Anna Pisze

Kasi zdawało się, że dopiero przymknęła oczy, a już ojciec stał jej nad głową kompletnie ubrany, podniósł żaluzję i wyglądał przez okno.

– O, zobacz, tego wróbelka już tu widziałem kilka razy – wskazał na szarą kulkę siedzącą na balustradzie balkonu. – Karmię je od kilku miesięcy i odganiam gołębie,one tym małym jeść nie dają. Gołębiom rzucam chleb  na podwórko z drugiego balkonu.

– Tato, teraz jesteś u mnie na Ursynowie, ja nie mam dwóch balkonów.

– Tak? – rozejrzał się zdziwiony. – No popatrz, a ja myślałem, że jestem u siebie.

– Jeśli jesteś u mnie to jakby u siebie, przecież jestem twoją córką – uśmiechnęła się do ojca.

– A jak się wyspałaś, córciu?

– Jako tako tatusiu.

Cóż miała odpowiedzieć? Że ani jednej nocy nie przespała odkąd ojciec był u niej? Musiała przecież przez cały czas mieć go na oku. Zawsze już tak było. Owszem, usypiał wieczorem, ale wkrótce się budził i chodził po mieszkaniu. Odkręcanie wody było normalką, próba wyjścia na zewnątrz także. Co chwilę sprawdzał czy drzwi wejściowe są zamknięte, wyciągał tysiąc razy portfel z marynarki i przeglądał jego zawartość. Zobaczył mrugające światełko w panelu za biurkiem i zaczął odsuwać meble, żeby się do niego dostać. Kiedy zmęczenie Kasię zmogło i przysypiała na chwilę, budził ją głos ojca dzwoniącego do znajomych z propozycją spotkania, bo przecież dawno się nie widzieli. Chwilami nie rozróżniał kiedy noc, kiedy dzień, nie wiedział jaka jest pora roku choć wyglądał przez okno, patrzył w telewizor i nie wiedział o czym mówią. Najgorsze było bezustanne zadawanie pytań, tych samych, w kółko tych samych, bez przerwy…

Tosia chciała wyjechać do domu, w końcu przecież należał jej się urlop. Nie było innego sposobu niż znalezienie ojcu na miesiąc jakiegoś bezpiecznego, sympatycznego miejsca z dobrą opieką.  Kasia ściągnęła informacje z internetu, także z książki telefonicznej wzięła kilka numerów. Dzwoniła, pytała  – nie podobał jej się albo głos osoby udzielającej informacji, albo ton wypowiedzi, albo sama informacja. Coraz czarniejsze myśli wypełniały jej głowę. Co ona zrobi? Nie ma tyle urlopu, żeby zapewnić ojcu opiekę. Wykorzystała już ponad połowę na chodzenie z nim do lekarza, na zajmowanie się nim podczas nieobecności Tosi. Marek mówił, że nie ma czasu, bo praca i dzieci i tyle. Kasia musiała, nie miała wyjścia i czuła potworne zmęczenie jak wtedy, kiedy chłopcy byli mali i została z nimi sama. Tylko… wówczas miała o dwadzieścia lat mniej. Wystarczała piętnastominutowa drzemka, żeby mogła dalej sprawnie funkcjonować. Teraz – niestety – bolały stawy i kręgosłup, odzywało się serce wołając o odpoczynek i zwolnienie tempa. A jakże zwolnić tempo, kiedy w pracy niepewność co do dalszych losów, Mikołaj ma własne pracowe przeżycia, a przecież i jego też pragnęłaby wysłuchać i wesprzeć. Łukasz z Agnieszką myślą o malutkiej istotce mającej niebawem pojawić się w rodzinie i zaczynają zdawać sobie sprawę z odpowiedzialności oraz kosztów. Im też chciałaby poświęcić trochę czasu, a potem – oczywiście – wnuczce. No i jeszcze w tym wszystkim ojciec, którego nie można  zostawić na chwilę samego, żeby wyjść do sklepu. Ledwo z psem wyskakiwała na trawnik przykazując tacie, żeby stał w oknie i do nich machał.

Pomogła Kasi Mariolka, która kiedyś pracowała w domu opieki z oddziałem dla chorych na Alzheimera. Odnowiła kontakt i podała koleżance namiar. Kasia zadzwoniła bez przekonania, lecz mile zdziwiona wysłuchała informacji udzielanej przez osobę – sądząc po głosie – młodą, ale mówiącą o chorych ze znajomością problemu oraz, co ważniejsze, ciepło. Zadawała pytania, na które uzyskiwała zadawalające odpowiedzi. Dzwoniła kilkakrotnie i umówiła się z szefem na spotkanie, na które pojechali razem z Markiem.

Dom stał na dużym ogrodzonym terenie. Kasia pomyślała, że marzyła o takim kiedyś, gdy dzieci były małe, żeby mogły rosnąć i wychowywać się w odpowiednich warunkach. Obok sporej budy na bardzo długim łańcuchu machał puszystą kitą duży biały pies przypominający owczarka podhalańskiego. Kasia zauważyła, że ma wiaderko z wodą do picia, w budzie miskę z suchą karmą, zaś wokół kilka zabawek. Złapał czerwoną piłeczkę i podrzucał jak Dżemcio kiedy zapraszał do zabawy. W drugim końcu ogrodu pasła się koza. Miała brązową sierść,  czarną „twarz”, czarny pas na całym grzbiecie i czarny, krótki śmieszny ogonek. Na głowie sterczały różki. Była śliczna. Chętnie podeszła się przywitać i nadstawiała kark do głaskania.

Do domu weszli po schodkach przez małą werandę wykończoną białą kamienną balustradą. W środku zwracał natychmiast uwagę olbrzymi salon, czy jak tam nazwać można owo pomieszczenie, przez które przechodziło się na drugą werandę po przeciwnej stronie domu, ocienioną dużym dachem krytym słomą, co sprawiało, że wcale nie czuło się upału lecz miły chłód.

Na widok pensjonariuszy siedzących w salonie i na werandzie Kasi ścisnęło się serce. Starała się nie zwracać uwagi na wpatrzone w nią oczy. Ledwo wydusiła „dzień dobry” i przeszli do pokoju na piętrze. Z okna był uroczy widok na spokojną taflę wody za płotem oraz rosnące wokół sosny i akacje.

Okazało się, że w sierpniu znajdzie się dla ojca miejsce. Omówiono szczegóły. Potem przy każdej okazji Kasia tłumaczyła tacie, że pojedzie do sanatorium na turnus rehabilitacyjny.

– Córciu, ja bym nigdzie nie chciał jechać. Najlepiej się czuję w domu – odpowiadał.

– Tato, wiesz przecież, że nie możesz być sam.

To akurat zapamiętał, lecz przyjmował do wiadomości, że ze względu na chore serce. W końcu przeszedł cztery zawały. Innego powodu do siebie nie dopuszczał.

– No to ja sobie posiedzę w domu, poczekam aż przyjdziesz.

– Tatusiu, ja muszę chodzić do pracy, nie mam wyjścia. Kamil też, podpisał umowę na trzy miesiące – tłumaczyła. – Tam gdzie pojedziesz jest pięknie, będziesz miał opiekę, świeże powietrze, odpoczniesz.

– Ale ja wcale nie jestem zmęczony. Poza tym najlepiej mi w domu.

– Tatusiu, miesiąc szybko minie, zobaczysz. Zresztą pokażę ci zdjęcia tego ośrodka jak przyjedziesz do mnie. Na monitorze będzie dobrze widać. Wpadnę po ciebie w piątek po pracy ponieważ Tosia musi jechać do domu pozałatwiać swoje sprawy.

Oczywiście po chwili niczego nie pamiętał. Przywiozła go do siebie i pokazała zdjęcia.

– Ładny dom – przyznał.

-Tam właśnie pojedziesz  na wczasy.

– Ale ja się nigdzie nie wybieram – stwierdził.

Kasia nie dawała za wygraną, tłumaczyła, prosiła, przekonywała.

– Porozmawiamy później – kwitował, albo: – zobaczymy.

Wreszcie nadszedł dzień zawiezienia ojca do ośrodka. Kasia od tygodnia nie mogła spać, przeżywała koszmary na jawie i we śnie. Rozmyślała co będzie jeśli ojciec nie wsiądzie do samochodu, nie będzie chciał zostać. We śnie widziała go biegnącego za autem z wyciągniętymi rękami…

– Nigdzie nie jadę – oświadczył.

– Tato posłuchaj – rozpoczęła Kasia przemowę. – Tysiąc razy ci mówiłam, że Tosia idzie na urlop i wyjeżdża do sanatorium. Opłaciła pobyt, musi jechać. Marek nie ma urlopu, ja już zresztą też, a ty musisz być pod stałą opieką, lekarz nie pozwolił ci być samemu. Odpoczniesz od nas, my też odpoczniemy. Tato, ja jestem tak potwornie zmęczona i już nie mam siły – zarzuciła mu ręce na szyję i położyła głowę na ramieniu.

Przytulił córkę i poklepał po plecach.

– No i co ja mam zrobić córciu? Muszę się zgodzić – powiedział.

– To tylko miesiąc – uspokajała. – Szybko zleci, zobaczysz. Marek będzie do ciebie wpadał w tygodniu, ja w weekend.

Ciężka to była chwila dla Kasi. Trzęsła się cała w środku. Tylko dzięki tabletkom uspokajającym, które przyjmowała od kilku dni, na zewnątrz  nie było widać dygotu. A i tak trzymała się resztką sił. Udało się, bo na pierwszy rzut oka wyglądała jak uosobienie spokoju i radości.

Przyjechali, wysiedli, załatwili formalności i … ojciec chciał wracać. Znów tłumaczenie od początku i tak w kółko… Pojawiły się opiekunka z pielęgniarką, młode, ładne dziewczyny. Zajęły uwagę taty na tyle, że udało się odjechać.

– Synku, ja się tak okropnie czuję – mówiła Kamilowi ze łzami w oczach gdy wieczorem usiedli przy kuchennym stole. – Wiem, że to dla jego bezpieczeństwa, że nie ma innego wyjścia, że tylko na miesiąc, ale mimo wszystko mam moralnego kaca.

– Nie przesadzaj mamo – odpowiedział Kamil. – Dziadek i tak nic nie pamięta. Nawet jak jest w swoim domu to chce iść do siebie. Nie możemy mu w inny sposób zapewnić opieki pod nieobecność Tosi.

Zadzwonił telefon.

– Wiesz, mam cały czas wrażenie, że pozbyliśmy się ojca i gryzą mnie wyrzuty sumienia – odezwał się Marek.

– Ja mam takie same odczucia – westchnęła Kasia. – Ale to przecież tylko miesiąc. On jest jakby na wakacjach. Dzieciom też nie zawsze podoba się wyjazd na kolonie, ale nie ma rady – tu powtórzyła argumenty Kamila.

Marek wyraźnie potrzebował wsparcia siostry.

– Pojadę do niego pojutrze w ciągu dnia i sprawdzę jak ich tam traktują.

Kasia z Mikołajem pojechali do taty w niedzielę. Przez cały tydzień panowały prawie czterdziestostopniowe upały. W mieście ciężko się oddychało rozgrzanym powietrzem. A u taty było miło i świeżo.

– Witaj córciu – przywitał córkę, poznał ją. – Ale niespodzianka. Ja się wybierałem do domu a to wy przyjechaliście do mnie i muszę zostać.

– Cześć tato. Przywieźliśmy trochę rzeczy, żeby ci niczego nie brakowało.

Wyglądał dobrze, jak zresztą zawsze. Fizycznie trzymał się świetnie, nikt nie powiedziałby na pierwszy rzut oka, że ma zdrowotne problemy. Ożywił się na widok gości, z Mikołajem rozmawiał na swoje zawodowe tematy, wspominał pracę – ten rozdział życia dobrze pamiętał. Głos stawał się prawie normalny, jak przed chorobą, mówił sensownie, umykały mu jedynie nazwiska osób występujących w opowiadaniu, ale to przecież zdarza się nagminnie wszystkim. Przyjął do wiadomości, że jest w sanatorium. Podobało mu się miejsce i obsługa. Stwierdził nawet, że kiedy on wyjedzie po skończonym turnusie, Marek mógłby z dziećmi przyjechać na jego miejsce.

Miesiąc szybko minął, Tosia wróciła z urlopu, Kasia z Markiem przywieźli tatę do domu. Niestety, było coraz gorzej. Podjęli decyzję o odwiezieniu taty do ośrodka. Tak było bezpieczniej. Mimo wszystko Kasia czuła się podle i nie mogła sobie znaleźć miejsca.

20.02.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuKropka w kropkę, słowo po słowie przechodziliśmy to samo tylko
  rodzinna zależność była inna, bo chodziło o mojego teścia.
  Aż dziwne że uczucia, myśli a więc i wypowiadane zdania są prawie
  identyczne. Ta powtarzalność aż zastanawia…
  U mnie takie piękne słońce.
  Życzę Ci słonecznych myśli Aniu i uściski 🙂
• annazadroza rok temuKasiu:-) Dzięki:) Tobie też duuużo słoneczka i na zewnątrz i w duszy:) U nas dziś było i pięknie świeciło.
  Może zbieżność myśli i odczuć przypomina, że ludzie mają ze sobą wiele wspólnego, tylko niektórzy się pogubili? Mnie przyszło po raz drugi zmierzyć się ze światem paranoi istniejącym w umyśle opanowanym przez okropne choróbsko. Widocznie nie odpracowałam lekcji do końca i tak musi być. Może mam się nauczyć cieszyć życiem pomimo wszystko? Serdeczności moc:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl rok temuA ja mam Aniu wrażenie, że tu nie chodzi o nieodpracowaną lekcję, tylko
  pewni ludzie dźwigają więcej, bo inni tyle by nie ponieśli. Więc niektórzy
  muszą być takimi ,,siłaczami,, ponad własne siły i….są .
  serdeczności i dobrej nocki 🙂
• kobietawbarwachjesieni rok temuI co tu powiedzieć. Ściskam Cię mocno.
• annazadroza rok temuKasiu:-) Podobno dostajemy tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Chwilami w to wątpię, ale kiedy myślami cofnę się w przeszłość, widzę wyraźnie, że to prawda. Coś, co w teraźniejszości wydaje się niemożliwe, staje się z perspektywy czasu drobiazgiem. Może dlatego, że idziemy dalej. I tak jak w szkole – co na początku podstawówki było zmorą największą (dla mnie matematyka), w klasie maturalnej stawało się drobnostką.
  Dodam, że po maturze zeszyty do matmy zostały spalone, żeby więcej na nie nawet nie spojrzeć:) Uściski serdeczne:)))
• annazadroza rok temuMaryniu:-) Ja Ciebie też, mooocno baaardzo:)))

Lipiec był upalny. Taki prawdziwy upał jest cudowny w czasie wakacji poza miastem, w murach raczej trudno się go znosi. Ale trzeba, kiedy się jest kobietą pracującą – nie ma na to rady. Kasia wlała mineralną wodę do szklanki, wrzuciła kostki lodu, dodała plasterek cytryny i podała Adelce. Drugą zatrzymała dla siebie, trzecia czekała na Elkę.

– Wiecie co chciałam wam powiedzieć? – wyrzuciła z siebie zdyszana Elżbieta po wejściu do mieszkania Kasi nie zwracając uwagi na witające ją psy, usiłując przekrzyczeć ich szczekanie. Czworonogi nie przyzwyczajone do podobnego traktowania przez ciotkę przyglądały jej się ze zdziwieniem milknąc po kolei. W nagłej ciszy głos Eli zabrzmiał donośnie.

– No więc wiecie co chciałam powiedzieć?

– A niby skąd? Jasnowidzem nie jestem – wzruszyła ramionami Adelka.

– A w ogóle to musisz się tak drzeć? Psy ogłuchną. – dodała Kasia.

Elżbieta spojrzała na przyjaciółki jakby je zobaczyła po raz pierwszy w życiu albo jak na stwory z innej planety.

– No, skoro sobie ze mnie żarty stroicie to wam nie powiem.

– Ależ powiesz, powiesz – Kasia chwyciła ją za rękę i wciągnęła do pokoju. – Tylko najpierw usiądziesz jak człowiek i zaczniesz opowiadać wszystko po kolei.

– Jak: wszystko?

– No, po kolei.

– Ale co?

– A po co tu przyszłaś?

– Żeby powiedzieć, że Mirek się do mnie odezwał.

– No to mów.

– No to powiedziałam.

– Co?

– Że Mirek się do mnie odezwał.

– Jak to: się odezwał?

– Zwyczajnie.

– Nie wiem co to znaczy w jego wykonaniu zwyczajnie. Możesz jaśniej?

– Że jeśli sobie wyobrażam, że on będzie w sądzie prał publicznie moje brudy, to się grubo mylę.

– Co? On? Twoje?

– No właśnie.

– I to jest zwyczajne odezwanie się?

– Zwrócił się bezpośrednio do mnie. Do tej pory od kilku lat jak czegoś chciał, to albo mówił ogólnie albo do chłopców tak, żebym ja słyszała. Bezpośrednio to mnie tylko wyzywał i mówił co mi zrobi…

– I co, ty się z tego cieszysz? Może jeszcze rzuciłaś mu się z radości na szyję, bo cię wreszcie zauważył? – dla Adelki reakcja Elżbiety była co najmniej dziwna.

– Nie, ale…

– Cicho bądźcie – huknęła Kasia. – To jest ważny sygnał. Dostał pewnie wezwanie z sądu i zaczął myśleć.

– Właśnie. Przecież mówię.

– Na razie nie mówisz tylko coś bełkoczesz i musimy się same domyślać o co chodzi – skwitowała Kasia.

– No to kiedy będzie rozprawa? – Adelka poczuła ukłucie gdzieś w okolicach żołądka.

– Zobacz, tu jest napisane – pokazała wezwanie.

– I bardzo dobrze. Nareszcie – orzekła Kasia przyjrzawszy się kartce.

– Boję się – przyznała Ela.

– Czego? – uśmiechnęła się Kasia jako doświadczona rozwódka. – Bać mogłaś się przedtem, teraz nie musisz. On już ci nic nie zrobi. Teraz sam zacznie się bać, że ty się nie boisz. Nagle do niego dotarło, że inni ludzie wiedzą co robi, że nie może się już bezkarnie nad tobą znęcać w czterech ścianach, bo jego zachowanie przestało być tajemnicą. Przerwanie milczenia jest pierwszym krokiem do wolności. O jak ja to mądrze powiedziałam – zdziwiła się.

– Tylko nie wpadnij w samouwielbienie – ściągnęła ją Adelka z wyżyn filozofii na ziemski padół. – Lepiej sobie przypomnij o co ciebie pytali i czego od ciebie chcieli na pierwszej sprawie. Trzeba Elkę odpowiednio przygotować. Gotowa jeszcze powiedzieć, że skoro po latach odezwał się do niej, to ona mu wszystko daruje i kocha go dalej.

– No nie, to już przesada – skrzywiła się Elżbieta. – Jesteście po prostu paskudne małpy.

– My? – niewinnie spojrzała Kasia. – Przecież my musimy myśleć za ciebie skoro sama nie potrafisz. Prawda Adelciu?

– Święta prawda – skinęła głową zapytana. – Ona zupełnie nie potrafi myśleć. W przeciwnym wypadku odpowiedziałaby na któryś kolejny telefon pewnego przystojnego pana zanim on z rozpaczy zrobi sobie krzywdę.

– Wreszcie kultura i dobre wychowanie tego wymagają, ale ona widocznie tak przesiąkła manierami Mirka, że ona z tym jest na bakier – dodała Kasia.

– Jaką krzywdę, co wy bredzicie?

– Nie wiem jaką, ale pewnie taką jaka wynika z nadużywania telefonu komórkowego – wyjaśniła Adelka. – Sama słyszałam wczoraj ile razy nagrywał ci się na pocztę głosową. Wiesz co? Ty chyba głupia jesteś.

– Chyba. Mirek mi to od lat powtarza.

– Nie wytrzymam, zaraz ją czymś zdzielę… A Mirka widziałam niedawno, stał przed klatką, chwiał się i wzrokiem szukał rozumu.

– Spokój baby! O matko, jak ja was kocham! Co ja bym bez was zrobiła? – objęła przyjaciółki Kasia.

– A tobie co znowu? Czy was obie pogięło? – Ela wreszcie parsknęła śmiechem i po chwili wszystkie trzy zaśmiewały się do łez.

– No dobrze, to teraz poważnie – Kasia spojrzała Eli w oczy. – Musisz być przygotowana na pytania o bardzo intymne sfery życia małżeńskiego.

– Ja już nie pamiętam co to znaczy – przerwała Elka. – I co powiem?

– Tylko prawdę. Nie ukrywaj niczego bo potem ci się pomiesza i pomyślą, że kręcisz. Odpowiadaj szczerze, nie musisz Mirka oczerniać, wystarczy, że podasz fakty z odrobiną własnej interpretacji. Czyli po prostu mów co czułaś kiedy się zdarzyło to czy tamto…

– Ty jesteś w porządku – dodała Adelka. – Zajmowałaś się dziećmi, ich wykształceniem, jedzeniem i odzieniem co jego nie interesowało. Zupełnie! Na dodatek nie zdradzałaś go. On zaś wprost przeciwnie.

– A ty mnie teraz chcesz namówić do zdrady? Przed rozwodem? – wtrąciła Ela.

– Kulturalna rozmowa przez telefon to nie zdrada – odpowiedziała Adelka.

– Adelciu, rozmowa nie, ale skąd możesz wiedzieć co jej chodzi po głowie? – uśmiechnęła się Kasia.

– Znowu bredzicie. A ja nie chcę mieć niczego na sumieniu, muszę wszystko sobie poukładać na nowo. Jeśli coś ma się stać to się stanie – powiedziała w zamyśleniu Elżbieta.

Nadszedł wreszcie dzień rozprawy. Pani sędzia próbowała, zgodnie z obowiązkiem, pojednać małżonków.

– Proszę spojrzeć jaką ma pan piękną żonę – powiedziała do Mirka.

Elżbiecie serce przestało bić na moment ze strachu, że nie dadzą jej rozwodu. Wyglądała istotnie niezwykle korzystnie w kremowej bluzce i szarozielonym kostiumie, z włosami na tyle długimi, iż dały się upiąć w elegancki koczek. Poprzedniego dnia Kasia położyła jej farbę więc kolor był świeży, dodający twarzy blasku. Ogromne oczy Elżbiety po nieprzespanej ze zdenerwowania nocy stały się jeszcze większe. Właściwie to wychodziły przed Elkę, wysuwały się na pierwszy plan te Elcyne oczy przepełnione uczuciem. Zwężały się z bólu gdy ich właścicielka odpowiadała na intymne pytania sędzi, rozbłyskiwały miłością na wzmiankę o dzieciach, a rozszerzały się strachem albo spoglądały z wyraźnym obrzydzeniem w stronę Mirka podczas wypowiadanych przez męża kłamstw. Tak naprawdę na rozprawę mogły przyjść same oczy, usta nie były potrzebne. Pani sędzia po latach praktyki potrafiła odróżnić prawdę od fałszu i wyrobiła sobie szybko własne zdanie na temat opowiadań Mirka jakim to jest wzorowym mężem i ojcem.

Termin drugiej sprawy wyznaczono wyjątkowo szybko. Poza Adelką i Kasią Elżbieta zgłosiła na świadka koleżankę męża z pracy, która znała mnóstwo szczegółów z jego życia. Tego się nie spodziewał. Zobaczywszy ją na korytarzu ponurego budynku sądu najwyraźniej stracił pewność siebie. Wszystko potoczyło się w błyskawicznym tempie. Świadków wezwano na salę rozpraw tylko po to, by oznajmić, iż pozwany zgadza się na rozwód z własnej winy.

Było po wszystkim. Małżeństwo zawarte dawno, dawno temu przestało istnieć. Faktycznie i na papierze. Tylko… co będzie jutro? Jak będzie wyglądało życie z konieczności pod jednym dachem? Elżbieta nadrabiała miną. Z jednej strony była zadowolona  z wyroku, nie wyobrażała sobie, że mógłby być inny. Z drugiej jednak – czuła się jak bezdomny pies, jak przedmiot wyrzucony na śmietnik, zużyty, nikomu niepotrzebny. Cóż, przyjdzie jej od początku układać życie, zaczynać wszystko od nowa. Pomyślała, że nie chce się z nikim więcej wiązać, pozostanie w samotności będzie prostszym i lepszym sposobem na życie. Ma przecież chłopców, musi coś zrobić aby odnaleźli drogę do siebie, aby wreszcie zaprzyjaźnili się jak prawdziwi bracia. Wprawdzie nieraz jej się pojawiają przed oczami obrazy z majowych wypraw pienińskimi szlakami ale, cóż, zwalczy w sobie wszystkie głupie myśli i koniec.

Nie było to wcale takie proste jak sobie wmawiała. W najmniej odpowiednim momencie przypominały jej się słowa Winicjusza, jak choćby wypowiedziane wtedy, gdy natknęła się na niego niespodziewanie i na jego słowa odpowiedziała zarzutem, że ją oszukał, ukrył fakt, iż tyle wie o jej życiu, a ona nie może być z kimś, kto ją oszukał.

– Ja cię nie oszukałem – odpowiedział wtedy. – Zaczęło mi na tobie cholernie zależeć. Chciałem, żebyś mnie poznała i polubiła. Mnie jako człowieka. Nie ukrywałem niczego przed tobą celowo. Tak wyszło przypadkiem, rozumiesz? Problem tkwi w tobie, w twoim podejściu do świata. Nauczyłaś się być ofiarą, cierpiętnicą i nie chcesz wrócić do normalności, w której bierzesz odpowiedzialność za siebie i swoje życie. I w której przestajesz wszystkie winy zrzucać na męża. Bo wbrew rozsądkowi jest ci z tym wygodnie. On jest sukinsynem – ty ofiarą. Jest ci z tym dobrze bo możesz do woli cierpieć, a świat powinien ci współczuć…

Bardzo wtedy przeżyła jego słowa, obraziła się… no właśnie, obraziła się jak mała dziewczynka.  Teraz wie, że miał rację. I teraz bierze odpowiedzialność za siebie. Od teraz  nie ma już męża, formalnie.

16.02.2018

Kasia pracowała w ośrodku kultury, a konkretnie w  bibliotece. Kochała książki od zawsze, mama z tatą potrafili jej i Markowi zaszczepić tę miłość, od najmłodszych lat obdarowując dzieci książkami. Dla Kasi nie było wspanialszego prezentu na świecie niż nowa książka. Koleżanki ze szkoły wydawały kieszonkowe na łakocie, potem ciuszki, kosmetyki. Kasia ciułała każdy grosz na upragnione czytadła. Po studiach miała kilka możliwości pracy do wyboru. Bez namysłu zdecydowała się na bibliotekę. Lubiła swoją pracę, między regałami z książkami czuła się jak we własnym  domu. Zresztą  jak się można czuć po dwudziestu siedmiu latach spędzonych  w jednym miejscu?  Niestety, odkąd została kierowniczką większość czasu i energii  musiała zużywać na różne dodatkowe atrakcje zamiast na kontakty z książkami i czytelnikami, ponieważ była to biblioteka zakładowa, a więc podporządkowana szefom firmy. Kierowniczką być nie chciała, nigdy nie czuła potrzeby władzy, chęci rządzenia innymi, chciała po prostu spokojnie pracować. Okazało się jednak, że albo zgodzi się na propozycję, albo nie ma dla niej miejsca. I cóż mogła na to powiedzieć mając dwoje uczących się dzieci i żadnego innego źródła utrzymania? Od tego czasu żyła w bezustannym stresie, bo właśnie wtedy różne osoby zaczęły się interesować biblioteką głównie z chęci pozbycia się jej w celach różnych, między innymi przerobienia pomieszczeń zajmowanych przez książki na knajpę. Albo burdel – ponuro dodawała w myślach.

Bezsilna, bezradna usiadła wśród książek na podłodze.  Po raz pierwszy  pomyślała, że nie chce już tu być. „Tu” w znaczeniu firmy, bałaganu decyzyjnego, bezustannych zmian i pomysłów rodem z kosmosu zmieniających się co chwilę miłościwie panujących przełożonych… Oni zaś zmieniali się i stawali przed sądem często za to, o co oskarżali podwładnych… Kasia chciała tylko jednego: móc normalnie pracować, czyli wykonywać swoje obowiązki polegające na świadczeniu usług dla ludzi. Wszak biblioteka to miejsce, w którym zgromadzone są zasoby ludzkiej myśli w celu udostępniania ich innym. Niestety, ostatnimi czasy, a szczególnie przez ostatni rok, właściwie skupiać się trzeba było głównie na walce o przetrwanie, walce z kolejnymi planami unicestwienia placówki. Miała wrażenie, że niektórzy nie widzą różnicy między  papierem toaletowym  a  zadrukowanym. Przetrzymała kilkumiesięczną inwentaryzację olbrzymiego księgozbioru, kolejna reorganizacja usunęła z firmy nawet słowo „kultura”, zmieniła się znów przynależność  i podległość służbowa. Na dzień dzisiejszy na dobrą sprawę nie wiedziała czy pracuje, nie widziała na oczy nowego zwierzchnika, czy raczej zwierzchniczki – co też napełniało ją obawą, bo wolała pracować z mężczyznami. Zbyt dużo przeszła  przez koleżanki, które stając się jej podwładnymi nie mogły sobie dać rady z własną urażoną ambicją.  Kiedy odeszły z pracy, Kasia odetchnęła, zaczęła spełniać plany i marzenia, miała pomysły na rozwinięcie działalności. Niestety.  Zaczęły się znów przepychanki polityczne, personalne zmiany, reorganizacje biur i od początku to samo.  Rok chodzenia po linie nad przepaścią wykończy każdego, a co dopiero mówić o wrażliwej Kasi,  pozbawionej odporności  na stresy, potrzebującej  do życia spokoju i poczucia bezpieczeństwa. Akurat tego miała najmniej. Tak więc siedziała na podłodze, patrzyła tępo na pełne regały uświadamiając sobie, że kocha to miejsce, te podarte, zaczytane, nieraz rozsypujące się książki, ale nie ma siły na dalsze życie w takich warunkach. Gdyby już miała prawa emerytalne! Ale – oczywiście z jej szczęściem – musi pracować do sześćdziesiątki a kto wie, czy nie dłużej. Któż to wytrzyma, kto dożyje?  Czyżby obecnym  rządzicielom chodziło o to, by jak najmniej osób doczekało  emerytury? Jaka oszczędność… Coraz czarniejsza  wizja przyszłości przewijała się jej przed oczami. Utrata pracy albo załamanie nerwowe z powodu długotrwałego napięcia,  konieczność opieki nad ojcem i niemożność zapanowania nad nim, Kamil szukający bezskutecznie zatrudnienia, bez środków na opłacenie rachunków, eksmisja na bruk, wreszcie samobójstwo poprzedzone uśpieniem psa i kotki, żeby się nikt nad nimi nie znęcał… Oto obecna rzeczywistość. Kasia pogrążyła się w rozpamiętywaniu stworzonego przez wyobraźnię koszmaru i nie słyszała wołania Mariolki, z którą pracowała od dwóch lat.  Przecież ona nie nadaje się do takiego życia. Nie ma już świata, w którym się urodziła i wychowała, straciły wagę wartości, w jakich wzrosła, przyszło jej się wstydzić polskiego kołtuństwa, ciemnoty i zacofania. To, co mówiła w liceum polonistka o” miernocie i szarzyźnie” stało się rzeczywistością. Tak samo – niestety – opowiadania dziadków o życiu w okresie międzywojennym, o biedzie i nędzy, które ona znała jedynie z literatury, a które teraz wróciły, jakby wstały z grobów, żeby zabrać ze sobą jak najwięcej ofiar…

Poderwała się na dźwięk telefonu. Szukała przez chwilę komórki, zostawionej między półkami. To Mikołaj. Jakie szczęście, że wyrwał ją ze szponów czarnych myśli.

– Cześć kotku – usłyszała kochany głos. – Bardzo jesteś zajęta?

– Dobrze, że zadzwoniłeś, bo już mi się wyć chciało z tego wszystkiego!

– A co się znowu stało?

– Przyszła jakaś baba z facetem i zaczęli wymierzać ściany w bibliotece. Kiedy spytałam o co chodzi, stwierdzili, że mają takie polecenie swoich przełożonych, bo będzie przebudowa pomieszczeń. No to spytałam, czy ich przełożeni rozmawiali w tej sprawie z moimi przełożonymi, ale oni stwierdzili, że ich to nie obchodzi. Myślałam, że mnie nagła krew zaleje. Ciśnienie mi skoczyło chyba powyżej jakiejkolwiek skali.

– Kochanie, przestań się przejmować takimi rzeczami. Przecież nie zlikwidują biblioteki, bo to już ostatnia w firmie i za bardzo ludziom jest potrzebna.

– Chyba zgłupiałeś! – Kasia była wzburzona do granic wytrzymałości. – Co kogo obchodzą ludzie?! Nie zauważyłeś, że zwykły człowiek teraz nikogo nie obchodzi? Po co ma czytać, po co ma się leczyć, po co możnym tego świata ma zawracać cztery litery? Lepiej niech szybko umiera po przejściu na emeryturę, żeby nie trzeba było mu płacić.  . Albo jeszcze lepiej – zanim doczeka tej cholernej emerytury, za którą i tak nie wyżyje. Może mu nawet nie starczyć na sznurek, żeby się powiesić!

– Ojej, widzę, że z tobą całkiem niedobrze.  Przyjadę po ciebie po pracy, poczekaj na mnie, dobrze?

– Poczekam – cicho powiedziała. – Dzięki, że wpadłeś na taki pomysł.

– No co ty, a po co mnie masz?

Ukochany potrafił sprawić, że myśli Kasi zmieniły kierunek. Rozmawiali o planowanym wyjeździe do Szczawnicy.

Jednak po dotarciu do domu znów zaczęła myśleć o problemach. Taką miała już konstrukcją psychiczną, przeżywała w zwielokrotniony sposób każda sprawę. Teraz też  rozmyślała.

Jak ja sobie z tym wszystkim poradzę? Czy to nie za dużo na mnie jedną? Ale z drugiej strony – po co marudzę, co to pomoże? Marudzę, bo tata chory, bo w pracy same problemy, bo kasy brak i dzieciom nie mogę pomóc, bo menopauza i dolegliwości związane z wiekiem….Ale na plus przecież też coś jest: Tosia opiekuje się tatą (jeszcze, bo nie wiadomo ile wytrzyma), Kamil pracuje, na razie na trzy miesiące, ale pracuje, przyzwyczaił się do porannego wstawania, treningami wypełnia czas i odreagowuje stres, uspokoił się już po rozstaniu z dziewczyną. Ciekawe kiedy będzie następna oficjalna, bo cały tłumek zawsze się kręci w pobliżu mego pięknego chłopaka …  Poza tym Łukasz się ożenił i zostanie tatusiem! No i Mikołaj chyba mnie jednak trochę kocha mimo wszystko…

Tosia zadzwoniła, ze ojciec był dziś wyjątkowo trudny w prowadzeniu. W końcu z wielkim wysiłkiem udało jej się opanować sytuację i usnął.

Kasi puściły nerwy i rozryczała się. Kamil wrócił już do domu, przyszedł matkę pocieszyć.

– Czym się denerwujesz ? – spytał spokojnie.

– Że zostanę bez pracy – chlipała.

– Mikołaj cię utrzyma, czym się martwisz – zmrużył oko. – Dużo nie jesz, ciągle mówisz, że się odchudzasz.

– A nasze mieszkanko? Z czego zapłacę czynsz i inne świadczenia? Kocham je, chciałabym  wykupić, żeby było nasze na zawsze…

– Ja zapłacę, pracuję na razie…

– Ale potem?

– Potem też znajdę pracę i też będę pracował. Mamo, nie jestem już małym dzieckiem.

– Mój malutki syneczek – rozchlipała się jeszcze bardziej.

– Mamcia, no i co z tobą? – przytulił Kasię. – Znowu ryczysz?

– Bo przedtem z żalu a teraz z rozczulenia.

Zadzwonił telefon. Kamil odebrał.

– Cześć bracie. Pogadaj z naszą mamą, tylko ty ją rozśmieszasz, przy mnie ciągle ryczy a ja muszę lecieć, bo mam randkę.

13.02.2018