Anna Pisze

W najgorszych chwilach zwątpienia Elżbieta nie przypuszczała, że stanie się jej udziałem życie w świecie rodem z powieści Franza Kafki. Można mieć różne poglądy. Można mieć inne podejście do rozwiązywania problemów. Zgoda. Wszystko jest w porządku jeśli ma się na myśli wyższe dobro, cel nadrzędny. W przypadku szkoły chodzi przecież o dzieci, o młodzież, a konkretnie o zrealizowanie programu dydaktycznego, ponadto przygotowanie młodych do życia i pracy wśród ludzi, ukształtowanie postawy otwartej na dobro, tolerancję i szacunek dla innych. Przy czym inność to i choroba, i poglądy polityczne, i kolor skóry czyli wszystko, co różni nas od reszty świata. Ale ten świat jest nami a my tym światem. Jedynie w taki sposób można rozumieć sens istnienia. Dla Eli było niedopuszczalne podejście typu: tylko ja mam rację, a reszta jest hołotą do wyeliminowania. Nie przypuszczała jednak, że ona sama stanie się ofiarą nieracjonalnych poglądów rodem z ciemnogrodu.  Przez ponad dwadzieścia lat oddawała się pracy z wielkim sercem, wyprostowała drogę życiową wielu dzieciom nawet z patologicznych rodzin, odnajdując w nich zdolności na przykład plastyczne czy organizacyjne, stwarzając tym dzieciakom możliwość nowego spojrzenia na siebie, na środowisko, dając siłę do wyjścia z niego i pójścia do przodu bez obciążeń. Wielką radością były dla niej odwiedziny dorosłych już uczniów. Przychodzili pogawędzić, pochwalić się zdobytym dyplomem, zmianą stanu cywilnego, nowo narodzonym dzieckiem. Często na ulicy zaczepiali ją rodzice dzieci, których była wychowawczynią albo uczyła przez wiele lat pracy, aby porozmawiać czy podziękować. Lubili ją, co dawali odczuć także na zebraniach. Szkoła była tuż obok bloku, w którym mieszkała kiedyś  z rodzicami. Teraz, gdy mieszkanie zajmował Rafał, często po lekcjach szła do syna. Była emocjonalnie związana z tamtą okolicą, z ludźmi, ze szkołą.

Niestety, przyszedł czas gdy Elżbieta stała u drzwi swojej szkoły, do której woźna jej nie wpuściła na polecenie nowej dyrektorki.

Cała afera rozpoczęła się w czasie wakacji. Koleżanka piastująca przez wiele lat stanowisko dyrektora przeszła na emeryturę. Odeszła żegnana z żalem przez grono pedagogiczne, rodziców i dzieci. Dotąd szkoła była przyjaznym miejscem dla uczniów, miejscem, w którym nauczyciele uczyli, pomagali, wspomagali, współpracowali, współtworzyli. Zwalniane stanowisko objąć miała dotychczasowa wicedyrektorka, oddana szkole tak samo jak świeżo upieczona emerytka.  Niestety, w związku z nowymi wiatrami wiejącymi w kraju, niespodziewanie przywieziono w teczce nową dyrektorkę nie licząc się z nikim i z niczym, a już najmniej z dobrem najmłodszego pokolenia.

Do pierwszego starcia między nauczycielką plastyki a nową szefową, ochrzczoną zaraz na wstępie mianem Larwy, doszło już przy robieniu dekoracji na rozpoczęcie roku szkolnego. Larwa próbowała narzucić swój punkt widzenia Elżbiecie. Ona zaś pozwalała sobą rządzić tylko Mirkowi przez długie lata małżeństwa. Poza tym nigdy i nikomu.

– Mnie tłumaczyła jak mam zrobić dekorację! Mnie!– wzburzona opowiadała Kasi. – Sama nie ma żadnego przygotowania nie mówiąc o wykształceniu, a co dopiero o guście! Wystarczy na nią spojrzeć! Ani pojęcia o kolorach, ani podstawowej wiedzy uprawniającej ją do profesjonalnego zabierania głosu w sprawach sztuki. Na dodatek  poleciła umieścić na dekoracji denny cytat, zupełnie nie nadający się na rozpoczęcie nauki w szkole przez siedmioletnie maluchy. „Nie ukrywam, że to cytat z mojej własnej twórczości” oświadczyła ta cholerna  Larwa próbując patrzeć z wyższością na pozostałe osoby, co jej nie wyszło z tego prostego powodu, że jest niższa nawet ode mnie!

Dla Elżbiety rozpoczął się bardzo ciężki, trudny i nerwowy okres. Podpisała nową umowę o pracę na zmienionych warunkach. Larwa niemal wyrwała jej papier z rąk.

– Odbierze ją pani sobie jak pani przyjdzie za tydzień do szkoły – wysyczała.

W międzyczasie Ela złożyła w ZUS-ie druki potrzebne do przyznania emerytury. Teraz cieszyła się, że jako nauczycielka ma prawo do wcześniejszej. Larwa stwierdziła, że Elżbieta musi wycofać złożony dokument, bo wkradł się weń błąd. Ela umówiła się z koleżanką na chwilowe zastępstwo w razie gdyby nie zdążyła z urzędu na lekcję, żeby dzieci nie były w klasie bez opieki. Rano przyszła do szkoły i przeprowadziła zajęcia, zrobiła też odpowiedni wpis do dziennika, pojechała, pozałatwiała sprawy i wróciła na lekcję niedługo po dzwonku.  I co się okazało? Że weszła do klasy bezprawnie, bo żadnej umowy nie było! Larwa wmawiała wszystkim, że umowa nie została podpisana!

– Jakbym miała mało problemów w życiu – powiedziała Elżbieta z goryczą.

– A może to znak sił wyższych, żebyś wreszcie inne życie  zaczęła? – zastanowiła się Kasia. – Zostawiła całą przeszłość za sobą i poszła do przodu? Nie przeskoczysz układów. Widzisz co się wokół dzieje. Olej to.

– O nie, ja tego tak nie zostawię – zaperzyła się Elka. – Nie chcę już tam pracować, ale Larwie nie odpuszczę. Sąd pracy jest już w to zaangażowany i sąd cywilny też. Ponieważ kilka osób skrzywdziła tak samo jak mnie więc postanowiliśmy ją zbiorowo pozwać. I właśnie moja sprawa jest pierwsza, jutro.

– A więc trzymam kciuki. Jutro mam dentystkę po pracy, potem przyjdź, opowiesz jak było.

– Nie zapomnę tego Larwie, nigdy! – ciągnęła wciąż oburzona Elżbieta. – Mnie woźna nie wpuściła do szkoły bo jej Larwa zabroniła, potem zaś nie wpuściła do szkoły rodziców, którzy przyszli na zebranie! Jakaś babcia spytała: dlaczego? Wtedy kazała wezwać policję wrzeszcząc: karierę człowiekowi chcą zniszczyć! Rozumiesz Kaśka? Karierę! Nigdy by mi nie przyszło do głowy w tych kategoriach myśleć o pracy. Zresztą jaką karierę? W podstawówce? To bardziej służba, często niewdzięczna, ale i często też dająca radość i satysfakcję z uratowania jakiegoś dziecka od pójścia złą drogą. Przy tym pieniądze marne więc jaka kariera? W sumie dobrze, że już nie muszę tam chodzić, bo bym nie wytrzymała. Szlag by mnie trafił jak amen w pacierzu!

Nazajutrz po wizycie u dentystki, przemiłej swojej imienniczki pani Kasi, jedynej na świecie, do której się nie bała chodzić, Katarzyna ściągnęła Elkę do siebie.

– No i mów – prawie siłą upchnęła ją na krześle miedzy pudłami ze spakowanymi książkami. – Mam pyszny grzaniec, to nam naleję.

– No cóż – zaczęła wyraźnie zadowolona Ela, – Larwa ma mi oddać niezapłacone pieniądze i wszystkie moje rzeczy, po które mnie nie wpuściła do szkoły. A wiem, że większość zniszczyła, więc będzie miała kłopoty. W sądzie mówiła same kłamstwa, ale sędzia nie dał się nabrać. Aha, jak w przepisowym terminie nie odda mi pieniędzy, to wystąpię z pismem do komornika.

– Widzę, że się rozochociłaś – zaśmiała się Kasia. – Po wygranej sprawie rozwodowej wyraźnie polubiłaś atmosferę sądu i dobrze się czujesz na sali rozpraw…

– Nie bądź wredna, dobrze? – żachnęła się Elżbieta. – Sama mnie całe życie zachęcasz, żebym walczyła o swoje a teraz mnie krytykujesz?

– Zdurniałaś? Ja cię krytykuję? Ależ ja jestem z ciebie dumna! A jeśli chodzi o ścisłość radziłam ci to wszystko olać. Teraz widzę, że to ty miałaś  rację. Gratuluję.

– No dobra, jestem spięta, więc na ciebie huknęłam – uśmiechnęła się Ela. – Nie gniewaj się.

– Na ciebie? A od czego są przyjaciółki? Ileż to razy w nerwach ja na ciebie „hukałam”? Wiesz, to jest coś fantastycznego, ta świadomość, że bez względu na sytuację, nerwy, humory naszego wieku i inne rzeczy, nic nam nie zaszkodzi…

– Chyba, że coś nieświeżego zeżremy – wtrąciła Ela.

– No wiesz, mnie chodzi o przyjaźń a ty…

– A chodzi ci o przeszłość, teraźniejszość czy przyszłość? – spytała Ela z poważną miną.

Kasia uniosła brwi z wyrazem zdziwienia i pytaniem w oczach.

– Teraźniejszość? Co to jest? – ciągnęła Ela. – Chwila, w której myślę już staje się przeszłością. Właściwie nie ma teraźniejszości, jest przeszłość i przyszłość, jedna staje się drugą, nie ma możliwości uchwycenia chwili przejścia…

– Ty chyba zwariowałaś – stwierdziła Kasia patrząc z lekkim niepokojem na przyjaciółkę i nagle uderzyła się ręką w czoło. – Nie, ty nie zwariowałaś, ty po prostu za mało wypiłaś! Musimy temu zaradzić, jeszcze mamy sporo grzańca. No, nalane. Dobrze ci teraz?

– Teraz, znaczy kiedy?

– Kiedy siedzisz przy mnie z winem, albo z książką przy kawie, albo idziesz z psicami na spacer w piękną pogodę – zniecierpliwiła się Kasia.

– Dobrze, nawet bardzo dobrze. Rzekłabym: wręcz wyśmienicie.

– I o to chodzi moja droga, o to chodzi.

9.03.2018

Kasia nie mogła się doczekać kiedy zostanie babcią. Perspektywa pojawienia się w rodzinie maleńkiej istotki wprawiła ją w ogromną radość, nie do porównania z żadną inną. Obudziły się w niej macierzyńskie uczucia uśpione wcale nie tak dawno. Chciała mieć dziecko z Mikołajem. Uświadomiwszy sobie, że prababcia i siostry babci rodziły najmłodsze swoje dzieci po czterdziestce stwierdziła, że jeszcze zdąży. Mikołaj wtedy nie dał się przekonać, a jej nie udało się osiągnąć celu bez względu na jego zdanie na ten temat. W sumie – przekonała się, że los wie jak kierować sprawami nie zważając na nasze chęci czy niechęci, bo widocznie ma całościowy ogląd sytuacji. Jakże dałaby sobie radę z małym dzieckiem, chłopcami, ewentualnymi wnukami, ojcem z Alzheimerem oraz pracą? A przy tym jeszcze musiałaby znaleźć siłę i czas na bycie partnerką dla Mikołaja. To byłoby po prostu nieosiągalne, poza granicą ludzkich możliwości. Zająwszy się małym dzieckiem zużyłaby wszystkie siły i nie starczyłoby ich na nic innego. No i coś jeszcze, za chwilę dziecko poszłoby do szkoły i tu powtórzyłby się koszmar z przeszłości: odrabianie lekcji, wywiadówki… Nie,  stanowczo za dużo. Los dobrze wiedział czego jej zaoszczędził. Teraz na zebrania będą chodzić Agnieszka z Łukaszem. No, nie tak zaraz, za sześć lat. Niech się najpierw Kruszynka urodzi.

Agnieszka wróciła od lekarza. Termin porodu został wyliczony na koniec sierpnia, a tymczasem sierpień się skończył. Wszystko było w porządku, tak wychodziło na zdjęciach i ten fakt potwierdzały wyniki badań, ale maleństwu wcale się nie spieszyło na ten świat. Kasia nie do końca wierzyła, że dziewczynka. Może jednak chłopczyk? Na USG niczego nie mogła się dopatrzeć, widziała same plamy i tyle.

– Różne cuda się zdarzają. Jak się urodzi i sama zobaczę, że nie chłopak to uwierzę, że dziewczynka – mówiła nie mogąc się doczekać maleństwa, które będzie mogła wziąć w ramiona i przytulić.

Myślała o słodkiej dziewczynce, którą będzie ubierać w śliczne sukieneczki, czesać miękkie włoski…Wracały wspomnienia z najwcześniejszego dzieciństwa, gdy sama była dziewczynką z warkoczykami… Tęskniła za dzieckiem, za maleńkim ciałkiem, które można zamknąć w objęciach i nosić przytulone, za maleńkimi rączkami potrafiącymi nadzwyczaj mocno uchwycić… Jednym słowem przyszła najwyższa pora na dziecko w rodzinie.

Wyznaczono wreszcie dzień wywołania porodu. Dziecko było duże i mogło mieć kłopoty mimo, iż matka młoda, zdrowa i wysportowana. A nawet właśnie z tego powodu. Tak silne mięśnie jak miała Agnieszka nie były pomocą, ale wręcz przeszkodą w szybkiej akcji porodowej. Męczyła się dziewczyna okrutnie. Nie było to bezpieczne ani dla niej ani dla dziecka.  Łukasz dzielnie wspierał żonę, lecz ponieważ cierpienie przedłużało się ponad miarę,  zapłacił za znieczulenie. W wyniku podanych środków twarde mięśnie zwiotczały i nowa mieszkanka planety Ziemia głośno oznajmiła o swoim przybyciu.

Kasia z bijącym sercem czekała za drzwiami sali porodowej. Usłyszawszy głos dziecka nie mogła się powstrzymać. Musiała zerknąć na Kruszynkę, która stała się w jednej chwili najważniejsza na całym świecie, która jest przedłużeniem jej życia. Bez niej, Katarzyny, nie byłoby na świecie tej konkretnej istoty, tego maleńkiego ludzika, który odziedziczył także jej, Kasi, geny i przekaże je dalej…

Maleństwo w pierwszej chwili wydało jej się podobne do Łukasza. I było oczywiście najpiękniejsze na świecie i miało wyjątkowo mądre spojrzenie. W ogóle całe było wyjątkowe i doskonałe, co potwierdziła Renata, matka Agnieszki.

– Dopiero teraz udało mi się wyrwać z pracy – tłumaczyła Kasi. – Jaka ona piękna! Jak mądrze patrzy! Jaka cudowna!

Od tej chwili maleńka królewna Klara, zwana potocznie Kruszynką, zawładnęła sercami swoich najbliższych, którym się „objawiła” w momencie urodzin. Była niezwykle spokojnym, pogodnym dzieckiem. Rozwijała się wspaniale zaś rodzice pozostawali w stanie nieustannego zachwycenia pierworodną latoroślą.

6.03.2018

Adelka dogoniła Elżbietę na psiej górce.

– Szykujesz się na spotkanie u Teresy? – spytała.

– Bardzo bym chciała ze wszystkimi się spotkać, niestety, chyba akurat w tę sobotę nie będę mogła… – zaczęła zapytana.

– Nie wysilaj się, nie musisz kręcić. Winicjusza i tak nie będzie, bo gdzieś wyjechał, słyszałam jak rozmawiał z Zenkiem – wyjaśniła Adelka.

– Aaahaa… – w głosie Elżbiety zabrzmiały jednocześnie i ulga i rozczarowanie. – Zobaczę, może uda mi się zmienić plany…

Zmieniła.

–  Jak się cieszę, że jednak ci się udało znaleźć wolną chwilę – przywitał ją Jurand.

– A żebyś wiedział jak ja się cieszę – odpowiedziała szczerze uradowana.

Naprawdę bardzo chciała się spotkać z dawno niewidzianymi przyjaciółmi, a dokładniej widzianymi, lecz zawsze w biegu, gdzieś w przelocie, gdzie można zamienić najwyżej kilka słów i pędzić dalej do swoich spraw. Podchodzili do niej wszyscy po kolei, albo i bez kolejki, witając się z nią jakby była jakąś arcyważną personą. Nie było w tym nic dziwnego, bo „mafia” tak właśnie traktowała przyjaciół. Wiedząc, że Winicjusza nie będzie, rozluźniła się, żartowała, wspominała, z wielką przyjemnością spędzała czas w miłym towarzystwie. Pod koniec imprezy kątem oka dostrzegła za sobą jakiś ruch. Wszedł Winicjusz. Przecież miało go nie być! Jak na swoje lata był naprawdę atrakcyjnym mężczyzną. Musiała to przyznać. Nie tylko przystojnym ale właśnie atrakcyjnym. „Przystojność” to zewnętrzność, rysy twarzy, kształt szczęki, kolor oczu, włosy. „Atrakcyjność” zaś to coś nieuchwytnego, co każe się przyglądać, zerkać  na niego spod oka, co przyciąga uwagę i sprawia, że chce się poczuć zapach jego wody po goleniu… Elka, co ty bredzisz?! Sama siebie w duchu przywołała do porządku. Zdrętwiała na moment, ręce i nogi odmówiły jej posłuszeństwa, musiała się oprzeć.  W porę jednak przypomniała sobie, że nie jest nastolatką, a kobiecie w jej wieku wypadałoby się opanować… Udało jej się tego dokonać i była pewna, że nikt nie zauważył chwilowej słabości.

Spóźniony gość po przywitaniu się ze wszystkimi pozostałymi gośćmi stanął koło Elżbiety. Mijające lata przyniosły jego rysom wyrazistość, srebrne nitki przetykające czarne włosy czyniły go jeszcze bardziej interesującym. Pod koszulą rysowały się silne mięśnie. Nie na darmo dwa razy w tygodniu spędzał trochę czasu w siłowni oraz jedno popołudnie na macie przypominając sobie młode lata, kiedy karate było jego pasją. Oczywiście wtedy, kiedy nie wyjeżdżał w tak zwanych interesach. Wrócił do ćwiczeń, gdy stwierdził pewnego dnia, że zbyt szybko dopada go zadyszka, a „mięsień piwny” zaczyna w postaci wałka zbierać się nad paskiem spodni.

– Witaj Elżuniu – powiedział. – Jak dobrze cię widzieć po tak długim czasie.

– Nie przesadzaj, przecież się widzieliśmy…

– Sama wiesz, że na ulicy albo w sklepie to żadne widzenie się.

– Uwierz mi, że tak jest najlepiej

– Dla kogo?

– Dla mnie, dla ciebie – spojrzała z wymuszonym uśmiechem kryjąc w głębi duszy to, co naprawdę czuła.

Uważała, że powinna go unikać i zamierzała się tego trzymać. Starała się być spokojna mimo chwilowych mroczków przed oczami, galopującego tętna i młoteczków nierównomiernie walących w jej głowie. Ze wszystkich sił usiłowała zachować kamienną twarz… Jego garnitur był absolutnie nienaganny, fryzura również, zapach wody toaletowej przywołał wspomnienie chwili, kiedy słuchali muzyki i rozmawiali pijąc czerwone wino…

Winicjusz zaś czuł wokół niej mur nie dający się pokonać, którym szczelnie się otoczyła. To znaczy owa szczelność zdawała się być o wiele mniejsza niż dawniej… Kiedyś uda mu się ten mur przekroczyć. Na pewno. On i Maria darzyli się zaufaniem… Potem była przerwa na ból, przeżycie straty po jej śmierci, pogodzenie się, oraz na różne takie „nic poważnego”. A teraz? Teraz chciał mieć zaufanie Elżbiety. Jak ją zdoła przekonać, że może mu zaufać? Miał pewność, że chciałby spędzić resztę życia właśnie z nią, przy niej, budzić się obok, opowiadać, spierać się, przytulać, trzymać za rękę… Wiedział, że musi zapracować i poczekać na uczucie i na jej zaufanie. Ale ma czas, nie spieszy mu się nigdzie bo wie, że warto.

Coś do niej mówił, nie rozumiała ani słowa choć dźwięczał w jej uszach męski głos. Spróbowała się maksymalnie skoncentrować na zrozumieniu słów.

– Byłem wolny i niezależny. Córka dawała mi poczucie sensu istnienia. Wiesz, że uwielbiam Marysię. Dorosła, ma swoje życie. Teraz czuję, że chciałbym mieć do kogo wracać z podróży i przywozić pamiątkowe drobiazgi, żeby ktoś się cieszył, że wracam do domu, że jestem. Tym kimś jesteś ty, Elżuniu.

To usłyszała. To chciała usłyszeć. Ale przecież postanowiła być sama…

– Gdybyś przygarnął psa ze schroniska, to zawsze by się cieszył z twojego powrotu… Przepraszam cię, ale muszę…

Uciekła. Zwyczajnie, tchórzliwie uciekła…Nie pamiętała jak dotarła do domu, na pewno  wyszła z psicami, bo smycze były mokre od deszczu lecz tego też nie pamiętała. Ani jak się znalazła w łóżku, w którym przeleżała do rana w stanie półświadomości, częściowo we śnie, częściowo na jawie. Rano nie wiedziała nic poza tym, że głowa jej pęknie na milion kawałków jeśli nie weźmie czegoś przeciwbólowego. Po pewnym czasie od połknięcia tabletki zaparzyła sobie kawę. Przepełniała ją niechęć do całego świata i do siebie. Pomyślała, że kolejny raz zrobiła z siebie idiotkę. A przecież miała być spokojna, chłodna, nieprzystępna i dojrzała… Ale właściwie… dlaczego taka miała być? Kazał jej ktoś? Bo się boi nowego życia? Boi się powtórnego skrzywdzenia? Głupia, przecież nikt jej więcej nie skrzywdzi, bo ona sobie na to nie pozwoli, jest silną kobietą! Do tego jest człowiekiem, nie robotem i ma prawo do uczuć! Czy znów ma wpaść w psychiczny dołek i wszystko widzieć w czarnych barwach? A właśnie, że nie!

Jednak cały dzień miała do bani. Nie zrobiła niczego konkretnego, snuła się po domu, poszła na długi spacer z psicami  i wylądowała za lasem w Julianowie. Wróciła zmęczona ale nie uspokojona. Jak to Kaśka powiedziała? Nie jego winą są twoje wymysły, jakoś tak. Może i coś w tym jest, może ona, Elżbieta, naprawdę przesadza? Z perspektywy czasu inaczej każda rzecz wygląda, można spojrzeć bardziej obiektywnie, znaleźć aspekty, których nie widać kiedy się jest we wnętrzu sprawy, w samym środku, poddanym przede wszystkim emocjom, one zaś potrafią zgasić każdą cząstkę zdrowego rozsądku.

Kolejna  noc wcale nie była lepsza. Przewracała się z boku na bok nie mogąc usnąć mimo zmęczenia. A przecież powinna być spokojna, bo Mirek wyjechał na dłużej, o czym dowiedziała się od Rafała. Robert nocował z grupą przyjaciół pod Warszawą. Była ciepła noc. Elżbieta wyszła na balkon i z wysokości patrzyła na ukochaną dzielnicę. Kiedyś była uśpiona o tej porze. Teraz Aleją KEN szły grupki ludzi, pary trzymające się za ręce albo objęte w pół i przytulone. Na ławeczkach siedzieli faceci z puszkami piwa albo nie zawsze młodzi całujący się zakochani, nie zważający na nic co się wokół  nich dzieje. Kiedyś, dawno temu, gdy Teresa dla odreagowania problemów chodziła nocą po osiedlu ze swoim psem, olbrzymim Maksem, między blokami nie było żywego ducha, jedynie w chaszczach na metrze, które dopiero miało w przyszłości zostać zbudowane, przemykały zające. Teraz, gdy Hit czyli hipermarket Tesco był otwarty „na okrągło”, ulice też żyły całą dobę. Szczególnie w noce bezdeszczowe i ciepłe.

Elżbieta przeniosła fotel na balkon i usiadła. Kot natychmiast usadowił się na jej kolanach, psice położyły się obok. Patrząc w rozgwieżdżone niebo od czasu do czasu przecinane światłami lecącego w stronę Okęcia samolotu, cofnęła się w czasie o lata i niczym na taśmie filmowej oglądała wydarzenia z życia swojego i „osiedlowego” na przestrzeni ponad ćwierć wieku. Zapewne spotkanie spowodowało ów nastrój… Znów przyszła na myśl Teresa i jej przyjaciółka Dorota, która mieszkała pod Elką. Każda przeżyła ciężkie chwile. Teresa podobnie jak Kaśka, bo jej mąż związał się z sąsiadką udającą przyjaciółkę dopóty, dopóki nie zniszczyła jej małżeństwa. Potem los postawił Juranda na drodze Teresy rekompensując przeżytą tragedię i dał jej szansę na drugie życie, drugie szczęście tym razem prawdziwe i pewnie na zawsze. Spotykały się czasem w soboty na giełdzie, bo wszyscy się na giełdzie spotykają. Mieszkała niedaleko, w pierwszych domkach wybudowanych na Rosoła. Dorota też sobie ułożyła życie i wyprowadziła się do nowego mieszkania na Kabatach i też się spotykały w soboty na giełdzie. Nawet Aldona zwana Doniczką, która przez pewien czas mieszkała w Teresy mieszkaniu z córkami bliźniaczkami, po różnych perypetiach rozpoczęła życie od nowa. Marianna, sąsiadka Majki, tak samo.  Właściwie – patrząc po kolei w okna sąsiadów – mogła Ela stwierdzić, że bardzo nieliczni pozostali w związkach, w których byli przed dwudziestu laty.  Albo rozdzieliła ich zdrada i nienawiść, albo śmierć. Ta ostatnia, niestety, dość częstym zaczęła być gościem.

Wprowadzali się tu wszyscy jako młodzi, pełni entuzjazmu i nadziei ludzie rozpoczynający dorosłe, samodzielne życie. Z czasem przyszło im dostosowywać się do zupełnie nowych realiów, uczyć się funkcjonować w rzeczywistości stanowiącej często zaprzeczenie wartości wpajanych od dzieciństwa. Nie wszyscy potrafili się odnaleźć w takim świecie, przestawić o trzysta sześćdziesiąt stopni i w wyścigu szczurów przegrywali z młodymi, bezwzględnymi, bez skrupułów, bez sumienia, ale za to „prawidłowo” myślącymi. Dlatego karetki pogotowia coraz częściej zabierały pięćdziesięciolatków, niektórym nie udawało się doczekać pomocy i odchodzili ze świata. Ze świata, na który przyszli niedługo po wojnie, który ich rodzice odbudowywali z ruin i zgliszczy wbrew innym, niszczącym to, co odbudowano. A potem tym co niszczyli stawiano pomniki a tym, co odbudowywali zakładano teczki. Przeżyli kryzys, puste półki, potem zmianę ustroju i co? Opowiadania dziadków o przedwojennej biedzie wróciły jako real. I wracają  w trumnach młodzi chłopcy wysyłani na wojny poza granicami, zaś terroryści, którzy w ogóle nie wiedzieli, że istnieje taki kraj jak Polska, szukają miejsca w które trafić. Wyszli z kraju Rosjanie, a zaraz wejdą Amerykanie, którym na siłę wchodzimy w cztery litery, skłócając się ze wszystkimi sąsiadami. Jesteśmy chyba jedyną nacją świata nie będącą się w stanie niczego nauczyć i mającą w genach zapisane samozniszczenie. Mikołaj Rej dawno powiedział, że „Polak przed szkodą i po szkodzie głupi”. Czy tak musi być zawsze? Może wejście do Unii jest wreszcie szansą na normalność?

Pod balkonem w ogródku rozegrała się jakaś kocia walka. Wrzask, miauczenie i zwycięzca pozostał w ogródku. Intruz uciekł, w krzakach wylizywał swoje futerko. Kocio zjeżył się na kolanach Eli obudzony ze snu,  psice spojrzały na siebie i znów zapadły w drzemkę. To kocia wojna, nie psia, ich nie dotyczy. Ela pogłaskała Kocia, uspokoiła. Znów się ułożył, przytulił i zasnął. Incydent wyrwał ją z niemiłych rozmyślań. I dobrze. Po co ma rozważać takie sprawy. Szkoda nerwów. „Co poradzisz jak nic nie poradzisz?”. Trzeba się nauczyć żyć w takiej sytuacji jaka jest. Pracę spróbować znaleźć, żeby móc do emerytury dołożyć parę groszy. Myśleć pozytywnie o mieszkaniu, jakoś musi się wszystko ułożyć…A Winicjusz?… Westchnęła. Może i zachowała się jak idiotka. Nawet na pewno. Z jego strony nie było fałszu. To były najprawdziwsze reakcje, pewnych rzeczy nie można udawać…Dlaczego ona musi być taka durna i uparta?

2.03.2018

• kobietawbarwachjesieni 11 miesięcy temuCzytałam jednym tchem i leciałam do przodu. Trochę jestem rozczarowana zakończeniem. Nie pozwól, żeby takie uczucie się zmarnowało przez brak zdecydowania u bohaterki.
• annazadroza 11 miesięcy temuMaryniu:-) Wszystko się dobrze skończy, jakże by inaczej? Tylko musi trochę czasu upłynąć, inaczej – cała historia zmieściłaby się na jednej stronie. A co to za przyjemność tak pisać i czytać;)
  Nie masz pojęcia jaką mi sprawiasz radość swoim czytaniem i komentarzem. Uściski baaardzo serdeczne posyłam:)))
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl 11 miesięcy temuA mnie ciekawi czy Winicjusz jest naprawdę taki nieskazitelny ?
  Do jego opisu brakuje mi jeszcze, że ma piękny głęboki głos.
  Jejku gdzie się taki uchował ?
  serdeczności :)))
• annazadroza 11 miesięcy temuKasiu:-) Tylko w bajce może się taki rycerz-królewicz uchować. Chociaż – w tym wieku to już może nie królewicz tylko król? O idealnych ludziach/sytuacjach dobrze czytać/marzyć. Myślę, że lepiej niż napawać się scenami okrutnymi, ociekającymi krwią. Przynajmniej ja wolę. Te drugie są w każdym programie informacyjnym w tv, do tego realne, nie reżyserowane i wystarczy.
  Aha, no przecież, Winicjusz głos musi mieć piękny, wyobrażasz sobie amanta z piskliwym:)))

Orzeczenie rozwodu z winy męża z całą pewnością pomogło Elżbiecie w dochodzeniu do równowagi po przeżytych stresowych sytuacjach. Niemniej przebywanie z nim pod jednym dachem było w dalszym ciągu koszmarem. Trochę lepiej układało się tylko bezpośrednio przed rozprawą, kiedy Mirek miał nadzieję, że udobrucha żonę, zniechęci ją do opowiadania w sądzie ze szczegółami o jego zachowaniu i tym sposobem odzyska nad nią władzę. Po wyroku stał się taki sam jak przedtem.

Zamyślona Elżbieta weszła do mieszkania nie zwracając uwagi na dziwne zachowanie psów. Zamknęła drzwi wejściowe odsuwając nogą  Betę aby uchronić jej ogonek przed przycięciem. Schowała klucze do kieszeni, odwróciła się i znieruchomiała, zastopowana równocześnie głuchym pomrukiem Gamy i niesamowitym – rodem z horroru – obrazem, który przykuł jej wzrok.

Cała podłoga w przedpokoju była zalana czymś ciemnym. Boże, przecież to krew! Poczuła się dziwnie nieswojo. Rozejrzała się szukając kota. Odetchnęła z ulgą widząc go żywego, wciśniętego w róg szafki w przedpokoju. Zazwyczaj witał ją przy drzwiach, tym razem nie ruszył się z ukrycia. Obok drzwi do kuchni stał Mirek. Właściwie trudno to nazwać staniem, raczej chwiał się na nogach, zakrwawiony od głowy do stóp. Zrobił trzy kroki w jej stronę. Cofnęła się przerażona, bo wyglądał potwornie. Gdzie stanął, zostawała plama krwi na podłodze. W każdym miejscu, w którym oparł się o ścianę, widniały krwawe ślady.

– Co ci się stało? – wydusiła wreszcie.

Mimo wszystko nie mogła go zostawić samego i wyjść, chociaż najchętniej tak właśnie by zrobiła… Wycofać się i wrócić za jakiś czas…kiedyś…potem…żeby go już nie było… Dreszcz wstrząsnął jej ciałem. Brr, co za myśli.

– Co ci się stało? – powtórzyła.

– Mam zawał – wybełkotał. – Dzwoń po pogotowie.

– Zawał? I krew ci leci z powodu zawału? – mruknęła krzywiąc się z obrzydzenia, bo doleciał do niej bardzo dobrze znany, znienawidzony smród lekko przetrawionego alkoholu.

Ze zdenerwowania nie mogła sobie przypomnieć jak się dzwoni na pogotowie. Wcisnęła numer Rafała.

– Synku, przyjedź. Coś się stało ojcu, stoi cały we krwi i bełkocze.

– Dzwoń na pogotowie, ja przyjadę najszybciej jak mi się uda – odpowiedział.

– Ale nie wiem jak. Nie mogę sobie przypomnieć numeru pogotowia – ręce jej się tak trzęsły, że słuchawka uderzała ją raz po raz w ucho powodując głuchy pogłos gdzieś w mózgu.

– 112 albo 999 – tyle dosłyszała.

Nie mogła trafić palcem na odpowiedni klawisz. Po kilku nieudanych próbach zdołała wystukać numer i opanować szczękanie zębami gdy usłyszała w słuchawce głos i próbowała temu głosowi wytłumaczyć zawiłość sytuacji.

– Mówi, że ma zawał i jest cały zakrwawiony… Nie wiem co się stało… Mówię co widzę… Nie, nie było mnie w domu… Przecież mówię, że nie wiem co się stało…Nikim dla mnie jest… Był ale nie jest… Nie wiem, bo z nim nie rozmawiam… Może mówić, stoi i bełkocze…

Podała mu słuchawkę i uciekła do swojego pokoju chwytając na ręce kota. Psy poszły za nią i położyły się obok wersalki. Jedynie po oczach, których nie spuszczały z pani wodząc za nią wzrokiem było widać, że żyją, bo poza tym nie drgnął nawet koniuszek ogona. Elżbieta otworzyła szeroko drzwi balkonowe i kilkakrotnie głęboko wciągnęła powietrze. Uspokoiła się nieco i przestało jej się kręcić w głowie. Nie umiała określić po jakim czasie przyjechało pogotowie, w każdym razie równocześnie z Rafałem. Stała pod oknem dopóki się nie uciszyło. Zabrali Mirka do szpitala, a Rafał pojechał za nimi. Trzasnęły drzwi windy. Odczekała jeszcze chwilę i dopiero wtedy wyszła z pokoju zamykając w nim psy. Ostrożnie stąpając między plamami krwi weszła do kuchni. Na stole leżał młotek i rozbita butelka. Kawałki szkła trzeszczały jej pod stopami.

Całe szczęście,  że zamknęłam psice w pokoju – mruknęła do siebie. Co on tu robił? Może chciał mnie zadźgać rozbitą butelką? Nieraz groził, że mnie załatwi. Tymczasem sam się załatwił…

Wyglądało na to, że kawałek butelki odskoczył pod wpływem uderzenia młotkiem i trafił w żyłę przecinając ją, stąd tyle krwi. Nie ruszyła niczego. Cofnęła się, aby wejść do łazienki. Włączyła światło i zrobiło jej się słabo. Umywalka była ubrudzona krwią, przesiąknięte nią ręczniki leżały na podłodze, a w wannie pełno czerwonobrunatnych plam i skrzepów tworzyło potworny obraz jednoznacznie przywodzący na myśl morderstwo ze szczególnym okrucieństwem. Ostatkiem sił wycofała się szukając możliwości oparcia się o coś, co nie byłoby poplamione krwią. Miała wrażenie, że padnie na podłogę, bo nie zdoła dłużej się utrzymać na drżących nogach. Zaczęła znowu szczękać zębami i ugryzła się boleśnie w język, kiedy podskoczyła w górę usłyszawszy mocne pukanie do drzwi.

A więc to jeszcze nie koniec atrakcji na dziś, pomyślała.

– Dobrze, że pani niczego nie ruszała – stwierdzili dwaj młodzi policjanci.

Zrobili co do nich należało i spisali relację Elżbiety.

Musiała się przemóc i sprzątnąć cały ten bałagan. Nie miała innego wyjścia, nikt tego za nią nie zrobi. Nikt niczego za nią nie robił. A już on…nigdy. Dlaczego znowu musi po nim sprzątać? Długo jeszcze będzie się tak męczyła? Po co wróciła do domu akurat teraz? Przecież mogłaby dopiero za kilka godzin… Czemu nic jej nie podpowiedziało, żeby jeszcze nie wracała, żeby trochę poczekała i może byłaby wreszcie wolna… Rozejrzała się po zrujnowanym mieszkaniu… Odnowiłaby je wreszcie nie martwiąc się, że były mąż znów je zdemoluje… Zatrzymała wzrok na poruszających się cieniach za szybą drzwi swojego pokoju. Tak, to one są winne, że musiała wrócić do domu. Co za paradoks, psice uratowały mu życie! Tylko po co?… Brr, znów to samo, nie powinno jej coś takiego przyjść do głowy…Ale przyszło… Jedyna pociecha, że Mirek pobędzie trochę w szpitalu.

– No i bardzo dobrze, masz przynajmniej tydzień spokoju – powiedziała Kasia wysłuchawszy następnego dnia relację Eli z przebiegu wydarzenia. – Przecież powinni go trochę potrzymać w szpitalu.

– Żebyś wiedziała – przytaknęła Elka. – Tak mi dobrze jak nie wiem co. Niedobrze to mi się tylko robi na myśl, że on zaraz wróci.

– A może nie wróci? – z nadzieją w głosie podpowiedziała Kasia. – Może go sobie jakaś weźmie?

– Jeszcze bym dopłaciła, ale nie mam złudzeń. Już teraz żadna go nie zechce. Jest po prostu straszny.

– Fakt – przyznała Kasia. – Że też musiałaś akurat wrócić do domu.  A nie miałaś chęci po cichu czmychnąć  i udawać, że cię tam nie było?

– Nawet mi to przeszło przez myśl, ale po pierwsze: pomyślałam o zwierzakach. A po drugie: do końca życia miałabym wyrzuty sumienia. Mimo wszystko.

– Tak źle i tak niedobrze – skwitowała Kasia. – Wszystko się rozbija o ten cholerny brak pieniędzy. Kupiłabyś sobie nowe mieszkanie i poczekała, aż on sam zwolni stare…

– No tak. Ale nie mam kasy i nie zanosi się na to, żeby mi z nieba spadła. Nawet w lotka przestałam grać odkąd podnieśli ceny

– Ja też – skinęła głową Kasia.

– Właśnie. A wracając do sprawy to czuję się naprawdę w sytuacji bez wyjścia. Takiej nienawiści, którą zieje Mirek nie da się wytrzymać. Żadnej możliwości ucieczki, żadnej odskoczni..

– A propos odskocznia – weszła Eli w słowo przyjaciółka. – Spotkałam w Hicie Teresę z Jurandem.

– Nic dziwnego, wszyscy z naszej wsi spotykają się w Hicie albo w Leclercu, albo w sobotę i niedzielę na giełdzie.

– Pytali o ciebie. Zapraszają na grilla. Teresa wymyśliła, że zbierze całą naszą starą „mafię” . Marianna będzie, Majka, jako siostra, oczywiście też, chociaż od śmierci Grzegorza nigdzie nie chce bywać. Dalej – Doniczka i Dorota z przyległościami…

– O rety, jakbym się w czasie cofnęła. O ile? Boże, ile lat? – zaczęła liczyć i liczyć – Nie, to niemożliwe…

– Pewnie, ludzie tak długo nie żyją –  parsknęła śmiechem Kasia

27.02.2018