Anna Pisze

Trzy tygodnie później dwie wspaniałe dziewczynki zamieszkały wraz z rodzicami w pięknym, trzypokojowym mieszkaniu na parterze piętrowego domku, do którego należał również ogródek. Piętro zajmowało młode, sympatyczne małżeństwo z rocznym synkiem.

– Będę wreszcie mogła mieć własnego kota i psa – Mira nie posiadała się z radości.

Obydwie panienki rosły szybko, były cudowne, niemniej ogromnie absorbujące. Jeśli jedna spała – druga w tym czasie gwałtownie domagała się towarzystwa. Gdy usypiała – siostra godnie ją zastępowała. Od razu rzucało się w oczy, że są niewiastami o silnych charakterach i nie dadzą sobie w kaszę dmuchać.

Matylda tylko na noc wracała do akademika, zresztą nie zawsze. Mira była bardzo słaba i w pierwszych dniach nie poradziłaby sobie sama z dziećmi. Marek nie mógł opuszczać pracy, Matylda dwoiła się więc i troiła niosąc pomoc przyjaciółce i przywiązując się ogromnie do dziewczynek. Po pierwszym trudnym okresie wszystko się unormowało. Dzieci same ustawiły sobie godziny snu i karmienia. Syte, suche, zadowolone spały i rosły. Młoda mama doszła do siebie, ciocia Matylda odpoczęła. Zbliżał się dzień ślubu młodych rodziców.

28.08.2018

Pierwszy semestr minął szybko. Czas był wypełniony nauką, spotkaniami towarzyskimi, marzeniami o przyszłości. Przyjaciółki uczyły się wspólnie, zdały z dobrymi wynikami wszystkie egzaminy, pozaliczały kolokwia. Potem Mira nie czuła się najlepiej, więc Matylda chodziła na wszystkie wykłady robiąc notatki przez kalkę. Przyszła mama w tym czasie siedząc w pokoju wertowała opasłe tomiska wbijając potem przyjaciółce do głowy opanowaną przez siebie wiedzę. Podział pracy okazał się świetnym pomysłem i radziły sobie doskonale. Musiały wytężyć wszystkie siły, aby jak najszybciej zakończyć letnią sesję zdając egzaminy w terminie zerowym.

Nic nie zakłóciło ustalonego porządku dni z wyjątkiem jednego wydarzenia, na które Matylda nie zwróciła większej uwagi ze względu na to, co nastąpiło później.

Przed dorocznym zjazdem sław okulistycznych zamieszczono w prasie zdjęcia kilku z nich. Fotografie nie były zbyt wyraźne, druk rozmazany, z trudem dało się odczytać nazwiska.

– Włącz światło – poprosiła Matylda machając gazetą. – Ciemno już i nie mogę odczytać kto to jest.. Kogoś mi ten facet przypomina.

Mira spojrzała. Sięgając ręką do kontaktu potrąciła kubek z resztką kawy, która rozlała się uniemożliwiając identyfikację twarzy i nazwisk.

– Ojej, przepraszam, nie chciałam, ale taka jestem już ciężka i niezgrabna – tłumaczyła. – Ostatnio wszystko leci mi z rąk.

– Nie, nie, to moja wina – zerwała się Matylda. – Przecież powinnam się sama ruszyć, a nie ciebie fatygować, zapomniałam, że jesteście dwie.

– Mylisz się – uśmiechnęła się Mira. – Trzy.

– Co takiego?

– Robiłam USG. Wykrakałaś mi bliźniaki i umieram z radości!

– Mirka, to cudownie!

– Nie uduś mnie. Zobacz czy ci kawą nie poplamiłam spódnicy.

– Nie, nic nie widać. Wiesz co? Tak mi jakoś przeleciało przez myśl, że facet z gazety przypomina mojego Księcia z Parku.

– Znów o nim myślisz? – wciąż rozpromieniona Mira czule spojrzała na przyjaciółkę.

– Wiem, że to idiotyczne, kompletna dziecinada, ale cóż na to poradzę? Nikt mi się nie podoba, mężczyźni ogólnie mnie denerwują. Sama widzisz, że zostaje mi tylko praca naukowa i służenie innym. Jak myślisz, dlaczego?

– To proste, tak się zaczyna wiele chorób psychicznych – poważnie odpowiedziała Mirka. – Daj się zbadać.

– No wiesz! Przestań się ze mnie nabijać. Wcale mi się nie chce śmiać, nic mi się nie chce i jest mi smutno.

– Nie nabijam się. Chcę ci jedynie zwrócić uwagę, że zwyczajnie się zakochałaś i nie chcesz się do tego przyznać.

– No litości! Jak mogłabym się zakochać w kimś, kogo widziałam raz w życiu przez kilka chwil i do tego o zmroku? Pewnie bym go nie poznała, gdyby przede mną stanął. Wbrew twoim sugestiom jestem zdrowa na umyśle i twierdzę, że aby kogoś kochać, trzeba dobrze znać jego charakter, reakcje na różne sytuacje, gust, upodobania, zaakceptować wady…

– A ja uważam, że miłość spada na człowieka w niewiadomym momencie, jest nieprzewidywalna, nieobliczalna, niemierzalna, przynosi tyle cierpienia co radości, ale życie bez niej nie ma absolutnie żadnego sensu… Ojej, dzwoń do Marka! Niech się zwolni z pracy, szybkooo!

– O matko, Mira! Co ci? Już? Poczekaj, zgłupiałam zupełnie, nie wiem co robić…. Oddychaj, o, już wiem, masz oddychać…

– Spokojnie, w porządku. Idź do telefonu. No idź już, niech wsiada w taksówkę…

24.08.2018

Mira spała w najlepsze, Matylda przewracała się z boku na bok. Podniecenie nie dawało jej usnąć. Mira będzie mamą! Ten łobuziak, to psotne licho skore do robienia każdej chwili najśmieszniejszych kawałów, a jednocześnie najlepsze serce, najwierniejsze, kochana, lojalna przyjaciółka – matką! Nie do wiary!

Bezkarna i niekontrolowalna wyobraźnia zaczęła podsuwać najprzeróżniejsze obrazy i sytuacje tak wyraźne, że – zdawałoby się – rzeczywiste. Trzymała w ramionach maleńką istotkę, cieplutką, pachnącą mlekiem, przytuloną, drobinkę najdroższą na świecie. Nagle maleństwo otworzyło oczy i… były to oczy nieznajomego z parku, a on sam kręcił się wokół nich jakby miał do tego jakieś prawo…

Podczas wakacji Matylda wielokrotnie zastanawiała się kim mógł być ów nieziemsko przystojny znalazca latającej torebki. Czy spotka go jeszcze kiedyś? Nie, uważała to za niemożliwe w wielomilionowym mieście. Jako rozsądnie myśląca kobieta, a przecież za taką się uważała, starała się o nim zapomnieć. A im bardziej się starała, tym częściej widywała go w snach. Wreszcie uznała się za pokonaną i pozwoliła jego cieniowi krążyć w pobliżu. Rozmawiała z nim w myślach, spierała się, opowiadała o tym co czuła, o czym marzyła, za czym tęskniła. Początkowo nie przyznawała się do tego Mirce, wreszcie jednak nie wytrzymała i kilka razy napomknęła przyjaciółce o tym, co jej „po głowie chodzi”.

– Niech chodzi, oby nie gryzło – żartowała Mira.

W czasie wakacji Matylda była na obozie wędrownym, zwiedziła szmat kraju, trochę czasu spędziła w górach u ciotki, gdzie z dala od tłumów ludzi czuła się najszczęśliwsza w świecie. Teraz – czułaby się równie wspaniale, gdyby w spacerach towarzyszył jej ktoś jeszcze poza cieniem… Ale i tak było cudownie, bo od czegóż wyobraźnia?

Mama była niepocieszona, gdyż do domu zjechała właśnie wtedy, gdy Nikodema Bryły nie było w kraju.. Matylda nie przyznała się matce, że celowo ten czas wybrała, by nie musieć go oglądać.

– Jaka szkoda, że nie przyjechałaś wcześniej. Nikodem specjalnie dla ciebie przyniósł książkę – podała córce świeżo wydany, pachnący jeszcze farbą drukarską, podręcznik okulistyki napisany przez profesora Taylora. – Stłukł wtedy okulary…

– Co za niezdara – bąknęła Matylda. – Niepotrzebnie się fatygował, sama bym sobie kupiła. Niczego od niego nie potrzebuję, nie lubię okulistów w okularach, już mówiłam.

– Jesteś niesprawiedliwa – powiedziała mama. – Stłukł moje okulary, bo to ja się potknęłam na jego widok i byłabym spadła ze schodów, gdyby mnie nie złapał. Strąciłam sobie wtedy okulary z nosa, a on próbował je schwycić w locie,

– Mamusiu, a może on ma zamiar starać się o ciebie? Jesteś bardzo atrakcyjną kobietą, naprawdę nie wyglądasz na taką starą córkę jak ja – żartowała Matylda. – Weź go sobie, daję ci w prezencie mojego konkurenta, widzisz jakie mam dobre serce?

– Oj ty trzpiocie – matka pogładziła córkę po włosach patrząc na nią z dumą i ogromną miłością. – Śmiej się, śmiej, zobaczymy kto się będzie śmiał ostatni.

21.08.2018

– Wakacje mają jedną bardzo niemiłą cechę: zbyt szybko mijają. To jest niesprawiedliwość i  oszustwo, bo czas w okresie letnich miesięcy płynie przynajmniej dwa razy szybciej. A nie powinien, dni przecież są długie – mówiła Matylda rozpakowując plecak i układając w szafie jego zawartość.

– Ledwo przyjechałaś i już gderasz jak typowa stara panna.

Mira, która dwa dni wcześniej wróciła do akademika, zdążyła już zrobić porządek z własnymi rzeczami. Siedziała teraz po turecku na swoim łóżku i przyglądała się przyjaciółce.

– Że panna, to się zgadza. Ale stara? Ty jesteś ode mnie starsza o całe trzynaście godzin, nie zapominaj o tym drobiazgu – odcięła się Matylda.

– Matyldo, czy musisz się ze mną kłócić od razu po przyjeździe? Ładnie tak krzyczeć na kobietę w odmiennym stanie?

Matylda znieruchomiała na moment, po czym rzuciła się na przyjaciółkę. Ściskała ją i całowała, obie zachowywały się jak szalone mając jednocześnie łzy wzruszenia w oczach. Nie zauważyły, że w uchylonych drzwiach stanął Marek i przyglądał im się kiwając głową z politowaniem.

– Mireczko, kochana, naprawdę? Nie wierzę! Powiedz, nie robisz mnie w konia? Cudownie, wspaniale, kiedy? No powiedz wreszcie! Pozwolisz mi je wziąć na ręce? Może będą bliźniaki? A jak trojaczki? Albo nawet więcej się trafia za jednym zamachem? Mówili w telewizorze, że dziesięcioraczki się gdzieś urodziły. Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałaś? Nie będę ci już więcej dokuczała, dobrze? – przerwała dla zaczerpnięcia tchu.

– Zamilknij wreszcie – Mira wykorzystała przerwę. – W jaki sposób mam ci odpowiedzieć na wszystkie pytania, skoro pamiętam tylko ostatnie? A więc zgadzam się na to, żebyś mi więcej nie dokuczała.

Dopiero teraz usłyszały chichot Marka. Matylda spojrzała z oburzeniem.

– Dlaczego podsłuchujesz i podglądasz? Nie wstyd ci?

Mira w dalszym ciągu siedziała na łóżku i zwyczajnie płakała ze śmiechu. Co spojrzała na Matyldę i Marka, nowy atak śmiechu nie pozwalał się jej odezwać, a łzy płynęły ciurkiem po policzkach.

– Współczuję ci, kochany – wycharczała wreszcie. – Teraz przez całą ciążę Matylda będzie ci dokuczała.

– Przecież ja nie jestem w ciąży – spojrzał zdziwiony.

– Ale ona przyrzekła, że nie będzie mi więcej dokuczała, więc ty będziesz obrywał za mnie, za siebie oraz za całą resztę świata. Przecież to sadystka, która musi się nad kimś znęcać – tłumaczyła Mira złażąc z łóżka i sadowiąc się wygodnie na podłodze. – Mów, czego dowiedziałeś się o mieszkaniu.

– Nie mogłabyś usiąść przy stoliku jak człowiek? – przerwała Matylda.

– Cicho bądź, nie przerywaj. Teraz ja tu rządzę. Możesz mi podać ten stary jasiek do siedzenia.

– Masz – rzuciła poduszką. – Poczekaj aż ja będę w ciąży, wtedy ci pokażę. Teraz nie mogę cię denerwować – usiadła obok Miry na podłodze.

– Ty w ciąży… – zaczęła Mira, ale przerwała widząc groźne spojrzenie Matyldy.

– Jak ty potrafiłaś, to ja nie jestem gorsza – rzekła z miną pełną wyższości.

– Aha, tędy cię wiedli.  Rozumiem, że z tym grubym okulistą…

– To bezczelność! Będziesz teraz wykorzystywać moją obietnicę, żeby mnie bezkarnie dręczyć, tak? Pamiętaj, zemszczę się na Marku, żebyś wiedziała! Nie wiem czy on to przetrzyma.

– Oj, chyba będę musiała trochę przystopować, bo moje dziecko ojca nie zobaczy.

– Dobrze, że o tym pomyślałaś, to pierwszy przejaw zdrowego rozsądku – pochwaliła Matylda, – może jeszcze będą z ciebie ludzie.

Marek usiadł na dywaniku obok dziewcząt.

– Spokój dziewczyny, od tej chwili żadna nie ma prawa się odezwać bez mojej zgody, zrozumiano? – jęknął, chociaż chciał się wyrazić stanowczo i dobitnie.

Przyjaciółki nie miały siły protestować.

– Męski szowinista – zdołała cicho wycharczeć Matylda zanim jedyny facet w towarzystwie się znowu odezwał.

Okazało się, że miał wyjątkowe szczęście i znalazł pracę, którą mógł wykonywać studiując jednocześnie na ostatnim roku Politechniki. Co ciekawsze – tematycznie związaną z pracą dyplomową. Poza tym przyszli rodzice ustalili, że do urodzenia dziecka Mira  pomieszka w akademiku. Potem oboje przeniosą się do mieszkania, którą opuści właśnie w tym czasie ciotka Marka wyjeżdżająca do córki do Holandii.

–  A ślub? – spytała Matylda. – Nie macie zamiaru się pobrać?

– A po co? – spojrzała na nią spod oka Mira. – Przecież cały czas twierdzisz, że małżeństwo to kajdany i niewola. Przekonałaś mnie. Nie cieszysz się, że twoje na wierzchu?

– No tak – zawahała się Matylda, – ale w tej sytuacji…

– Proszę bardzo! I co z ciebie wyłazi? Kołtunka, zacofana, małomiasteczkowa, pruderyjna  stara panna! Może nam każesz jutro wziąć ślub, żeby nikt się nie dowiedziała, że panna młoda jest w odmiennym stanie? Pardon, błogosławionym, albo nie błogosławionym skoro przed ślubem, co? Pani Dulska się kłania, dzień dobry!

– Mirka! – zaczęła Matylda groźnym głosem, ale coś sobie przypomniała więc tylko wzięła głęboki oddech i spokojnie dokończyła. – Mów co chcesz, teraz ci wolno, ale potem…

Mira zachichotała radośnie i uściskała przyjaciółkę.

– Musisz przyrzec, że będziesz moim świadkiem, świadkową raczej. Ślub weźmiemy już po rozwiązaniu, gdy będziemy mieli mieszkanie. W każdym razie taki mamy plan. Wiesz, przez tę sukienkę… Pamiętasz? Kupiłam ją dawno temu na własny ślub. Po prostu ujrzałam ją i koniecznie musiałam ją nabyć. Marzyłam, że kiedyś wystąpię w niej jako panna młoda i to marzenie musi się spełnić. W przeciwnym razie byłabym smutna przez całe życie.

– To byłoby nie do zniesienia dla otoczenia – wtrąciła Matylda.

– Teraz już się w nią nie wcisnę, musi poczekać. No i włosy mi przez ten czas urosną, nie chcę udawać chłopaka na własnym ślubie. Potem dzieci nie wiedziałyby czy tatuś czy mamusia patrzy ze zdjęcia.

– A kogoś już wybraliście na świadka? – zainteresowała się Matylda.

– Zobaczymy, mamy jeszcze dużo czasu – odpowiedziała Mira obojętnie, ale w jej oczach zapłonęły na moment figlarne iskierki.

17.08.2018