Anna Pisze

Wieczorem nadciągnęły chmury nie wiadomo skąd, jak to w górach. Pojawiły się nagle i lunął deszcz. Padał przez całą noc „jednaki, miarowy, niezmienny”. Ranek wstał jeszcze mokry i pochmurny, ale po chwili wyłoniło się słońce, ożywiło i rozweseliło zamglony świat, obudziło Elżbietę na tyle skutecznie, że wychyliła  spod kołdry nie tylko czubek nosa, ale całą głowę. Słuchając szumu deszczu i bębnienia kropli o poręcz balkonu miała ochotę cały dzień przeleżeć w łóżku z książką w ręku, ale kiedy promienie słoneczne poczęły wesoło skakać po kropelkach zawieszonych na drzewach i krzewach uwalniając skryte w nich maleńkie tęcze – natychmiast zniknęła chęć leniuchowania, zaś obudziła się dusza podróżnika odkrywcy. Może nie tak do końca sama z siebie… Na sąsiednim balkonie pojawił się Winicjusz.

– Hej, hej, sąsiadeczko! – usłyszała Ela głos, który wywołał jej uśmiech. – Deszcz już sobie poszedł za góry. Może się wybierzemy do Czerwonego Klasztoru? Odezwij się! Wiem, że nie śpisz, bo otworzyłaś drzwi na balkon.

Odrzuciła na bok kołdrę i wyszła na balkon. Była w zielonej piżamie z krótkim rękawkiem zakrywającej wszystko, co jej zdaniem powinna zakrywać.

– Cześć sąsiedzie – odpowiedziała mrużąc oczy przed oślepiającym blaskiem dnia. – Mówiłeś o czymś czerwonym czy mi się śniło?

– O Czerwonym Klasztorze. To na Słowacji. Idzie się tam wygodną drogą wzdłuż Dunajca. Inne szlaki są w tej chwili mokre i śliskie, ale Drogą Pienińską można iść nawet w czasie deszczu. Co ty na to?

– To znaczy na co?

– Na propozycję wycieczki na Słowację w moim towarzystwie.

– Czekaj, niech no pomyślę…- uśmiechała się do niego, do swoich myśli, do przestrzeni międzyplanetarnej…

Jej uśmiech mógłby rozjaśnić mrok w Winicjuszowej duszy gdyby takowy tam panował, teraz zaś przeganiał ostatnie deszczowe chmury snujące się nad Palenicą. Winicjusz patrzył na ten uśmiech, na kształt ciała dobrze widoczny pod bawełnianą piżamką, która – choć ze ścisłego materiału dobrze kryjącego ” zawartość” – uwydatniała kobiece kształty Elżbiety nad wyraz mocno rozpalając wyobraźnię Winicjusza. Sam był tym zdziwiony. Bez problemu mógł zdobyć każdą kobietę, na którą zwróciłby uwagę. Ale już go to nie pociągało. Teraz nagle został zaskoczony przez własne odczucia. Nie myślał o seksie. To znaczy myślał, był przecież normalnym, zdrowym facetem. Lecz oprócz tego odczuwał chęć przytulenia Eli, Elżuni, chronienia jej i oderwania od tego życia, które tak bardzo ją doświadczyło, dało jej taką szkołę, że mało kogo nie złamałaby do końca. A ona przetrwała. I potrafiła być taka świeża, czysta, prawie dziewczęca i sprawić, że i on w jej obecności poczuł się innym człowiekiem. Takim nowym i oczyszczonym. Jakby cofnęły się lata. Jakby całe życie było dopiero przed nim a nie za nim. To było zaskakująco niesamowite wrażenie. Elżbieta przeciągnęła się jak kotka, nieświadoma, że w ten sposób, eksponując pod obcisłą piżamką atrybuty swej kobiecości wywołuje u sąsiada nasilenie określonych myśli i pragnień, i ziewnęła.

– No dobrze, to kiedy wyruszamy? – spytała.

– Jak tylko będziesz gotowa.

– To daj mi pół godziny.

– Ani chwili dłużej, wejdę po ciebie siłą – zagroził.

– Pomyślę o tym – ze śmiechem skryła się w pokoju.

– Może ci pomóc? Będzie prędzej.

Na wszelki wypadek sprawdziła czy drzwi do pokoju są na pewno zamknięte i oparła się o nie plecami. Uświadomiła sobie, że wcale nie musiała się odwracać, aby sprawdzić czy Winicjusz stoi na balkonie. Wiedziała, że jest i  na nią patrzy. Była pewna, że się uśmiecha. Czuła, jakby ją dotykał łagodnie, z czułością, delikatnie… Jakie to miłe… Poddała się dawno zapomnianemu uczuciu do chwili uświadomienia sobie własnej reakcji. Spięła się wtedy w sobie, wzdrygnęła, wstrząsnęła, jakby zrzucając z siebie to coś, co sprawiło, że znów poczuła się kobietą… No nie, nie może sobie na to pozwolić. W żadnym razie. Zaangażowanie uczuciowe to ból, cierpienie, wykorzystywanie, porzucenie, szantaż psychiczny i emocjonalny połączony z przemocą fizyczną. Nie chce więcej przeżywać niczego podobnego. Każdy marzy o czymś takim jak miłość, szacunek, opieka ze strony partnera. Jednak ona nie wierzy w takie bzdury, w realnym życiu się nie zdarzają. No, może czasem, innym, bo jej na pewno nie. Poczuła znajomy skurcz żołądka.

– Hej jesteś tam, czy cię UFO porwało? – usłyszała głos Winicjusza. – Wiem, wiem, jesteś myślącą kobietą, ale już strasznie długo myślisz.

– Fakt. Zapomniałam, że jestem na urlopie i… coś mi się przypomniało…No właśnie, jestem na urlopie i nikt nie będzie mnie poganiał! Sama sobie doskonale dam radę!

Przymknęła oczy i z uśmiechem na twarzy pomyślała co by było, gdyby nagle się tu zjawił. Poczuła, że silny rumieniec oblewa ją całą. Jak to możliwe, ze myśli i czuje niczym nastolatka? Oczywiście niegdysiejsza nastolatka, teraz są inne. To chyba dlatego, że całe lata nie była z mężczyzną. Mirek napawał ją odrazą i wszelkie próby zbliżenia z jego strony od dawna powodowały u niej odruch wymiotny. Zresztą od wielu lat już nie próbował, z czego była zadowolona mając o jeden stres mniej. Zupełnie nie mogła sobie siebie wyobrazić w intymnym zbliżeniu. Jej wyobraźnia nie znała już tej drogi, nie działała w tym kierunku… To dlaczego tak skwapliwie rzuciła się do drzwi sprawdzić, czy są zamknięte? Dlaczego teraz stała jak osioł i czuła gorąco nie tylko na twarzy, ale falę ciepła wyraźnie przechodzącą przez całe ciało? Sama nie mogła zrozumieć tych odczuć. Jedyne czego była pewna to fakt, że nie były nieprzyjemne… Skojarzyła, że obudziło się w niej coś na kształt poczucia własności. Łapała się na tym, iż kobiety zwracające uwagę na Winicjusza w jej obecności – a oczywiście takowych nie brakowało – zaczynają działać jej na nerwy. „Może małpa obudzi się cała połamana i będą ją bolały kości” – pomyślała o uśmiechającej się do jej… no…przyjaciela…O rany, towarzysza wycieczek przecież! U innej z satysfakcją dostrzegła zwisający brzuch widoczny spod zbyt krótkiej bluzki… O jejku! Za kilka minut miała być gotowa! Wskoczyła szybko pod prysznic. Woda przywróciła ją rzeczywistości. Nie znosiła innej kąpieli poza gorącą lecz teraz nie miała czasu na zastanawianie się nad takimi drobiazgami jak temperatura wody. W rekordowym tempie założyła bluzeczkę koloru khaki i białe rybaczki w cętki koloru bluzeczki. Przejechała szczotką po włosach, podpięła je po bokach spinkami. Jeszcze tylko ciemne okulary, plecak… rety, o mało nie wyszła w klapkach. Szybko zawiązała sznurówki białych adidasów. Była gotowa dokładnie w momencie, kiedy rozległo się pukanie do drzwi. Przez głowę przemknęła myśl: co by było, gdyby jednak drzwi były otwarte a ona pod prysznicem…

– A idźże głupia babo – ofuknęła samą siebie otwierając drzwi.

– Mówiłaś coś do mnie?

– Nie, do siebie. Czasem dobrze z kimś mądrym porozmawiać – uśmiechnęła się promiennie.

– Nie do wiary! Jesteś gotowa co do minuty! To naprawdę wyjątkowe.

– Bo ja w ogóle jestem wyjątkowa – rzuciła mu łobuzerskie spojrzenie, przekręciła klucz w zamku i ruszyła schodami w dół.

– W to akurat wierzę bez zastrzeżeń – stwierdził dogoniwszy ją na półpiętrze.

– To w którą stronę idziemy? – rzuciła ignorując uwagę.

– Mostkiem przez Grajcarek, deptakiem do Dunajca, do granicy a potem jest rozwidlenie do Leśnicy i do Czerwonego Klasztoru – wyjaśnił.

– Ile czasu zajmie nam droga?

– Z tobą jakieś dwie i pół godziny.

– Co to znaczy ze mną? A beze mnie?

– Bez ciebie to ja bym tam w ogóle nie szedł. Byłem kilka razy. Tobie chcę pokazać najpiękniejsze zakątki Pienin. Bo warto.

– Warto ze względu na Pieniny czy na mnie? – zajrzała mu w oczy odwracając się  i oczywiście  musiała się potknąć na ostatnim stopniu, bo jakże by mogło być inaczej.

Chwycił ją za rękę chroniąc przed upadkiem i przyciągnął do siebie czekając aż odzyska równowagę. Na ułamek sekundy oparła się o niego, przylgnęła całym ciałem i poczuła zawrót głowy. Odsunęła się gwałtownie.

– Dzięki. Uratowałeś mnie przed upadkiem.

– Widzisz? Jestem ci potrzebny. Co byś zrobiła beze mnie?

– Prawdopodobnie wybiłabym sobie zęby, a na pewno dorobiłabym się siniaków.

– Albo skręciłabyś nogę i ominęłaby cię fantastyczna wycieczka w moim towarzystwie.

– To byłoby straszne. Chodźmy wiec zanim coś się znowu stanie i faktycznie udaremni nasze plany – miło było powiedzieć „nasze” a nie jak zawsze: „moje” plany.

Na deptaku nad Grajcarkiem było tłoczno i gwarno. Turyści wykorzystywali każdą chwilę pobytu. Opalali się nad wodą, dzieci karmiły kaczki, brodziły w wodzie po kamieniach, ścieżką rowerową przemieszczały się w obie strony rowery i takie śmieszne czterokołowe pojazdy poruszane siłą ludzkich nóg.

– To jakby dwa rowery połączone poprzecznymi siedzeniami – stwierdziła Ela. – Fajne ale chyba męczące, trzeba się strasznie nakręcić nogami, żeby toto jechało.

Szybkim krokiem doszli do Dunajca mijając po lewej stronie pensjonaty, pola namiotowe, stragany z pamiątkami.

Przełom Dunajca to rzeczywiście cud natury, na pewno jeden z cudów świata. Po obu stronach wznoszą się skały to ukryte w gęstwinie zieleni, to bielejące w słońcu, rzucające się z daleka w oczy, odbijające się w wodzie zmieniającej barwę w zależności od głębokości koryta i szybkości nurtu w danym miejscu, od prawie czarnej poprzez brąz, różne odcienie zieleni po szmaragd.

– Zobacz, tu po lewej stronie jest wejście do schroniska na Orlicy. Potem można iść dalej aż do Palenicy.

– Przecież wiem, byłam – odrzekła dumna z siebie. – Nie wszystkim mnie zaskoczysz.

– Ale na pewno ilością ryb. To znaczy – widokiem dużej ilości szczęśliwych ryb. Spójrz.

Spojrzała w dół. Oparła się o metalową barierkę i zafascynowana przyglądała się rybom o pomarańczowych płetwach kłębiących się w płytkiej, ciepłej wodzie. Zjadały  kawałki chleba rzucane przez turystów. Częstokroć były szybsze od kaczek, które gromadziły się tłumnie dobrze wiedząc, że przy dużej ilości ludzi mogą się bez trudu pożywić. Ryby okazywały się być sprytniejsze, zwinniejsze i potrafiły sprzed dzioba rozleniwionej kaczki porwać smaczny kąsek wyskakując ponad poziom płynącej wody, zostawiając zdziwionej kaczce rozsiane w powietrzu kropelki wody migocące w promieniach słońca.

– To są prawdziwe dziwy – szepnęła.

– Nie Elżuniu, nie masz racji. Dziwy są tam – wskazał ruchem głowy ławeczkę, na której siedziały dwie potwornie wymalowane dziewczyny w króciutkim mini, hałaśliwe, chichoczące, widocznie próbujące wzbudzić zainteresowanie. – Jedna przyjmuje od ósmej do szesnastej, druga do dwudziestej czwartej, gdy koleżanka odsypia. I są na gościnnych występach.

– A ty skąd znasz takie szczegóły?

– Życie, dziewczyno, życie uczy obserwacji i wyciągania wniosków – puścił oko w jej stronę.

Objął Elżbietę ramieniem. Nie wyrwała się i szli przez chwilę w milczeniu. Przez jej mózg przelatywały znowu dziesiątki myśli i obrazów. Tak właśnie powinno być, tak wygląda prawdziwe życie, kobieta i mężczyzna idą przytuleni, sprawia im radość sam fakt bycia obok siebie, razem obserwują otaczający świat, razem rozwiązują problemy, zwyczajnie są razem… Nieposłuszne łzy stoczyły się po policzku, nie chciały zostać pod powiekami.

– Co się stało? – Winicjusz pochylił się nad nią zaniepokojony. – Coś nie tak?

– Oj tak, właśnie, że tak. Jak nigdy w moim życiu. A ja sobie na żadne słabości nie mogę pozwolić – ruszyła szybciej do przodu zręcznie wysuwając się spod ramienia towarzysza.

– Elżuniu, nie jesteś nadczłowiekiem. Masz prawo do wszystkiego, do słabości również. Tylko, że tych ostatnich to ja akurat u ciebie nie widzę – dogonił ją kilkoma krokami.

– Co ty możesz wiedzieć… bzdury… zapomniałam, że jestem na urlopie – uśmiechnęła się do Winicjusza, choć oczy miała jeszcze wilgotne i błyszczące. – Mam wolne od codziennego życia. Zresztą tu naprawdę jest jak w bajce.

Wkrótce doszli do granicy. Dunajec beztrosko skakał po kamieniach, odbijał się od skał wyznaczających jego bieg. Znał swoją potęgę i dobrze wiedział, że jeśli przyjdzie mu taka ochota, pokona wszystkie przeszkody stające na drodze za nic mając wysiłek ludzi próbujących go powstrzymać. Z dobrotliwością olbrzyma świadomego swej siły dążył do przodu to leniwie, to wartko niosąc na grzbiecie tratwy wypełnione  dwunożnymi istotami zachwyconymi coraz nowymi widokami zmieniającymi się co kilka metrów, wyłaniającymi się zza każdego zakrętu rzeki. Dunajcowi było obojętne czy to polska strona granicy czy słowacka. Nie czynił też różnicy między ludźmi. Jeśli ktoś zlekceważył jego potęgę, potrafił zabrać zuchwalca, wciągnąć w głębinę ku przestrodze innym. Teraz jednak był zadowolony, niczym nie rozgniewany spokojnie toczył swe wody migocące w słońcu, rozbawiony śmiechem ludzi niosącym się z tratw, na których flisacy zabawiali turystów opowiadaniem prawdziwych i nieprawdziwych historyjek.

Droga Pienińska biegła cały czas wzdłuż Dunajca. Zachwycona Elżbieta nie mogła oderwać wzroku od rzeki chwilami będącej w zasięgu ręki, chwilami widocznej z góry. Szczególnie na zakolach z płynącymi tratwami, z brzegami porośniętymi zielenią, z bielejącymi wśród niej skałami wyglądała tak pięknie, tak nierzeczywiście pięknie jak dekoracja do filmu.

– To niewiarygodne, że są takie cuda na świecie. – wyszeptała rozpromieniona, rozjaśniona pięknem otoczenia i pięknem własnym, wewnętrznym, które bez przeszkód i zahamowań błyszczało w jej oczach.

– Tyz prowda – skwapliwie przytaknął Winicjusz patrząc nie na rzekę lecz na towarzyszkę wyprawy. – Tam jest odcisk Janosikowej stopy, na skale. Widzis babo?

– A widzę, widzę – roześmiała się. – A wyście Janosikowi?

– A juści. Ino zem se ciupage kasik zapodział…

– To i na zbójowanie iść nie możecie.

– A co mi tam zbójowanie, kiedy tako dzioucha idzie ze mną.

Śmiejąc się nie patrzyła pod nogi i zahaczyła stopą o korzeń. Nie pierwszy raz w jego obecności, bo jakoś tak jej się nogi plątały jak nigdy w życiu. Winicjusz objął ją w pół.

– No widzis babo? Do Dunajca byś mi wpadła jakbym cie nie obłapił. Teroz jus cie nie pusce.

– Dobrze, że cię żaden góral nie słyszy. Czytałam, że oni bardzo nie lubią jak taki cupoł udaje, że mówi gwarą a plecie trzy po trzy.

– Kto?

– Cupoł. Tak mój dziadek mówił na warszawiaków. Tu się chyba mówi ceper?

– Aha, lecz niezupełnie masz rację, bo moje korzenie tkwią niedaleko stąd.

Droga zaprowadziła ich na wielką łąkę, stanowiącą zapewne również pole namiotowe. Znajdowało się tu sporo rozbitych namiotów zróżnicowanych pod względem wielkości, kształtu i koloru. Na pierwszym planie rzucała się w oczy drewniana konstrukcja, coś w rodzaju muszli koncertowej czy estrady dla artystów. Elżbieta odwróciła się, żeby obejrzeć dokładniej ów twór i krzyknęła z zachwytu. Na tle ciemnobłękitnego nieba rysowały się wyraźnie Trzy Korony.

– Boże, jakie to piękne – powtarzała raz po raz. – Jakie piękne.

– Spójrz, tam dalej są zabudowania Czerwonego Klasztoru. Widzisz?

– Tak, widzę. Został zbudowany… zaraz… chyba w czternastym wieku?

– Brawo. W 1319 roku ufundował go węgierski magnat, nie pamiętam nazwiska, Rokosz chyba, albo jakoś podobnie. Zamieszkali tu kartuzi, potem kameduli. Oni właśnie utworzyli szpital, aptekę i zajazd. Sławny jest brat Cyprian, mnich z klasztoru, znany jako lekarz, farmaceuta, malarz, zielarz, twórca pierwszego zielnika pienińskich roślin zawierającego opis ich właściwości leczniczych oraz nazwy podane w języku greckim, łacińskim, polskim, niemieckim. Może muzeum będzie otwarte to sama zobaczysz. Podobno skonstruował latającą maszynę i poleciał w Tatry, tam się rozbił i zamienił w skałę Mnichem nazwaną.

– To dlatego bufet nazywa się „Cyprian”, tak samo jak hotel, którego reklamę widziałam – kiwnęła głową ze zrozumieniem.

Weszli na dziedziniec wybrukowany kamieniami, zwiedzili muzeum. W małym przymuzealnym sklepiku Ela kupiła buteleczkę olejku ziołowego do smarowania bolących mięśni, stworzonego według starego przepisu zakonnika zielarza.

Do końca pobytu Elżbieta miała wypełnioną każdą chwilę czymś interesującym i zasługującym na zapamiętanie. Nie pozwalała sobie więcej na żadne przemyślenia i refleksje, zresztą nie było na to czasu a także i siły, ponieważ Winicjusz zadbał o atrakcyjność dalszej części pobytu. Wybrali się więc na spływ tratwą po Dunajcu ze Sromowców Niżnych, czego pamiątką stała się profesjonalna fotografia odebrana na przystani w Szczawnicy. Zaśmiewali się ze zdjęcia, bo uwiecznieni oboje siedzący na tratwie w ciemnych okularach, z poważnymi minami wyglądali jak tajni agenci wysłani z misją do Jamesa Bonda. Poza tym zwiedzili słowacką  Leśnicę i wioskę Janosika. W  „Czardzie” jedli smażone oscypki i bawili się przy dźwiękach góralskiej kapeli wspólnie z grupą turystów przywiezionych z pensjonatu dorożkami. Wybrali się do zamku w Czorsztynie, potem obejrzeli zaporę i zamek w Niedzicy. Winicjusz proponował rejs po jeziorze lecz nagła zmiana pogody przyniosła silny wiatr, Elżbiecie zrobiło się zimno, więc wrócili do samochodu. Podjechali jeszcze do sklepu monopolowego w słowackiej Łysej, gdzie zaopatrzyli się w znakomitą słowacką śliwowicę i gruszkówkę.

Winicjusz miał zaplanowany pobyt krótszy niż Elżbieta. Nie mógł tego zmienić ze względu na wcześniej ustalony terminarz spotkań i wyjazdów biznesowych.

– Przykro mi bardzo, Elżuniu, że zostawiam cię tu samą, lecz przecież za kilka dni spotkamy się i chyba nic nie stanie na przeszkodzie, aby kontynuować nasze wakacje w nieskończoność. Co ty na to?

– Tak, tak, z pewnością – odpowiedziała z roztargnieniem żegnając go wsiadającego do samochodu.

Pojechał. Zrobiło się jej smutno jakby nagle słońce zgasło na niebie i miało się więcej nie pojawić. Jak to się stało, że straciła kontrolę nad emocjami? Przecież dotąd umiała chować swoje przeżycia i lęki głęboko, starała się, żeby nie wychodziły na zewnątrz.. No, nie zawsze, bo czasem brakowało już siły ale, generalnie, jakoś się udawało. Dopiero tutaj, w towarzystwie Winicjusza jakby wróciła do świata żywych ludzi, dała sobie prawo do radości, śmiechu i beztroski. Pozwoliła marzeniom opuścić najdalsze zakamarki podświadomości i wychylić im się na światło dzienne. Teraz jednak dostały rozkaz powrotu w niebyt. Trzeba wrócić do domu i do rzeczywistości. Wakacje Elżbiety się skończyły.

26.01.2018

urszula97 rok temu

• Świetne,bardzo piękne,czy to pójdzie do druku?
• Gość: [kobietawbarwachjesieni] *.neoplus.adsl.tpnet.pl rok temuPotwierdzam to, co Ci już chyba wcześniej napisałam. Uważam, że pięknie piszesz o uczuciach i nie tylko.
• annazadroza rok temuJesienna i Urszula:-) Kochane dziewczyny, dziękuję za miłe słowa. Po takich komentarzach chce mi się żyć i pisać, gęba sama mi się uśmiecha i świat pięknieje:)))
  Co do druku – chciałaby dusza do raju … Gdyby się zainteresowało któreś wydawnictwo – jestem otwarta. Druga ewentualność – to wygranie w lotka i wydanie samej sobie, bez niczyjej łaski. Ale ponieważ przestałam grać w cokolwiek – marne szanse. Pierwsza część sagi ursynowskiej – „Wejście w światło”, która wyszła w 1995 r. jest do znalezienia na Allegro, widziałam. Serdeczności moc:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuRzeczywiście z wielką chęcią przeczytałam do końca, co raczej mi się
  nie zdarza na blogach. Tak lekko piszesz… i czuję że ,,malujesz,, jakiś
  swój wytęskniony świat uczuć.
  pozdrawiam Cię ciepło 🙂
  annazadroza rok temu

  Kasiu:-) Jakże się cieszę, że mam nową czytelniczkę:) Dziękuję za dobre słowo, dziękuję, że przeczytałaś rozdział nie opuszczając go po drodze:) Zapraszam do dalszej podróży i serdecznie pozdrawiam:)))

Elżbieta otworzyła oczy w chwili, kiedy purpurowa tarcza słońca pojawiła się na horyzoncie. Sen odleciał w krainę snów. Usiadła na wersalce, przeciągnęła się, po czym wstała i wyszła na balkon. Świeże górskie powietrze odpędziło natychmiast chęć powtórnego wtulenia głowy w poduszkę. Pomyślała, że szkoda życia na sen. Tyle jeszcze chciała zobaczyć, a czas niemiłosiernie pędził do przodu. Aby go więc nie marnować wróciła do środka, włączyła czajnik z wodą i wskoczyła pod prysznic. Po piętnastu minutach siedziała na balkonie z kawą, ubrana w pasiastą zielonobiałą koszulkę i beżowe rybaczki. Włosy dla wygody upięła nad karkiem, ale kilka cieniutkich pasemek wymknęło się spod władzy spinek i – jeszcze wilgotne – skręciły się w spiralki bez żadnej subordynacji. Wodziła wzrokiem po wzgórzach, rozjaśniona twarz i zachwycone oczy odmieniły ją, odmłodziły i zupełnie nie wyglądała jak owa zmęczona życiem, stroskana kobieta, która przyjechała tu zaledwie kilka dni temu.

Nie zauważyła kiedy na sąsiednim balkonie pojawił się Winicjusz. Pozornie obojętny na bliskie otoczenie, sprawdzający pogodę, w rzeczywistości bardzo dokładnie obserwował grę uczuć na twarzy sąsiadki. Fascynowała i pociągała go. Musiał to otwarcie przyznać sam przed sobą. Cóż, nie mógł zaprzeczyć, że przyzwyczaił się do bycia ośrodkiem damskiego zainteresowania, ale było to takie bardzo powierzchowne, bez głębszego znaczenia. Elżbieta zaś zdawała się go nie zauważać, nie istniał dla niej jako mężczyzna, ale – jako człowiek. To było ciekawe doznanie. Poczuł radość, gdy pozwoliła mu wejść na krótkich kilka chwil do własnego świata. Dawno odzwyczaił się już od bliskości drugiej osoby, uśpił w sobie potrzebę jej odczuwania. Może lękał się zranienia? Przed laty, gdy Marysia była małą dziewczynką, chciał jej zapewnić kobiecą opiekę w domu i związał się z pewną kobietą, która – gdy tylko poczuła się pewna swego – pokazała prawdziwe, nieciekawe, oblicze. Potem przemknęło mu przez życie jeszcze kilka niefortunnych związków. Nabrał przekonania, że na jego drodze stają z jakichś powodów zimne, wyrachowane egoistki. Widocznie poza Marią inna nie była mu już pisana. Kobiety traktował więc instrumentalnie, do zaspokojenia własnej męskiej próżności i fizycznych potrzeb. Nie był święty i wcale nie miał zamiaru udawać, że jest inaczej. I nagle teraz, zupełnie niespodziewanie dla samego siebie odkrył, że Elżbieta poruszyła w jego duszy od dawna uśpione struny, o których istnieniu sam zapomniał myśląc, iż uległy samoistnemu zanikowi. Wszak organ nieużywany zanika…. Dlaczego Elżbieta? Może dlatego, że dużo wiedział o jej życiu? O wiele więcej niż ona sama komuś zdradziłaby z własnej woli.

Przepłynęły mu przed oczami obrazy z przeszłości – jak pomagał Adelce podnosić ją zemdloną z bólu, wspomniał słowa i uwagi Adelki na temat życia Elżbiety. Adelka, która na ogół nie używała nieparlamentarnych określeń, w tym przypadku nie mogła się od  nich powstrzymać. Uświadomił sobie, że Elżunia – tak właśnie o niej pomyślał – stała mu się bliska jakby znał ją od lat. Właściwie tak było.  Dobrze się czuł w jej towarzystwie, odpowiadała mu jej szczerość, spontaniczność i wrażliwość. Miał chęć przytulić ją, otoczyć ramionami tak mocno, by poczuła się bezpieczna. Wiedział jednak, że zraniona głęboko i dręczona przez lata nie uwierzy, nie zaufa nikomu jeszcze przez bardzo długi czas. Albo nawet nigdy. Ale on poczeka. Do czego ma się spieszyć? Tylko młodość jest w gorącej wodzie kąpana. Po przekroczeniu pół wieku człowiek wie, że liczy się droga do osiągnięcia celu, ważna jest umiejętność rozkoszowania się każdym przebytym fragmentem owej drogi, spokojnym pokonywaniem przeszkód, radość z każdego zakrętu, za którym wyłania się niespodzianka nadająca życiu nowy blask. Uczucia umie się już przeżywać pełniej, dogłębnie, czerpać z nich siłę na ciąg dalszy. A szczytem szczęścia wydaje się mieć komu zaśpiewać za Krzyśkiem  Krawczykiem:  „Bo jesteś ty”…

Ela zerknęła na zegarek.

– Ojej, jak ten czas leci – mruknęła półgłosem. – Przecież chciałam wcześniej wyjść z domu.

– Cześć sąsiadko – usłyszała z sąsiedniego balkonu. – Cóż z ciebie za poranny ptaszek.

– Jaki poranny, jaki poranny. Miałam zamiar wyruszyć o świcie, a siedzę, myślę i zapomniałam o rzeczywistości, zaś czas ucieka.

– A gdzie się wybierałaś? Jeśli oczywiście to nie tajemnica. Pewnie romantyczna randka w górach o wschodzie słońca…

– Ja i randka – spojrzała na niego jak na niedorozwiniętego. – Też coś! A wschód słońca dawno mamy za sobą.

– Za to przed sobą możemy mieć uroczy dzień – uśmiechnął się niedorozwinięty sąsiad o pięknych oczach.

– Miałam w planie wąwóz Homole i przejście stamtąd szczytami na Palenicę. Sprawdziłam trasę na mapie i wydała mi się interesująca.

– Czy mogłabyś mnie ze sobą wziąć w charakterze przewodnika?

– Przewodnik mam w plecaku. Najnowszy, wydany w tym roku.

– Rozumiem. Ja, jako egzemplarz sprzed przeszło pół wieku, nie mam szans. Muszę pójść do lamusa – pokiwał smutno głową.

– Jako przewodnik  w rzeczy samej – odpowiedziała z leciutkim uśmieszkiem ledwo zarysowanym w kącikach ust. – Ale skoro sprawdziłeś  się jako towarzysz wyprawy, byłabym absolutnie zadowolona gdybyś się przyłączył.

– A ja jestem w rzeczy samej absolutnie szczęśliwy – oboje się roześmiali.

– Nie przypuszczałam, że ty, mężczyzna, oglądasz telenowele.

– Nie oglądam, tylko czasem zerkam na ekran, kiedy jestem w „Filiżance” i klientki „Klan” oglądają. Ale jeśli mamy złapać busika do Jaworek to się pospiesz.

– Ja jestem gotowa!

Równocześnie znaleźli się za drzwiami swoich pokoi. Po drodze doszli do wniosku, że wąwóz Elżbieta zwiedzi następnym razem, a teraz przewodnik mimo odesłania do lamusa pokaże jej przepiękną, malowniczą trasę przez Białą Wodę.

Pogoda na wycieczkę była wymarzona.

– Najwyraźniej masz układy nawet u świętych od pogody – żartowała Ela, gdy wysiedli w Jaworkach . – Gdzie teraz?

– Tutaj w lewo. Zobacz, tam jest Muzyczna Owczarnia, o której ci opowiadałem. Nigdzie nie ma takiego klimatu i nastroju jak tu. Włodzimierz Nahorny kiedyś w „Kawie czy herbacie” o niej opowiadał, że ” jest takie miejsce na końcu świata”. I rzeczywiście tu jest koniec świata. Przyjechaliśmy busem, który musiał zawrócić, żeby pojechać z powrotem. Dalej są tylko góry – Winicjusz był ożywiony, najwyraźniej szczęśliwy, oczy mu błyszczały,

Jakby uśmiechał się całym sobą – pomyślała Elżbieta z wielką przyjemnością. Miał w sobie coś, co sprawiało, że jego nastrój udzielał się otoczeniu. Tak więc i ona czuła się szczęśliwa.

– To właśnie Owczarnia – wskazał kierunek.

Budynek, który od razu przykuwał uwagę rozmiarami i kolorem, z drewna malowanego brązową farbą, z dachem z ceglastoczerwonej dachówki, stał za potoczkiem. Żeby się do niego dostać, trzeba było przejść przez mostek.

– Chodźmy zobaczyć jak wygląda  w środku – poprosiła zachwycona Ela. – O rety, myślałam, że to jeden budynek, a to dwa! Jakie ładne!

– To prawdziwa owczarnia i młyn, wszystko rozebrane, przeniesione tu i złożone od początku. Myślę, że w środku też ci się spodoba.

Na placyku za strumyczkiem stało kilka samochodów i grupka rozmawiających osób. Ela zwróciła uwagę na potężną sylwetkę mężczyzny w czarnej koszulce.

– O rany! – jęknęła z wrażenia stając w miejscu i chwytając towarzysza za rękę. – Winicjuszu! To jest…

– Oczywiście – patrzył na nią z rozbawieniem. – Oczywiście Elżuniu, że to Jarek Śmietana. Jeśli tu jest, pewnie gra dzisiaj albo w najbliższych dniach.

Z otwartych drzwi wyszła szara, pręgowana kotka. Zbliżyła się do Eli i miaucząc ocierała się o jej nogi. Elżbieta pochyliła się, głaskała kotkę po łebku, po karku, a ona z radości i przyjemności mruczała coraz głośniej. Piękny mężczyzna w czarnej koszulce spojrzał z sympatią na tę scenę i uśmiechnął się.  Ela była w siódmym niebie. Winicjusz też się uśmiechał i czuł podobnie, chociaż z innych powodów…

– Chodź, kocia mamo, do środka. Ręczę, że ci się spodoba.

Półmrok panujący w pomieszczeniu sprawił, że dopiero po chwili zaczęła dostrzegać szczegóły. Przede wszystkim proste, drewniane stoły nakryte wełnianymi kocami, takie same ławy, barek po lewej stronie a poza tym… różne cuda, jak choćby portret cesarza Franciszka Józefa upstrzony przez muchy – ten widziany oczami dobrego wojaka Szwejka, konfesjonał góralski, najprzeróżniejsze suche ziela, obrazy, portrety artystów występujących w Owczarni, plakaty…Mieli szczęście, bo na dwa wieczory zaplanowano koncert Jarka Śmietany i Nigela Kennedyego.

– Duet tych dwóch muzyków nie ma sobie równych,  możesz mi wierzyć – oświadczył Winicjusz.

– Nie musisz mnie przekonywać, przecież wiem, że obaj są genialni. To połączenie gitary i skrzypiec… bajka po prostu – Eli śmiały się oczy, w ogóle cała Elka jaśniała słonecznym blaskiem.

– Zobaczymy, czy są jeszcze miejsca.

Były.

– No to zapraszam cię, Elżuniu, na wspaniały koncert. Nie pożałujesz.

Skinęła głową bez słowa… Powiedział „Elżuniu”, jakby tylko on miał prawo tak do niej mówić… Oj, żebyś ty wiedział człowieku o czym ja myślę… Czuję się jakbym nagle wyszła z siebie, stanęła obok i znalazła się w innym świecie… Stała przed portretem monarchy znieruchomiała, pogrążona w myślach…

– Hej, czyżby myśli o cesarzowej Sisi przeniosły cię w czasie? – Winicjusz położył rękę na jej ramieniu.

Trzymając się za ręce ruszyli w drogę. Kupili po drodze wodę mineralną w kiosku, obok którego witał turystów piesek nastawiony przyjacielsko do całego świata, czekający aż ktoś usiądzie przy stoliku i poczęstuje go smakołykiem. Niedługo potem przekroczyli granice rezerwatu Biała Woda, nabywszy oczywiście uprzednio bilety wstępu.

W strumyczku – to wijącym się wzdłuż drogi, to przecinającym ją w wielu miejscach i tym samym zmuszającym turystów do wchodzenia na mostki z drewnianych żerdzi – odbijały się białe skały i promienie słońca skaczące tysiącami iskierek po wartko płynącej wodzie. Między bielą skał zieleniły się łąki pierwszą wiosenną zielenią. Wdrapawszy się pod górę ku granicy zobaczyli stado owiec pasących się na hali, skubiących z rozkoszą świeżą, młodziutką trawę.

– Popatrz jak psy pilnują porządku – pokazała Ela Winicjuszowi widoczne z oddali dwa białe owczarki i jednego czarnego psiaka zaganiające owce, które próbowały zbytnio oddalić się od stada.

Usiedli na złamanym konarze drzewa leżącym na ziemi. Czuła się swobodnie, bez skrępowania, zapomniała o wadach, które wyolbrzymiała na co dzień, ponieważ Mirek je wyolbrzymiał. Właściwie wmówił je w nią choć faktycznie nie istniały. Siedzieli oboje i wchłaniali w siebie piękno nie do opisania, nie do opowiedzenia, jedynie do przeżycia. Siedzieli tuż obok siebie. Winicjusz objął ramieniem Elżbietę i było zupełnie naturalne, że oparła o to ramię głowę. Odczuwali absolutną jedność z otaczającą ich naturą, istniejącą tak blisko człowieka ale niezależną, nieujarzmioną, która człowiekowi pozwala uszczknąć swego dobra tyle, ile akurat chce. Jeśli postępował zgodnie z jej rytmem, szanował ją – dostawał więcej. Jeśli był brutalny, nie uznawał jej zasad – prędzej czy później otrzymywał za to odpowiednią zapłatę.

– A potem górale znajdowali wiosną zwłoki delikwenta „co go śnieg oddoł”. Ot, nie podporządkował się prawom gór – zakończył Winicjusz opowieści o różnych przypadkach usłyszanych przez lata i zapamiętanych.

Od strony granicy wyłoniły się sylwetki jeźdźców na koniach. Jakże wspaniale uzupełniali krajobraz. Poprzedzał ich biegnący w podskokach młody owczarek podhalański. Pobiegł do Eli, pełen radości życia dał się głaskać i tarmosić. Schrupawszy podanego wafelka położył się na trawie w cieniu drzewa, pod którym siedzieli i nie miał ochoty stąd odchodzić udając, że nie słyszy wołania jeźdźców.

– Idź, bo się zgubisz. Pani cię woła, słyszysz? – tłumaczyła mu Ela. – No idź już, szybko, szukaj pani!

Po długiej chwili, kiedy konie znacznie się oddaliły, leniwie podniósł się i ciężko za nimi pogalopował.

Ela z Winicjuszem również się podnieśli i ruszyli w dalszą drogę Trzeba było wspinać się pod górę do samej granicy, ale teraz już podejściem łagodnym, najostrzejsze pokonali wcześniej. Potem szli – mając po lewej stronie Słowację, to w górę, to w dół, i znów w górę i w dół… Szli i szli i mogliby tak iść sto pięćdziesiąt lat ale wreszcie doszli do Palenicy. Zjechali kolejką znów podziwiając malownicze położenie miasteczka.

– Czytałem w  tutejszym miesięczniku „Z Doliny Grajcarka”, że kolejkę czeka remont i wymiana krzesełek z dwu na czteroosobowe, potrwa do grudnia – powiedział Winicjusz.

– Dobrze, że nie teraz – jęknęła Elżbieta. – Nie zeszłabym na dół o własnych siłach.

– Nic strasznego, dałbym sobie z tobą radę – oświadczył z poważną miną.

– A jak? – zajrzała mu w oczy przechylając się na siodełku.

– Nie kręć się bo spadniesz.  Jak? Zwyczajnie. Zaniósłbym cię na tę nową trasę Palenica 2 i sama byś się sturlała w dół. Czasem tylko musiałbym cię popchnąć…

– Ach ty, miałbyś sumienie tak się nade mną znęcać?

– Jakie znęcanie? Sama byś się turlała myśląc o obiedzie w „Chatce” i jeszcze byś mnie ponaglała.

– Tym razem masz rację, umieram z głodu i cieszę się, że za chwile będziemy w „Chatce”.

Podczas posiłku towarzyszyły im piosenki krakowskiej grupy „Pod Budą” płynące z głośnika wiszącego w rogu pomieszczenia. Elżbieta mimo woli zerkała na Winicjusza. Znów była na innej planecie, nie na tej, na której spędziła prawie całe życie… Był przystojny, ale to przecież nie jest najważniejsze. Wydawał się taki dobry, ciepły, taki swój… I nagle przyłapała przelatującą myśl, że cudownie byłoby się do niego przytulić…a dalej nich się dzieje co chce…

– Elżuniu, o czym myślisz? – Winicjusz przyglądał się zamilkłej nagle towarzyszce zastanawiając się czy to zmęczenie odebrało jej mowę, czy coś innego.

– Och, nic, przewijają mi się przed oczami obrazy z wycieczki…

Przecież nie skłamała, to też…ale… wszystko z powodu lampki wina wypitej do obiadu… i jeszcze te romantyczne piosenki…

Powłóczyli się trochę po parku, zjedli szarlotkę na gorąco z lodami i bitą śmietaną u Jacaka, i wreszcie doszli do „Budowlanych” po pokonaniu schodów od Zdrojowej.

– To była najbardziej męcząca część dnia – jęknęła Elżbieta siadając na murku. – Nie mam siły dojść do pokoju. Muszę tu zostać do jutra.

– Nie ma mowy. Dla przyzwoitości musiałbym z tobą siedzieć, a mam ochotę na prysznic i rozłożenie moich starych kości na leżaku na balkonie.

– To idź, a ja zostanę.

– Tak źle mnie osądzasz? Myślisz, że zostawiłbym cię tutaj samą? Nie, prędzej się przedźwigam, ale zaniosę cię na górę na rękach bez względu na ciężar, słodki zresztą.

– Puść wariacie, bo słyszę już klekot twoich starych kości… pewnie się rozlatują pod moim słodkim ciężarem.  Nic dziwnego, po takiej ilości słodkości w postaci lodów, śmietany i ciasta. Wolę pójść sama, będzie bezpieczniej.

– Zaniosę cię, nie ufasz mi? Nawet gdybym miał życiem przypłacić wniesienie cię po schodach, byłbym bezgranicznie szczęśliwy…

– A twoje kości? – zanosiła się śmiechem. – Miałabym do końca świata w uszach ich klekot… A poza tym nie ufam nikomu, sobie też… Zresztą jest winda, więc nie przesadzaj z tym poświęceniem – zerwała się z murku i po chwili byli przy windzie.

– Słuchaj dzielna kobieto – przytrzymał jej rękę przy drzwiach pokoju. – Zapraszam cię na wieczorne oglądanie gwiazd na niebie  z mojego balkonu.

– Zapewniam cię, że z mojego wyglądają równie pięknie.

– Ale mam dobre, słodkie, czerwone wino – kusił z uśmiechem przyprawiającym o drżenie serca.

– U mnie nie straci na walorach ani trochę, możesz mi wierzyć.

– No dobrze – kiwnął głową zrezygnowany. – A otworzysz mi drzwi czy mam przejść przez balkon? Chciałem jedynie zauważyć, że jest dość wysoko, a ze mnie słaby taternik. No więc jeśli mam w jednej ręce trzymać butelkę wina, a przy pomocy jedynej pozostałej pokonywać pionową ścianę… to nie wiem czym się  skończy taki wyczyn.

– Wezmę od ciebie butelkę, więc będziesz miał obie ręce wolne, dasz sobie radę.

– Jeśli spadnę, nie będzie miał kto zawieźć cię do Owczarni na koncert – dodał uśmiechając się  chytrze. – Bilety są u mnie…

– Tak, to jest jedyny rozsądny argument. Nie mogłabym się dostać do biletów – potrząsnęła głową. – Muszę cię wpuścić drzwiami. Nie mogę ryzykować.

Nazajutrz ni stąd ni zowąd pojawiła się tęcza. Cudowna, mieniąca się, oddzielająca dwa światy pełnym łukiem ostro przecinającym niebo. Jeden świat wypełniały ciemne chmury i strugi deszczu, drugi śmiał się oślepiającym blaskiem słońca. Elżbieta i Winicjusz jechali do Jaworek na koncert do Muzycznej Owczarni. Przez całą drogę towarzyszyła im niezwykle wyraźna tęcza.

– Zobacz Elżuniu, wiozę cię z ciemnej strony życia w jasną – odezwał się Winicjusz.

Ona zaś miała wrażenie, że to prawda. Chciała, żeby tak było. Przez chwilę poczuła jakby mężczyzna siedzący za kierownicą i ona stali się sobie bliscy, jakby stanowili całość, jakąś wspólnotę. Przez jedną krótką chwilę czuła jakby tak było i tak powinno być. Szybko się otrząsnęła przypominając sobie, że ona tylko na moment, nie powinna, nie ma prawa…Wrażenie w pamięci pozostało i wracało w postaci tęsknoty za obecnością bliskiej osoby tuż obok, w zasięgu ręki. Tak blisko, żeby można było dotknąć, poczuć zapach znajomej już wody po goleniu…

Koncert w Muzycznej Owczarni był fantastycznym, niezapomnianym przeżyciem. Ela uświadomiła sobie po raz kolejny, że kocha, uwielbia do szaleństwa gitarę. Skrzypiec słuchała z przyjemnością, oczywiście, smyczek w ręce artysty zmieniał się w żywą istotę słuchającą jego myśli, lecz gitara… nic innego, żaden instrument nie potrafił w jej duszy wzbudzać tylu uczuć, dostarczać takich cudownych wrażeń.

23.01.2018

• kobietawbarwachjesieni rok temuŚliczny, romantyczny obrazek. Az mi się żal zrobiło, ze jestem sporo starsza od Twojej bohaterki.
• annazadroza rok temuJesienna:-) Dziękuję Ci baaardzo:))) A przecież naprawdę liczy się to, co w sercu. Zaś w sercu może być ciągle maj:)))

Rano przed czasem była gotowa do wyprawy. Z wrażenia obudziła się wcześniej, umyła i wysuszyła włosy, zrobiła delikatny makijaż, przymierzała ciuchy, by  wreszcie się zdecydować na beżowe rybaczki i zieloną koszulkę. Zupełnie gotowa zeszła przed budynek i usiadła na ławeczce czekając na towarzysza wycieczki. Długo nie musiała czekać, bowiem  usłyszawszy stuknięcie  drzwi Winicjusz wyjrzał i zobaczył sąsiadkę zbiegającą na dół. Spojrzał przez balkon i uśmiechnął się.

Siedziała z przymkniętymi oczami, zapatrzona w głąb siebie.

– Witaj sąsiadko – usłyszała wesoły glos. – Uważaj, bo w Szczawnicy dzieją się cuda i z nieba spadają owoce.

Poczuła, że się rumieni po czubek głowy.

– Ja cię bardzo przepraszam, wcale nie miałam zamiaru rzucać mandarynkami, po prostu wypadła mi z ręki….

– Co ja słyszę?! – po chwili milczenia Winicjusz parsknął śmiechem. – To ty we mnie rzucałaś i dlatego potem w drzwiach przestawiłaś mnie jak snopek słomy?!

– No, głupio mi się zrobiło… – roześmiała się  patrząc w jego rozbawione, rozjaśnione oczy.

– Nie spodziewałbym się takiej siły po drobnej dziewczynie – patrzył z upodobaniem na nagle zarumienioną  twarz Elżbiety .

Ruszyli obok willi „Danusia” oglądając z góry plac Dietla i skierowali się ku schronisku pod Bereśnikiem. Najpierw szli kamienną drogą wokół której znajdowały się prywatne domy. Poniżej drogi słychać było płynący wartko strumień. Doszli do miejsca rozgałęzienia szlaku  w dwie strony, oba prowadziły do schroniska. Pierwszy, rowerowy, skręcał w prawo,  drugi – dla pieszych – w lewo. I właśnie ten wybrali. Winicjusz wiedział, że jest to ładniejsza trasa dla pieszych wędrówek, z malowniczymi krajobrazami i widokami na miasteczko oraz Tatry. Wąska  ścieżka  skręciła ostro do góry po czym wprowadziła ich do lasu zmieniając się w wygodną drogę. Wiodła łagodnie w górę. Wśród bujnej już miejscami zieleni z głośnym śpiewem uwijały się ptaki. Szli pomału mając po prawej stronie strome, wysokie wzgórze, a po lewej w dole miasteczko, które – w miarę jak pokonywali kolejne metry – odsłaniało im spomiędzy drzew ukryte przedtem fragmenty. Potem wyszli z lasu i znaleźli się na rozległej  polanie. Wspięli się krótkim, ostrym  podejściem i znaleźli się na wyżynie, gdzie szlak znowu zaczął ich prowadzić łagodnie w górę w kierunku schroniska. Minęli duży krzyż na Bryjarce, który – wieczorem  oświetlany – widoczny jest z daleka. Winicjusz zaproponował krótki przystanek dla nasycenia oczu. Widział, że jego towarzyszka pokonując strome zbocze starała się utrzymać równowagę i patrzyła pod nogi, więc mijane pejzaże mogły umknąć jej uwadze. A wyłaniały się stopniowo.  Góry mają to do siebie, że zwielokrotniają obraz. Na takiej samej  przestrzeni  równina pokazuje tylko jeden widok, zaś góry zarzucają nas dziesiątkami obrazów zmieniających się dosłownie co kilka metrów.

Po prawej stronie widzieli rozległe tereny z malowniczymi domkami, a po lewej, w dole –  część miasteczka i wijący się Dunajec, który iskrzy się w słońcu, migoce, połyskuje, szumi, śpiewa, mówi raz po polsku, raz po słowacku i rozumie oba języki. Jest domem dla ryb widocznych całymi ławicami pod przejrzystą wodą. Zaś one albo tkwią bez ruchu, albo przemykają  wesoło między kamieniami. A kamienie w nim są kolorowe, różnokształtne, przemawiające, opowiadające legendę o Janosiku, snujące opowieści o świętej Kindze  i Pieninach.  Bledną śpiące na brzegu i natychmiast odzyskują barwę po zetknięciu z wodą… Elżbieta słuchała opowieści Winicjusza i sama czuła się jak wewnątrz legendy… Z tej wysokości Szczawnica pokazała dumnie całe swoje piękno, malownicze położenie  w dolinie otoczonej wzgórzami. Ale to nie wszystko. Z miejsca, w którym stali widać było przepiękna panoramę Tatr. Mimo odległości mogli podziwiać masywne, pokryte śniegiem szczyty. Dłuższą chwilę sycili wzrok otaczającym ich pięknem, po czym ruszyli szlakiem w górę zbliżając się do domu zbudowanego tuż przy drodze, gdzie obok pięknego skalniaczka drzemał olbrzymi bernardyn leniwie zerkając na przechodzących turystów, nie robiących na nim żadnego wrażenia.

Wreszcie doszli do schroniska pod Bereśnikiem i usiedli przy drewnianym stole, jednym z wielu ustawionych na zewnątrz. Stąd także roztaczał się fantastyczny widok i na miasteczko, i na Tatry, i na pasma okalające Szczawnicę.

– Może masz ochotę coś przekąsić? – zwrócił się Winicjusz do Eli.

– Mówiąc szczerze, chętnie – odpowiedziała. – A co tu dają?

– Różne rzeczy, ale ja zawsze się skuszę na naleśniki z jagodami i śmietaną, są naprawdę pyszne.

– Oj, już mi ślinka cieknie na samą myśl – uśmiechnęła się.

– W takim razie poczekaj na mnie przy stole, a ja zamówię.

– O nie,  pójdę z tobą. Chcę zobaczyć jak jest w środku.

Wnętrze było typowe: drewniane ściany, takież meble, ozdoby w góralskim stylu. Elżbieta  miała wrażenie, że drewniane budynki i sprzęty pachną słońcem, błyszczą z daleka, są takie… żywe. Pewnie dlatego, że słońce jest źródłem życia w naszej szerokości geograficznej, przynosi radość, nadzieję.  Drzewa rosną w słońcu, gromadzą je w sobie, są nim otoczone i karmione, wciągają  w siebie jego blask i ciepło. Dlatego pomieszczenia wypełnione drewnem są tak miłe i przytulne.  I oczywiście, zwróciła uwagę na cudowny widok z okien. Zresztą jaki inny może być w górach? Posiedzieli na zewnątrz przy drewnianym stole, potem górą poszli do „Czardy”, stamtąd przez Osiedle, Park Górny do placu Dietla i zmęczeni lecz zachwyceni wrócili do „Budowlanych”.

19.01.2018