludzkie uczucia mieszkające w tamtych starych domach przeniosły się automatycznie do nowych. Dlatego pewnie tyle pozytywnych wpisów przeczytałam w księdze gości wyłożonej w  „Pokusie” – pokiwała głową Ela.

– A jakie masz plany na jutro?- spytał Winicjusz. – Oczywiście, jeśli to nie tajemnica, nie chciałbym, żebyś mnie uznała za wścibskiego faceta.

– Jeszcze nie zdecydowałam. Jestem w tym szczęśliwym położeniu, że nie wykupiłam wyżywienia, zresztą za namową przyjaciółki. Nie jestem więc niczym skrępowana. Przeglądając przewodnik zaznaczyłam kilka tras, które chciałabym przejść korzystając z pięknej pogody. Gdyby się pogorszyła, ominęłoby mnie obejrzenie niektórych widoków . Ale i na taką ewentualność jestem przygotowana – uśmiechnęła się do sąsiada.

– A czy na trasę chcesz koniecznie wyruszyć sama czy też byłabyś w stanie znieść czyjeś towarzystwo? – zapytał Winicjusz z poważną miną ale wyraźnie uśmiechniętymi oczami.

– To zależy kto kryje się pod hasłem „towarzystwo” – spojrzała w uśmiechnięte oczy.

– A co byś powiedziała na starszego pana, który dobrze zna teren, ludzi i w razie potrzeby może cię wybawić z opresji…

– Z jakiej opresji? Nie mam zamiaru w nic się pakować. Podobno starsze panie są na ogół stateczne… ale nie mają nic przeciw towarzystwu eleganckich, szarmanckich starszych panów – odpowiedziała

– No masz, a gdzie ja ci takiego znajdę?. Myślałem tylko o sobie, ale widzę, że masz zbyt duże wymagania, ja się zwyczajnie nie załapuję…

Elżbieta roześmiała się na głos. Umówili się, że nazajutrz pójdą na Bryjarkę i do schroniska pod Bereśnikiem.

Było jej dobrze, już chyba sto lat się tak nie czuła. Albo jeszcze dawniej. Mandaryn, nie, Winicjusz, okazał się nad wyraz sympatyczny.  I imię ma nietypowe… Kiedy Teresa poznała Juranda, to się śmiały, że sienkiewiczowskiego bohatera testuje… A teraz ona spotkała Winicjusza.  Cóż, tylko w jej przypadku to nie ma żadnego znaczenia. Ona przecież życie ma za sobą. Najważniejszą sprawą jest uwolnienie się od Mirka, przeciwstawienie mu się tak, aby więcej nie odważył się nad nią znęcać. Przetrzymać jakoś sprawy rozwodowe, nie dać się sprowokować, potem spróbować odbudować  – albo raczej zbudować na nowo – stosunki chłopców i doprowadzić do porozumienia między nimi. Oto program na całą resztę życia. Gdzie znaleźć miejsce i siły na inne sprawy? Nie, nie ma o czym mówić. teraz jest na urlopie i tylko to się liczy – odpoczynek, poznanie cudownie pięknych miejsc, zapamiętanie szczegółów na zawsze.

16.01.2018

Winicjusz szedł za nią w pewnej odległości .Znał dobrze trasę, więc się nie spieszył. Wiedział, w którym miejscu znowu zobaczy intrygującą nieznajomą. Rozkoszował się słońcem, zapachem świeżej zieleni, śpiewem ptaków ukrytych między młodziutkimi listkami mijanych krzewów, czasem zatrzymywał się ciesząc oczy pięknymi widokami. Zobaczywszy, że obiekt jego zainteresowania wdrapuje się na górę, uśmiechnął się pod nosem i poszedł wygodną ścieżką dookoła szczytu. Ukryty w cieniu i niewidoczny czekał na swą „ofiarę”. Ta zaś zdyszana, zasapana i szczęśliwa wkrótce dotarła do tego samego miejsca, na którym siedziała poprzedniego dnia. Wyciągnęła z plecaczka zwiniętą ortalionową kurtkę wszechstronnego zastosowania i wielorakiego użytku, rozłożyła ją na trawie i usiadła. Objęła kolana ramionami i wpatrywała się w dal. Znów podziwiała otaczający ją świat, napawała się  barwami  i zapachami, zapomniała o rzeczywistości wchłonięta na tę chwilę w wielkość, majestat, wiecznotrwałość gór. Z dołu dochodził stukot wagonika od „rynny” do zjeżdżania, śmiechy i nawoływania dzieci. Głos skowronka to przybliżał się to oddalał. Nad drzewami z lewej strony przeleciał duży skrzeczący ptak. Woda płynąca w zakolu Dunajca iskrzyła się i migotała w słońcu. Za plecami Eli kwiliły  w chaszczach jakieś ptaszki. Ile szczytów widać z jednego miejsca! Góry co kilka kroków, kroków turysty oczywiście, odsłaniają inny fragment swojej urody, dumnie prezentują, odkrywają kawałek po kawałku coraz więcej  piękna.

Mogłabym tak siedzieć i patrzeć do końca życia – szepnęła w zamyśleniu. Wcale bym się nie znudziła. Ten spokój przynosi ukojenie.

Winicjusz też usiadł, ale niewidoczny dla niej, w cieniu drzew. I on zapatrzył się w góry zmieniające wygląd w zależności od przepływających po niebie chmur. To ciemne były  i groźne, to znów jasne i wesołe, obsypane słonecznym blaskiem. Oboje wzdrygnęli się na dźwięk telefonu wyrywający ich z krainy zamyślenia.

– Tak Adelko? Dobrze, już wrzuciłam – usłyszał znany od wczoraj głos sąsiadki zza ściany. – No pewnie, tak jak obiecałam, róża popłynęła. Nie ma za co. Nie ma pacjentów?  Nie słyszę, co mówisz? Tak, tu jest cudownie, miałaś rację.  Dzięki, powiedz Zenkowi, że też go pozdrawiam. No to cześć.

Zupełnie niechcący znów zostawszy podsłuchiwaczem, Winicjusz analizował usłyszane informacje. Adelka, Zenek, pacjenci… Czyżby naprawdę świat był taki mały? Cóż, w końcu Szczawnica to naprawdę cudowne miejsce, w którym ludzie z różnych stron kraju niespodziewanie się spotykają. Co za zbieg okoliczności. Sąsiadka z pokoju okazała się znajomą Zenka i Adelki.

Elżbieta zaś nie wiedząc, że cały czas była pod opieką Mandaryna, zeszła z Szafranówki do schroniska na Palenicy, kupiła loda na patyku, pokręciła się jeszcze chwilę dopóki nie został jej w ręce sam patyczek i zjechała kolejką w dół.  Poczuła głód, skierowała się w stronę „Chatki” tuż przy Parku Dolnym. Znała to miejsce ze zdjęć i opowiadań Kasi, bo tu  najczęściej przychodzili z Mikołajem na obiad. Wnętrze rzeczywiście sprawiało sympatyczne wrażenie. Zresztą drewno zawsze daje poczucie ciepła i przytulności. Zwolnił się stolik. Siadając pomyślała, że ma wyjątkowe szczęście przy tak dużej ilości głodnych turystów szukających w porze obiadowej jakiegoś miejsca, w którym można byłoby się pożywić. Z apetytem zjadła ruskie pierogi z surówką i popiła sokiem jabłkowo-brzoskwiniowym. Przez chwilę zastanawiała się nad spędzeniem reszty dnia, po czym ruszyła do hotelu. Miała wielką ochotę rozłożyć się na balkonie na leżaku z książką i nie robić nic poza czytaniem, oczywiście dopóki nie przyjdzie jej ochota na coś innego.

Winicjusz już na Palenicy porzucił rolę asa wywiadu zastanawiając się nad dziwnymi splotami okoliczności. Zaczął kojarzyć różne fakty i już wiedział dlaczego twarz Elżbiety wydała mu się znajoma. Kiedy ostatnio był u Zenka, tuż przed wyjazdem do Szczawnicy, Adelka pokazywała koleżankom zdjęcia z sąsiedzkich imienin. On też je obejrzał. Adelka zwróciła jego uwagę na Elżbietę przypominając, że to właśnie ją dźwigał, gdy mdlała po zmiażdżeniu nogi przez pijanego męża sadystę. Raz na parkingu przed szpitalem a drugi raz na szpitalnym korytarzu. Widział ją w Tesco i w Galerii Ursynów. I jeszcze kiedyś o mało jej nie potrącił swoim starym srebrnym mercedesem,  gdy niespodziewanie wyszła mu przed maskę…Tylko wtedy wyglądała na starszą o co najmniej dziesięć lat kobietę, teraz zaś przypomina młodą dziewczynę. Nie musiał już za nią chodzić. Mógł spokojnie poczekać w pokoju aż ona wróci do swojego. Elżbieta, no proszę, to na pewno ona. Słyszał  wczoraj imię podczas rozmowy z Adelką.  Aha, przecież wystarczy sprawdzić czy ma na nodze bliznę i wszystko stanie się jasne.

Poczuł głód jak większość ludzi o tej porze dnia. Zajrzał do „Marty”, ale wszystkie stoliki były zajęte. Zobaczył grupkę osób opuszczających ogródek restauracji „Alt” i pospieszył, by nie dać się nikomu wyprzedzić. Udało się. Po chwili raczył się zimnym piwem czekając na przyniesienie zamówionego dania obiadowego  i przeglądał kupioną w kiosku gazetę.

Ela zdążyła zjeść swój obiad, wyjść z „Chatki”, przespacerować się alejką Parku Dolnego zachwycona kompozycją drzew, a Winicjusz jeszcze czekał. Zauważyła go przechodząc obok ogródka.  Zatrzymała się za pniem starego drzewa. Czytał artykuł nie podejrzewając, że może być obiektem czyjegoś zainteresowania. Czuł się swobodnie, oddzielony gazetą od reszty świata. Zmarszczone podczas czytania czoło i ściągnięte brwi  przywiodły jej wspomnienie twarzy mężczyzny, pod którego samochodem o mało nie skończyła życia, taki przynajmniej miała zamiar po kolejnej awanturze Mirka… Nieraz potem śnił jej się srebrny mercedes… Kelnerka wreszcie podeszła z obiadem i Mandaryn odłożył gazetę. Uśmiechnął się do dziewczyny i wtedy wydał się Eli podobny do faceta, którego czasem spotykała w metrze i w Hicie chyba go widziała kiedy z Kaśką rozkwakały kaczki… Pomyślała, że bredzi. No nie, coś z nią jest nie tak. Jakże takie głupoty mogą jej przychodzić do głowy? Przystojny jest, to fakt niezaprzeczalny, coś jej się w nim podoba… musi się przed sobą przyznać, ale nie trzeba do tego dorabiać jakiejś ideologii… Przecież ona chodzi bez okularów, ślepa jest, zmyśla…Dosyć! Romanse całego świata są nie dla niej, więc marsz do hotelu i do książki, szkoda czasu na głupie myśli. Poszła alejką koło bankomatu, wyszła przy „Górniku” i ruszyła w górę do „Budowlanych”.

Elżbieta nieraz miała wrażenie, że mężczyźni – oczywiście w wieku odpowiednim – zwracają na nią uwagę, ale tak naprawdę od stuleci nie czuła się kobietą. Nie uczestniczyła w odwiecznej grze między mężczyzną a kobietą. Dawno z tej gry wypadła, a powrót na planszę wcale nie był łatwy. Poza tym do tej pory była przekonana, że jej to już nie dotyczy. A teraz poczuła napięcie jakby miała lat piętnaście, nie pięćdziesiąt jeden.  Zdała sobie sprawę, że nie potrafi pogodzić się z cudzą akceptacją swojej osoby. Jest nastawiona na odbieranie krytyki, ciosów, nietolerancji i tego podświadomie oczekuje, nie potrafi samej siebie zaakceptować. Dlatego Mirek miał nad nią władzę, spod której tak długo nie potrafiła się wyrwać. Ojej, ale co to za rozważania? Przecież jest na urlopie i ma dobrą książkę do czytania, czego więcej może człowiekowi brakować do szczęścia?

Poszła do pokoju i spędziła popołudnie czytając na leżaku. Skończyła rozdział i poczuła głód. Przeciągnęła się, spojrzała na zegarek. Postanowiła zejść do miasta by kupić coś na kolację i na jutrzejsze śniadanie. Poszła szybkim krokiem w dół i po chwili robiła zakupy w „Halce”. Zapakowała je do plecaczka i ponieważ dużo tego nie było, postanowiła przejść się wzdłuż Grajcarka. Nie miała jeszcze ochoty na powrót do hotelowego pokoju. Szybkim krokiem doszła do Dunajca. Zrobiło się ciemno. Zabłysły latarnie, na wodzie, na ruchliwych falach rzeki migotały świetlne refleksy. Elżbieta westchnęła na myśl, że nieopatrznie znalazła  się zbyt daleko od domu. Cóż było robić, ruszyła raźnym krokiem w drogę powrotną i – kiedy stanęła przed wejściem do hotelu – poczuła się bardzo zmęczona.

12.01.2018

W nocy Elżbieta spała  jak kamień.  Obudziło ją skrzeczenie sroki na balkonie, słońce już od dawna wędrowało po niebie.

– Nie będę dzisiaj niczym w ciebie rzucać – powiedziała rozbawiona, – nie sprowokujesz mnie więcej.

Wzięła prysznic w malutkiej łazience, zrobiła sobie kawę ze śmietanką, włączyła radio stojące na półeczce nad wersalką. Radio okazało się być stare, nie przestrojone, łapało tylko jedną słowacką stację. Zaśmiewała się w głos próbując pojąć sens audycji. Nie mogła się oprzeć wrażeniu, że nie powinno być zła w kraju, w którym ludzie mówią takim cudnym językiem. Wypiła kawę, wskoczyła w jasnoniebieskie dżinsy, kremową koszulkę, narzuciła krótką kurteczkę z tego samego materiału co spodnie tylko nieco ciemniejszą i po chwili opuściła hotel. Zbiegając w dół schodami minęła z prawej strony kryty basen należący do „Budowlanych”,  z lewej „Nawigatora”. Po kilku minutach znalazła się na ulicy Zdrojowej na wprost pijalni wód „Magdalena” i „Jan”. Kuracjusze mogą tu ze specjalnych kubeczków sączyć zdrowiodajną wodę oglądając wystawę obrazów, stoisko z kosmetykami profesora Czarneckiego albo srebrną biżuterią, obok zaś stoiska z pamiątkami.

Tym razem postanowiła zrobić dłuższą trasę – wspiąć się na Orlicę, przejść górą i dotrzeć na Palenicę od drugiej strony, potem zjechać w dół kolejką linową. Po drodze miała zamiar wykonać misję powierzoną przez Adelkę.

Winicjusz  nie zerwał się o świcie, choć miał taki zamiar. Wyszedł na balkon, przeciągnął się, spojrzał w niebo próbując przewidzieć pogodę, co nie było zbyt trudne, bo słońce nie miało zamiaru chować się za chmurę z tego prostego powodu, że żadnej nie było na horyzoncie. Dostrzegł postać zbiegającą po schodkach w dół. Poznał w niej kobietę, którą poprzedniego dnia obserwował na placu Dietla i z którą zderzył się w drzwiach hotelu. Uśmiechnął się do siebie, szybko był gotowy do wyjścia i ruszył w ślad za nią. Nie miał kłopotu z odnalezieniem „ściganej”, bo stała przed pijalnią i przyglądała się przez szybę obrazom eksponowanym wewnątrz, szczególną uwagę poświęcając malowanym na szkle. Potem poszła wprost do kwiaciarni, kupiła jedną różę i z kwiatem w ręce ruszyła dalej. Zaciekawiony  podążał za nią czując się jak wódz Apaczów na wojennej ścieżce. Chwilami tracił ją z oczu wśród tłumu turystów spacerujących deptakiem nad Grajcarkiem, kilka razy o mało nie stał się ofiarą licznych rowerzystów jadących w stronę Dunajca albo z powrotem.

Elżbieta przystanęła na moście patrząc w dół na spienione w tym miejscu wody Grajcarka, który głośno szumiał wyrażając swą radość ze spotkania z Dunajcem. Wyłączyła się na moment z rzeczywistości, most zdawał się płynąć w dal niczym statek prujący fale oceanu, zapach także przypominał morskie wybrzeże… Niczym lawina przetoczyła się obok hałaśliwa grupa młodzieży. Elżbieta spojrzała na roześmiane twarze, uśmiechnęła się i poszła dalej wdychając zapach róży trzymanej w ręce. Podziwiając piękno skał po obu stronach rzeki doszła do łagodnego zakola, skąd można było obserwować ławice ryb pod powierzchnią wody i stado kaczek przyzwyczajonych do wyławiania rzucanych przez turystów kawałków chleba. Słońce kładło na fale promienie, które załamywały się, rozsiewając wokół miliony mikroskopijnych drobinek tęczy.  Elżbieta przymrużyła oczy, oceniła odległość od miejsca, w którym stała do powierzchni wody, wzięła rozmach i rzuciła różę z całej siły, starając się, by poszybowała jak najdalej. Upadła tuż przy brzegu i przez chwilę zdawało się, że tam zostanie. Ale zaraz, nie wiadomo skąd, pojawił się wir czy wiatr i kwiat popłynął ku środkowi rzeki, zupełnie jakby pod wodą odebrała go niewidzialna ręka ukochanego Adelki.

Elżbieta stała przyglądając się w zamyśleniu odpływającemu kwiatu, jej zaś przyglądał się zaintrygowany Winicjusz. Coś niecodziennego było w tej kobiecie. Coś, co wzbudziło jego zainteresowanie, gdy zwrócił uwagę na zmieniający się wyraz  jej twarzy kiedy siedziała w kawiarence na placu Dietla. Ona zaś, nieświadoma wrażenia jakie wywołała, zawróciła. Winicjusz ledwie zdążył odsunąć się, żeby na niego nie wpadła. Nie wiedział, że pogrążona w myślach w tym momencie nie widziała wokół siebie nikogo i niczego. Szybkim krokiem ruszyła w stronę schroniska na Orlicy. Pokonała z pewnym wysiłkiem pierwsze strome podejście. Zasapana rozejrzała się uważnie i znalazła to, czego szukała. O drzewo stał oparty zgrabniutki kij, jakby czekał na nią, aby pomóc w dalszej  wspinaczce. Na pewno zostawił go jakiś turysta uznawszy, że spełnił swoją rolę i może przydać się komuś innemu.. Przesławszy w myślach podziękowanie nieznajomemu wzięła kij w rękę i wspinała się dalej aż doszła do miejsca, w którym szlak prowadził górą, równo, wygodnie, roztaczając piękno Pienin przed oczami wędrowca. Zmęczona ostatnim podejściem, lecz bardzo z siebie zadowolona,  przeszła obok letniego przejścia granicznego do słowackiej Leśnicy. Tak dotarła do Szafranówki. Wdrapała się na sam szczyt na czworakach, chwytając się korzeni, po kamieniach osuwających się w dół. Ledwo żywa usiadła na betonowym słupku i wprost pękała z dumy.

9.01.2018

• mmzd rok temu…………..
• annazadroza rok temuMagdo:-) Nie zrozumiałam:(
• mmzd rok temuNo wiesz, ta róża,już kiedyś o tym mówiłyśmy..
• Gość: [Anka] *.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl rok temuNo tak, róża, już wiem. Nie załapałam w pierwszej chwili. Serdeczności:)))

Późnym popołudniem Elżbieta zeszła na plac Dietla. Usiadła na tarasie obok muzeum. Część tarasu została przeobrażona w letnią kawiarenkę. Stały duże stoły z ławami, olbrzymie parasole zakrywały klientów lokalu przed ewentualnym deszczem lub letnią spiekotą. Usiadła przodem do uroczego placyku, mając jednocześnie widok na pierwszą wiosenną „zieloność i różnobarwność” Parku Górnego, wśród której błyskały bielą ściany okrągłej kaplicy Szalaya tuż nad willą zwaną „Szwajcarką Górną” – a może  „Holenderką”? Zapomniała w tej chwili, na razie jeszcze myliły się jej nazwy lecz nie miała chęci zaglądać teraz do przewodnika.

Z drugiej strony, nad budynkiem „Starej Kancelarii”, słychać było śpiewające słowiki. Zamówiła lody i drinka, którego nazwę od razu zapomniała.  W każdym razie smakował wyśmienicie i ładnie wyglądał: zawartość szklanki miała barwę turkusową, wewnątrz srebrzył się lód a na brzegu złocił plaster cytryny. Zajadając lody i wolno sącząc drinka przyglądała się z zainteresowaniem życiu przepływającemu obok niej. Przez środek placu przeszła kobieta z czarnym, misiowatym owczarkiem. Po chwili wróciła,  pies stanął przednimi łapami na brzegu fontanny. Najwyraźniej był rozdarty wewnętrznie: z jednej strony miał ochotę wejść do wody, z drugiej nie chciało mu  się gramolić przez wysoki murek.  Wreszcie podszedł od strony kamiennej rzeźby  przedstawiającej dziewczynę z dzbanem, z którego wypływa woda. Tam zszedł do wody, było mu wygodniej, nie musiał skakać, przeszedł kilka kroków i wyszedł. Nawet nie zdobył się na wysiłek strząśnięcia  z siebie resztek wody. Rozłożył się koło pani, która przysiadła na murku okalającym wodny zbiorniczek. Machał puszystym ogonem i z zadowoleniem szczerzył zęby w uśmiechu.

Co za cudowne chwile – pomyślała Ela. – Jak spokojnie, jak cicho, jak normalnie.

Jakiś spóźniony turysta zszedł od strony Bryjarki objuczony ciężkim plecakiem. W „Zdrojowej”  grał zespół, solista śpiewał przeboje, ludzie tańczyli, bawili się, dobiegały  śmiechy i szmer rozmów. Wokół fontanny na placu rozklekotany mały fiacik 126p. wykonał rundę honorową rzężąc głośno przy wspinaniu się pod górę. Na Palenicy zabłysło światełko i migotało między gałęziami drzew. Włączone reflektory krzyżującymi się smugami rozjaśniały  ciemniejące niebo. Ostatni zmęczeni rowerzyści zjechali z Bryjarki równo ze zmrokiem. Mgła zaczęła się leciutko podnosić i unosić, zakrywać ostro widoczną do tej pory Palenicę, rozmywać kontury, rozbielać świat. Mimo późnej pory sporo dzieci  z rodzicami przyszło na plac Dietla. Większe  szły  trzymane za rączki, maluchy leżały  lub siedziały w wózkach. Pod Palenicą rozbłysły sztuczne ognie a na niebie gwiazdy. Trzy dziewczyny wyszły na łowy. Przystawały co chwilę, śmiały się głośno, ostentacyjnym zachowaniem próbując zwrócić na siebie uwagę mężczyzn.

To odwrotnie niż ja – pomyślała Elżbieta. Ja wolę się schować, żeby nikt mnie nie widział. To pewnie odznaka starości. Tak jak przywilejem młodości jest  hałaśliwość, brak umiaru i brak rozumu. Ja go chwilami mam w nadmiarze, ale chwilami chyba cierpię na zanik…

Siedziała nad pustą szklanką po drinku obserwując otoczenie, pogrążona w zupełnym spokoju, który był jej tak potrzebny.  W pewnej chwili pojawiła się jej przed oczami twarz Mandaryna. No właśnie, wydawała się jakaś znajoma. A może po prostu był do kogoś podobny? W końcu przez pół wieku życia widzi się tylu ludzi i ludzi podobnych do tamtych ludzi, że można się pogubić. Zresztą podczas zderzenia w drzwiach miała go przed sobą twarzą w twarz tak długo, że może go uważać za znajomego. Uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie porannego zdarzenia. Uśmiech miała ciepły i serdeczny, uśmiechały się oczy, nie tylko usta. Widział to Winicjusz, który przyszedł na spacer na plac Dietla i usiadł przy sąsiednim stole, z boku. Elżbieta go nie widziała.  On nie poznał jej w pierwszej chwili. Włosy związała w kitkę, wyglądała inaczej niż kobieta,  która staranowała go rano w drzwiach hotelu. Wtedy wydawała mu się jakaś zniecierpliwiona, zdenerwowana.

Ot, zmęczona i zestresowana niewiasta przyjechała na odpoczynek i tyle. Jeszcze nie odpoczęła – podsumował w myślach.  Zerkał na samotnie siedzącą, zamyśloną kobietę. Wtedy właśnie uśmiechnęła się i tym  uśmiechem przyciągnęła uwagę obserwatora.

Przez plac przeszła spacerkiem para starszych ludzi trzymających się za ręce. Elżbietę zawsze wzruszał taki widok. Teraz nasunęła się smutna refleksja, że jej nie czekają takie piękne chwile. Dlaczego? Dlaczego ona nie ma z kim iść na spacer pod rękę? Dlaczego runęło wszystko, co budowała z takim trudem, co starała się utrzymać za wszelką cenę? Patrzyła za staruszkami z tęsknotą, z żalem, z ogromnym smutkiem, które w jednej chwili zmiotły uśmiech z twarzy.

Winicjusz zaś patrzył na niewiarygodnie zmieniający się na jego oczach wyraz twarzy Elżbiety. Wzbudziła w nim sympatię i zainteresowanie.

Przy stole przed Elą rozsiadła się para sanatoryjnych narzeczonych, co łatwo było rozszyfrować po ubraniach i zachowaniu. Elżbieta wróciła do teraźniejszości z krainy smutnych myśli. Mężczyzna próbował wejść w rolę amanta uwodząc partnerkę jasnym garniturem, modulowanym głosem, wystudiowanymi przed lustrem gestami, co Elę szczerze rozbawiło. Z zaciekawieniem dyskretnie obserwowała rozwój sytuacji. Kobieta, ubrana z przesadną elegancją, z bardzo mocnym makijażem mizdrzyła się szczęśliwa, że wygrała  z sanatoryjnymi rywalkami walkę o dorodnego samca. On podniósł rękę, by partnerkę objąć męskim ramieniem i wtedy do Elżbiety dopłynął uwolniony zapach spod pachy… Czym prędzej się podniosła mrucząc pod nosem:  mógłbyś się, ćwoku, umyć zanim wyjdziesz na podryw. Zapłaciła kelnerce i wróciła do hotelu.

Winicjusz podążył za nią nie spiesząc się, nie chcąc rzucać się w oczy kobiecie, która go zainteresowała nie mając o tym zielonego pojęcia. Był zadowolony, bo urlop zaczął mu się rysować w coraz ciekawszych kolorach.

Na parkingu przed budynkiem stało dużo samochodów z warszawską rejestracją, wśród nich srebrny mercedes. Szczawnica stawała się znów modna o czym świadczyły tłumy przyjezdnych snujących się po całym miasteczku i okolicy w czasie dni wolnych od pracy oraz przez cały sezon. Winicjusz już zdążył spotkać kilku znajomych  na placu Dietla, na ulicy Głównej i pod Palenicą. Postanowił, że nazajutrz przespaceruje się do „Czardy” i do kapliczki na Sewerynówce. Nie czuł się jeszcze senny więc wyszedł na balkon.

Z ostatniego piętra hotelu usytuowanego sporo ponad poziomem morza roztaczał się na miasteczko widok malowniczy i kojący duszę. Migały światła w domach położonych na zboczach, niewidocznych wcześniej, ukrytych między drzewami, ujawniających się dopiero po zmroku dzięki lampom rozbłysłym w ciemności. Stanął w rogu balkonu, oparł się o drewnianą balustradę i z rozkoszą wdychał cudownie świeże powietrze. Ukryty w mroku czuł się z nim połączony w jedność, jakby był niewidzialny i bezkarnie mógł wkradać się w myśli i uczucia nieświadomych tego ludzi. Ze spokojem w duszy, z wewnętrzną radością obserwował drżące światełka na Palenicy.

W sąsiednim pokoju zrobiło się jasno. Najwidoczniej lokator wrócił na noc. Winicjusz cofnął się, by nie zostać zauważonym, chciał jeszcze pozostać w mroku pozwalającym na przebywanie w kręgu intymności wśród osobistych przemyśleń i przeżyć, w mroku broniącym dostępu intruzom z zewnątrz.

Za ścianą oddzielającą balkony zgasło światło. Zapadła cisza, którą wkrótce przerwał dźwięk telefonu. Winicjusz stał nieporuszony, nie zdradzając swojej obecności.

– Cześć, już jestem w hotelu.

Usłyszał niski kobiecy głos o sympatycznym brzmieniu. Nie chciało mu się ruszać z miejsca. Przez chwilę czuł się skrępowany myślą, że podsłuchuje cudzą rozmowę. Szybko jednak stwierdził, że gdyby sąsiadka omawiała głęboko skrywane tajemnice – weszłaby do pokoju mając świadomość, że ktoś może usłyszeć treść wypowiedzi stojąc na balkonie obok albo niżej. Poczuł się rozgrzeszony i spokojnie stał dalej.

Dobrze, że sąsiadka nie pali i nie zieje w moją stronę papierochowym smrodem, bo wtedy na pewno coś bym jej powiedział – pomyślał przyglądając się błądzącym po niebie  smugom światła rzucanym przez reflektory z placu Dietla. Każda wyglądała jak pasmo życia jednego człowieka przebiegające przez wszechświat, wybijające się na jego tle, błyszczące przez niewiadomej długości chwilę aż do zniknięcia, do momentu, kiedy ktoś wyłączy prąd. A przecież nigdy nie wiadomo kto, kiedy i komu ten prąd wyłączy… Ktoś może pomylić wyłączniki…. Ktoś Marii odciął zbyt wcześnie dopływ prądu… A ona jeszcze w ostatniej chwili prosiła: bądź szczęśliwy, przyrzeknij… Przyrzekł dusząc w sobie łzy i skowyt bólu, i dlatego odeszła z uśmiechem na zmęczonej twarzyczce naznaczonej cierpieniem…

– Dobrze, oczywiście, zrobię, masz to jak w banku – usłyszał głos zza ściany. I jeszcze – Adelka, Adelka, halo, jesteś? Powiedz tylko w jakim kolorze. Tak, dobrze, oddzwonię, cześć.

Pokiwał głową z politowaniem. Pewnie chodzi o jakieś ciuchy, no bo czego mogła dotyczyć rozmowa o kolorach „czegoś” na odległość. Zwrócił uwagę nie tylko na  miło brzmiący głos sąsiadki ale i na imię rozmówczyni.  Adela jest rzadko spotykanym imieniem. On sam poznał  zaledwie jedną przez całe swoje długie życie. Nie, to nie ta sama, to jest niemożliwe, poza tym znajduje się przecież na drugim końcu Polski. Zresztą nigdy nie słyszał, żeby nawet w pracy rozmawiała z koleżankami o ciuchach, czy w ogóle o bzdurach, choć nieraz siedział w tym babskim towarzystwie czekając na Zenka. Pielęgniarki znały go tyle czasu, że nie krępowały się w jego obecności poruszać najprzeróżniejszych, nawet delikatnych tematów.

– Adelka, to ja, Elżbieta – wyrwał go z zamyślenia glos sąsiadki. – W którym miejscu to ma być? Tu w mieście koło flisaka czy tam dalej, na zakręcie? Tak? Dobrze, dzięki.

Teraz wiem jak ma na imię moja sąsiadka. Za godzinę pewnie poznam imię męża, dzieci, numer buta i rozmiar bielizny – pomyślał.

Mylił się. Niczego więcej już się nie dowiedział, bo za ścianą zgasło światło i zapadła cisza. Elżbieta owinęła się dużym, ciepłym swetrem. Ułożyła się wygodnie na wcześniej rozstawionym leżaku. Wpatrzona w gwiazdy na granatowym niebie rozjaśnianym ruchomymi smugami światła z placu Dietla – analizowała swoje dotychczasowe życie, zaglądała w najgłębsze zakamarki duszy, szukała ukrytych przed całym światem marzeń i pragnień, o których sama zapomniała i do których istnienia sama przed sobą bała się przyznać. Szukała recepty na dalsze życie, sposobu przetrwania nieuchronnie zbliżających się trudnych chwil. Po drugiej stronie ściany rozdzielającej balkony Winicjusz również pogrążył się w myślach.

5.01.2018