Archiwum kategorii: Myślę sobie

Tak późno się dziś przywitałam z Lapciem, że mam zaległości. Zresztą nie tylko za dziś ale i za wczoraj. Odrobię:) Dziś to naprawdę nie z mojej winy, okoliczności zewnętrzne zawiniły, a konkretnie – horror hydrauliczny przyszło nam przeżyć. Ja bym … Czytaj dalej →

Paul O`Grady do tej pory kojarzył mi się z programem „Z miłości do psów”. Widziałam wiele odcinków, które pokazują życie psiaków trafiających do schroniska w Londynie. Warunki są tam wspaniałe, sama królowa Elżbieta odwiedza to miejsce, więc – podejrzewam – … Czytaj dalej →

Wisielczego humoru ciąg dalszy. Spojrzałam na wczorajszy wpis. Powinnam napisać, że każdy zwykły Kowalski, normalny szary człowiek nie zdaje sobie sprawy, że już jest albo za chwilę będzie Szarym Człowiekiem. Jaka krótka jest ludzka pamięć, zatrzymuje się tylko nad tym, … Czytaj dalej →

20. VII. Trudno jest się skupić na pracy nad powieścią, ponieważ cały dzień w tv idzie sprawozdanie z obrad sejmu. Są to tak ważne sprawy, że nie da rady oderwać uwagi, choć wolałabym. W końcu w tej chwili nie mam żadnego … Czytaj dalej →

Oglądając fragment w tv dotyczący bieżących spraw – po raz kolejny stwierdziłam, że nasze dwa plemiona rozmawiają językiem, który pozornie jest jeden, jednak znaczenie słów brzmiących identycznie w obu językach jest zupełnie przeciwne. Nie da się porozumieć w takiej sytuacji. … Czytaj dalej →

Czuję się jak w tropikach, wilgotność powietrza musi być wyjątkowo duża jak na nasze warunki, bo mam wrażenie, że woda płynie po mnie i wokół mnie, a jak wciągam powietrze w płuca, to też z wodą. Dopiero narzekałam na suszę, … Czytaj dalej →

Jak te dzieci rosną! Dlaczego tak  szybko robią się „okropnie” dorosłe? ;))) Moje dwie starsze wnuczki są większe ode mnie. Jeszcze tylko Calineczka pozostała do noszenia na rękach. Duże mogę już tylko „stacjonarnie” poprzytulać;) Na szczęście pozwalają na to. Nawet … Czytaj dalej →

Jak to nigdy nie wiadomo co się rano zastanie koło domu. Wyszłam z psami później niż zwykle, bo zbudziłam się dopiero ok. 6.30 co mi się rzadko zdarza. Pewnie z powodu zmiany pogody, lekkiego ochłodzenia i deszczu dobrze się spało, … Czytaj dalej →

Dziś bez słoneczka za to chmurzasto, trochę pokropiło, ale mniej niż ksiądz kropidłem. Spragnione roślinki wciąż mają nadzieję, że popada. Zobaczymy, może tak będzie. Tak sobie myślę, że wiele spośród naszych znajomych kobiet, krewnych, przyjaciółek to są bohaterki. Ciche bohaterki … Czytaj dalej →

W sobotę przeczytałam Jarosława Kamińskiego „Tylko Lola”, nawiązanie do wydarzeń marcowych. Może niepotrzebnie, bo znów wpadłam w dołek emocjonalny łapiąc się na rozważaniu nikczemności ludzkiej natury. Dopiero kiedy sobie to uświadomiłam, napłynęła refleksja, że dla zachowania równowagi, która jest konieczna … Czytaj dalej →