Anna Pisze

Adelka wracała od koleżanki mieszkającej na Franciszkańskiej. Niosła w reklamówce serek, dwie bułki i wodę mineralną. Drugą, zaczętą butelkę wody trzymała w ręce. Na ulicy było pusto. Z bocznej ulicy wyszedł jakiś facet w płaszczu. Wyglądał dziwnie. Zbliżył się do Adelki i z lubieżnym wyrazem twarzy uchylił poły płaszcza pokazując swoje wdzięki. Adelka odwróciła głowę z obrzydzeniem. Zboczeniec!  Z przeciwka szedł jakiś mężczyzna.

– Czy mógłby mnie pan odprowadzić do autobusu, bo tam stoi zboczeniec i boję się – zapytała.

Facet nawet na nią nie spojrzał jakby była powietrzem, jakby jej wcale nie było i szedł dalej. Najpierw oniemiała, a potem się wkurzyła. Furia ogarnęła ją od czubka głowy do końca palców rąk i nóg. Tryumfujący zboczeniec zbliżył się ponownie.

– Zabiję cię, ty cholerny zboku – ryknęła i rzuciła w niego butelką.

Trafiła, zasyczał z bólu i przyklęknął.  Z drugą butelką w ręce ruszyła do niego z takim wyrazem wściekłości na twarzy, że porwał się na równe nogi i zaczął uciekać. Goniła go wymachując butelką aż zniknął. Wtedy głęboko odetchnęła i – zadowolona z odniesionego zwycięstwa – wsiadła do autobusu.

Nazajutrz obudził ją głośny wrzask papug. Najwyraźniej miały odmienne poglądy na ważny dla nich temat. Zaraz potem włączyło się radio ustawione na budzenie. Nie mogła dłużej oszukiwać samej siebie i schować się pod lekką, letnią kołderką kupioną w Leader Price za jedyne dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć. Nawiasem mówiąc bardzo dobrze się pod nią spało.

Musiała wstać. Usiadła na łóżku i natychmiast została zaatakowana przez jednego dużego potwora i dwa małe, domagające się natychmiastowego głaskania, drapania, klepania, przytulania i jeszcze czegoś smacznego do przekąszenia  na powitanie upalnego lipcowego dnia.

– No dobrze – głośno myślała jeszcze półprzytomna, – co ja mam w planie na dzisiaj? Aha, dziś idę do pracy. Potem się umówiłam z Krysią na jej działce. Tylko gdzie ja mam kartkę na której narysowałam jak do niej trafić?

Kartki nie znalazła. Usiłowała przypomnieć sobie co jej tłumaczyła przyjaciółka. Działka została niedawno nabyta i Adelka miała ją odwiedzić po raz pierwszy.

– Wysiądziesz przy Idzikowskiego, pójdziesz w górę, w stronę Puławskiej i jak dojdziesz do końca po prawej stronie, wejdź do środka. Jakby było zamknięte to krzycz. Wołaj głośno, ja usłyszę. Ale z reguły jest otwarte. Inne są pozamykane, ale nasza jest dla ludzi. Wtedy idź prosto i trafisz na moją, bo jest najładniejsza, to znaczy najbardziej zarośnięta. Po tym poznasz.

Adelka stwierdziła, że jakoś trafi i poszła do pracy. O dziwo, miała nawet sporo pacjentów. Między innymi przyszedł bardzo starszy człowiek prześwietlić wszystkie zęby. Tłumaczyła, że nie ma sprzętu, aby mu zrobić panoramę szczęki. Pacjent kategorycznie oznajmił, że się stąd nie ruszy, bo pielęgniarka kazała mu tu przyjść. Okazało się, że … ma w ogóle tylko jeden ząb! Taką „panoramę” mogła zrobić bez problemu. Śmiała się sama do siebie przez dłuższą chwilę.

Po pracy wpadła do domu wyprowadzić psy, wskoczyła pod prysznic, przebrała się w luźny strój składający się z białych tenisówek, turkusowych spodni i kwiecistej koszulki, i pobiegła do autobusu. Wysiadła zgodnie z instrukcją  przy ulicy Idzikowskiego i poszła – też zgodnie z instrukcją – w górę. Tu już straciła rozeznanie, bo ogródki działkowe rozciągały się po obu stronach ulicy. Do jakiego końca miała dojść? Weszła tam, gdzie było otwarte i szukała Krysi. Chodziła i chodziła, wreszcie zaczęła wołać:

– Krysiu, Krysiu…

– Szuka pani kogoś? – usłyszała obok siebie męski głos.

– A szukam, szukam. Już mi nogi weszły w pewną część ciała i mam dość.

– A kogo konkretnie, jeśli wolno spytać?

Adelka dopiero teraz uważniej spojrzała na rozmówcę. Był mniej więcej w jej wieku. Miał opaloną sympatyczną twarz, siwe włosy i niebieskie, wesołe oczy. Jasne spodnie i niebieska koszula z krótkim rękawem uzupełniały miły obraz.

– Szukam przyjaciółki, Krysi Kowalskiej. Kazała mi pójść do ostatniego ogrodu i wołać, no to wołam i już ochrypłam – zaskrzypiała zrezygnowana.

– To nie jest ostatni ogród, jest jeszcze jeden.

– Ależ tam jest normalny dom mieszkalny!

– Nie, dom jest za ogrodem

– W ogrodzie! Przecież mam oczy, jeszcze widzę! –  była coraz bardziej zdegustowana.

– Mogę panią odprowadzić, już stąd wychodzę – uśmiechnął się do naburmuszonych oczu Adelki. – Idę w stronę Królikarni, to po drodze.

– No dobrze, będę panu zobowiązana – westchnęła.

Patrzył na nią z wyraźną sympatią. Na pierwszy rzut oka tak jakoś różniła się od jego znajomych niewiast. Nie zmieniła wyrazu twarzy kiedy zaczął z nią rozmowę, nie zaczęła się mizdrzyć robiąc z siebie słodką idiotkę Zdawał sobie sprawę ze swego wieku, ale również ze swej męskiej urody i atrakcyjności. Przyzwyczajony był do adoracji ze strony kobiet, które – trzeba przyznać – zepsuły go i rozpuściły, masowo próbując za wszelką cenę zdobyć na własność wolnego, nieźle sytuowanego starszego pana. Patrzył z dystansem na usiłowania rówieśniczek próbujących wyszukanym strojem i nadmiernym makijażem oszukać siebie i otoczenie, i przechytrzyć upływający czas udając czterdziestolatki. Daremnie. Wszak stare porzekadło mówi: nie pomoże żaden róż, kiedy baba stara już… Ta była zupełnie inna. Nie udawała, wyglądała normalnie. Po prostu normalnie. I wcale nie zwróciła na niego specjalnej uwagi. Żadnej uwagi na niego nie zwróciła! A do tego nie był przyzwyczajony! Coś podobnego! Sprawiała wrażenie młodej dziewczyny, która dla żartu ubrała się w skórę babci.

– Pani pozwoli, że się przedstawię: Adam Zawistowski.

– Adelka Sopotnicka – odwzajemniła się  myśląc, że Zawistowski to ładne nazwisko i że zachował się kulturalnie.

– To już tutaj – pokazał bramkę z napisem „Wiosna”. – Sprawdźmy czy otwarta, bo znów będzie pani błądzić – a pomyślał, że powiedziała Adelka, nie Adela, jak dziewczynka.

Bramka była otwarta.

– Już nie mogę być długo poza domem. Psy czekają, nie lubią być same przez tyle godzin.

– Psy? – zainteresował się. – A ile ich pani ma?

– Aktualnie trzy. To znaczy dwa psy i suczkę. I jeszcze dwie papugi – uśmiechnęła się.

– Jakie, jeśli wolno spytać?

– Nierozłączki.

– Ale chodzi mi o psy, bo ja mam bokserkę.

Miał wrażenie, że ta cała Adelka spojrzała na niego życzliwszym okiem. Weszli na działki rozmawiając po krótkim czasie jak starzy znajomi. Odnaleźli ogródek Krysi, po czym Adam pożegnał się ze świadomością, że spotkało go coś bardzo miłego, świat nabrał wyrazistości, barwniejszych kolorów, ptaki melodyjniej śpiewały a słońce jaśniej zaświeciło. Jakby pora zachodu życia oddaliła się bardzo daleko i wróciła młodość… Postanowił, że zdobędzie od Krysi potrzebne informacje na temat Adelki i na pewno nie było to ich pierwsze, a zarazem ostatnie spotkanie. Krysię i jej męża znal na zasadzie działkowych sąsiedzkich znajomości. Właściwie wszyscy działkowicze oraz ich goście znali się w ten sposób. Uśmiechnięty pojechał do domu, gdzie czekała pręgowana Bierka obrażona za zbyt długą nieobecność pana.

– Nie gniewaj się staruszko – tłumaczył się, –  poznałem kogoś, kto i tobie się spodoba.

Bierka do tej pory nie zaakceptowała żadnej kandydatki na potencjalną  bliższą  znajomą swego pana. On zaś ufał intuicji czworonożnej przyjaciółki niejednokrotnie przekonawszy się, że miała rację. Coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że do końca swoich dni pozostanie jedynie w towarzystwie Bierki lub jej następczyni. W końcu życie samotnego mężczyzny nie jest w dzisiejszych czasach takie złe. Gotować umiał i lubił, a gdyby nawet mu się nie chciało, to przecież w sklepach nabyć można gotowe produkty. Z praniem też żaden problem w dobie pralek automatycznych. Sprzątał sam, nie należał do bałaganiarzy więc w domu miał porządek. Owszem, każdemu potrzebna jest bliska osoba, ale musi to być naprawdę pokrewna dusza, z którą i porozmawiać, i pomilczeć można. Nie chciał zadowalać się byle czym, namiastką uczuć, więc po prostu zrezygnował, odpuścił sobie.  Żył tak jak chciał. Chodził na długie spacery z Bierką, odwiedzał znajomych na działkach. Sam nie lubił grzebać w ziemi. Wolał kontaktować się z przyrodą siedząc w fotelu albo chodząc po lesie z głową skierowaną ku niebu i patrzeć na poruszane wiatrem korony sosen niż wypatrywać grzybów w trawie. Uważał, że życiem człowieka kieruje przeznaczenie, nie ma miejsca na przypadki. Toteż dzisiejsze spotkanie z Adelką uznał za zrządzenie losu. A ponieważ stwierdził, że los i przeznaczenie w tym przypadku swój plan wykonały, on resztę weźmie w swoje ręce i zawrze z Adelką bliższą znajomość. Ostateczną decyzję podejmie oczywiście Bierka, ale tu – był przekonany – suczka będzie po jego, czyli po jej stronie.

9.02.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuNo świetnie się te odpowiadania czyta. Dosłownie przeniosłam się
  w te sytuacje czując ich klimat, ciepło… Czekam Aniu na ,,dalej,, 🙂
  bardzo Cię pozdrawiam – trzymaj się :))) !

  p.s
  Jejku ale skąd takiego faceta wytrzasnęłaś ? (o p.Adamie myślę 😉

• kobietawbarwachjesieni rok temuŚwietnie piszesz. Lubię czytać Twoje opowiadania.
• annazadroza rok temuKasiu:-) Ciąg dalszy we wtorek. Dziękuuuję!
  Adama zaś wyciągnęłam z wyobraźni, albo z kosmosu? Takich na świecie nie ma, albo mało sztuk się uchowało;) Ale pomarzyć można, humor się od tego poprawia:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuNo tak On jest z ,,naszej planety,,… 😉
  Ciepłego wieczoru dla Ciebie 🙂
• annazadroza rok temuJesienna:-) Kiedy włączam Lapcia i widzę słowa napisane przez Ciebie, robi mi się ciepło na sercu:) Nic tak na mnie nie działa mobilizująco jak pochwała. Dziękuję:)))
• annazadroza rok temuKasiu, Winicjusz też jest z innej planety:) I Tobie dużo ciepłego, tym bardziej, że na dworze zimno, brr.

Kasia zastukała do drzwi Adelki. Przywitał ją oczywiście ogłuszający radosny psi jazgot, po którego opanowaniu przysiadła na krześle. Na chwilę tylko, bo przecież nie miała czasu, musiała nadrobić domowe zaległości powstałe podczas pobytu taty u niej, kiedy Tosia pojechała do domu pozałatwiać swoje sprawy.

– Miałam tatę u siebie.  Był wyjątkowo spokojny, nie kłócił się ze mną tym razem, może to ja miałam w sobie mniej agresji, bo, niestety, łapię się na tym, że mam złe myśli. Jestem złośliwa i paskudna, a przecież nie chcę taka być! Zrobiliśmy obiad, byliśmy na spacerze. Biedny nie pamięta, że oglądał nowe budynki Ursynowa podczas pobytu u mnie, za każdym razem dziwi się, że takie zmiany nastąpiły, a on ich nie widział do tej pory. Jak Tosia wróciła, nie wiedział gdzie ma jechać, po co, gdzie mieszka, skąd się wziął, zaś na Tosię mówi „mama” – żaliła się przyjaciółce.

– Całe szczęście, że ją akceptuje, nie ma znaczenia jako kogo. Gdyby się jej bał albo nie lubił, byłoby gorzej.

– Byłoby całkiem do kitu – westchnęła Kasia.

– Dobrze, że jest sprawny fizycznie, przynajmniej pod tym względem nie wymaga opieki.

– Na pewno tak, ale z drugiej strony właśnie dlatego chwilami jest nie do opanowania. Ma więcej siły niż Tosia i ja razem. Na przykład potrafi odsunąć ją od drzwi i iść nie wiadomo gdzie. Trzeba go gonić, dogonić, a potem przekonać, żeby wrócił do domu. Kiedyś poszedł z Tosią na spacer do parku. W pewnej chwili wstał, podziękował za miłą rozmowę, po czym ruszył i nie chciał jej do domu wpuścić. Kiedy indziej narobił rabanu, że się do niego obca kobieta przyczepiła. Tosia musi nosić ze sobą zaświadczenie od lekarza o jego chorobie, bo on wcale na chorego nie wygląda.

– Naprawdę ci współczuję. Wiem, że nie ma  rady, nikt nie wie tak naprawdę skąd się to choróbsko bierze i po co. Pewne jest tylko, że lepiej nie będzie, a zagrożenie z jego strony zacznie się stawać coraz większe – z troską spojrzała Adelka.

– Kaśka! Przestań się użalać nad sobą – ryknęła Elka pojawiając się niespodziewanie, bo otwieranie drzwi wejściowych zagłuszyło psie szczekanie. – Przecież mówiłam, że zaraz przyjdę – dodała już normalnym głosem po przywitaniu się z psami.

– Nie użalam się, tylko nie mam siły…

– Każda z nas nie ma siły, a jednak wszystko wytrzyma. A co ja miałam z mamą? A ona? – wskazała na Adelkę. – Już zapomniałaś? Teraz przyszła kolej na ciebie i tyle.

– Wiem przecież, ale nie mogę sobie poradzić sama ze sobą. Wszystko mi się poplątało. Życie mi ucieka, ja siedzę tu, Mikołaj tam, a powinniśmy być razem  już zawsze, bo czas się kurczy… Do tego nie mogę spokojnie patrzeć chwilami na wyraz twarzy ojca, siebie nienawidzę w związku z tymi uczuciami jeszcze bardziej.  Nie mogę znieść kiedy się kłóci i staje agresywny. Nie potrafię zapanować nad negatywnymi uczuciami… I mam żal, taki straszny, przejmujący żal do świata, do losu, do siebie…Przez tych kilka dni miałam koszmar, nieprzespane noce, niedobrze mi się robi na samo wspomnienie, tylko  ryczeć mi się chce i ryczę…

– Rycz, rycz – objęła Ela przyjaciółkę. –  Przy nas możesz bez stresu.

– Widziałam przecież twojego tatę dwa dni temu – powiedziała Adelka. – Wygląda znakomicie, żartuje, zachowuje się jakby nigdy nic…

– Prawda? – Kasia otarła łzę z policzka. – Upośledzenie narasta stopniowo, sama pamięć to jeszcze mało. Najpierw zauważyłam, że ma jakieś zaburzenia orientacji w czasie i przestrzeni. Ubierał się w cienką kurtkę kiedy było zimno, nie wiedział jaka jest pora dnia czy roku. Potem zaczęły się urojenia… Zresztą, opowiadałam wam na bieżąco, więc wiecie jak było.

– Wiem, że to trudne – z wahaniem zaczęła Adelka, – ale chyba powinnaś przyzwyczajać się do myśli o bardziej specjalistycznej opiece…

– Przecież byłam z nim w specjalistycznej poradni, przebadali go, dostał leki…

– To teraz, ale masz świadomość, że te leki nie leczą, prawda?  Powstrzymają chorobę na trochę albo i nie.

– Chyba zwariuję, już nie wiem co robić, co myśleć… Może i u mnie się ten ojcowy volksdeutsch już odzywa…Dopóki jeszcze kojarzył, żartował, że w czasie wojny walczył z hitlerowcami, a teraz ma własnego volksdeutscha w głowie.

– Nie zwariujesz, wytrzymasz, tylko pomyśl o słowach Adelki, bo mądrze mówiła – pokiwała głową  Elżbieta.

Kasia wróciła do domu, zabrała się za porządki w szufladzie, żeby oderwać myśli od koszmarów realnego życia. Na podłogę wypadły kartki zapisane jej pismem, mające na celu zapis myśli w ramach odstresowania. Podniosła i czytała.

    24.04. No i skończyłam 51 lat. Dopiero co babcia mówiła, że jak była młoda to uważała, iż 50 lat starczy, bo człowiek potem strasznie stary… I co? Babcia dziewięćdziesięciu dwóch lat dożyła, nie ma jej na tym świecie od lat 15,  ja już pół wieku przeskoczyłam. I zdaje mi się, że życie dopiero przede mną…

   Chyba z wiekiem robię się coraz gorsza. Jestem okropnie złośliwa, wszystko mnie wkurza i jestem na siebie za to wściekła. Żal mi taty, ale gdy dwudziesty raz odpowiadam w ciągu krótkiego czasu na to samo pytanie, mam mordercze instynkty. A przecież nie mogę tego pokazać po sobie. Pewnie jednak coś da się wyczuć, bo ojciec wtedy się denerwuje dlaczego nie odpowiadam normalnie, tylko się denerwuję, więc ja się denerwuję, że on się denerwuje, że ja się denerwuję … i tak dalej. Dom wariatów. Chce co chwilę jechać do domu, albo iść. Mówi, że się przejdzie… zobaczyć jak tam jest, bo nie wie… przecież dopiero ma zamieszkać… tam…Gdzie? …No, tam…gdzie był przedtem, zanim był tam, gdzie był teraz…Pyta, czy pójdę z nim do tego mieszkania, to on sobie weźmie skarpetki, do lekarza, żeby mieć czyste. A do jakiego lekarza? Po co ja tam idę? Czekaj… ale ja nie mam pieniędzy… czy tu jest gdzieś w pobliżu bank?  Dziś niedziela. Wszystkie banki zamknięte. ..To jaki mamy dzień? Niedziela? Psiakość, to zamknięte a ja mam tylko sto zł. Jak pójdę do lekarza? Ile  tam trzeba zapłacić?… Nie trzeba, to w ramach funduszu zdrowia…. Pójdziesz ze mną do mojego banku koło domu?…. Nie!!! … Dlaczego?  Wezmę tylko pieniądze na lekarza… Nie potrzeba. A na taksówkę masz … Skąd wiesz?…. Przecież sam mówiłeś. … Ale ja mam tylko 100 zł.,… To dużo pieniędzy!…  Ale ja bym chciał, żebyś ze mną poszła do domu…. Którego?!.. Naszego, tam gdzie wszyscy mieszkamy…. To ty tam mieszkasz. Ja tu. Od 24 lat!… A ja gdzie? Nie wiem, gdzie mieszkam teraz, skąd do ciebie przyjechałem, muszę zobaczyć co ja tam mam, muszę się rozejrzeć dopiero, zorientować…. Masz wszystko co trzeba… Skąd wiesz? Byłaś tam? … Przecież przyjechałeś stamtąd dwa dni temu, Kamil cię przywiózł…

   27.04. Nie spałam od piątku, dziś jest środa. Całe noce chodził, myszkował po wszystkich kątach, szperał w kieszeniach, opróżnił wszystkie kieszenie kurtek wiszących w przedpokoju, zaglądał do łazienki – i robił to co zawsze: odkręcał wodę i dopóki ja nie zorientowałam się i nie zakręciłam, płynęła i płynęła. Wyciągał portfel z dokumentami i chował, chodził z nim i co chwilę gdzie indziej chciał go ukryć. Ocknęłam się we właściwym momencie, bo już przyszedł z nim do pokoju i szukał, gdzie ukryć… Schowaj tam, gdzie był bo nie znajdziemy….. Nic…. Włóż z powrotem do kieszeni swojej kurtki, bo zginie…. Dlatego chcę go schować, żeby mi ktoś nie ukradł, bo tu jest blisko drzwi…..Nikt ci nie ukradnie…..Skąd ty możesz to wiedzieć, ktoś wejdzie i ukradnie. Jakiś obcy….Tato! Nikogo tu nie ma obcego! … Pewna jesteś? … Tak! Pewna jestem!… A gdzie oni są? …Kto?!… Ci wszyscy co tu byli… Tu nikogo nie było! Tylko ty, ja i Kamil!… Idź wreszcie spać….Ty śpij a ja – zaczął upychać portfel pod poduszką…. Dobrze, niech ci wypadnie jak będziesz spał i pies ci zeżre. Nie pójdziesz ani do banku, ani do lekarza…. O dziwo, dotarło do niego i zaniósł  do kurtki, włożył do kieszeni.

Inna atrakcja: budzę się, bo ze zmęczenia padłam a on ubrany… Co robisz? Czemu się ubrałeś? (jest 2-ga w nocy)… Bo już się wyspałem. Muszę się ogolić, ale nie wziąłem sobie przyrządów do golenia. Jak ja będę chodził taki zarośnięty?… Teraz się nie chodzi tylko śpi!… A czy ja ci przeszkadzam?…Tato, jest noc… Tak? No to wezmę samochód i pojadę do domu, nie będę ci przeszkadzał… Tato, nie pojedziesz do domu, bo Tosia  pojechała do siebie a ty nie możesz być sam… To pojedź tam ze mną.   Jest noc, idź wreszcie spać! …Jak ci przeszkadzam to idź do siebie… Ale ja jestem u siebie!… To gdzie ja jestem? … Jesteś u mnie… A dlaczego? To gdzie ja mieszkam? Już nic nie wiem… Od 40-tu lat mieszkasz w Warszawie…. Tu?… Tak, tu… A gdzie byłem wcześniej? … Nigdzie! Tu jesteś od 40 lat. … Ale mam mieszkanie w Opolu, albo w Krakowie…. Niczego nie masz! … Jak to nie mam? A co się z tym stało? Muszę zdjąć tabliczkę z drzwi, zapomniałem zdjąć tabliczkę. … Nie ma tam żadnej twojej tabliczki. Mieszkają od dawna inni ludzie… Ci co tu byli? … Gdzie!?… Tu… Tato, idź spać, jutro ci wszystko wyjaśnię…. Na chwilę zamilknie dla złapania oddechu, po czym znów zaczyna to samo. Nie przyjmuje niczego do wiadomości, zaczyna się robić agresywny. 

Koniecznie chciał przez balkon iść na górę zabrać swoje rzeczy…. Nie ma niczego naszego na górze, tam mieszkają sąsiedzi w swoim mieszkaniu… Nieprawda, tam jest mój pokój , ukrywałem się w nim przed Niemcami całą wojnę….

   11.05. Wiem, że nie wie gdzie jest i co mówi, nie ma orientacji w czasie i przestrzeni. Powinnam uspokoić się i wspominać same dobre chwile, bo rzeczywiście miałam szczęśliwe dzieciństwo i młodość. a teraz jakby tego nie było, zostaje tylko niechęć, żal, złość, frustracja. Nie mogę, nie potrafię pomóc sobie, nikomu. Choć zdawało mi się, że jestem mądra i znam prawa rządzące kosmosem, zachowuję się jak gówniarz. Obcym potrafię radzić,  sama  sobie pomóc nie umiem.  Czasem  mam ochotę mu coś przykrego powiedzieć – czyż nie jestem stuknięta? Oczywiście niczego nie zrobię, sama się stukam w głowę, nic mi się nie podoba, jestem przemęczona i stąd takie durnoty. A do tego dla Mikołaja nie mam siły i po co mu taka baba? Tak nie powinno być, ja też mam prawo do życia! Myślałam, że kiedy dzieci dorosły trochę pomyślę o sobie, a tu …zaraz zwariuję. Jak sobie z tym wszystkim poradzę? Biegam między Ursynowem, Siekierkami, Pragą, na dodatek cały dzień spędzam w pracy, która nie jest bynajmniej bezstresowa,   odpocząć nie mam kiedy. JUZ NIE MOGĘ!!! NIE MAM SIŁY!!! JESTEM WYKOŃCZONA!!! MAM DOŚĆ!!! NIECH TO SIĘ SKOŃCZY!!

   13.05.  Wczoraj byłam u taty. Był taki normalny i kochany. Mam wrażenie, że to ja jestem chora na głowę a nie on. Skąd we mnie tyle złości i goryczy? Jak mogę mieć do niego pretensję o chorobę? Nie pamiętał, że ma córkę. Potem sobie na chwilę przypomniał. Przepraszam go z całego serca, a jutro albo dwa dni później znów będę się wściekać. Wiem, to dla mnie nauka, muszę nauczyć się opanowania, spokojnego podejścia do życia, spraw we mnie i wokół mnie się dziejących. Ale to takie strasznie trudne. Kocham Cię tato.

6.02.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuNie wiem co napisać… bo tu już wszystko jest. Bardzo mnie wzruszyło
  to ,,opowiadanie,, – nie ma mądrych na to życie, ech…
  ,,przytulańce,, I dobrego Aniu 🙂
• annazadroza rok temuKasiu:-) Akurat się tak złożyło, że przeżycia bieżące z babcią D. nałożyły się na rozdział w powieści. Widocznie tematu do końca jeszcze nie przerobiłam w tym wcieleniu…
  Jeśli chodzi o dialogi mojej bohaterki z ojcem – są autentyczne. W ramach odreagowania zapisywałam na bieżąco na włączonym stale komputerze, bo łatwo się domyśleć, że akurat ten wątek jest odwzorowaniem realu…
  Pozdrawiam Cię Kasiu baaardzo serdecznie i Ciepłego z Puchatym posyłam moc:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuJa się prawie wszystkiego domyślam Aniu. Jesteś dzielna..
  serdeczności i dobrej nocy dla Ciebie.
• annazadroza rok temuKasiu:-) Nie jestem wcale dzielna, staram się być normalna. Może nie zawsze mi to wychodzi:)
  I Tobie dobrej nocy:)))
• kobietawbarwachjesieni rok temuPrzytulam Cię mocno. Pisz dalej, bo pięknie to robisz. Ściskam.
• annazadroza rok temuMaryniu:-) Dziękuję Ci bardzo:) Zawsze umiesz podlać miodem moje serce:)
  „Pasma…” już napisane jakiś czas temu. Teraz czytam po rozdziałku przed publikacją i sama się dziwię… Wracają do mnie chwile i … tęsknota za Tatą. Był wspaniałym człowiekiem, wsparciem i oparciem. Był cudowny:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuZ własnego doświadczenia wiem jak bliscy nie mogą pogodzić się z chorobą.
  Ile słów przykrych i ciężkich w moją stronę – jak kamienie…a przecież
  mnie nie zostawił jest ze mną. Ale nie może pogodzić się, czuję że nosi
  obraz mnie, która wszystko ogarniała była, dynamiczna wszystkiemu zaradziła,
  a teraz…
  Piszesz Aniu naprawdę wrażliwie i przejmująco ( dla mnie to najważniejsze)
  serdecznie ściskam i udanego tłustego czwartku ! :))))
• annazadroza rok temuKasiu:-)Myślę sobie, że bardzo trudno pogodzić się ze zmianą sytuacji i ról oraz, że osoba, która dostawała na tacy musi nagle sama tę tacę wziąć do ręki i przenieść. Niektórzy dopiero wtedy mają okazję poczuć jej ciężar… Różnie potem może być. Albo cisną tacą o ziemię i sobie pójdą, albo niosą choć strasznie narzekają. Może z czasem zrozumieją i odczują, i poniosą ze zrozumieniem, empatią i miłością? Któż może wiedzieć, co się czai za zakrętem?
  Zjedz koniecznie dużo słodkiego, dziś wolno cukier w każdej postaci, nawet wprost z cukierniczki:)))

Kasia obserwowała modrzew rosnący za oknem. Niedawno był malutkim drzewkiem narażonym na zniszczenie głównie  przez sanki zjeżdżające z dziećmi z górki, a teraz stał wysoki, piękny, majestatycznie poruszając miękkimi igłami. Myślała o ojcu. Jego choroba została ostatecznie zdiagnozowana. Wyrok zapadł. Nie ma możliwości odwołania. Nie zdarzy się cud i nie wróci poprzedni stan umysłu. Pewnych części mózgu po prostu nie ma, zniknęły, zdematerializowały się albo je pożarł wirus. Od momentu wzięcia ojca do siebie Kasia analizowała jego dziwne zachowanie. Po przeczytaniu książki na temat  choroby Alzheimera nie miała wątpliwości. Oto  klasyczny, podręcznikowy przypadek. A mimo to jednoznaczna diagnoza lekarska wpędziła ją w stan trudny do określenia. Z jednej strony była to jakby ulga, że nareszcie wiadomo na pewno co to za licho, zaś z drugiej strony ból i żal do losu, że to prawda.  I dlaczego akurat jej ojca to musiało spotkać? I czemu ona zawsze dostaje od życia po głowie? Myślała, że wreszcie ułoży sobie to życie, zazna trochę szczęścia a tu masz! Znowu same problemy.

Rzeczywiście – sytuacje, w jakich Kasię postawiła choroba ojca, były całkowicie nieprzewidywalne. Nigdy nie wiedziała czego może się spodziewać za parę minut.  Starszy pan na pozór zachowywał się zupełnie normalnie, odpowiadał sensownie, uczestniczył w rozmowie wypowiadając się logicznie i na temat, po czym nagle rzucał taki tekst, że nie wiedziała czy się śmiać czy płakać. Traktował ją jak córkę a zaraz potem niespodziewanie zadawał pytanie:

– Ciociu, czy ty ze mnie żartujesz?

I tak ciągle. Albo ją brał za własną żonę, czyli Kasi mamę, albo za siostrę swojej mamy lub babci. Bez ustanku dopytywał się skąd się wziął w tym mieszkaniu. W jego głowie wszystkie mieszkania, w których kiedykolwiek mieszkał,  zlewały się w jedno. Nie wiedział gdzie w danym momencie jest. Udawało mu się na przykład określić porę roku, ale rok był 1968. Za chwilę nie znał ani pory dnia ani roku, myślał, że ma trzydzieści lat.  Czasami udawało mu się – dzięki wrodzonej inteligencji i jeszcze nie zniszczonym partiom mózgu – dobrze ukrywać luki w pamięci poprzez poczucie humoru albo zręczne tłumaczenie okrężną drogą. Dlatego tak długo choroba żyła w nim nierozpoznana i bez przeszkód osiągnęła zaawansowane stadium.  Przed pójściem na badanie do poradni Alzheimera był bardzo niespokojny.

– Po co tam idziemy? Co ja mam powiedzieć? Ale czy ja mam jakiś dokument? Ile potrzebuję pieniędzy? Ile się za to płaci? Nigdzie nie idę! Muszę iść najpierw do banku! Przecież nic mi nie jest. Po co mam tam iść? Kto mnie tam skierował? Gdzie to jest?

Kasia odpowiadała na wszystkie pytania i zaraz było to samo. Znów odpowiadała i znów, i znów, i tak w koło Macieju… Myślała, że zostawi tatę w poradni, wróci do domu i przyjedzie po niego o tej godzinie, o której każą.  Nie zjadła śniadania zajęta przekonywaniem go, że trzeba już iść, karmieniem i ubieraniem. Na miejscu okazało się, że musi być cały czas obecna. Razem było czterech pacjentów z opieką. Zmierzono im ciśnienie, pobrano krew i dostali śniadanie. Kasia poczęstowała się kromką chleba, żeby nie było słychać głośnego marsza granego przez jej kiszki. Potem czekali na wizytę u psychiatry, na EKG i tomografię komputerową głowy. Wyznaczono wizytę u psychologa za miesiąc, za dwa  – końcową wizytę u lekarki prowadzącej, już bez chorego. Wtedy zostaną dobrane leki i trzeba będzie postanowić co dalej. Wrócili do domu.  Kamil czekał z przygotowanym obiadem, Kasia  wyczerpana padła na krzesło.

– Zmęczona jesteś? – zapytał z troską ojciec. – Gdzie się tak zmęczyłaś? Miałaś ciężki dzień w pracy?

Kamil wszedł do pokoju z talerzami.

– Jak ja dawno pana mecenasa nie widziałem – usłyszał.

– Dziadek, zlituj się, to ja, twój wnuk. Nie jestem żadnym mecenasem, Marek jest.

– Ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś nim został. Kiedy kończysz szkołę?

– Już dawno skończyłem, teraz szukam pracy.

– A jaki masz zawód?

– Mówiłem ci, że jestem grafikiem komputerowym.

– A może pójdziesz do wojska? Mam przecież kolegów, to ci załatwią pracę.

– Dziadku, twoi koledzy już nie pracują, są na emeryturach.

– Na jakich emeryturach, co ty pleciesz, przecież to młode chłopaki. A ty zawsze chciałeś iść do wojska.

– Ja?! Ja mam awersję do wojska! Jestem pacyfistą!

– Przecież twoja matka wczoraj mówiła, że idziesz do wojska.

– Ja mówiłam coś takiego? – zdumiała się Kasia.

– Nie ty, tylko jego matka – wyraźnie był zniecierpliwiony.

– Ja jestem jego matką!

– Ciociu, ty masz dwie córki, nie rób ze mnie idioty! On jest synem cioci Gieni!

– No tak, zapomniałam – mruknęła Kasia.

– No widzisz? – ucieszył się. – Przecież ci mówię, że to mój syn Marek.

Kasia nie wiedziała co dalej robić. Z przemęczenia  nie była w stanie rozsądnie myśleć. Wtedy z niespodziewaną pomocą przyszła Adelka. Przypomniała sobie, że  jej kuzynka Tosia z Inowrocławia wyraziła chęć zaopiekowania się starszą osobą. Miała  doświadczenie i praktykę, bo zajmowała się swoją ciocią staruszką, a potem mamą do ostatnich chwil jej życia. Była wdową, miała dorosłe dzieci, mogła więc sobie pozwolić na przyjazd do Warszawy na jakiś czas.  Oczywiście zdawały sobie sprawę, że nie będzie łatwo. Kasia wzięła tydzień urlopu i  pojechali razem do mieszkania ojca.

We dwójkę wysprzątały  wszystkie kąty, powyrzucały masę przedmiotów pochowanych w najprzeróżniejszych miejscach, wyrzuciły worki śmieci.  Pomału ułożyło się nowe życie taty, Tosię uznał za swoją matkę i tak ją nazywał. Kiedy Kasia przyjeżdżała zmienić Tosię, aby mogła wyjść i odetchnąć w spokoju, mówił córce, że właśnie przyjechała jego mama.

Niestety, chociaż ojciec mieszkał z opiekunką we własnym domu, Kasia czuła się w dalszym ciągu zdławiona, osaczona, otoczona przez niewidzialnego wroga. Jakby na szyi zaciskała się pętla i tamowała oddech odcinając dopływ tlenu. Wiedziała, że nie będzie lepiej. Pragnęła tylko, żeby nie było gorzej. Zamiast cieszyć się, że jest w miarę dobrze, martwiła się co będzie za chwilę, kiedy choroba szybciej ruszy do przodu. Bała się, że Tosia nie wytrzyma i odejdzie. Co wtedy? Co się stanie, kiedy Tosi braknie sił i cierpliwości? Ojciec wytwarzał wokół siebie atmosferę niepokoju, wprawiał w drżenie cząsteczki powietrza i wszystko wokół drgało niepokojem. Każdemu człowiekowi przebywającemu dłuższy czas w jego obecności udzielało się owo drganie i zaczynała się trząść wewnątrz każda komórka.

Choroba ojca, niestety, czyniła widoczne postępy. Właściwe już nigdy nie wiedział gdzie jest. Miejsca, czasy, osoby przeplatały się, nakładały na siebie, zlewały ze sobą i już nic nie miało sensu. Teraz Kasi trudno było za tatą nadążyć ponieważ w jednej chwili była ojca córką, swoją matką, siostrą babci, ciotką albo kobietą, która przyszła posprzątać mieszkanie. Obraz z telewizora stawał się rzeczywistością. Oglądając transmisje z sejmu ojciec uważał się za członka komisji i brał udział w obradach. Kiedy indziej krzyczał na Kasię dlaczego zaprosiła do domu tylu obcych ludzi nic mu nie mówiąc i teraz on musi w tej chwili iść do sklepu po zakupy, żeby móc ich poczęstować. Nie dawał sobie niczego wytłumaczyć, szarpał się z córką chcąc natychmiast wyjść. Ileż to razy ona albo Tosia biegły za nim po ulicy w kapciach, ledwo nadążając, bo siły i energii miał za dwóch.

Sytuacja stawała się nie do wytrzymania. Ani jednej nocy nie przespała gdy ojciec był u niej. Urlopu ubywało  w zastraszającym tempie, znikały kolejne wolne dni przeznaczone nie na odpoczynek lecz na opiekę nad tatą, na pójście z nim do lekarza – co stawało się prawdziwym koszmarem.  Kasia była wiecznie zmęczona, spięta, reagowała gwałtownie na dzwonek telefonu nie wiedząc czy to w pracy czegoś od niej chcą czy ojciec znowu narozrabiał i Tosia dzwoni, że wyjeżdża. Nikogo z rodziny nie słuchał, kłócił się, denerwował w każdej sytuacji, która mu nie odpowiadała. A mało która mu pasowała. Złościł się nawet wtedy, gdy mu tłumaczyła, że Kamil to nie Marek. Albo kiedy prosiła, żeby nie wyjmował wszystkich rzeczy z regału na podłogę bo nie ma jak przejść przez pokój.

– To idź do siebie, nie będę ci przeszkadzał – mówił podniesionym głosem.

– Ależ ja jestem u siebie i to są moje rzeczy – tłumaczyła starając się zachować spokój.

– Tak uważasz? To się mylisz. To przywiozłem z Korei – pokazywał na filiżanki kupione    przez Kasię w Hicie. – Tamto dostałem od kolegi – wskazywał na ślubną zastawę Kasi.

– To naprawdę moje, tato. Dorobek całego mojego życia.

– Jak to twojego? Przywłaszczasz sobie moje rzeczy?

– Przecież nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. Ty masz swoje u siebie, to jest moje.

– Gdzie u siebie?

– W twoim mieszkaniu.

– To ja nie jestem w swoim mieszkaniu?

– Nie, jesteś u mnie.

-To znaczy gdzie?

– Na Ursynowie.

– Przecież ty miałaś mieszkanie na Rydla, na Bronowicach.

– Nie ja, to ciotka mieszkała w Krakowie. Ja jestem Kasia, twoja córka.

– Popatrz jak mi się pomyliło – pokręcił głową ze zdziwieniem.

I za chwilę.

– Ciociu, mogę to sobie zabrać? – trzymając w ręce długopis i kartkę. – Chciałem sobie zapisać gdzie ty teraz jesteś. Dasz mi telefon do siebie?

A gdy po chwili weszła do pokoju z talerzem zupy:

– Jak się cieszę, że cię widzę. Odwiedzisz mnie jeszcze kiedyś?

Spoglądał co chwilę na zegarek. Jeszcze niedawno wiedział która godzina, teraz już mu się myliło.

-To kiedy będzie taksówka?

– Za trzy godziny.

Po pięciu minutach.

– Mówiłaś, że już jest taksówka.

– Nie, mówiłam, że za trzy godziny będzie.

– Nieprawda, mówiłaś, że już jest.

– Nie, mówiłam, że za trzy godziny będzie.

Zaczął się przebierać nie patrząc czy ktoś jest w pokoju czy nie.

– Tato, nie przebieraj się jeszcze. Poplamisz ubranie podczas obiadu i w czym pojedziesz? Zostań w dresie.

– Jak to w czym? Przecież mam tu całą szafę ubrań.

– Tu nie.

– Jak nie? A gdzie?

– U siebie.

– Przecież jestem u siebie. To wszystko jest moje.

– Nie, moje. Jesteś u mnie. Do ciebie pojedziemy po obiedzie.

– Ale ja nie jestem głodny. Chcę pojechać teraz.

– Ale nie pojedziesz. Tosia wróci za trzy godziny i my też wtedy pojedziemy.

– To ja muszę pojechać wcześniej, przewietrzyć, zobaczyć jak tam jest.

– Tak samo jak cztery dni temu.

– Skąd wiesz, byłaś tam?

– Ty też byłeś.

– Ja? Gdzie?

– U siebie, w swoim mieszkaniu.

– A gdzie ja teraz mieszkam?

– Od czterdziestu lat w tym samym miejscu…

I tak ciągle…

2.02.2018

Rozległ się dźwięk domofonu w Kasinym przedpokoju.

– Boże, jak ja was dawno nie widziałam wszystkich razem  –  Kasia próbowała przekrzyczeć  Dżemika, który swoim zwyczajem rozszczekał się z radości. – Rozlazłyście się po świecie i nie można  was było pozbierać do kupy.

–  Sama zaczęłaś – wzruszyła Ela ramionami. – Przecież ty pierwsza pojechałaś do Szczawnicy. Ja tylko ciebie naśladowałam.

– O nie – zaprzeczyła Kasia, – wszystko zaczęło się od Adelki.

– A czego ty chcesz ode mnie? – obruszyła się Adelka. – Patrzcie ją, będzie ze mnie robiła winowajczynię.

– No to może przypomnisz sobie, kto pierwszy nam opowiedział o Szczawnicy? Kto nam kazał wrzucać róże do Dunajca? – zaczepnie spytała Ela.

– Niczego wam nie kazałam…

– Ojej, nie bądźcie takie drobiazgowe. Najważniejsze, że Elka wypoczęła, a psice jakoś z nami wytrzymały i przeżyły – Kasia wyczuła napięcie.

Poprzedniego wieczora Elżbieta powiedziała jej o wizycie u adwokata i wyznaczonym terminie sprawy rozwodowej. Była przestraszona. Bała się reakcji Mirka kiedy dowie się, że naprawdę opowiedziała obcym ludziom o jego postępowaniu. Miała wrażenie, że dygocze w niej ze strachu każdy kawałek ciała, że zaraz zacznie szczękać zębami i połamie je sobie uderzając jednym o drugi. I szczerbata pójdzie do sądu. Nastawiona na obronę reagowała nazbyt emocjonalnie na każdy wyimaginowany atak. Kasia dobrze wiedziała co czuje przyjaciółka i miała się na baczności, nie chciała dopuścić do żadnej niezręcznej sytuacji. Adelka również była poddenerwowana, bo sama świadomość, że ma stanąć przed sądem w charakterze świadka wyprowadzała ją z równowagi.

– No dobrze, skoro Dżemcio już się z wami przywitał, chodźcie do pokoju – Kasia postawiła na stole talerz z szarlotką. – Kawa czy herbata?

– Kawa, herbata – równocześnie odezwały się Elka i Adelka.

– Przecież wiem, tak się tylko pytam, dla przyzwoitości – uśmiechnęła się gospodyni i zniknęła w kuchni wracając po chwili z pełnymi filiżankami.

– No, wreszcie możemy porozmawiać jak ludzie – westchnęła Ela. – A więc sprawa odbędzie się w lipcu. I teraz ja na samą myśl umieram ze strachu.

– Jak to? Ja niczego nie dostałam, żadnego zawiadomienia – zaprotestowała Adelka.

– Bo wezwanie dopiero przyjdzie. Poza tym świadkowie są potrzebni na drugiej rozprawie, teraz możesz spać spokojnie – wyjaśniła Kasia. – Najpierw sąd będzie próbował pogodzić zwaśnione strony i nakłonić do zgody.

– Brrr, okropność. Jak sobie pomyślę, że będą mnie pytać o różne rzeczy i przyjdzie mi odpowiadać  w obecności Mirka…

– Być może to jedyna okazja, żeby Mirek wysłuchał co masz do powiedzenia. A ponieważ musi w sądzie być trzeźwy, może coś zrozumie – zauważyła Adelka.

– Bardzo wątpię. Mam wrażenie, że stracił zdolność normalnego odczuwania. Jedyne co potrafi to oskarżać mnie o całe zło świata, poniżać i wyżywać się na mnie. Mam wrażenie, że on nie ma kontaktu z rzeczywistością nawet gdy jest trzeźwy. Fantazjuje, opowiada ludziom jakieś nierealne historie, zmienia fakty według własnych chorych wizji. Wszystko po to, żeby usprawiedliwić swoje picie i rozgrzeszyć się z niego. Bo nie wiecie, że to ja go zmuszam do picia – machnęła ręką wzburzona. – Ja! Ja go zmuszam!

– To absolutnie normalne w przypadku alkoholików – odezwała się Kasia. – Przecież dobrze o tym wiem. Najwyraźniej doszło już do zerwania więzi między jego światem wewnętrznym a zewnętrznym. Takie zniekształcenia są normalką u wszystkich uzależnionych. Dobrze pamiętam jak Jerzy oszukiwał sam siebie, żył w złudzeniach, które przyjmował za rzeczywistość. Po prostu nastąpiło uszkodzenie zdolności postrzegania i osądu i już nie umie znaleźć granicy między swoimi pobożnymi życzeniami a prawdą.

– Mirek twierdzi, że wcale nie pije, tylko ja wszystko zmyślam, bo przecież jestem głupią k… – pokręciła głową Ela.

– A mnie go żal – włączyła się Adelka. – Nie zrobił mi nigdy nic złego, dla mnie był grzeczny. A może on cierpi i dlatego pije?

– No proszę, ty też mówisz, że to moja wina! – oczy Eli napełniły się łzami.

– Nie bredź! – Adelka się zdenerwowała. – Chodzi mi o to, że świadomość picia i konsekwencji picia u alkoholika powoduje takie cierpienie, że jest zbyt ciężkie do zniesienia  i dlatego pije dalej. To jego obrona przed uświadomieniem sobie uzależnienia. Przecież się do niego nie przyznaje. Tak przeczytałam w internecie.

– Dobra, no to może zmienimy temat – Kasia próbowała rozładować sytuację.  – Niedługo się wyjaśni, czy Mirek ma szansę… Nie, źle mówię, szansę ma każdy. Pytanie, czy z niej skorzysta.

– Ale to już inna bajka, sam będzie musiał wziąć się za siebie  – stwierdziła Adelka. –  A ty wreszcie pozbądź się mentalności niańki.

– Dobrze ci mówić. Ja już jestem wykończona jakby żadnego urlopu nie było. On całymi nocami chodzi po przedpokoju, świeci światło, wymachuje rękami bez ładu i składu. Coś niewyraźnie mamrocze pod nosem, a wyraźniej i głośniej, że mnie zabije, wbije mi nóż jak tylko zasnę, że i tak zdechnę niedługo, więc żebym niczego sobie nie wyobrażała. Gdyby nie psice, pewnie by spełnił groźby już dawno. Jak jest kompletnie zalany, zapomina, że Gama to nie  łagodna stara Rina. Choć pijany jak bela, potrafi bezszelestnie zakraść się do mojego pokoju. Gamcia staje mu na drodze i warczy. Wtedy się budzę – głos Eli się załamał i łzy znowu pokazały w oczach. – A wiecie co mi mały powiedział? Że miał dzieciństwo do bani, bo nie skończyłam tego wcześniej  i on nie ma żadnego dobrego wspomnienia związanego z ojcem…- łzy płynęły ciurkiem po policzkach.

– Ciiicho, uspokój się – przytuliła Kasia przyjaciółkę.

– Masz chustkę i wytrzyj nos – podała Adelka pudełko chusteczek higienicznych. – Przecież nie będę się zadawała z zasmarkańcem… No, nie becz już. I tak cię kocham.

– Kochamy, obie – sprostowała Kasia. – Teraz  zaś, moje drogie przyjaciółki, wróćmy do tematu zasadniczego, czyli do wspomnień ze słonecznych dni. Elcia, uśmiechnij się i powiedz coś o Szczawnicy.

Elcia  uśmiechnęła się na samą myśl o Szczawnicy.

– Wiecie co? Zakochałam się.

– Ooo – dał się słyszeć dwugłos wyrażający zdumienie i radość.

– W Szczawnicy!

– Przecież tam właśnie byłaś – zaśmiała się Kasia. – To chyba jasne, że w Szczawnicy. No, ewentualnie jeszcze mogłaś się zakochać po drodze.

– Na przykład na postoju, na stacji benzynowej, albo w autokarze – podpowiedziała Adelka. – Mówiąc szczerze, nie spodziewałam się, że tak szybko ci pójdzie.

– Powiesz chociaż jak mu na imię? – dopytywała się Kasia.

Elżbieta patrzyła zdumiona to na jedną, to na drugą.

– Czyje imię? Co wy bredzicie? Nie… niemożliwe… co wam do tych głupich głów przychodzi? Zakochałam się w miasteczku, bo jest przecudne, wy durne baby.

– Aaa – tym razem dwugłos obwieszczał rozczarowanie.

– Byłam zmęczona ośmiogodzinną jazdą autokarem, ale kiedy wysiadłam, wciągnęłam powietrze w płuca i rozejrzałam się, już byłam zakochana.

– Nie mówiłam? – Kasia tryumfująco spojrzała na Adelkę.

– To ja mówiłam – sprostowała Adelka.

– Niech ci będzie – uśmiechnięta Kasia skinęła głową. – Obie miałyśmy rację. Powiedz, które trasy zaliczyłaś? Co ci się najbardziej podobało?

Ela z zapałem rozpoczęła opowieść o cudach natury, które widziała, starając  się pomijać osobę Winicjusza. Zająknęła się przy tym kilkakrotnie, co – oczywiście – nie uszło uwagi interlokutorek.

– I co, tak zupełnie sama chodziłaś przez cały czas? – spojrzała podejrzliwie Kasia. – Nikogo nie poznałaś? Sama się włóczyłaś po górach? Nie wierzę ci. Coś ukrywasz.

– O, jaka ciekawa. Może sama, może nie – nagle rozjaśnione oczy Elżbiety ciepło spojrzały na przyjaciółki.

– Uuu – dwugłos wyrażał ciekawość najwyższego stopnia.

– Nie bądź żyła, powiedz coś więcej – prosiła Kasia.

– Skąd jest? Znamy go? – dopytywała się Adelka.

– Adelka, no co ty. Skąd miałybyśmy znać kogoś, kogo poznała na drugim końcu Polski, kiedy nas tam nie było? Nie bądź ciekawska, bo Elka nam niczego nie zdradzi ze strachu, że w sądzie powiemy, że to ona ma faceta i dlatego Mirek pije, i właśnie ona jest winna rozkładu małżeństwa – roześmiała się Kasia.

– Aleś wymyśliła, też coś. Ale właściwie… może i racja. Ja nie potrafię kłamać i zawsze wpadałam ilekroć zełgałam. Dlatego już dawno stwierdziłam, że to mi się po prostu nie opłaca – stwierdziła Adelka.

– Ja tak samo… – zaczęła Kasia.

– Przestaniecie? Zgłupiałyście  zupełnie.

– No nie wiem czy to my… – Kasia  zabrała ze stołu swoją filiżankę. – Wolę odsunąć, bo machniesz łapą i mi rozbijesz.

– No dobrze, pokażę wam zdjęcie ze spływu Dunajcem. Właściwie…  kilka spacerów zaliczyłam z Winicjuszem…

– Cooo? – dwugłos nie wiedział co  wyrażał.

– Z moim Winicjuszem?- starała się uściślić informację Adelka.

– Zaraz, jak to z twoim? – spojrzała badawczo Elżbieta. – Dlaczego tak powiedziałaś?

– No jasne, przecież miał jechać do Szczawnicy – uderzyła się otwartą dłonią w czoło. – Mówił Zenkowi. Pewnie, że to on – przyjrzała się fotografii i wzruszyła ramionami. – Skoro znam faceta sto lat, chyba mogę tak powiedzieć.

– Skąd go znasz tak długo? – zainteresowała się Kasia. – Przecież nie masz nawet siedemdziesiątki…

Elżbieta nie roześmiała się, wręcz przeciwnie, jej twarz wyrażała uczucia … no właśnie, jakie?

– Przecież ty go też znasz – dodała Adelka. – No, z drugiej strony, trudno to nazwać znajomością. Masz prawo nie pamiętać, kto cię dwa razy dźwigał z ziemi jak padłaś przed szpitalem i potem w środku, no, wtedy, kiedy Mirek zmiażdżył ci nogę…

W głowie pobladłej Eli zaczęły w piorunującym tempie przesuwać się obrazy, kojarzyć fakty, na które świadomość do tej pory nie zwracała uwagi… Myślała, ze zna go ze sklepu, z mijania się na ulicy czy w metrze, w końcu mieszkali niedaleko i  – jak się okazało – spotykali się nie jeden raz. Wydawał jej się podobny, tylko nie wiedziała do kogo….

Poczuła się oszukana i zdradzona. Zaufała mu, zwierzała się z myśli i pragnień, rozmawiała jak nigdy dotąd z żadnym mężczyzną, była – tak, musi przyznać – była szczęśliwa! A teraz okazuje się, że oszukał ją, wiedział o niej wszystko i nie zdradził się z tym! A srebrny mercedes? Też już kiedyś przejechał przez jej życie… Gdyby wiedziała, że on wie, nigdy w życiu nie nawiązywałaby z nim żadnych kontaktów, uciekłaby jak najdalej… W jednej chwili zmieniła się w dawną Elżbietę – ofiarę Mirka i całego świata, męczennicę własnej wyobraźni i obaw. Postanowiła, że nigdy w życiu nie spotka się więcej z Winicjuszem. Nie chce go znać!

30.01.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuPomimo że rozmowa między dziewczynami toczy się w ciężkim temacie
  – fajna jest ta ich przyjacielska bliskość. Rety jak ja dawno tak sobie
  nie pogadałam – jest za czym tęsknić.
  wszystkiego dobrego Aniu !

  urszula97 rok temuCofnęłam się kupę lat do tyłu,może nie do Szczawnicy a do Karpacza,pięknie.

• annazadroza rok temuUrszulo:-) Czasem drobiazg wystarcza, żeby odszukać w pamięci wspomnienia wydarzeń, o których całkiem zapomnieliśmy. A jeśli są miłe, to cieszę się, że wróciły:)))
• annazadroza rok temuKasiu:-) Cieszę się, że trafiłaś na te moje dyrdymałki i możemy sobie tu pogadać. Odzywaj się jak najczęściej:)))