Anna Pisze

U Kasi zadzwonił telefon. .

– Położysz mi farbę? – usłyszała głos Elki.

– To przychodź szybko, mam jeszcze na dziś masę roboty – odpowiedziała Kasia wstawiając od razu czajnik z wodą na gaz.

Po chwili zjawiła się Elżbieta z farbą do włosów i lodami.

– Byłam w sklepie i pomyślałam, że jest sobota i coś od świata nam się należy. Po lodach  będziemy mieć  słodsze życie.

– Aha, a potem w żadne spodnie się nie zmieszczę.

– Przecież Adelka mówiła, że lody odchudzają.

– Tak, na pewno – spojrzała na Elkę jak na wariatkę.

– Nie patrz tak na mnie – Ela wzruszyła ramionami. – Nie pamiętasz? Mówiła, że organizm musi włożyć dużo wysiłku w ogrzanie zimnych kalorii, w związku z tym się nie tyje. A mnie się taka teoria podoba.

– No dobrze, zgodnie z teorią zimnych kalorii będę się obżerać lodami, a potem kto mi kupi nowe ciuchy? Sama nie kupię, nie mam za co. Wiesz, że ledwo starczy na opłaty i bilet miesięczny.

– Wiem przecież dobrze, mam tak samo. Często jak zapłacę pozostałe rachunki to nie mam na czynsz.

– Dokładnie. Całe życie tak kombinuję. Zapłacę za jedno, potem resztę tu dopłacę, tu nie dopłacę i tak w kółko. Łukasz się wczoraj pytał jak ja sobie zawsze dawałam radę. Teraz jako gospodarz sam liczy na wszystkie strony i ciągle mu mało. Wreszcie docenił moje zdolności. Przecież nie wie, że nieraz byłam głodna, bo nie mogłam już patrzeć na chleb z margaryną i wolałam nie zjeść. Dla nich zawsze było masło i coś jeszcze. Nikomu się nie przyznawałam, że jest aż tak źle dopóki nie wyszłam z dołka. Teraz mogę o tym mówić spokojnie.

– Czemu ojcu nie powiedziałaś, nie poprosiłaś o pomoc?

– Bo by mi przez gardło nie przeszło. Nie potrafię prosić dla siebie, a dla dzieci miałam. To sprzedałam sweter zrobiony na drutach, to w pracy wpadło jakieś wyrównanie albo premia i do przodu. A teraz będę miała wnuczkę i to jest najważniejsze na świecie.

– Powiedz,  czy twój tata cieszy się, że będzie pradziadkiem?

– Zawsze lubił dzieci więc się cieszy, że rodzina się powiększa. Ale tylko w momencie kiedy o tym mówię. Jak skończę to już nie pamięta… Nie ruszaj się, bo ci farby do ucha naładuję…

– A tam, w ośrodku, jak się zachowuje? Wie gdzie jest?

– Nie, nie wie. Głównie myśli, że w pracy albo na kursie, albo na ćwiczeniach. Oczywiście za każdym razem chce wracać do domu, ale kiedy go przywozimy to wcale nie poznaje, że to jego mieszkanie. Nie wie gdzie jest. Myśli, że u ciotki albo w hotelu.

– Wiesz co Kasiula? Myślę, że tak jest dobrze. Ma opiekę i żyje, żyje taką pełnią życia na jaką pozwala konkretne stadium choroby w którym się znajduje.

– Rozumiem co masz na myśli – Kasia skinęła potakująco głową. – Wiesz jak bardzo przeżywałam zawiezienie taty do ośrodka. Miałam wyrzuty sumienia, zresztą wciąż je mam. Tłumaczyłam sobie, że to tylko na miesiąc, dopóki Tosia jest na urlopie, bo nie ma innej możliwości zapewnienia mu stałej opieki, potem go zabierzemy z powrotem po wakacjach. Wakacje miał w naprawdę ładnym miejscu. A teraz, tak jak powiedziałaś, żyje. Owszem, złości się, chce jechać do siebie, obraża się na mnie. Jednocześnie jednak prowadzi odprawy i wygłasza wykłady dla pozostałych chorych, którzy i tak go nie słuchają i niczego nie rozumieją, ale on o tym nie wie. Z szefem ośrodka rozmawia na tematy polityczne i zawodowe, raz go bierze za kolegę z kursu raz za swego przyjaciela.

– I tak jest dobrze, nie becz.

– Elu, kiedy po miesiącu pobytu przywieźliśmy go do domu, wcale nie wiedział gdzie jest. Od razu szukaliśmy z Markiem kluczy, które gdzieś schował. Przez dwa dni i dwie noce nie spał, chodził, pełnił dyżury, robił notatki przygotowując się do wykładów. Nie położył się nawet na chwilę, nogi mu popuchły w kostkach do tego stopnia, że skóra popękała…

– Biedny – wtrąciła Ela.

– Tak, bardzo. Ale kiedy mi powiedział, że miał przy sobie kordzik do obrony, ponieważ bał się, że ktoś chce mu wydrzeć tajemnicę państwową i porwać go w tym celu, to zrobiło mi się słabo. Przecież mógł zranić Tosię myśląc, że to porywacz!

– O Boże – jęknęła Elka.

– Potem któregoś dnia zadzwoniłam, a tata stwierdził, że Tosia jest jakaś sztywna. Nie odbierała komórki i pomyślałam, że ją zamordował.

– Sama bym trupem padła z przerażenia – zimny dreszcz przeszył Elżbietę.

– Telefon się popsuł, słychać tylko było: „linia abonencka uszkodzona” i już w ogóle wpadłam w panikę. Wreszcie Tosia odebrała komórkę i powiedziała, że jej szczęka zesztywniała od odpowiadania na pytania: skąd się tu wziął, czyje to mieszkanie, skąd tu przyjechał, gdzie był itp., itd. Nie uwierzył w żadną odpowiedź i powiedział, żeby z niego nie robiła wariata. A w nocy uciekł jej w piżamie z mieszkania, szukając łazienki.

– Tego po prostu nie można wytrzymać na dłuższą metę.

– Właśnie. Okropnie się przestraszyłam i doszłam do wniosku, że zaczyna być po prostu niebezpieczny dla otoczenia, bo wciąż ma siłę niedźwiedzia.

– No tak, nie wiadomo kogo widzi w danym momencie, co mu się zwiduje, w jakiej sytuacji uczestniczy i jaka będzie jego reakcja.

– Zobacz jaka życiowa paranoja. Człowiek się uczy przez dziesiątki lat, zdobywa wiedzę, jest specjalistą w swojej dziedzinie na skalę europejską i nagle to wszystko okazuje się być niewarte funta kłaków, znika, nie ma znaczenia, jest nieważne, bo tego po prostu już nie ma!

– Co w takim razie jest ważne?

– Wydawało mi się, że już to przegryzłam w sobie, przetrawiłam, pogodziłam się. Figa. Zdałam sobie sprawę, że takie samo niebezpieczeństwo wisi nade mną i nad Markiem. Myślę, że muszę absolutnie wszystko uporządkować w swoim życiu mając pełną świadomość, dać dzieciom wskazówki na przyszłość i żyć na bieżąco póki jest mi to przeznaczone.

– To brzmi jak testament – wzdrygnęła się Elka. – A co Mikołaj na to?

– Nie wiem.

Mikołaj w odpowiedzi na rozterki Kasi miał przygotowaną niespodziankę. Zaproponował kilkudniowy wypad do Szczawnicy, żeby mogła nieco odpocząć od wszystkiego: pracy, ojca i innych zobowiązań.

W Szczawnicy byli już kilkakrotnie. Zwiedzili też Wisłę, Szczyrk, Rabkę i Szklarską Porębę podczas kolejnych tygodniowych wypadów, bo na dłużej trudno było się wyrwać codziennemu życiu. Wszędzie było pięknie, miło i sympatycznie, lecz to Szczawnica stała się obiektem Kasinej miłości od pierwszego wejrzenia. I już nigdzie więcej nie chciało jej się jechać, nigdzie nie czuła się tak dobrze i nigdzie nie relaksowała się tak jak w tym cudnym pienińskim miasteczku.

Podczas kolejnego pobytu zamieszkali nie w pensjonacie lecz w wynajętym na ten czas  małym mieszkanku na poddaszu. Zachwycili się tym sposobem odpoczynku, doszli oboje do wniosku, że cudownie byłoby mieć tutaj stałe lokum, własne, osobiste, niezależne od nikogo i niczego. Rozwiesili ogłoszenia o chęci kupna, przejrzeli oferty biura nieruchomości, trafili też do spółdzielni mieszkaniowej i tam się dowiedzieli, że realizowana jest nadbudówka w bloku na Osiedlu. Z tą informacją wrócili do Warszawy. Po tygodniu Kasia nie wytrzymała. Tak bardzo tęskniła za Szczawnicą, że zadzwoniła do spółdzielni i poprosiła o zarezerwowanie środkowego mieszkania. Składać się miało z małego pokoiku, który od razu przeznaczyła na sypialnię, dużego z aneksem kuchennym i wyjściem na balkon z przepięknym widokiem, oraz maleńką łazienką. Dopiero potem zawiadomiła Mikołaja, że koniecznie natychmiast trzeba faksem wysłać prośbę o rezerwację. Zrobił to najszybciej jak się dało. W pierwszym możliwym terminie wzięła dwa dni urlopu i pojechali załatwiać formalności, wcześniej uzyskując kredyt na zakup mieszkania. Z pracownikiem spółdzielni poszli obejrzeć trzy wolne lokale, żeby wybrać optymalny dla siebie wariant. Kasi najbardziej podobało się dwupokojowe, z prawdziwą kuchnią, o metrażu tożsamym z wielkością jej mieszkania na Ursynowie. Niestety, okazało się być poza zasięgiem ze względów finansowych. Trzecie było bardzo maleńkie: jeden pokój z łazienką. Mikołaj chciał właśnie to, lecz Kasia wyraziła zdecydowany sprzeciw, przekonała ukochanego, że jest zbyt małe i w końcu zdecydowali się na środkowe, które Kasia wybrała na wstępie. Stali się posiadaczami mieszkania na Osiedlu XX-lecia i Kasia poczuła się absolutnie szczęśliwa z tego powodu. Mikołajowi też gęba się uśmiechała na samą myśl o cudnym miasteczku, które stało się dla nich odskocznią od wszystkich życiowych problemów.

23.02.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuTeż mam takie miejsce, ale na razie tylko w marzeniach i raczej już
  tak pozostanie. Jakoś tak się porobiło, że świat marzeń jest bardzo
  obszerny a rzeczywistość ciasna…
  Wszystkiego dobrego Aniu -uściski :)))
• kobietawbarwachjesieni rok temuAniu!
  Jak zwykle nie mogłam się oderwać, aż skończyłam czytać. Czekam na następne opowiadanie. Buziaki.
• annazadroza rok temuKasiu:-) Świat się zmienia i życie wokół nas też niezależnie od naszej woli, niestety. Jeśli ktoś potrafi marzyć i ma wyobraźnię, która mu pozwala przenieść się w ten świat marzeń – to jest bogaczem. Buziaki:)))
• annazadroza rok temuMaryniu:-) Dziękuję, kochana:) Jutro następny odcinek, zapraszam i mooocno Cię przytulam:)))

Kasi zdawało się, że dopiero przymknęła oczy, a już ojciec stał jej nad głową kompletnie ubrany, podniósł żaluzję i wyglądał przez okno.

– O, zobacz, tego wróbelka już tu widziałem kilka razy – wskazał na szarą kulkę siedzącą na balustradzie balkonu. – Karmię je od kilku miesięcy i odganiam gołębie,one tym małym jeść nie dają. Gołębiom rzucam chleb  na podwórko z drugiego balkonu.

– Tato, teraz jesteś u mnie na Ursynowie, ja nie mam dwóch balkonów.

– Tak? – rozejrzał się zdziwiony. – No popatrz, a ja myślałem, że jestem u siebie.

– Jeśli jesteś u mnie to jakby u siebie, przecież jestem twoją córką – uśmiechnęła się do ojca.

– A jak się wyspałaś, córciu?

– Jako tako tatusiu.

Cóż miała odpowiedzieć? Że ani jednej nocy nie przespała odkąd ojciec był u niej? Musiała przecież przez cały czas mieć go na oku. Zawsze już tak było. Owszem, usypiał wieczorem, ale wkrótce się budził i chodził po mieszkaniu. Odkręcanie wody było normalką, próba wyjścia na zewnątrz także. Co chwilę sprawdzał czy drzwi wejściowe są zamknięte, wyciągał tysiąc razy portfel z marynarki i przeglądał jego zawartość. Zobaczył mrugające światełko w panelu za biurkiem i zaczął odsuwać meble, żeby się do niego dostać. Kiedy zmęczenie Kasię zmogło i przysypiała na chwilę, budził ją głos ojca dzwoniącego do znajomych z propozycją spotkania, bo przecież dawno się nie widzieli. Chwilami nie rozróżniał kiedy noc, kiedy dzień, nie wiedział jaka jest pora roku choć wyglądał przez okno, patrzył w telewizor i nie wiedział o czym mówią. Najgorsze było bezustanne zadawanie pytań, tych samych, w kółko tych samych, bez przerwy…

Tosia chciała wyjechać do domu, w końcu przecież należał jej się urlop. Nie było innego sposobu niż znalezienie ojcu na miesiąc jakiegoś bezpiecznego, sympatycznego miejsca z dobrą opieką.  Kasia ściągnęła informacje z internetu, także z książki telefonicznej wzięła kilka numerów. Dzwoniła, pytała  – nie podobał jej się albo głos osoby udzielającej informacji, albo ton wypowiedzi, albo sama informacja. Coraz czarniejsze myśli wypełniały jej głowę. Co ona zrobi? Nie ma tyle urlopu, żeby zapewnić ojcu opiekę. Wykorzystała już ponad połowę na chodzenie z nim do lekarza, na zajmowanie się nim podczas nieobecności Tosi. Marek mówił, że nie ma czasu, bo praca i dzieci i tyle. Kasia musiała, nie miała wyjścia i czuła potworne zmęczenie jak wtedy, kiedy chłopcy byli mali i została z nimi sama. Tylko… wówczas miała o dwadzieścia lat mniej. Wystarczała piętnastominutowa drzemka, żeby mogła dalej sprawnie funkcjonować. Teraz – niestety – bolały stawy i kręgosłup, odzywało się serce wołając o odpoczynek i zwolnienie tempa. A jakże zwolnić tempo, kiedy w pracy niepewność co do dalszych losów, Mikołaj ma własne pracowe przeżycia, a przecież i jego też pragnęłaby wysłuchać i wesprzeć. Łukasz z Agnieszką myślą o malutkiej istotce mającej niebawem pojawić się w rodzinie i zaczynają zdawać sobie sprawę z odpowiedzialności oraz kosztów. Im też chciałaby poświęcić trochę czasu, a potem – oczywiście – wnuczce. No i jeszcze w tym wszystkim ojciec, którego nie można  zostawić na chwilę samego, żeby wyjść do sklepu. Ledwo z psem wyskakiwała na trawnik przykazując tacie, żeby stał w oknie i do nich machał.

Pomogła Kasi Mariolka, która kiedyś pracowała w domu opieki z oddziałem dla chorych na Alzheimera. Odnowiła kontakt i podała koleżance namiar. Kasia zadzwoniła bez przekonania, lecz mile zdziwiona wysłuchała informacji udzielanej przez osobę – sądząc po głosie – młodą, ale mówiącą o chorych ze znajomością problemu oraz, co ważniejsze, ciepło. Zadawała pytania, na które uzyskiwała zadawalające odpowiedzi. Dzwoniła kilkakrotnie i umówiła się z szefem na spotkanie, na które pojechali razem z Markiem.

Dom stał na dużym ogrodzonym terenie. Kasia pomyślała, że marzyła o takim kiedyś, gdy dzieci były małe, żeby mogły rosnąć i wychowywać się w odpowiednich warunkach. Obok sporej budy na bardzo długim łańcuchu machał puszystą kitą duży biały pies przypominający owczarka podhalańskiego. Kasia zauważyła, że ma wiaderko z wodą do picia, w budzie miskę z suchą karmą, zaś wokół kilka zabawek. Złapał czerwoną piłeczkę i podrzucał jak Dżemcio kiedy zapraszał do zabawy. W drugim końcu ogrodu pasła się koza. Miała brązową sierść,  czarną „twarz”, czarny pas na całym grzbiecie i czarny, krótki śmieszny ogonek. Na głowie sterczały różki. Była śliczna. Chętnie podeszła się przywitać i nadstawiała kark do głaskania.

Do domu weszli po schodkach przez małą werandę wykończoną białą kamienną balustradą. W środku zwracał natychmiast uwagę olbrzymi salon, czy jak tam nazwać można owo pomieszczenie, przez które przechodziło się na drugą werandę po przeciwnej stronie domu, ocienioną dużym dachem krytym słomą, co sprawiało, że wcale nie czuło się upału lecz miły chłód.

Na widok pensjonariuszy siedzących w salonie i na werandzie Kasi ścisnęło się serce. Starała się nie zwracać uwagi na wpatrzone w nią oczy. Ledwo wydusiła „dzień dobry” i przeszli do pokoju na piętrze. Z okna był uroczy widok na spokojną taflę wody za płotem oraz rosnące wokół sosny i akacje.

Okazało się, że w sierpniu znajdzie się dla ojca miejsce. Omówiono szczegóły. Potem przy każdej okazji Kasia tłumaczyła tacie, że pojedzie do sanatorium na turnus rehabilitacyjny.

– Córciu, ja bym nigdzie nie chciał jechać. Najlepiej się czuję w domu – odpowiadał.

– Tato, wiesz przecież, że nie możesz być sam.

To akurat zapamiętał, lecz przyjmował do wiadomości, że ze względu na chore serce. W końcu przeszedł cztery zawały. Innego powodu do siebie nie dopuszczał.

– No to ja sobie posiedzę w domu, poczekam aż przyjdziesz.

– Tatusiu, ja muszę chodzić do pracy, nie mam wyjścia. Kamil też, podpisał umowę na trzy miesiące – tłumaczyła. – Tam gdzie pojedziesz jest pięknie, będziesz miał opiekę, świeże powietrze, odpoczniesz.

– Ale ja wcale nie jestem zmęczony. Poza tym najlepiej mi w domu.

– Tatusiu, miesiąc szybko minie, zobaczysz. Zresztą pokażę ci zdjęcia tego ośrodka jak przyjedziesz do mnie. Na monitorze będzie dobrze widać. Wpadnę po ciebie w piątek po pracy ponieważ Tosia musi jechać do domu pozałatwiać swoje sprawy.

Oczywiście po chwili niczego nie pamiętał. Przywiozła go do siebie i pokazała zdjęcia.

– Ładny dom – przyznał.

-Tam właśnie pojedziesz  na wczasy.

– Ale ja się nigdzie nie wybieram – stwierdził.

Kasia nie dawała za wygraną, tłumaczyła, prosiła, przekonywała.

– Porozmawiamy później – kwitował, albo: – zobaczymy.

Wreszcie nadszedł dzień zawiezienia ojca do ośrodka. Kasia od tygodnia nie mogła spać, przeżywała koszmary na jawie i we śnie. Rozmyślała co będzie jeśli ojciec nie wsiądzie do samochodu, nie będzie chciał zostać. We śnie widziała go biegnącego za autem z wyciągniętymi rękami…

– Nigdzie nie jadę – oświadczył.

– Tato posłuchaj – rozpoczęła Kasia przemowę. – Tysiąc razy ci mówiłam, że Tosia idzie na urlop i wyjeżdża do sanatorium. Opłaciła pobyt, musi jechać. Marek nie ma urlopu, ja już zresztą też, a ty musisz być pod stałą opieką, lekarz nie pozwolił ci być samemu. Odpoczniesz od nas, my też odpoczniemy. Tato, ja jestem tak potwornie zmęczona i już nie mam siły – zarzuciła mu ręce na szyję i położyła głowę na ramieniu.

Przytulił córkę i poklepał po plecach.

– No i co ja mam zrobić córciu? Muszę się zgodzić – powiedział.

– To tylko miesiąc – uspokajała. – Szybko zleci, zobaczysz. Marek będzie do ciebie wpadał w tygodniu, ja w weekend.

Ciężka to była chwila dla Kasi. Trzęsła się cała w środku. Tylko dzięki tabletkom uspokajającym, które przyjmowała od kilku dni, na zewnątrz  nie było widać dygotu. A i tak trzymała się resztką sił. Udało się, bo na pierwszy rzut oka wyglądała jak uosobienie spokoju i radości.

Przyjechali, wysiedli, załatwili formalności i … ojciec chciał wracać. Znów tłumaczenie od początku i tak w kółko… Pojawiły się opiekunka z pielęgniarką, młode, ładne dziewczyny. Zajęły uwagę taty na tyle, że udało się odjechać.

– Synku, ja się tak okropnie czuję – mówiła Kamilowi ze łzami w oczach gdy wieczorem usiedli przy kuchennym stole. – Wiem, że to dla jego bezpieczeństwa, że nie ma innego wyjścia, że tylko na miesiąc, ale mimo wszystko mam moralnego kaca.

– Nie przesadzaj mamo – odpowiedział Kamil. – Dziadek i tak nic nie pamięta. Nawet jak jest w swoim domu to chce iść do siebie. Nie możemy mu w inny sposób zapewnić opieki pod nieobecność Tosi.

Zadzwonił telefon.

– Wiesz, mam cały czas wrażenie, że pozbyliśmy się ojca i gryzą mnie wyrzuty sumienia – odezwał się Marek.

– Ja mam takie same odczucia – westchnęła Kasia. – Ale to przecież tylko miesiąc. On jest jakby na wakacjach. Dzieciom też nie zawsze podoba się wyjazd na kolonie, ale nie ma rady – tu powtórzyła argumenty Kamila.

Marek wyraźnie potrzebował wsparcia siostry.

– Pojadę do niego pojutrze w ciągu dnia i sprawdzę jak ich tam traktują.

Kasia z Mikołajem pojechali do taty w niedzielę. Przez cały tydzień panowały prawie czterdziestostopniowe upały. W mieście ciężko się oddychało rozgrzanym powietrzem. A u taty było miło i świeżo.

– Witaj córciu – przywitał córkę, poznał ją. – Ale niespodzianka. Ja się wybierałem do domu a to wy przyjechaliście do mnie i muszę zostać.

– Cześć tato. Przywieźliśmy trochę rzeczy, żeby ci niczego nie brakowało.

Wyglądał dobrze, jak zresztą zawsze. Fizycznie trzymał się świetnie, nikt nie powiedziałby na pierwszy rzut oka, że ma zdrowotne problemy. Ożywił się na widok gości, z Mikołajem rozmawiał na swoje zawodowe tematy, wspominał pracę – ten rozdział życia dobrze pamiętał. Głos stawał się prawie normalny, jak przed chorobą, mówił sensownie, umykały mu jedynie nazwiska osób występujących w opowiadaniu, ale to przecież zdarza się nagminnie wszystkim. Przyjął do wiadomości, że jest w sanatorium. Podobało mu się miejsce i obsługa. Stwierdził nawet, że kiedy on wyjedzie po skończonym turnusie, Marek mógłby z dziećmi przyjechać na jego miejsce.

Miesiąc szybko minął, Tosia wróciła z urlopu, Kasia z Markiem przywieźli tatę do domu. Niestety, było coraz gorzej. Podjęli decyzję o odwiezieniu taty do ośrodka. Tak było bezpieczniej. Mimo wszystko Kasia czuła się podle i nie mogła sobie znaleźć miejsca.

20.02.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuKropka w kropkę, słowo po słowie przechodziliśmy to samo tylko
  rodzinna zależność była inna, bo chodziło o mojego teścia.
  Aż dziwne że uczucia, myśli a więc i wypowiadane zdania są prawie
  identyczne. Ta powtarzalność aż zastanawia…
  U mnie takie piękne słońce.
  Życzę Ci słonecznych myśli Aniu i uściski 🙂
• annazadroza rok temuKasiu:-) Dzięki:) Tobie też duuużo słoneczka i na zewnątrz i w duszy:) U nas dziś było i pięknie świeciło.
  Może zbieżność myśli i odczuć przypomina, że ludzie mają ze sobą wiele wspólnego, tylko niektórzy się pogubili? Mnie przyszło po raz drugi zmierzyć się ze światem paranoi istniejącym w umyśle opanowanym przez okropne choróbsko. Widocznie nie odpracowałam lekcji do końca i tak musi być. Może mam się nauczyć cieszyć życiem pomimo wszystko? Serdeczności moc:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuA ja mam Aniu wrażenie, że tu nie chodzi o nieodpracowaną lekcję, tylko
  pewni ludzie dźwigają więcej, bo inni tyle by nie ponieśli. Więc niektórzy
  muszą być takimi ,,siłaczami,, ponad własne siły i….są .
  serdeczności i dobrej nocki 🙂
• kobietawbarwachjesieni rok temuI co tu powiedzieć. Ściskam Cię mocno.
• annazadroza rok temuKasiu:-) Podobno dostajemy tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Chwilami w to wątpię, ale kiedy myślami cofnę się w przeszłość, widzę wyraźnie, że to prawda. Coś, co w teraźniejszości wydaje się niemożliwe, staje się z perspektywy czasu drobiazgiem. Może dlatego, że idziemy dalej. I tak jak w szkole – co na początku podstawówki było zmorą największą (dla mnie matematyka), w klasie maturalnej stawało się drobnostką.
  Dodam, że po maturze zeszyty do matmy zostały spalone, żeby więcej na nie nawet nie spojrzeć:) Uściski serdeczne:)))
• annazadroza rok temuMaryniu:-) Ja Ciebie też, mooocno baaardzo:)))

Lipiec był upalny. Taki prawdziwy upał jest cudowny w czasie wakacji poza miastem, w murach raczej trudno się go znosi. Ale trzeba, kiedy się jest kobietą pracującą – nie ma na to rady. Kasia wlała mineralną wodę do szklanki, wrzuciła kostki lodu, dodała plasterek cytryny i podała Adelce. Drugą zatrzymała dla siebie, trzecia czekała na Elkę.

– Wiecie co chciałam wam powiedzieć? – wyrzuciła z siebie zdyszana Elżbieta po wejściu do mieszkania Kasi nie zwracając uwagi na witające ją psy, usiłując przekrzyczeć ich szczekanie. Czworonogi nie przyzwyczajone do podobnego traktowania przez ciotkę przyglądały jej się ze zdziwieniem milknąc po kolei. W nagłej ciszy głos Eli zabrzmiał donośnie.

– No więc wiecie co chciałam powiedzieć?

– A niby skąd? Jasnowidzem nie jestem – wzruszyła ramionami Adelka.

– A w ogóle to musisz się tak drzeć? Psy ogłuchną. – dodała Kasia.

Elżbieta spojrzała na przyjaciółki jakby je zobaczyła po raz pierwszy w życiu albo jak na stwory z innej planety.

– No, skoro sobie ze mnie żarty stroicie to wam nie powiem.

– Ależ powiesz, powiesz – Kasia chwyciła ją za rękę i wciągnęła do pokoju. – Tylko najpierw usiądziesz jak człowiek i zaczniesz opowiadać wszystko po kolei.

– Jak: wszystko?

– No, po kolei.

– Ale co?

– A po co tu przyszłaś?

– Żeby powiedzieć, że Mirek się do mnie odezwał.

– No to mów.

– No to powiedziałam.

– Co?

– Że Mirek się do mnie odezwał.

– Jak to: się odezwał?

– Zwyczajnie.

– Nie wiem co to znaczy w jego wykonaniu zwyczajnie. Możesz jaśniej?

– Że jeśli sobie wyobrażam, że on będzie w sądzie prał publicznie moje brudy, to się grubo mylę.

– Co? On? Twoje?

– No właśnie.

– I to jest zwyczajne odezwanie się?

– Zwrócił się bezpośrednio do mnie. Do tej pory od kilku lat jak czegoś chciał, to albo mówił ogólnie albo do chłopców tak, żebym ja słyszała. Bezpośrednio to mnie tylko wyzywał i mówił co mi zrobi…

– I co, ty się z tego cieszysz? Może jeszcze rzuciłaś mu się z radości na szyję, bo cię wreszcie zauważył? – dla Adelki reakcja Elżbiety była co najmniej dziwna.

– Nie, ale…

– Cicho bądźcie – huknęła Kasia. – To jest ważny sygnał. Dostał pewnie wezwanie z sądu i zaczął myśleć.

– Właśnie. Przecież mówię.

– Na razie nie mówisz tylko coś bełkoczesz i musimy się same domyślać o co chodzi – skwitowała Kasia.

– No to kiedy będzie rozprawa? – Adelka poczuła ukłucie gdzieś w okolicach żołądka.

– Zobacz, tu jest napisane – pokazała wezwanie.

– I bardzo dobrze. Nareszcie – orzekła Kasia przyjrzawszy się kartce.

– Boję się – przyznała Ela.

– Czego? – uśmiechnęła się Kasia jako doświadczona rozwódka. – Bać mogłaś się przedtem, teraz nie musisz. On już ci nic nie zrobi. Teraz sam zacznie się bać, że ty się nie boisz. Nagle do niego dotarło, że inni ludzie wiedzą co robi, że nie może się już bezkarnie nad tobą znęcać w czterech ścianach, bo jego zachowanie przestało być tajemnicą. Przerwanie milczenia jest pierwszym krokiem do wolności. O jak ja to mądrze powiedziałam – zdziwiła się.

– Tylko nie wpadnij w samouwielbienie – ściągnęła ją Adelka z wyżyn filozofii na ziemski padół. – Lepiej sobie przypomnij o co ciebie pytali i czego od ciebie chcieli na pierwszej sprawie. Trzeba Elkę odpowiednio przygotować. Gotowa jeszcze powiedzieć, że skoro po latach odezwał się do niej, to ona mu wszystko daruje i kocha go dalej.

– No nie, to już przesada – skrzywiła się Elżbieta. – Jesteście po prostu paskudne małpy.

– My? – niewinnie spojrzała Kasia. – Przecież my musimy myśleć za ciebie skoro sama nie potrafisz. Prawda Adelciu?

– Święta prawda – skinęła głową zapytana. – Ona zupełnie nie potrafi myśleć. W przeciwnym wypadku odpowiedziałaby na któryś kolejny telefon pewnego przystojnego pana zanim on z rozpaczy zrobi sobie krzywdę.

– Wreszcie kultura i dobre wychowanie tego wymagają, ale ona widocznie tak przesiąkła manierami Mirka, że ona z tym jest na bakier – dodała Kasia.

– Jaką krzywdę, co wy bredzicie?

– Nie wiem jaką, ale pewnie taką jaka wynika z nadużywania telefonu komórkowego – wyjaśniła Adelka. – Sama słyszałam wczoraj ile razy nagrywał ci się na pocztę głosową. Wiesz co? Ty chyba głupia jesteś.

– Chyba. Mirek mi to od lat powtarza.

– Nie wytrzymam, zaraz ją czymś zdzielę… A Mirka widziałam niedawno, stał przed klatką, chwiał się i wzrokiem szukał rozumu.

– Spokój baby! O matko, jak ja was kocham! Co ja bym bez was zrobiła? – objęła przyjaciółki Kasia.

– A tobie co znowu? Czy was obie pogięło? – Ela wreszcie parsknęła śmiechem i po chwili wszystkie trzy zaśmiewały się do łez.

– No dobrze, to teraz poważnie – Kasia spojrzała Eli w oczy. – Musisz być przygotowana na pytania o bardzo intymne sfery życia małżeńskiego.

– Ja już nie pamiętam co to znaczy – przerwała Elka. – I co powiem?

– Tylko prawdę. Nie ukrywaj niczego bo potem ci się pomiesza i pomyślą, że kręcisz. Odpowiadaj szczerze, nie musisz Mirka oczerniać, wystarczy, że podasz fakty z odrobiną własnej interpretacji. Czyli po prostu mów co czułaś kiedy się zdarzyło to czy tamto…

– Ty jesteś w porządku – dodała Adelka. – Zajmowałaś się dziećmi, ich wykształceniem, jedzeniem i odzieniem co jego nie interesowało. Zupełnie! Na dodatek nie zdradzałaś go. On zaś wprost przeciwnie.

– A ty mnie teraz chcesz namówić do zdrady? Przed rozwodem? – wtrąciła Ela.

– Kulturalna rozmowa przez telefon to nie zdrada – odpowiedziała Adelka.

– Adelciu, rozmowa nie, ale skąd możesz wiedzieć co jej chodzi po głowie? – uśmiechnęła się Kasia.

– Znowu bredzicie. A ja nie chcę mieć niczego na sumieniu, muszę wszystko sobie poukładać na nowo. Jeśli coś ma się stać to się stanie – powiedziała w zamyśleniu Elżbieta.

Nadszedł wreszcie dzień rozprawy. Pani sędzia próbowała, zgodnie z obowiązkiem, pojednać małżonków.

– Proszę spojrzeć jaką ma pan piękną żonę – powiedziała do Mirka.

Elżbiecie serce przestało bić na moment ze strachu, że nie dadzą jej rozwodu. Wyglądała istotnie niezwykle korzystnie w kremowej bluzce i szarozielonym kostiumie, z włosami na tyle długimi, iż dały się upiąć w elegancki koczek. Poprzedniego dnia Kasia położyła jej farbę więc kolor był świeży, dodający twarzy blasku. Ogromne oczy Elżbiety po nieprzespanej ze zdenerwowania nocy stały się jeszcze większe. Właściwie to wychodziły przed Elkę, wysuwały się na pierwszy plan te Elcyne oczy przepełnione uczuciem. Zwężały się z bólu gdy ich właścicielka odpowiadała na intymne pytania sędzi, rozbłyskiwały miłością na wzmiankę o dzieciach, a rozszerzały się strachem albo spoglądały z wyraźnym obrzydzeniem w stronę Mirka podczas wypowiadanych przez męża kłamstw. Tak naprawdę na rozprawę mogły przyjść same oczy, usta nie były potrzebne. Pani sędzia po latach praktyki potrafiła odróżnić prawdę od fałszu i wyrobiła sobie szybko własne zdanie na temat opowiadań Mirka jakim to jest wzorowym mężem i ojcem.

Termin drugiej sprawy wyznaczono wyjątkowo szybko. Poza Adelką i Kasią Elżbieta zgłosiła na świadka koleżankę męża z pracy, która znała mnóstwo szczegółów z jego życia. Tego się nie spodziewał. Zobaczywszy ją na korytarzu ponurego budynku sądu najwyraźniej stracił pewność siebie. Wszystko potoczyło się w błyskawicznym tempie. Świadków wezwano na salę rozpraw tylko po to, by oznajmić, iż pozwany zgadza się na rozwód z własnej winy.

Było po wszystkim. Małżeństwo zawarte dawno, dawno temu przestało istnieć. Faktycznie i na papierze. Tylko… co będzie jutro? Jak będzie wyglądało życie z konieczności pod jednym dachem? Elżbieta nadrabiała miną. Z jednej strony była zadowolona  z wyroku, nie wyobrażała sobie, że mógłby być inny. Z drugiej jednak – czuła się jak bezdomny pies, jak przedmiot wyrzucony na śmietnik, zużyty, nikomu niepotrzebny. Cóż, przyjdzie jej od początku układać życie, zaczynać wszystko od nowa. Pomyślała, że nie chce się z nikim więcej wiązać, pozostanie w samotności będzie prostszym i lepszym sposobem na życie. Ma przecież chłopców, musi coś zrobić aby odnaleźli drogę do siebie, aby wreszcie zaprzyjaźnili się jak prawdziwi bracia. Wprawdzie nieraz jej się pojawiają przed oczami obrazy z majowych wypraw pienińskimi szlakami ale, cóż, zwalczy w sobie wszystkie głupie myśli i koniec.

Nie było to wcale takie proste jak sobie wmawiała. W najmniej odpowiednim momencie przypominały jej się słowa Winicjusza, jak choćby wypowiedziane wtedy, gdy natknęła się na niego niespodziewanie i na jego słowa odpowiedziała zarzutem, że ją oszukał, ukrył fakt, iż tyle wie o jej życiu, a ona nie może być z kimś, kto ją oszukał.

– Ja cię nie oszukałem – odpowiedział wtedy. – Zaczęło mi na tobie cholernie zależeć. Chciałem, żebyś mnie poznała i polubiła. Mnie jako człowieka. Nie ukrywałem niczego przed tobą celowo. Tak wyszło przypadkiem, rozumiesz? Problem tkwi w tobie, w twoim podejściu do świata. Nauczyłaś się być ofiarą, cierpiętnicą i nie chcesz wrócić do normalności, w której bierzesz odpowiedzialność za siebie i swoje życie. I w której przestajesz wszystkie winy zrzucać na męża. Bo wbrew rozsądkowi jest ci z tym wygodnie. On jest sukinsynem – ty ofiarą. Jest ci z tym dobrze bo możesz do woli cierpieć, a świat powinien ci współczuć…

Bardzo wtedy przeżyła jego słowa, obraziła się… no właśnie, obraziła się jak mała dziewczynka.  Teraz wie, że miał rację. I teraz bierze odpowiedzialność za siebie. Od teraz  nie ma już męża, formalnie.

16.02.2018