Anna Pisze

Owego pamiętnego wieczoru po ostatnim w sesji zdanym egzaminie Matylda postanowiła odwiedzić panią Martę. Kuzyn Nikodem dawno wyjechał, toteż nie groziło jej żadne niebezpieczeństwo i z przyjemnością rozmyślała o wizycie.

Z ruchliwej ulicy skręciła w boczną, prowadzącą do tutejszej oazy zieleni i po chwili zostawiła za sobą zgiełk wielkiego miasta pogrążając się w ciszy i spokoju starego parku. Nad sadzawką unosiła się leciutka mgiełka zdająca się falować w takt żabiego rechotu, żabiej pieśni powitalnej na cześć księżyca. Stare drzewa leniwie poruszały najmniejszymi gałązkami, leciutki, ciepły wiaterek biegał wokół Matyldy bawiąc się falbankami jej sukienki. Na ostatni egzamin założyła swoją ulubioną, białą w bladoróżowe kwiatuszki, z falbanką na dole i szeroką szarfą w pasie, dekoltem karo i bufiastymi, krótkimi rękawkami. Jasne włosy zwinęła w węzeł na karku.

Odetchnęła głęboko cudownym, świeżym powietrzem. Była przekonana, że nikogo w pobliżu nie ma, przynajmniej nikogo widać nie było. Komu z zabieganych mieszkańców miasta przyszłoby do głowy spacerować po parku wieczorem w samym środku tygodnia? Nad stosunkowo szerokim rowem doprowadzającym wodę do sadzawki przerzucony był półokrągły mostek zdobiony piękną, ażurową balustradą. Szczęśliwa, odprężona stanęła na mostku. Lekki wiaterek zdawał się za nią gonić po parku. Poczuła się jak wtedy, gdy będąc małą dziewczynką całymi dniami biegała po polach i łąkach rozciągających się niedaleko domu w rodzinnym miasteczku. Rozłożyła ręce jak ptak skrzydła do lotu wdychając czerwcowe powietrze przesycone zapachem kwiatów. Metalowe wsuwki podtrzymujące włosy zdawały się przyszpilać ją do ziemi uniemożliwiając wzniesienie się w przestworza, więc je wyjęła. Uwolnione włosy koloru sosnowego drewna rozsypały się wokół całej postaci sięgając szarfy związanej z tyłu na kokardę. Z przymkniętymi oczami  podjęła zabawę z wietrzykiem, który natychmiast – wpadając między niesforne loki – zaczął się bawić w chowanego z ostatnim słonecznym promyczkiem nie mającym ochoty na sen.

Taki właśnie obraz ukazał się oczom mężczyzny wychodzącego wąską ścieżką zza ogromnej kępy kwitnących jaśminów rosnących po przeciwnej stronie parku niż ta, z której przyszła Matylda. Przystanął i pokręcił głową z ogromnym zdumieniem.

– Przecież jestem zupełnie trzeźwy, a ostatnio nawet byłem przy zdrowych zmysłach – szepnął do siebie. – Jakim cudem pod koniec dwudziestego wieku, w samym środku wielkiego miasta widzę nimfę, rusałkę, czy ja zresztą wiem, co widzę?

Zaintrygowany niezwykłym zjawiskiem cichutko wycofał się poza jaśmin nie chcąc spłoszyć dziewczyny. Trzasnęła jakaś gałązka. Matylda natychmiast wróciła do rzeczywistości, otworzyła oczy i rozejrzała się wokół. Nie zobaczywszy nikogo uspokoiła się. Zbiegła z mosteczka na wąską ścieżkę prowadzącą do alejki wysadzanej różami. Stamtąd niedaleko było do cichej, spokojnej uliczki, przy której stał domek pani Marty.

Idąc szybkim krokiem wymachiwała małą, białą torebką na cieniutkim paseczku. Miała w niej indeks, chusteczki higieniczne i – prawie pustą – portmonetkę. Wymachując zawadziła o jakąś wystającą gałązkę i nagle paseczek pozostał w ręce, a torebka w kształcie koperty poszybowała gdzieś i zniknęła.

– O rety – jęknęła Matylda. – Jak ja ją teraz znajdę? Zaraz się zrobi całkiem ciemno!

Dobiegła do miejsca, gdzie wedle wszelkiego prawdopodobieństwa mogła upaść zguba, przeszukiwała trawnik i klomby coraz bardziej zmartwiona.

– Przepraszam, czy nie tego właśnie pani szuka? – usłyszała za sobą ciepły, niski, męski głos.

Odwróciła się gwałtownie. W mgnieniu oka objęła wzrokiem całą postać mężczyzny: białe spodnie, kraciasta koszula z krótkimi rękawami, opalona twarz i… uśmiech. Uśmiech na ustach, uśmiech w oczach i uśmiech w głosie.

– Przestraszył mnie pan. Tak, to moja torebka. Jakie szczęście, że pan ją znalazł, nie wiem co bym zrobiła, gdybym ją teraz straciła. Zaraz będzie ciemno i …

– Nie powinna pani sama chodzić wieczorem po parku, to nie jest zbyt bezpieczne – mówił, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.

– Jak przyszłam, było jeszcze jasno. Poza tym nic mi się nie stało do tej pory więc i nie stanie się teraz. Przeniosłam się w przeszłość, w wyobraźni oczywiście,  i dlatego straciłam rachubę czasu  nie zauważając, że już tak późno.

– Może panią odprowadzić? – pełen wyczekiwania podał torebkę.

– Ależ nie, nie trzeba. Dziękuję bardzo za odnalezienie zguby. Jeszcze raz dziękuję, a teraz muszę lecieć, spieszę się. Mój cel znajduje się dosłownie o kilka kroków stąd. Do widzenia,

Złapała torebkę i uciekła. Musiała uciec. Poczuła, że uśmiech nieznajomego oplótł ją falą ciepła i serdeczności, zapadł w serce i odtąd ciągle będzie jej towarzyszył nie chcąc zniknąć sprzed oczu. A przecież ona, Matylda, nie ma czasu na żadne głupstwa. Teraz wyjedzie, a po wakacjach musi ostro wziąć się za naukę, bo przecież nie zbłaźni się przed profesorem Taylorem za żadne skarby świata. I jeszcze na złość Mirce faktycznie zostanie okulistką.

Z bijącym sercem dopadła furtki. Powitało ją radosne ujadanie Bidy, wyglądającego niczym skrzyżowanie owczarka niemieckiego z bokserem.

– Bida, spokój piesku! Co się dzieje? Czyżby czegoś zapomniał… – wołała pani Marta pojawiając się na tarasie, z którego prowadziły drzwi do przedpokoju. – Ach, to ty, dziecko. Chodź, chodź, myślałam, że przyjdziesz wcześniej, czekaliśmy na ciebie z kolacją. Niechże ci się przyjrzę…  jak ty ślicznie wyglądasz! Prześlicznie jak nigdy. Prawdziwa królewna! Ciągle chodzisz w spodniach, włosy związujesz tak, że wcale ich nie widać. Naprawdę, nie poznałabym cię na ulicy.

Ucałowała dziewczynę serdecznie w oba policzki. Zachwyconym wzrokiem wracała co moment do wdzięcznej postaci, która okręciła się za śmiechem wokół własnej osi, a sukienka wirowała razem z nią niczym utkana z leciutkich obłoczków. Bida usiadł, przyglądał się Matyldzie i poszczekując dawał wyraz swej aprobaty. Wreszcie pani Marta zamknęła bramkę na klucz i cała trójka zniknęła we wnętrzu domu.

Dopiero wtedy w pustej uliczce dały się słyszeć lekkie kroki  zgrabnego, wysportowanego mężczyzny. O ile nogi szły po ziemi, o tyle głowa tkwiła w chmurach. Pogwizdywał uszczęśliwiony, śmiał się do losu, który zgotował mu taką miłą niespodziankę. Wiedział kim była prześliczna, tak niespodziewanie napotkana dziewczyna.

– Nawet nie wiesz Matyldo, że wpadłaś jak śliwka w kompot – mruczał pod nosem. – Nie chciałaś mnie widzieć za żadne skarby świata? Cóż, kochanie, los lubi płatać figle. I to jeszcze jakie! Niebawem się przekonasz.

14.08.2018

Podczas odbywania praktyki w szpitalu Matylda zaraziła się grypą i musiała przez tydzień  pozostać w łóżku. W tym czasie odbyło się międzynarodowe sympozjum na temat najnowszych osiągnięć okulistyki.  Przyjechali wybitni naukowcy z całego świata. Studenci oczywiście do woli mogli przysłuchiwać się uczonym dysputom i snuć własne rozważania na temat wysłuchanych referatów. Matylda szczerze żałowała, że ominęła ją możliwość przyjrzenia się z bliska ludziom, których nazwiska kojarzyły się z tytułami podręczników oraz artykułami w czasopismach medycznych. Były to same nazwiska, puste dźwięki bez twarzy, a ją zawsze interesował człowiek jako całość, połączenie w jedność fizycznej i duchowej strony życia, nie zaś  kolejny ”przypadek” do postawienia na półce.

Trzeciego dnia sympozjum Mirka dopiero późnym   wieczorem wróciła do akademika. Towarzyszył jej Marek, od dwóch lat nieprzytomnie w niej zakochany.

– Ona najwyraźniej zwariowała – oświadczył wpychając do pokoju rozpromienioną, rozmarzoną dziewczynę. – Wydaje mi się, że straciła rozum i serce dla jakiegoś amerykańskiego okulisty – puścił oko do Matyldy. – Jeśli do jutra jej nie przejdzie, będę zmuszony targnąć się na życie. A jeśli i to nie pomoże – tu wzniósł oczy do góry i złożył dłonie przed sobą zastygając w teatralnej pozie – pewnie zostanę misjonarzem.

– Akurat, już cię widzę. Prędzej zostałbyś władcą wyspy na Pacyfiku i miałbyś co najmniej dziesięć żon – zaśmiewała się Matylda.

– Tak myślisz? – wyprostował się i przejechał dłonią po gęstych, kasztanowatych włosach. – Może to i nie jest taki głupi pomysł. Ale dziesięć bab? Nie, dziesięć to zdecydowanie za dużo. Jedna chce mnie do grobu wpędzić, a ty mi dziesięć proponujesz. Czy ty mi źle życzysz?

– Skądże znowu – zaprotestowała Matylda ze śmiechem. – Akurat tobie należy się wszystko co najlepsze na świecie, jesteś absolutnym wyjątkiem wśród męskiego rodu.

– Słyszysz? – zwrócił się Marek w stronę Miry. – Wszystko co najlepsze! Słyszysz?

– Co? Mówiłeś coś?  – spojrzała Mira nieprzytomnym wzrokiem. – Jeszcze tu jesteś? Myślałam, że już dawno pojechałeś.

– Widzisz Matyldo? Znoszę jej humory, cierpię, a ona mnie wypędza – zrobił tak przeraźliwie smutną minę, że rozbawił obie przyjaciółki.

– Jedź już, masz daleko do domu – pocałowała go Mira w policzek.

– Widzisz jaka ona jest? Jak zupełnie o mnie nie dba? – zwrócił się znów do Matyldy. – Inna by mnie na noc zatrzymała, żeby mi się po drodze nic nie stało, bo teraz zbójców pełno na ulicach, a ona co? Inna chociaż przytuliłaby mnie przed wyjściem, a ona? – skarżył się.

– Wiesz Mirka, Marek ma rację. Jesteś dla niego zbyt okrutna – stwierdziła Matylda. – Przytulić to byś go mogła.

– Jeśli tak twierdzisz… – jęknęła Mira z szelmowskim uśmieszkiem, – ale na twoją odpowiedzialność.

Marek rzucił się ku narzeczonej z okrzykiem radości.

– Udusisz mnie, ty wariacie – wyrwała mu się ze śmiechem

– Muszę wykorzystać okazję, bo kto wie, kiedy mi się nadarzy następna. A w ogóle, czy nie chciałabyś skonać w moich ramionach? – wyszeptał teatralnym szeptem przewracając oczami.

– Marek, uciekaj, idź już wreszcie – Matylda dusiła się i od kaszlu, i od śmiechu. – Ja jestem tylko na grypę chora, a przy was wpadnę w chorobę psychiczną. Przestańcie wreszcie.

– To nie moja wina – bronił się Marek. – Zobacz, no popatrz dokładniej, przecież to Mirka mnie trzyma za rękę a nie ja ją.

– Kłamiesz, najbezczelniej w świecie ją dusisz.

Mirze ledwo czubek głowy widać było, reszta dziewczyny ginęła w objęciach ukochanego.

– O nie, koniec świata! Moja przyjaciółka miałaby zostać żoną sadysty? Nigdy na to nie pozwolę!

Cisnęła poduszką trafiając Marka w głowę. Wykorzystując element zaskoczenia Mira wyrwała się z uścisku i wypchnęła „sadystę” za próg.. Mimo, że z całej siły oparła się o drzwi próbując przekręcić klucz, uchyliły się troszeczkę, w szparze ukazała się głowa Marka.

– Ja tu jeszcze wrócę – wyszeptał i zniknął.

Mira usiadła na swoim łóżku.

– Uwielbiam go, jest cudowny. Jestem pewna, że z nim przez całe życie nie będę miała czasu, by się nudzić – uśmiechnęła się do przyjaciółki.

– Oj tak, dobraliście się jak w korcu maku, pasujecie do siebie idealnie jako para wariatów – przechwyciła w locie kapeć, którym Mira w nią rzuciła. – I co, może nie mam racji? Oto dowód…

– Oddaj!

– Jak będę chciała. Nie wolno maltretować chorego człowieka, ani rzucać w niego kapciami.

– Cóż, jeszcze tym razem ci daruję. Gdybyś zdrowa była, inaczej bym z tobą porozmawiała. Lecz w tym przypadku choroba jest dla ciebie wystarczającą karą – oświadczyła Mira z dumną miną zwycięzcy. – Dobrze ci tak.

– Czy mogłabyś wyrażać się jaśniej? Dlaczego?

– Dlatego, że nie widziałaś Nicka. Ach! Patrzeć na niego i słuchać jednocześnie to zbyt dużo szczęścia na raz.

– Kogo? Aaa… głupia, aaa… o czym mówił?

– Nie wiem, bo patrzyłam i nie byłam w stanie słuchać – westchnęła Mira i zapatrzyła się w przestrzeń.

– Hej, obudź się! Jeśli to ten uczony z Ameryki, nic dziwnego, że go nie rozumiałaś. Z angielskiego masz ledwie trójczynę – złośliwie zauważyła Matylda.

– Za to biegle znam francuski i włoski, nie ja jestem tępa do języków – odcięła się Mira. – A poza tym gdybym chciała, to bym rozumiała, bo mówił najczystszą polszczyzną. Wprawdzie jego ojciec jest Amerykaninem, był właściwie, bo nie żyje, lecz matka to rodowita Polka. Teraz z drugim mężem mieszka gdzieś na końcu Polski, w … – ugryzła się w język w ostatniej chwili, by nie wymienić nazwy miasteczka. – Dzięki rodzinie ojca mógł poznać Stany, nauczyć się różnych rzeczy, a nazwisko ojca, profesora uniwersytetu, otworzyło mu wiele drzwi zamkniętych dla innych,

– A skąd się tego wszystkiego dowiedziałaś? – zdziwiła się Matylda.

– Gdybyś to widziała! Kiedy wszedł na podium wszystkie dziewczyny wlepiły w niego oczy i w ogóle przestały oddychać. Rozległo się takie „szuuu” i zapadła cisza, gapiły się jak cielęta na malowane wrota. Ach, gdybyś go widziała! Wysoki, szczupły, stał w jasnym garniturze jak książę z bajki, taki spokojny, niczym nie speszony, nie zdenerwowany nic a nic, ze spokojnym uśmiechem rozejrzał się po sali… Ach! Z opaloną twarzą kontrastowały jasne włosy. A jakie oczy ma cudowne…szaroniebieskie i wciąż się uśmiechały…

– Zaczekaj, stop! – wołała Matylda, – jakim cudem mogłaś zobaczyć jego oczy? Przecież siedziałaś w ławkach dla studentów. Z tej odległości ani oczu, ani zmarszczek nie mogłaś dostrzec w żaden żywy sposób.

– Jakich zmarszczek? Głupia jesteś, on nie ma żadnych zmarszczek!

– Skąd wiesz? – Matylda nie dawała za wygraną tłumiąc śmiech.

– Jak to skąd? W przerwie natychmiast się do niego przedarłam. Przedstawiłam się, wzięłam go pod rękę i zanim się ktokolwiek zorientował już z nim spacerowałam, jakbym go znała od niemowlęctwa tłumacząc, że zajmuję jego cenny czas tylko i wyłącznie w trosce o dobro ogółu. Po prostu mam przyjaciółkę, która jeszcze przed urodzeniem marzyła, żeby zostać okulistką, może nawet wyjdzie za mąż za klinikę okulistyczną… z miłości do zawodu oczywiście. Teraz się rozchorowała, jest wątła, biedaczka, ma pecha, bo dobrze by jej zrobiło wysłuchanie jego fenomenalnego wykładu…

Matylda gwałtownie usiadła na łóżku.

– Kogo miałaś namyśli? – wysyczała z wściekłością.

– Ależ ciebie, skarbie, kogóż by innego? Powiedziałam, że jesteś takim biednym, zahukanym, zakompleksionym stworzeniem, aż poczuł litość i obiecał zaopiekować się tobą… Kiedy zostaniesz żoną dostojnego pana Nikodema, będziesz mogła pracować razem z mężem i nie dać się zamknąć w kuchni z chmarą małych, tłuściutkich nikodemiątek… W soboty będziesz  chodziła na spotkania z panią aptekarzową u fryzjera…

– Zabiję cię – oświadczyła poważnie Matylda. – Tak, muszę to zrobić koniecznie, nie mam już żadnych wątpliwości. Zrobię to, jak wyzdrowieję zrobię to na pewno, żebyś wiedziała. Teraz jestem zmęczona i  nie dam rady…

– To się zamknij i przestań mi przerywać. Dobrze? Mister Nick Taylor bardzo uważnie słuchał mojej tyrady, wtedy zobaczyłam, że nie ma zmarszczek i jakie ma oczy… och… – westchnęła. – Ale Marek też ma takie piękne. Boże, jak ja go kocham!

– Czekaj, mam chyba jednak gorączkę. Pewnie nawrót choroby – jęknęła Matylda. – Kogo kochasz, Marka czy profesora Taylora?

– Marka oczywiście, głupia jesteś –spojrzała oburzona. – Chyba naprawdę masz gorączkę – zastanowiła się, ale zaraz westchnęła – a profesor…

– Przestań! – Matylda objęła głowę obiema rękami. – Mózg mi pęka. Coś ty narozrabiała?

– Zupełnie nic – słodziutko odpowiedziała Mira na wszelki wypadek odsuwając się spoza zasięgu rąk przyjaciółki. – Wymusiłam na nim obietnicę, że pomoże pewnej brzydkiej, niezgrabnej studentce z prowincji, która nie chce niańczyć Nikodemowych dzieci, ale za to może być kiedyś świetnym specjalistą, bo jako stara panna będzie pracownikiem dyspozycyjnym…

– Przed chwilą mówiłaś…

– Ojej, czepiasz się, dużo mówiłam więc nie wszystko muszę pamiętać.

– Jesteś zwyczajna, obrzydliwa jędza – wycedziła przez zęby Matylda. – Czy powiedziałaś mu jak się nazywa to prowincjonalne cielę?

– Nie zdążyłam, bo mi go zabrało jakichś dwóch starych, śmiertelnie poważnych i potwornie utytułowanych panów w szarych garniturach. Ale, nie zgadniesz co mam! Mam numery jego telefonów i adres tutejszy i domowy – oświadczyła z tryumfem.

– Nic mnie to nie obchodzi. Jeszcze nie zdecydowałam, jaką specjalizację wybiorę.

– Wiesz skarbie, zrobiłam to za ciebie – niepewnie zerknęła Mira na przyjaciółkę. – Nie złość się, dbam o twoją przyszłość…

– Matylda ostentacyjnie odwróciła się tyłem i zgasiła lampkę pokazując Mirce język.

– A fe, w twoim wieku – skomentowała uradowana, że jej tak łatwo poszło. – Nie wypada się tak zachowywać. Pani doktorowa powinna umieć zapanować nad małpimi odruchami.

Matylda nie raczyła odpowiedzieć i nakryła głowę poduszką.

10.08.2018

Po raz pierwszy Matylda ujrzała Nicka o tej cudownej, tajemniczej godzinie, kiedy dzień walczy z nadchodzącą nocą, a okrągły księżyc z uśmiechniętą, pyzatą twarzą odbija ostatnie promienie zachodzącego słońca tworzące poświatę wokół drzew, krzewów, zabudowań, a także wszystkich żywych istot.

Dziewczyna wracała do akademika po ostatnim zdanym egzaminie. Zdała bardzo dobrze i od tej chwili zaczęły się dla niej wakacje, w pełni zasłużony odpoczynek po wytężonej pracy na kolejnym roku medycyny. Szczęśliwa, lekka niczym piórko pożegnała się z koleżankami pod pozorem wizyty u pani Marty, przyjaciółki matki, do której czasami w niedzielę chodziła na obiady i wpadała na chwilę pogawędki zapominając na ten czas o życiu w akademiku, z lubością sycąc się zapachem domowej kuchni, atmosferą ciepła i zrozumienia. Przepadała za owymi odwiedzinami dopóki nie otrzymała listu od matki, z którego dowiedziała się, iż u pani Marty na pewien czas zatrzyma się jej krewny, nowy szef kliniki okulistycznej w ich rodzinnym miasteczku. Dalej matka rozwodziła się szeroko nad niezliczonymi zaletami owego osobnika opisując, jak w młodym wieku doszedł własną pracą do tak wysokiego stanowiska, jak wiele nauczył się będąc na stypendium za granicą, jakie prowadził badania naukowe i jaką wzbudził sensację w świecie medycznym publikując ich wyniki. List kończył się stwierdzeniem, że wspólnie z rodzicami owego geniusza doszli do wniosku, że Matylda, jako przyszła lekarka, byłaby świetną żoną dla Nikodema.

Nikodem, brr! Samo brzmienie tego imienia przyprawiało Matyldę o dreszcz niechęci. Też coś! Wzdrygnęła się na wspomnienie listu. Czy mama nie ma nic lepszego do roboty jak bawienie się w swatkę? Czym prędzej udała się na pocztę i zamówiła telefoniczną rozmowę z matką.

– Mamusiu, nie pójdę do pani Marty, aby poznać twojego Nikodema, bo mnie to zwyczajnie nie interesuje, rozumiesz? – powiedziała dobitnie, żeby nie było żadnych wątpliwości. – Nie mam zamiaru wychodzić za mąż, przynajmniej nie w najbliższej pięciolatce. Muszę skończyć studia, podjąć pracę, odnaleźć własną drogę w życiu, nie zaś ładować się w małżeństwo! I to w dodatku z wyrachowania, nie miłości. Nie i koniec!. Przepraszam, jeśli sprawiłam ci przykrość, ale mam zupełnie inne wyobrażenie o moim przyszłym losie niż ty go widzisz. To jest moje życie i chciałabym je przeżyć po swojemu.

Od tej pory kontaktowała się z panią Martą jedynie telefonicznie, złorzecząc temu jakiemuś Nikodemowi, przez którego zrezygnowała z domowych obiadów, co w studenckim budżecie liczy się podwójnie.

– Przepraszam, pani Marto, ale mam bardzo dużo nauki. W czasie tej sesji muszę zdać kilka wyjątkowo trudnych egzaminów, tak się paskudnie złożyło. W związku z tym zupełnie nie mam kiedy wpaść do pani, chociaż bardzo żałuję – tłumaczyła nie mijając się zresztą z prawdą.

Pani Marta w czasie jednej z rozmów wspomniała o kuzynie, który się u niej zatrzymał na kilka dni. Nie rozwijała tematu, z czego Matylda wywnioskowała, że matka nie poinformowała przyjaciółki o planach matrymonialnych związanych z córką.  I bardzo dobrze! Z drugiej jednak strony… dziwna jest natura ludzka… czekała na jakąś wzmiankę o Nikodemie. Przyłapanie samej siebie na tej myśli spowodowało wybuch wesołości.

– Czy pani Marta powiedziała ci coś śmiesznego? – spytała Mira dzieląca z Matyldą pokój w akademiku.

– Śmieję się sama z siebie. Pomyśl, jest koniec dwudziestego wieku, a moja mama postanowiła mnie wydać „porządnie” za mąż jak sto lat temu. Znalazła „dobrą partię”, obgadała sprawę z jego rodzicami co mnie doprowadziło do wściekłości. Nie zaakceptowałam oczywiście jej planu. Jednak… jednak… jestem trochę ciekawa jak wygląda ten cały Nikodem – odpowiedziała przyjaciółce.

– Pewnie jest mały, tłuściutki jak prosiaczek, bo siedzi i pisze, albo czyta nie mając czasu na ruch, nosi grube szkła, bo od czytania popsuł sobie wzrok, do tego ma paskudne oprawki…

– Nie mam zaufania do okulistów w okularach. To jak dentysta z dziurawymi zębami – wtrąciła Matylda.

– Mógłby nosić szkła kontaktowe.

– Ale na pewno nie nosi i jest zaniedbany – z ponurą satysfakcją stwierdziła Matylda.

– Skąd wiesz? – zdziwiła się Mira.

– Bo jest samotny.

– Ciekawe dlaczego jest samotny – zastanowiła się Mira. – Ile ma lat?

– Mama pisała, że młody. Ale dla niej młody może mieć równie dobrze dwadzieścia lat jak i czterdzieści. A samotny, bo zaniedbany, okropny i żadna go nie chciała.

– Albo ma wredny charakter i nikt z nim nie wytrzyma – chichotały nieznośne dziewczyny.

7.08.2018