Anna Pisze

W Pałacu Ślubów przyjaciele i znajomi ze studiów zapełnili całą salę. Dziewczynki spokojnie spały w wózku nic sobie nie robiąc ze święta rodziców. Mira wyglądała prześlicznie w błękitnej sukni przy boku rozpromienionego Marka, dumnego ze swoich trzech dziewczyn.

Matylda założyła niebieską bluzeczkę  i długą, białą, szeroką spódnicę wykończoną u dołu koronką. Włosy zaplotła z tyłu w warkocz. Była ogromnie ciekawa, kogo Marek wybrał na świadka, do tej pory nie zdradził sekretu. Mira jedynie się uśmiechała w odpowiedzi na pytania i również nie chciała zaspokoić jej ciekawości.

– Poczekaj, za chwilę zobaczysz. Ćwicz cierpliwość, dobrze ci to zrobi – powtarzała uśmiechając się przy tym tajemniczo.

Matylda z zadowoleniem obejrzała w ogromnym lustrze odbicie swej postaci. Nie bez próżności pomyślała, że mogłaby teraz spotkać Księcia z Parku i nie musiałaby się czuć jak Kopciuszek poza balem. Wtem kątem oka dostrzegła mężczyznę podchodzącego do młodej pary. Miał na sobie jasny garnitur i niebieską koszulę w takim kolorze jak jej bluzka…

– To dlatego Mira kazała mi się ubrać właśnie w tę bluzkę – mruknęła półgłosem.

Stała jak skamieniała nie mogąc wykonać najmniejszego ruchu. Stała i patrzyła. Mirka chichotała jak zawsze wtedy, gdy spłatała dobrego figla. Wzięła przybyłego za rękę i razem z Markiem, we trójkę, zbliżyli się do nieruchomej Matyldy.

– Pozwól sobie przedstawić mojego świadka  – powiedział Marek.

– Nick Taylor – przedstawił się i ujął jej dłoń. – My się znamy, prawda? Mów mi Nick.

Matylda stała nieruchomo i patrzyła jak przysłowiowe cielę na malowane wrota.

– Matylda to przyjaciółka rodziny – dokończył Marek prezentacji widząc, że świadek płci żeńskiej wciąż nie może wyjść ze stanu osłupienia.

– Pan, panie prof…., to ty? – wydukała zmieszana pozwalając mu przez cały czas trzymać rękę w dłoniach. – Co za zbieg okoliczności, nie mogę uwierzyć… Bardzo dziękuję za pomoc i podręczniki, które Mirka mi przyniosła. Zdałam, dobrze mi poszło… panie profesorze

– Nick – poprawił wyraźnie rozbawiony.

– Rusz się, idziemy – szepnęła Mira. – Chyba, że mam ci szukać innego księcia z innego parku…

Nick podał ramię partnerce. Mira potknęła się na długim chodniku, bo wciąż oglądała się na przyjaciółkę i chichotała.

– Nie musisz padać przede mną na kolana przy ludziach – wygłosił teatralnym szeptem pan młody. – Wystarczy w domu.

Kiedy urzędnik wymieniał nazwiska świadków, Mira zagłuszyła go głośno kichając.

– Na szczęście, na zdrowie, sto lat – posypały się głośne życzenia przeplatane śmiechem.

Był to bardzo wesoły ślub. Bliźniaczki nie zapłakały ani razu nawet gdy się obudziły, rozglądały się, były wyraźnie zainteresowane otoczeniem i zadowolone z życia.

Matylda starała się opanować drżenie rąk i bicie serca, zbyt głośne i zbyt szybkie. Miała wrażenie, że znalazła się wewnątrz jednego ze swoich snów. Bała się głębiej odetchnąć, by się nie ocknąć i tkwić w tym śnie jak najdłużej. Wreszcie odważyła się zerknąć na Nicka spod oka, gdy zdawało jej się, że tego nie zauważy. TO ON!!! Spotkała go! Niemożliwe! Skąd go Marek wytrzasnął? Sławny uczony na studenckim ślubie? Ile może mieć lat?  Taka sława, a jakby miał najwyżej o jakieś dziesięć więcej…chyba, że taki zakonserwowany, w Stanach tak potrafią… A zresztą co tam, nic się nie liczy poza tą chwilą bycia obok niego. Dlaczego tak krótko? Śluby powinny trwać o wiele dłużej. Nie słyszała, nie widziała co się dzieje. Nick, tłumiąc uśmiech, czego na szczęście nie zauważyła, wziął ją pod rękę i pokazał palcem gdzie ma złożyć swój podpis. Mira się śmiała na głos, ze szczęścia oczywiście.

Matylda oprzytomniała nieco dopiero podczas uroczystego toastu w ładnej, nastrojowo urządzonej sali. Wzrokiem wciąż ścigała właściciela jasnego garnituru, który – trzeba przyznać – rzadko ją opuszczał.

– Wiem, że jesteś niezwykle uzdolnioną i pracowitą studentką – powiedział. – Ale teraz są wakacje i nie będziemy rozmawiać o poważnych sprawach. Pamiętaj jednak, że od listopada, bo w październiku muszę być w Stanach, możesz  liczyć na moją pomoc. Oczywiście o ile nie wyjdziesz w międzyczasie za mąż i nie rzucisz studiów. Mira mówiła, że poważnie się nad tym zastanawiasz – spojrzał obojętnie w okno.

– Oj, małpa – wyrwało jej się.

– Gdzie? – spytał z zainteresowaniem rozglądając się wokół.

Nie zauważyła, że leciutki uśmieszek błąkający się dotąd wokół ust ogarnia jego twarz i oczy. Skąd mogła wiedzieć, że całą siłą woli powstrzymuje się, by nie porwać jej w ramiona.

– Coś mi się przywidziało – bąknęła.

– Muszę cię pożegnać – rzekł po chwili. – Bardzo się teraz spieszę. A więc, Matyldo, do zobaczenia po wakacjach.

Zniknął. Teraz mógł się zawalić cały ten budynek. Co tam budynek, cały świat! A jednak…nie, niech się nie wali. Powiedział…do zobaczenia… po wakacjach… Wakacje zwykle tak szybko mijają… Te się będą wlokły… Nie szkodzi. Trzeba pomóc Mirce, poza tym przyłoży się do nauki, żeby się nie zbłaźnić, musi być najlepsza ze wszystkich, aby zechciał na nią jeszcze raz spojrzeć…

Nie widziała, że długo stał w drzwiach i obserwował ją stojącą nieruchomo z pustą lampką po szampanie. Potem machnął z daleka ręką w stronę Miry w pożegnalnym geście, ona zaś skinęła porozumiewawczo głową.

31.08.2018

Trzy tygodnie później dwie wspaniałe dziewczynki zamieszkały wraz z rodzicami w pięknym, trzypokojowym mieszkaniu na parterze piętrowego domku, do którego należał również ogródek. Piętro zajmowało młode, sympatyczne małżeństwo z rocznym synkiem.

– Będę wreszcie mogła mieć własnego kota i psa – Mira nie posiadała się z radości.

Obydwie panienki rosły szybko, były cudowne, niemniej ogromnie absorbujące. Jeśli jedna spała – druga w tym czasie gwałtownie domagała się towarzystwa. Gdy usypiała – siostra godnie ją zastępowała. Od razu rzucało się w oczy, że są niewiastami o silnych charakterach i nie dadzą sobie w kaszę dmuchać.

Matylda tylko na noc wracała do akademika, zresztą nie zawsze. Mira była bardzo słaba i w pierwszych dniach nie poradziłaby sobie sama z dziećmi. Marek nie mógł opuszczać pracy, Matylda dwoiła się więc i troiła niosąc pomoc przyjaciółce i przywiązując się ogromnie do dziewczynek. Po pierwszym trudnym okresie wszystko się unormowało. Dzieci same ustawiły sobie godziny snu i karmienia. Syte, suche, zadowolone spały i rosły. Młoda mama doszła do siebie, ciocia Matylda odpoczęła. Zbliżał się dzień ślubu młodych rodziców.

28.08.2018

Pierwszy semestr minął szybko. Czas był wypełniony nauką, spotkaniami towarzyskimi, marzeniami o przyszłości. Przyjaciółki uczyły się wspólnie, zdały z dobrymi wynikami wszystkie egzaminy, pozaliczały kolokwia. Potem Mira nie czuła się najlepiej, więc Matylda chodziła na wszystkie wykłady robiąc notatki przez kalkę. Przyszła mama w tym czasie siedząc w pokoju wertowała opasłe tomiska wbijając potem przyjaciółce do głowy opanowaną przez siebie wiedzę. Podział pracy okazał się świetnym pomysłem i radziły sobie doskonale. Musiały wytężyć wszystkie siły, aby jak najszybciej zakończyć letnią sesję zdając egzaminy w terminie zerowym.

Nic nie zakłóciło ustalonego porządku dni z wyjątkiem jednego wydarzenia, na które Matylda nie zwróciła większej uwagi ze względu na to, co nastąpiło później.

Przed dorocznym zjazdem sław okulistycznych zamieszczono w prasie zdjęcia kilku z nich. Fotografie nie były zbyt wyraźne, druk rozmazany, z trudem dało się odczytać nazwiska.

– Włącz światło – poprosiła Matylda machając gazetą. – Ciemno już i nie mogę odczytać kto to jest.. Kogoś mi ten facet przypomina.

Mira spojrzała. Sięgając ręką do kontaktu potrąciła kubek z resztką kawy, która rozlała się uniemożliwiając identyfikację twarzy i nazwisk.

– Ojej, przepraszam, nie chciałam, ale taka jestem już ciężka i niezgrabna – tłumaczyła. – Ostatnio wszystko leci mi z rąk.

– Nie, nie, to moja wina – zerwała się Matylda. – Przecież powinnam się sama ruszyć, a nie ciebie fatygować, zapomniałam, że jesteście dwie.

– Mylisz się – uśmiechnęła się Mira. – Trzy.

– Co takiego?

– Robiłam USG. Wykrakałaś mi bliźniaki i umieram z radości!

– Mirka, to cudownie!

– Nie uduś mnie. Zobacz czy ci kawą nie poplamiłam spódnicy.

– Nie, nic nie widać. Wiesz co? Tak mi jakoś przeleciało przez myśl, że facet z gazety przypomina mojego Księcia z Parku.

– Znów o nim myślisz? – wciąż rozpromieniona Mira czule spojrzała na przyjaciółkę.

– Wiem, że to idiotyczne, kompletna dziecinada, ale cóż na to poradzę? Nikt mi się nie podoba, mężczyźni ogólnie mnie denerwują. Sama widzisz, że zostaje mi tylko praca naukowa i służenie innym. Jak myślisz, dlaczego?

– To proste, tak się zaczyna wiele chorób psychicznych – poważnie odpowiedziała Mirka. – Daj się zbadać.

– No wiesz! Przestań się ze mnie nabijać. Wcale mi się nie chce śmiać, nic mi się nie chce i jest mi smutno.

– Nie nabijam się. Chcę ci jedynie zwrócić uwagę, że zwyczajnie się zakochałaś i nie chcesz się do tego przyznać.

– No litości! Jak mogłabym się zakochać w kimś, kogo widziałam raz w życiu przez kilka chwil i do tego o zmroku? Pewnie bym go nie poznała, gdyby przede mną stanął. Wbrew twoim sugestiom jestem zdrowa na umyśle i twierdzę, że aby kogoś kochać, trzeba dobrze znać jego charakter, reakcje na różne sytuacje, gust, upodobania, zaakceptować wady…

– A ja uważam, że miłość spada na człowieka w niewiadomym momencie, jest nieprzewidywalna, nieobliczalna, niemierzalna, przynosi tyle cierpienia co radości, ale życie bez niej nie ma absolutnie żadnego sensu… Ojej, dzwoń do Marka! Niech się zwolni z pracy, szybkooo!

– O matko, Mira! Co ci? Już? Poczekaj, zgłupiałam zupełnie, nie wiem co robić…. Oddychaj, o, już wiem, masz oddychać…

– Spokojnie, w porządku. Idź do telefonu. No idź już, niech wsiada w taksówkę…

24.08.2018

Mira spała w najlepsze, Matylda przewracała się z boku na bok. Podniecenie nie dawało jej usnąć. Mira będzie mamą! Ten łobuziak, to psotne licho skore do robienia każdej chwili najśmieszniejszych kawałów, a jednocześnie najlepsze serce, najwierniejsze, kochana, lojalna przyjaciółka – matką! Nie do wiary!

Bezkarna i niekontrolowalna wyobraźnia zaczęła podsuwać najprzeróżniejsze obrazy i sytuacje tak wyraźne, że – zdawałoby się – rzeczywiste. Trzymała w ramionach maleńką istotkę, cieplutką, pachnącą mlekiem, przytuloną, drobinkę najdroższą na świecie. Nagle maleństwo otworzyło oczy i… były to oczy nieznajomego z parku, a on sam kręcił się wokół nich jakby miał do tego jakieś prawo…

Podczas wakacji Matylda wielokrotnie zastanawiała się kim mógł być ów nieziemsko przystojny znalazca latającej torebki. Czy spotka go jeszcze kiedyś? Nie, uważała to za niemożliwe w wielomilionowym mieście. Jako rozsądnie myśląca kobieta, a przecież za taką się uważała, starała się o nim zapomnieć. A im bardziej się starała, tym częściej widywała go w snach. Wreszcie uznała się za pokonaną i pozwoliła jego cieniowi krążyć w pobliżu. Rozmawiała z nim w myślach, spierała się, opowiadała o tym co czuła, o czym marzyła, za czym tęskniła. Początkowo nie przyznawała się do tego Mirce, wreszcie jednak nie wytrzymała i kilka razy napomknęła przyjaciółce o tym, co jej „po głowie chodzi”.

– Niech chodzi, oby nie gryzło – żartowała Mira.

W czasie wakacji Matylda była na obozie wędrownym, zwiedziła szmat kraju, trochę czasu spędziła w górach u ciotki, gdzie z dala od tłumów ludzi czuła się najszczęśliwsza w świecie. Teraz – czułaby się równie wspaniale, gdyby w spacerach towarzyszył jej ktoś jeszcze poza cieniem… Ale i tak było cudownie, bo od czegóż wyobraźnia?

Mama była niepocieszona, gdyż do domu zjechała właśnie wtedy, gdy Nikodema Bryły nie było w kraju.. Matylda nie przyznała się matce, że celowo ten czas wybrała, by nie musieć go oglądać.

– Jaka szkoda, że nie przyjechałaś wcześniej. Nikodem specjalnie dla ciebie przyniósł książkę – podała córce świeżo wydany, pachnący jeszcze farbą drukarską, podręcznik okulistyki napisany przez profesora Taylora. – Stłukł wtedy okulary…

– Co za niezdara – bąknęła Matylda. – Niepotrzebnie się fatygował, sama bym sobie kupiła. Niczego od niego nie potrzebuję, nie lubię okulistów w okularach, już mówiłam.

– Jesteś niesprawiedliwa – powiedziała mama. – Stłukł moje okulary, bo to ja się potknęłam na jego widok i byłabym spadła ze schodów, gdyby mnie nie złapał. Strąciłam sobie wtedy okulary z nosa, a on próbował je schwycić w locie,

– Mamusiu, a może on ma zamiar starać się o ciebie? Jesteś bardzo atrakcyjną kobietą, naprawdę nie wyglądasz na taką starą córkę jak ja – żartowała Matylda. – Weź go sobie, daję ci w prezencie mojego konkurenta, widzisz jakie mam dobre serce?

– Oj ty trzpiocie – matka pogładziła córkę po włosach patrząc na nią z dumą i ogromną miłością. – Śmiej się, śmiej, zobaczymy kto się będzie śmiał ostatni.

21.08.2018