Anna Pisze

Późnym popołudniem Elżbieta zeszła na plac Dietla. Usiadła na tarasie obok muzeum. Część tarasu została przeobrażona w letnią kawiarenkę. Stały duże stoły z ławami, olbrzymie parasole zakrywały klientów lokalu przed ewentualnym deszczem lub letnią spiekotą. Usiadła przodem do uroczego placyku, mając jednocześnie widok na pierwszą wiosenną „zieloność i różnobarwność” Parku Górnego, wśród której błyskały bielą ściany okrągłej kaplicy Szalaya tuż nad willą zwaną „Szwajcarką Górną” – a może  „Holenderką”? Zapomniała w tej chwili, na razie jeszcze myliły się jej nazwy lecz nie miała chęci zaglądać teraz do przewodnika.

Z drugiej strony, nad budynkiem „Starej Kancelarii”, słychać było śpiewające słowiki. Zamówiła lody i drinka, którego nazwę od razu zapomniała.  W każdym razie smakował wyśmienicie i ładnie wyglądał: zawartość szklanki miała barwę turkusową, wewnątrz srebrzył się lód a na brzegu złocił plaster cytryny. Zajadając lody i wolno sącząc drinka przyglądała się z zainteresowaniem życiu przepływającemu obok niej. Przez środek placu przeszła kobieta z czarnym, misiowatym owczarkiem. Po chwili wróciła,  pies stanął przednimi łapami na brzegu fontanny. Najwyraźniej był rozdarty wewnętrznie: z jednej strony miał ochotę wejść do wody, z drugiej nie chciało mu  się gramolić przez wysoki murek.  Wreszcie podszedł od strony kamiennej rzeźby  przedstawiającej dziewczynę z dzbanem, z którego wypływa woda. Tam zszedł do wody, było mu wygodniej, nie musiał skakać, przeszedł kilka kroków i wyszedł. Nawet nie zdobył się na wysiłek strząśnięcia  z siebie resztek wody. Rozłożył się koło pani, która przysiadła na murku okalającym wodny zbiorniczek. Machał puszystym ogonem i z zadowoleniem szczerzył zęby w uśmiechu.

Co za cudowne chwile – pomyślała Ela. – Jak spokojnie, jak cicho, jak normalnie.

Jakiś spóźniony turysta zszedł od strony Bryjarki objuczony ciężkim plecakiem. W „Zdrojowej”  grał zespół, solista śpiewał przeboje, ludzie tańczyli, bawili się, dobiegały  śmiechy i szmer rozmów. Wokół fontanny na placu rozklekotany mały fiacik 126p. wykonał rundę honorową rzężąc głośno przy wspinaniu się pod górę. Na Palenicy zabłysło światełko i migotało między gałęziami drzew. Włączone reflektory krzyżującymi się smugami rozjaśniały  ciemniejące niebo. Ostatni zmęczeni rowerzyści zjechali z Bryjarki równo ze zmrokiem. Mgła zaczęła się leciutko podnosić i unosić, zakrywać ostro widoczną do tej pory Palenicę, rozmywać kontury, rozbielać świat. Mimo późnej pory sporo dzieci  z rodzicami przyszło na plac Dietla. Większe  szły  trzymane za rączki, maluchy leżały  lub siedziały w wózkach. Pod Palenicą rozbłysły sztuczne ognie a na niebie gwiazdy. Trzy dziewczyny wyszły na łowy. Przystawały co chwilę, śmiały się głośno, ostentacyjnym zachowaniem próbując zwrócić na siebie uwagę mężczyzn.

To odwrotnie niż ja – pomyślała Elżbieta. Ja wolę się schować, żeby nikt mnie nie widział. To pewnie odznaka starości. Tak jak przywilejem młodości jest  hałaśliwość, brak umiaru i brak rozumu. Ja go chwilami mam w nadmiarze, ale chwilami chyba cierpię na zanik…

Siedziała nad pustą szklanką po drinku obserwując otoczenie, pogrążona w zupełnym spokoju, który był jej tak potrzebny.  W pewnej chwili pojawiła się jej przed oczami twarz Mandaryna. No właśnie, wydawała się jakaś znajoma. A może po prostu był do kogoś podobny? W końcu przez pół wieku życia widzi się tylu ludzi i ludzi podobnych do tamtych ludzi, że można się pogubić. Zresztą podczas zderzenia w drzwiach miała go przed sobą twarzą w twarz tak długo, że może go uważać za znajomego. Uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie porannego zdarzenia. Uśmiech miała ciepły i serdeczny, uśmiechały się oczy, nie tylko usta. Widział to Winicjusz, który przyszedł na spacer na plac Dietla i usiadł przy sąsiednim stole, z boku. Elżbieta go nie widziała.  On nie poznał jej w pierwszej chwili. Włosy związała w kitkę, wyglądała inaczej niż kobieta,  która staranowała go rano w drzwiach hotelu. Wtedy wydawała mu się jakaś zniecierpliwiona, zdenerwowana.

Ot, zmęczona i zestresowana niewiasta przyjechała na odpoczynek i tyle. Jeszcze nie odpoczęła – podsumował w myślach.  Zerkał na samotnie siedzącą, zamyśloną kobietę. Wtedy właśnie uśmiechnęła się i tym  uśmiechem przyciągnęła uwagę obserwatora.

Przez plac przeszła spacerkiem para starszych ludzi trzymających się za ręce. Elżbietę zawsze wzruszał taki widok. Teraz nasunęła się smutna refleksja, że jej nie czekają takie piękne chwile. Dlaczego? Dlaczego ona nie ma z kim iść na spacer pod rękę? Dlaczego runęło wszystko, co budowała z takim trudem, co starała się utrzymać za wszelką cenę? Patrzyła za staruszkami z tęsknotą, z żalem, z ogromnym smutkiem, które w jednej chwili zmiotły uśmiech z twarzy.

Winicjusz zaś patrzył na niewiarygodnie zmieniający się na jego oczach wyraz twarzy Elżbiety. Wzbudziła w nim sympatię i zainteresowanie.

Przy stole przed Elą rozsiadła się para sanatoryjnych narzeczonych, co łatwo było rozszyfrować po ubraniach i zachowaniu. Elżbieta wróciła do teraźniejszości z krainy smutnych myśli. Mężczyzna próbował wejść w rolę amanta uwodząc partnerkę jasnym garniturem, modulowanym głosem, wystudiowanymi przed lustrem gestami, co Elę szczerze rozbawiło. Z zaciekawieniem dyskretnie obserwowała rozwój sytuacji. Kobieta, ubrana z przesadną elegancją, z bardzo mocnym makijażem mizdrzyła się szczęśliwa, że wygrała  z sanatoryjnymi rywalkami walkę o dorodnego samca. On podniósł rękę, by partnerkę objąć męskim ramieniem i wtedy do Elżbiety dopłynął uwolniony zapach spod pachy… Czym prędzej się podniosła mrucząc pod nosem:  mógłbyś się, ćwoku, umyć zanim wyjdziesz na podryw. Zapłaciła kelnerce i wróciła do hotelu.

Winicjusz podążył za nią nie spiesząc się, nie chcąc rzucać się w oczy kobiecie, która go zainteresowała nie mając o tym zielonego pojęcia. Był zadowolony, bo urlop zaczął mu się rysować w coraz ciekawszych kolorach.

Na parkingu przed budynkiem stało dużo samochodów z warszawską rejestracją, wśród nich srebrny mercedes. Szczawnica stawała się znów modna o czym świadczyły tłumy przyjezdnych snujących się po całym miasteczku i okolicy w czasie dni wolnych od pracy oraz przez cały sezon. Winicjusz już zdążył spotkać kilku znajomych  na placu Dietla, na ulicy Głównej i pod Palenicą. Postanowił, że nazajutrz przespaceruje się do „Czardy” i do kapliczki na Sewerynówce. Nie czuł się jeszcze senny więc wyszedł na balkon.

Z ostatniego piętra hotelu usytuowanego sporo ponad poziomem morza roztaczał się na miasteczko widok malowniczy i kojący duszę. Migały światła w domach położonych na zboczach, niewidocznych wcześniej, ukrytych między drzewami, ujawniających się dopiero po zmroku dzięki lampom rozbłysłym w ciemności. Stanął w rogu balkonu, oparł się o drewnianą balustradę i z rozkoszą wdychał cudownie świeże powietrze. Ukryty w mroku czuł się z nim połączony w jedność, jakby był niewidzialny i bezkarnie mógł wkradać się w myśli i uczucia nieświadomych tego ludzi. Ze spokojem w duszy, z wewnętrzną radością obserwował drżące światełka na Palenicy.

W sąsiednim pokoju zrobiło się jasno. Najwidoczniej lokator wrócił na noc. Winicjusz cofnął się, by nie zostać zauważonym, chciał jeszcze pozostać w mroku pozwalającym na przebywanie w kręgu intymności wśród osobistych przemyśleń i przeżyć, w mroku broniącym dostępu intruzom z zewnątrz.

Za ścianą oddzielającą balkony zgasło światło. Zapadła cisza, którą wkrótce przerwał dźwięk telefonu. Winicjusz stał nieporuszony, nie zdradzając swojej obecności.

– Cześć, już jestem w hotelu.

Usłyszał niski kobiecy głos o sympatycznym brzmieniu. Nie chciało mu się ruszać z miejsca. Przez chwilę czuł się skrępowany myślą, że podsłuchuje cudzą rozmowę. Szybko jednak stwierdził, że gdyby sąsiadka omawiała głęboko skrywane tajemnice – weszłaby do pokoju mając świadomość, że ktoś może usłyszeć treść wypowiedzi stojąc na balkonie obok albo niżej. Poczuł się rozgrzeszony i spokojnie stał dalej.

Dobrze, że sąsiadka nie pali i nie zieje w moją stronę papierochowym smrodem, bo wtedy na pewno coś bym jej powiedział – pomyślał przyglądając się błądzącym po niebie  smugom światła rzucanym przez reflektory z placu Dietla. Każda wyglądała jak pasmo życia jednego człowieka przebiegające przez wszechświat, wybijające się na jego tle, błyszczące przez niewiadomej długości chwilę aż do zniknięcia, do momentu, kiedy ktoś wyłączy prąd. A przecież nigdy nie wiadomo kto, kiedy i komu ten prąd wyłączy… Ktoś może pomylić wyłączniki…. Ktoś Marii odciął zbyt wcześnie dopływ prądu… A ona jeszcze w ostatniej chwili prosiła: bądź szczęśliwy, przyrzeknij… Przyrzekł dusząc w sobie łzy i skowyt bólu, i dlatego odeszła z uśmiechem na zmęczonej twarzyczce naznaczonej cierpieniem…

– Dobrze, oczywiście, zrobię, masz to jak w banku – usłyszał głos zza ściany. I jeszcze – Adelka, Adelka, halo, jesteś? Powiedz tylko w jakim kolorze. Tak, dobrze, oddzwonię, cześć.

Pokiwał głową z politowaniem. Pewnie chodzi o jakieś ciuchy, no bo czego mogła dotyczyć rozmowa o kolorach „czegoś” na odległość. Zwrócił uwagę nie tylko na  miło brzmiący głos sąsiadki ale i na imię rozmówczyni.  Adela jest rzadko spotykanym imieniem. On sam poznał  zaledwie jedną przez całe swoje długie życie. Nie, to nie ta sama, to jest niemożliwe, poza tym znajduje się przecież na drugim końcu Polski. Zresztą nigdy nie słyszał, żeby nawet w pracy rozmawiała z koleżankami o ciuchach, czy w ogóle o bzdurach, choć nieraz siedział w tym babskim towarzystwie czekając na Zenka. Pielęgniarki znały go tyle czasu, że nie krępowały się w jego obecności poruszać najprzeróżniejszych, nawet delikatnych tematów.

– Adelka, to ja, Elżbieta – wyrwał go z zamyślenia glos sąsiadki. – W którym miejscu to ma być? Tu w mieście koło flisaka czy tam dalej, na zakręcie? Tak? Dobrze, dzięki.

Teraz wiem jak ma na imię moja sąsiadka. Za godzinę pewnie poznam imię męża, dzieci, numer buta i rozmiar bielizny – pomyślał.

Mylił się. Niczego więcej już się nie dowiedział, bo za ścianą zgasło światło i zapadła cisza. Elżbieta owinęła się dużym, ciepłym swetrem. Ułożyła się wygodnie na wcześniej rozstawionym leżaku. Wpatrzona w gwiazdy na granatowym niebie rozjaśnianym ruchomymi smugami światła z placu Dietla – analizowała swoje dotychczasowe życie, zaglądała w najgłębsze zakamarki duszy, szukała ukrytych przed całym światem marzeń i pragnień, o których sama zapomniała i do których istnienia sama przed sobą bała się przyznać. Szukała recepty na dalsze życie, sposobu przetrwania nieuchronnie zbliżających się trudnych chwil. Po drugiej stronie ściany rozdzielającej balkony Winicjusz również pogrążył się w myślach.

5.01.2018

Winicjusz Bartecki znał Szczawnicę jak własną kieszeń. Przez wiele lat przyjeżdżał tu na wakacje, potem na urlop z Marią – najpierw jako ukochaną dziewczyną, potem równie ukochaną żoną oraz  córeczką Marysią. Razem przemierzali pienińskie szlaki. Po śmierci żony Marysia stała się dla niego najważniejszą istotą i motywacją do życia. Swoimi czarnymi oczkami i dołeczkami w policzkach odziedziczonymi po matce potrafiła rozpędzić smutki i wywołać uśmiech na  twarzy ojca.

Marysia dorosła, skończyła studia, przyszedł czas na samodzielność. Postanowił zostawić córce mieszkanie, do którego była bardzo przywiązana i tak uczynił. Dla siebie kupił małe mieszkanko z dużym balkonem przy ulicy Polnej Róży, tuż pod Lasem Kabackim. Chwalił sobie miejsce ciche i spokojne. Miejsce z którego robiło się świetne wypady. Ponieważ lubił dalekie spacery, piechotą przemierzał spore odległości zwiedzając okolice nowego miejsca zamieszkania. Kilka razy natknął się też na Adelkę idącą z psami Aleją Kasztanową, ulicą Wąwozową  albo KEN,  kiedyś ją spotkał w urzędzie. Odkąd zwracali się do siebie per „sąsiedzie” i „sąsiadko” połączyła ich większa zażyłość niż przez wszystkie poprzednie lata znajomości poprzez Zenka Kowalskiego, obecnie  ordynatora w szpitalu, w którym ponad dwadzieścia lat pracowała Adelka. Winicjusz przyjaźnił się z Zenkiem przez wszystkie lata od czasów studenckich mimo, iż studia medyczne przerwał po drugim roku stwierdziwszy, że nie ma powołania do zawodu lekarza. Zmienił diametralnie plany życiowe i idąc za prawdziwym powołaniem ukończył Akademię Sztuk Pięknych. Wtedy właśnie poznał śliczną Marię, której przodkowie wywodzili się ze słonecznej Italii. Oczarowały go płomienne czarne oczy i burza ciemnych loków niesfornie wijących się wokół ślicznej twarzyczki. I wzajemnie, Maria zakochała się w wysokim, przystojnym, szarookim chłopaku, który  z wyjątkowo gęstymi, ciemnymi  długimi  włosami wyglądał jak piękny Indianin. Maria od dzieciństwa kochała się w Winnetou, Winicjusz żartował, że jest wcieleniem wodza Apaczów  co Maria intuicyjnie wyczuła. Niestety, szczęście trwało krótko, do czasu wykrycia złośliwego nowotworu, który wyjątkowo szybko zabrał młodą kobietę do krainy wiecznych łowów… Tylko ze względu na córeczkę wziął się w garść, postanowił zapewnić jej idealną opiekę, przyrzekł sobie, że Marysi nigdy niczego nie zabraknie.  Zainwestował na giełdzie pewną kwotę pieniędzy. Dopisało mu szczęście i zarobił sporą sumę, którą korzystnie ulokował. W tym czasie pracował w wydawnictwie. Bardzo mu praca odpowiadała dopóki nie kupił wydawnictwa człowiek, z którym nie miał ochoty współpracować. Przez jakiś czas był właścicielem agencji reklamy, jednak to nie był dobry pomysł, nie dawała mu ta działalność satysfakcji. Sprzedał firmę. Wkrótce potem otworzył antykwariat-galerię, przy której z czasem powstała kawiarenka. „Bibliotekarnia Pod Złotą Filiżanką”, czyli antykwariat, galeria i kawiarnia w jednym – zupełnie dobrze prosperowała, a z czasem stała się miejscem spotkań kolekcjonerów, szperaczy, ludzi z pasją oraz także turystów zwiedzających starą Warszawę. Wspólniczkami uczynił dwie kuzynki Marii, urodziwe siostry bliźniaczki, Stenię i Franię, stanowiące świetnie uzupełniający się duet, dzięki czemu obsługa była stała i niezawodna. Winicjusz nie będąc więc uwiązanym do miejsca, mógł swobodnie podróżować w poszukiwaniu białych kruków oraz dobrych win, których stał się koneserem, a które sprowadzał dla swoich gości. Tym sposobem udało mu się połączyć przyjemne z pożytecznym. Marysia wyrosła na mądrą i piękną dziewczynę, pod troskliwą opieką ojca i obu ciotek, i w „Filiżance” czuła się równie dobrze jak w domu.

Przez lata usiłował Winicjusz patrzeć z dystansem na otaczającą go rzeczywistość. To było wygodne podejście do życia, które wypracował starając się wrócić do świata po śmierci żony. Starał się nie brać na siebie odpowiedzialności za losy całej Ziemi. Żałował cierpiących, pomagał jak mógł i komu mógł. Zdając sobie sprawę z tego, że nie usunie ze świata wszystkich jego okropności i okrucieństw, zachowywał albo przynajmniej próbował zachować wewnętrzny spokój.  Nauczył się, że człowiek sam buduje własną rzeczywistość swoją pracą, wysiłkiem oraz pozytywnymi myślami i nieustanną pracą nad sobą.

Na cały długi majowy weekend i jeszcze na kilka następnych dni meteorolodzy zapowiadali piękną pogodę. Zresztą prawie cały  kwiecień był tak ładny, że wyjazd na łono natury wydawał się Winicjuszowi jedyną odpowiedzią na urok wiosny. Będąc u Zenka usłyszał Adelkę mówiącą o Szczawnicy  i zapragnął wrócić do urokliwego miasteczka, z którym wiązały go wspomnienia.  Tym oto sposobem znalazł się  w „Budowlanych”.

2.01.2018

Elżbieta przespała spokojnie całą noc. Nareszcie się  wyspała, wyleżała w łóżku. Nie musiała wstawać na śniadanie w stołówce i była tym uszczęśliwiona. Zupełnie jakby udało jej się być na wagarach i nikt  się o tym nie dowiedział. Potem wypiła szklankę pomarańczowego soku i wyniosła leżak na balkon.  Leżała z zamkniętymi oczami wsłuchując się w odgłosy życia miasteczka płynące z dołu. Było jej dobrze, spokojnie, cudownie jak nie pamiętała kiedy. Może w ogóle nie w tym wcieleniu? Może w poprzednim? Tylko dlaczego niczego więcej nie pamięta? Może wiedziałaby dlaczego się teraz tak musi męczyć? Teraz? Nie! Przecież teraz jest absolutnie szczęśliwa! Na poręcz balkonu sfrunęła sroka i zagłuszyła wszystkie inne odgłosy.

– Musisz się tak drzeć? – nie wytrzymała wreszcie Ela. – Skrzeczysz i skrzeczysz, w spokoju mi nie dasz poleżeć. A idźże stąd! Cholera jasna! – zamierzyła się mandarynką, której wcale nie miała zamiaru użyć w charakterze pocisku. Niestety, owoc wyśliznął jej się z ręki i poszybował wspaniałym łukiem trafiając wprost w gazetę przeglądaną przez mężczyznę stojącego przed budynkiem. Cofnęła się natychmiast, żeby jej nikt nie zauważył. Zdziwiony obiekt niespodziewanego ataku rozejrzał się najpierw wokoło,  potem zrobił uważny przegląd balkonów. Ela mogłaby przysiąc, że na jej balkonie przytrzymał wzrok dłużej niż na innych.

– Jestem przewrażliwiona – mruknęła. – Przecież nie mógł mnie widzieć! Za wysoko. A poza tym jest ciepło, więc pewnie wszystkie okna są otwarte.

Na czworakach wsunęła się do pokoju uprzednio jednak zerknąwszy ciekawie przez szparę między deskami balustrady. Dopiero teraz roześmiała się bezgłośnie myśląc, że facet musiał mieć głupią minę. Stwierdziła też przy okazji, że miał gęste włosy, kiedyś pewnie czarne, jak ten w Hicie…

Ha, jak dostał mandarynką to jest Mandaryn – pomyślała. – I nie jest najmłodszy, no, może w moim wieku…. A zresztą co komu do tego, czy jestem młoda czy stara. Czuję się cudownie i jestem na urlopie. Resztę mam w nosie. Jego też, po co stał tam gdzie poleciała mandarynka.? Mandaryn jeden. A teraz pójdę coś zjeść.

Wzięła prysznic rozkoszując się ciepłą wodą. Przed wyjazdem Kasia położyła jej świeżą farbę na włosach, które teraz wyglądały jak rozświetlone słońcem dodając blasku twarzy. Czarna henna na brwiach i rzęsach zwalniała ją z konieczności zbytniego przykładania się do makijażu. Kilka chwil i była gotowa do wyjścia. Spojrzała w lustro, uśmiechnęła się z zadowoleniem.  Smutna, wiecznie zatroskana Elżbieta z toną problemów na głowie została w Warszawie. Przed sobą miała nie wyglądającą w tej chwili na swoje pięćdziesiąt jeden lat Elkę, w białych spodniach, białych tenisówkach, niebieskiej sportowej koszulce, z małym plecaczkiem na ramieniu.

– Jak szaleć to szaleć – mrugnęła do odbicia w lustrze i opuściła pokój. Na korytarzu przypomniała sobie historię z mandarynką i ruszyła prawie biegiem, aby jak najszybciej opuścić budynek. Nie czekając na windę zbiegła po schodach wpadając w drzwiach wejściowych … oczywiście… na Mandaryna.

– Przepraszam – bąknęła zmieszana jak pensjonarka i usunęła się w prawo. On zrobił to samo i znów znaleźli się naprzeciw siebie.

– O rany – jęknęła i przesunęła się w lewo, on także…

Powtórzyło się to kilkakrotnie. Taniec w drzwiach trwał zaledwie chwilę lecz Eli zdawało się, że całą wieczność. Czuła, że robi się czerwona niczym piwonia na myśl, że Mandaryn pewnie już rozpoznał w niej sprawczynię niedawnego zamachu na życie… Wreszcie chwyciła go w pasie, prawie przestawiła i pomknęła po schodkach.

– Przepraszam, spieszę się – krzyknęła do faceta, który wciąż stał i patrzył za nią z dziwnym, jak jej się zdawało, wyrazem twarzy.

– Och, co mnie to obchodzi – mruknęła, machnęła ręką i pobiegła schodami w dół do ulicy Zdrojowej. Ponieważ schodów od „Budowlanych” do ulicy jest bez liku, zdążyła ochłonąć i włączyć szare komórki. One jednak, widocznie wiedząc, że Elżbieta ma urlop, wcale nie chciały reagować w zwykły sobie sposób i Ela zaczęła chichotać mając przed oczami niedawną scenę w drzwiach. Szybko znalazła się koło domu handlowego „Halka”. Kupiła sok pomarańczowy w sklepie oraz oscypka u góralki po drugiej stronie ulicy. Gryząc ser i popijając sok szła pomału wzdłuż Grajcarka, potoku wpadającego do Dunajca. Skończywszy śniadanie zawróciła. Kupiła w kasie kolejki linowej bilet na Palenicę. Mocno klapnęła na krzesełko źle wyliczywszy odległość i zaklęła. Po chwili podziwiała widok całej okolicy wznosząc się coraz wyżej i wyżej. Zeskok z krzesełka wykonała już zupełnie sprawnie.

Przeszła pod górę na Szafranówkę, usiadła w trawie na zboczu i zapatrzyła się w cuda, które pojawiały się wokół jak okiem sięgnąć. Cóż znaczą zwykłe ludzkie codzienne sprawy wobec wiecznego uroku porośniętych lasami Pienin? Albo jakieś tam „pracowe” rozterki wobec majestatu Trzech Koron lśniących w słońcu  białymi skałami? Człowiek przemija,  jedno pokolenie za drugim rozsypuje się w proch, każdy zabiera do grobu swoje grzeszki, zasługi, pilnie strzeżone tajemnice. I po co to wszystko? Po co ludzki wyścig szczurów, kłamstwa, oszustwa, intrygi? Po co zabieganie o nieistotne drobiazgi? Po co marnowanie życia na zbieranie przedmiotów, których w końcu i tak nie zabieramy ze sobą na Drugą Stronę Tęczy?

Patrzyła i patrzyła, i nie mogła nasycić się pięknem roztaczanym przed nią przez naturę. W pierwszej wiosennej, majowej zieleni świat wokół niej przypominał szmaragdowy ocean. To było wręcz niewiarygodne, aż oczy bolały od patrzenia. Świeży zapach oszałamiał, jakby wchodził do wewnątrz ciała i zostawał usuwając zeń wszystko zło.  Pomyślała, że tak jak przyroda co rok odnawia swoje życie pokrywając zielenią wszelkie braki, niedoskonałości i rany, tak ona powinna zrobić. Poczuła się częścią gór. Nie gościem przybyłym na chwilę, ale jednością z tym wszechpotężnym, niezniszczalnym żywym organizmem, który od wieków rządził się własnymi prawami nie zwracając na człowieka większej uwagi niż na muchę. A przecież ona muchą się nie czuła. Za to jak najbardziej cząstką białokorych brzóz, drżącolistnych osik, miękkoigłych modrzewi,  obsypanych drobnym kwieciem głogów, pachnących, kwitnących ziół i traw, skał odbijających jasne promienie słońca… I było jej z tym dobrze. Poczuła się lekka, tak lekka, że mogłaby bez sprzętu sfrunąć z Jarmuty razem z lotniarzami, polecieć z dmuchawcowym puszkiem w świat, z jaskółkami unieść się pod samo niebo, zaśpiewać w przestworzach ze skowronkiem…

Obok usiadła roześmiana para młodych ludzi. Ela spod obłoków wróciła na Szafranówkę. Uśmiechem odpowiedziała na uśmiech młodych i zeszła niżej. Pokręciła się trochę po Palenicy, obejrzała krajobrazy przez zamocowaną na stałe lunetę, zjadła naleśniki z serem na zewnątrz schroniska przy drewnianym stole i popijając kawę rozkoszowała się widokami. Potem zjechała na dół i poszła wzdłuż Grajcarka do Dunajca i dalej, aż do granicy ze Słowacją. Na tym wycieczkę zakończyła nie mając przy sobie paszportu. Mimo wejścia Polski do Unii rok temu, wciąż jeszcze był potrzebny przy przekraczaniu granicy.

29.12.2017

W kwestii swojego rozwodu Elżbieta kilka razy spotkała się  z mecenasem. Ciągle jeszcze nie była pewna czego tak naprawdę chce. Rozwodu na pewno, ale jakim kosztem? Czy poruszać  drażliwe sprawy alkoholizmu, znęcania się psychicznego nad nią, fizycznego zresztą też, kwestię użytkowania mieszkania? Jak głośno mówić o szczegółach życia osobistego w obecności obcych ludzi? Już się oswoiła z adwokatem, pozbyła się skrępowania w rozmowie z nim, ale na sali rozpraw?

Wreszcie klamka zapadła i ruszyła sądowa machina.

Za namową przyjaciółek Elżbieta postanowiła odświeżyć swoje prawo jazdy schowane głęboko w szufladzie. Kiedy je zdobyła i pełna radości pokazała mężowi, stwierdził, że i tak jej nie da samochodu, żeby sobie to wybiła z głowy, bo takie tępaki jak ona nie powinny siadać za kierownicą. Od tej pory nie jeździła, pogodziła się z wyrokiem Mirka wydanym na nią w kolejnej sprawie. Teraz, wraz z powiewem niezależności, poczuła chęć spróbowania swoich sił. Może  było to pragnienie  udowodnienia i sobie i mężowi, że zaczyna żyć samodzielnie, że nie pozwoli się więcej terroryzować? Faktem jest, że zaczęła myśleć i działać. Odszukała Antka, kolegę z liceum, który prowadził szkołę dla kandydatów na kierowców i umówiła się na doszkalające jazdy. Po kilku lekcjach zupełnie nieźle zaczęła sobie radzić. Zauważyła też u siebie coraz częściej pojawiające się zadowolenie z drobnych sukcesów,  chwilami nawet odczuwała radość. Czasem patrzyła wokół z uśmiechem, a nie ze zgorzkniałym – jak od lat – wyrazem twarzy i z opuszczonymi kącikami ust.

Temat motoryzacji wciągnął ją do tego stopnia, że zaczęła myszkować w internecie oglądając samochody ewentualnie nadające się do kupienia. Za namową Antka wzięła w banku sezonowy kredyt, nisko oprocentowany w ramach promocji. Kupiła niedrogi używany samochodzik na nazwisko Rafała, żeby nie mieć problemu z podziałem majątku.  Pomału zaczynała jeździć po  bardziej ruchliwych ulicach. Nie czuła się jeszcze na siłach wyruszyć w  daleką trasę, dlatego do Szczawnicy postanowiła jechać autokarem.

No właśnie, Szczawnica. Kasia i Mikołaj spędzili tam  tydzień poruszeni opowiadaniem Adelki. Marek w tym czasie zabrał do siebie ojca, żeby siostra mogła  odpocząć. Wrócili zachwyceni. Kasia bez końca opowiadała przyjaciółkom o urokach Pienin, przełomie Dunajca, o samym miasteczku, w którym się zakochała od pierwszego wejrzenia i do którego chciałaby wracać jak najczęściej. Elżbieta dała się przekonać i pojechała do uzdrowiska na długi majowy weekend.

Wysiadła z autokaru i wzięła z postoju taksówkę, żeby nie błądzić z ciężką torbą. Zapakowała do niej przecież masę rzeczy, które – była pewna – okażą się zupełnie zbyteczne. Poza suszarką do włosów, podstawowymi kosmetykami i ręcznikami nawet jednej trzeciej nie użyje. Wiedziała, że tak będzie. Zawsze tak jest. Ale przyjaciółki twierdziły, że lepiej być przygotowaną na różne ewentualności, przecież w końcu życie się składa z niespodzianek. Nie odstępowały jej podczas pakowania i wkładały do torby rzeczy, które ona próbowała wyjąć. Na te czarownice nie ma rady, w końcu więc dała za wygraną i pozwoliła im na wypchanie torby zbędnymi – w swoim mniemaniu – przedmiotami.

Jadąc ulicą Główną rozglądała się z zachwytem. Nie budziły w niej normalnej niechęci ani rzeka ludzi płynąca chodnikami po obu stronach, ani sznur samochodów stojących na skraju jezdni. Chociaż ludzie przechodzili w poprzek jezdni jak święte krowy zaś auta z trudem kluczyły między nimi – nikt nie klął, nikt nikomu nie wymyślał. Zwykle wściekłe i złe dwunożne istoty  uśmiechały się przed siebie i do siebie! Niewiarygodne! Przy starym budynku z wieżyczkami taksówka skręciła i zaczęła piąć się pod górę. Po lewej stronie stały dorożki, konie skubały siano poruszając śmiesznie wargami, górale pienińscy w regionalnych strojach  zapraszali na przejażdżkę.  Ela rozglądała się z zachwytem. Wszystko jej się podobało! Po prawej stronie stały dwa śliczne domy, żółte, z drewnianymi wykończeniami, otoczone drewnianym ogrodzeniem, ze stołami na zewnątrz, z parkingiem dla gości. Zdążyła przeczytać nazwę „Pokusa” zanim auto pojechało dalej mijając zakład przyrodoleczniczy i pijalnię wód. Wjechali na plac Dietla, gdzie jej z zachwytu zaparło oddech. Minęli plac i taksówka z pewnym trudem wdrapywała się na drogę prowadzącą wprost do „Budowlanych”. Pasażerka podziękowała taksówkarzowi za możliwość wysłuchania po drodze opowieści o ciekawostkach Szczawnicy i zapłaciła sumę śmiesznie małą w porównaniu z opłatami w Warszawie. Weszła do recepcji, załatwiła formalności, wzięła klucz od pokoju, wjechała windą na górę i otworzyła drzwi. Postawiła bagaż na podłodze, rozejrzała się po malutkim pokoiku.

– Całe szczęście, że choć taki udało mi się znaleźć – powiedziała półgłosem do siebie. – Przecież nigdzie nie było już miejsca.

Wersalka we wnęce, mała  półka wisząca nad nią, stolik, dwa fotele i leżak stanowiły całe wyposażenie pokoju.

Po co mi więcej ? – pomyślała. – Przez kilka dni nic i nikt  mnie nie będzie obchodzić. Zrobię wszystko, na co mi przyjdzie ochota. Pójdę na lody albo na drinka, będę się włóczyć po górach, wylegiwać na leżaku i nikomu nic do tego. Nie będę sprzątać, gotować, nikomu usługiwać ani o nikogo się martwić. Wydam wszystkie pieniądze,  oczywiście jeśli będzie mi się chciało, bo są moje i już.

– Słyszysz Elka co do ciebie mówię? –  te słowa skierowała do odbicia w lustrze. –  Zabraniam ci martwić się o kogokolwiek i o cokolwiek. Rozumiesz babo? –  baba w lustrze nie wydawała się w stu procentach przekonana, posłusznie jednak skinęła głową.

Rozpakowała swój dobytek podróżny, rozłożyła leżak na balkonie. Było na tyle ciepło, że mogła się na nim położyć, rozluźnić napięte mięśnie i z rękami pod głową, z przymkniętymi oczami pogrążyć się w błogim bezruchu. Z zewnątrz, jakby z bardzo daleka, dobiegały ludzkie głosy, czasem szum silnika przejeżdżającego samochodu, okrzyki bawiących się dzieci, jakieś strzępy muzyki i zapach, cudowny zapach zapamiętany z wakacji na wsi: zapach świeżego powietrza przesycony zapachem świeżego dymu ze spalonego drewna.  To wszystko w połączeniu ze zmęczeniem podróżą przyniosło drzemkę, w trakcie której  wrażenia i wydarzenia kłębiły się rojem w głowie Elżbiety.

Widziała Mirka wymachującego pompką od roweru w jednej ręce, piłą do metalu w drugiej i krzyczącego, że jej odpiłuje nogę. Widziała Rafała dokuczającego Robertowi, a tego znów – jak ucieka z domu i mówi, że nigdy więcej tu już nie wróci, bo tak się nie da żyć. Na to Rafał spakował walizki i poleciał do Stanów. Widziała pralkę idącą w jej stronę. Uciekała tunelem metra, ale pralka pojawiała się na każdej stacji. Potem jechała metrem do Szczawnicy i kilka razy pojawiał się obok srebrny mercedes. Pod taki sam kiedyś weszła mając nadzieję na skończenie problemów… Wtedy ocknęła się i usiadła na leżaku. Cóż, – westchnęła  – nic dziwnego, przecież po drodze  mijały autokar całe watahy samochodów z warszawską rejestracją.

Już wkrótce błogosławiła Kasię za to, że zdecydowanie zabroniła jej wykupienia posiłków.

– Sam nocleg bez jedzenia! Pamiętaj – wielokrotnie upominała przyjaciółkę. – Nie będziesz niczym skrępowana. Zachce ci się jeść, to wejdziesz gdzieś i zjesz albo sobie coś kupisz i zjesz w pokoju.  A jak nie poczujesz głodu, to przynajmniej nie będziesz się zmuszała do zjedzenia tego, co ci dadzą, bo zapłacone. Może przy okazji schudniesz. No co się tak patrzysz? – odpowiedziała na karcące spojrzenie Eli. – Przecież obie nie możemy się wcisnąć w dawne ciuchy.

27.12.2017