Anna Pisze

Urządzili dom na tyle, na ile było ich stać. Kupno nowych mebli odłożyli na bliżej nieokreśloną przyszłość  zmuszeni zadowolić się przywiezionymi z mieszkania Mikołaja. Najważniejszą inwestycją stało się teraz wykonanie podjazdu i wybrukowanie chodniczka wokół domu, żeby dało się wyjechać z garażu i przejść przez ogródek po deszczu. Bez tego opuszczenie domu stawało się niemożliwe ponieważ przy najmniejszych opadach otoczenie zamieniało się w jezioro. Poza tym trzeba było wykończyć betonowe schody wewnątrz oraz zamówić zrobienie w gabinecie szafy na całą ścianę. Na tym skończyły się oszczędności, przecież z własnych pieniędzy musieli sfinansować to, co powinien zrobić Budowlańczyk w ramach umowy a czego nie zrobił. Do tego cena franka szwajcarskiego wzrosła niespodziewanie tak, że wziąwszy w obcej walucie kredyt w wysokości sześciuset tysięcy złotych, mieli teraz do spłacenia ponad milion dwieście! Nie było innego wyjścia jak przyspieszyć termin przeprowadzki teściowej i sprzedać jej mieszkanie, bo zabrakłoby środków na spłatę rat kredytu, jako że pieniądze ze sprzedaży mieszkanka Mikołaja już się skończyły. Dość długo nie było kupca, wreszcie znalazła się młoda kobieta, której mieszkanie teściowej odpowiadało.

To, co nastąpiło po podpisaniu umowy przedwstępnej w biurze pośrednictwa handlu nieruchomościami przewijało się w myślach Kasi jak film puszczany na przyspieszonych obrotach.

W samym biurze siedzieli we trójkę – czyli oni i pani Wacia – do godziny dwudziestej drugiej. To był piątek, ostatni dzień listopada. Na sobotę Mikołaj był umówiony z kolejnym klientem, więc musiał spotkanie odwołać. Weekend spędzili u siebie robiąc porządek – z grubsza oczywiście rzecz ujmując – w pokoju przeznaczonym dla teściowej przede wszystkim, ale i w pozostałej części domu też.

Na niedzielę Kasia była umówiona z dziewczynami na pieczenie chleba. Adelka do tej pory nie miała okazji odwiedzić jej w nowym mieszkaniu, gospodyni bardzo więc starała się aby przyjąć gości odpowiednim poczęstunkiem. Stwierdziła, ze najmniej czasu zajmie jej upieczenie sernika. Poza tym zaplanowała jajka faszerowane pieczarkami, sałatkę jarzynową, zaś na ciepło beuf a la – nie Stroganow lecz a la Kaśka: z kurczaka, pieczarek, kolorowych papryk i kiszonych ogórków. Niebo w gębie miało być i było.

– Nie wiem, dziewczyny, jak wyszła sałatka, bo wieczorem byłam już taka zmęczona, że nie czułam smaku.

– Tobie zawsze wychodzi taka jak trzeba – stwierdziła Adelka.

– Aha, poza jednym jedynym przypadkiem, kiedy jej nie wyszła – wtrąciła Elka z jadowicie słodką miną.

– Kiedy kupiła w hipermarkecie – zaśmiała się Adelka.

– Chyba ze trzy różne wtedy kupiłam i wszystkie były okropne – przytaknęła Kasia. – Powiedziałam, że nie kupię nigdy więcej.

– Tak fajnie było u nas w osiedlu… – westchnęła Adelka z tęsknotą.

– I to ona wszystko popsuła – Elka palcem wskazała na Kasię.

– Mówiłam ci tysiąc razy, że palcem się nie pokazuje – odgryzła się Kasia.

– Tylko całą ręką – dokończyła Adelka. – A poza tym to Teresa pierwsza się wyprowadziła.

– Tak dawno, że się nie liczy. Teraz to wszystko wina Kaśki! Bo ona jest uparta i tyle! Kto nie chciał pisać na komputerze, choć jej tłumaczyłam jakie to wygodne? A kto nie chciał jeździć metrem, bo tylko krety ryją pod ziemią? – Ela umilkła dla zaczerpnięcia oddechu.

– Z tymi kretami to nie ja, to Ziutek, ja się tylko bałam, że mi się na głowę zawali. Ale niech ci będzie. Bardzo się cieszę, że przyjechałyście. Musicie wpadać do mnie jak najczęściej, w końcu po co Elka ma prawo jazdy?

W poniedziałek Mikołaj odwiózł żonę do pracy i pojechał do matki pomóc się pakować, we wtorek też. Na środę zamówił transport, w czwartek miała się matka wymeldować, poszedł też z nią do spółdzielni po zaświadczenie o nie zaleganiu z czynszem, w piątek umówiona była wizyta u notariusza w celu podpisania właściwej umowy.

W środę po powrocie z pracy Kasia zastała teściową siedzącą przy stole i cały salon zawalony workami, paczkami. jak to po przeprowadzce. Uff, spokój babo, powiedziała do siebie i wzięła się za rozpakowywanie pakunków ze szkłem i skorupami różnego autoramentu. Zeszło jej do pierwszej w nocy, po czym padła na łóżko bez siły.

W czwartek po pracy pojechali do mieszkania teściowej zabrać pozostawione drobiazgi i oddać klucze nowej właścicielce. Chwila była naprawdę ostatnia, raty kredytu znów wzrosły i wyobraźnia podsuwała wizję zamieszkania pod mostem.

Oczywiście nie mogła się normalnie i w spokoju zakończyć cała sprawa, bo przecież Kasia spokoju nigdy mieć nie może. Otóż dziewczyna kupująca mieszkanie uiściła zaliczkę, lecz prowizja dla biura nieruchomości była znacznie większa od zaliczki o czym ani Kasia ani Mikołaj nie pomyśleli. Po wpłaceniu raty kredytu za Szczawnicę okazało się, że zabraknie pieniędzy dla biura! Kasia wyzbierała swoje wszystkie złote precjoza.

– I tak nie noszę złota tylko srebro – powiedziała do męża, który z kolei przyniósł zbierane przez siebie monety – sprzedaj to wszystko.

Na szczęście okazało się, że nabywczyni mieszkania przyniosła pewną sumę w gotówce. Dzięki temu akcja wysprzedawania resztek wartościowych przedmiotów została wstrzymana.

Dopóki w domu była sterta pełnych worków w duszy Kasi panował spokój mimo fizycznego zmęczenia. W miarę ich rozpakowywania i ubywania przedmiotów z pola widzenia, w Kasinej duszy odwrotnie – robiło się coraz gęściej, w głowie zresztą też, od myśli nad którymi nie udawało jej się zapanować. Najpierw była „wojna” o miejsce przy stole. Kasia ustąpiła starszej pani swoje, na wprost telewizora, żeby miała lepsze pole widzenia, ale teściowa za każdym razem siadała gdzie indziej. U Kasi zwrócenie się do niej z prośbą, aby się przesiadła na swoje – już stałe – miejsce skutkowało zawsze kołataniem serca i wewnętrzną trzęsionką. Potem ileś razy tłumaczyła, że trzeba segregować śmieci i nie wrzucać szkła czy plastikowych butelek do ziemniaczanych obierków. Kończyło się to obrazą i zamykaniem się starszej pani w pokoju. Wypisała więc Kasia dokładnie co się wrzuca do jakiego worka i rozpiskę powiesiła na drzwiach lodówki. Nie zdało się to na nic i musiała jak Kopciuszek przebierać śmieci. Następnie pojawiła się sprawa kwiatków, których pani Wacia przywiozła ze sobą taką ilość, że doniczki nie mieściły się w jej  pokoju. Poza tym nie podobały się Kasi. Jakieś wydłużone liście na długich witkach kwitnące podobno raz na siedem lat i to przez jedną noc.

– A czasem wcale nie kwitną – powiedziała starsza pani.

– To wiesz co, mamo? Może ja wyniosę je do pracy? Tam będą miały więcej miejsca.

Po powrocie z pracy stwierdziła że doniczki stoją na parapecie małego okienka przy kominku. Zestawiła je natychmiast.

– Musi być wolny dostęp do okna, bo i wietrzyć trzeba rozpalając w kominku, i Rudy może w każdej chwili się pojawić. No… a poza tym salon jest ciemny i nie zasłaniajmy tej odrobiny światła, która przez okienko wpada do środka.

Rudy to kot, który zaczął towarzysko odwiedzać dom nowych sąsiadów, czasem nawet ucinał sobie drzemkę na fotelu.

Potem dostrzegła różne bibeloty, flakoniki, dzbanuszki i nie wiadomo co jeszcze na swoich półkach i w kuchni. Zdjęła wszystko czym prędzej i w pudełku wyniosła na antresolę. Wiedziała, że jak od razu pewnych reguł współżycia się nie ustali, będzie kiepsko. Coś jej w duszy mówiło, że się czepia jak upierdliwa stara panna, ale cóż, Byk to Byk, ma swój upór (chwilami głupi, fakt, ale tak jest i już) oraz poczucie własności ( też do przesady). Nie znosi, kiedy ktoś wkracza na jego terytorium, coś samowolnie rusza, przestawia, w ogóle dotyka. Wpada w furię na samą myśl o podobnej ewentualności…

– …no więc trzeba kupić deskę do prasowania, żeby mama miała swoją u siebie i nie musiała szukać, kiedy jej będzie potrzebna – przekonywała Mikołaja.

– Nie wiem czy to potrzebne – zastanawiał się. – Jedna nie wystarczy?

– Przecież w gabinecie nie zawsze będzie taka sterta szpargałów jak teraz, kiedyś wreszcie uporamy się z tym przeprowadzkowym rozgardiaszem i deskę schowam.

– A nie mogłaby stać na dole w schowku?

– Oczywiście, że nie. Przecież ja jej co chwilę potrzebuję. Poza tym gabinet musi nam służyć i do pracy i jako garderoba, bo gdzie indziej nie ma miejsca. Aha, musimy też kupić małą zmiotkę i śmietniczkę zieloną do łazienki, żeby mama w każdej chwili mogła sobie sprzątnąć.

Kupili i akcesoria do zamiatania, i zielony kubełek na śmieci, i zielony kosz na brudną bieliznę. Kasia bardzo chciała, żeby teściowa była zadowolona. Tak sobie myślała, że fajnie będzie mieć taką „ciocię” – bo przecież mama jest tylko jedna – z którą można pogadać wieczorem usiadłszy przy łóżku, pośmiać się, pójść na babskie zakupy, osobę dobrą, ciepłą, która poradzi, wesprze dobrym słowem, przytuli w razie potrzeby… Cóż, rzeczywistość okazała się diametralnie różna od wyobrażonej i to prędzej, niż można się było spodziewać. Co chwilę dochodziło do drobnych utarczek, sytuacji konfliktowych, których organizm Kasi po prostu nie trawił… Chciała zawsze, żeby wokół niej wszyscy byli szczęśliwi, zero kłótni, złośliwości, intryg, tego miała przecież w nadmiarze poza domem.

W pracy sytuacja cały czas była napięta  i nerwy Kasi też napięte do ostatnich granic. Po powrocie z pracy musiała to napięcie odreagować, spokojnie się umyć, przebrać i dopiero wtedy schodziła do kuchni i podgrzewała obiad, który zawsze przygotowywała wcześniej. Tego dnia ledwo zdążyli oboje z Mikołajem wejść do domu, pani Wacia już  podała na stół usmażone placki poganiając ich gwałtownie do jedzenia. Kasi zabulgotało coś w środku, pewnie złość wymieszana z pracowym stresem. Poszła na górę, umyła się, przebrała zgodnie z domowym rytuałem. Teściowa przybiegła za nią.

– Obiad na stole, no szybciej, szybciej, pospiesz się! Co się tak guzdrzesz?

– Nie szybciej, nie mogę w takim tempie. Ja muszę spokojnie, po swojemu…

– No jak ty do mnie z takimi zagrywkami – warknęła starsza pani

– Mamo, ja nie mam piętnastu lat tylko przeszło pięćdziesiąt – Kasia próbowała okiełznać stado furii wewnątrz własnego ciała, które koniecznie chciały wydostać się na zewnątrz. – Jestem koszmarnie zmęczona po pracy i nie mogę niczego robić na komendę. Ale dziękuję, za chwilę przyjdę.

Usiedli we trójkę przy stole. Kasia próbowała spokojnie zagadnąć o to i owo, ale nic z tego nie wyszło. Atmosfera stała się gęsta.

– Napijesz się ze mną piwa imbirowego? – próbowała rozładować napięcie.

– Nie, dziękuję – padły słowa wycedzone lodowatym tonem z zaciśniętych ust.

– A ja się napiję – wstała od stołu i wlała złocisty płyn do szklanki.

Nie, to nie, mruknęła pod nosem. Nie będę się tym przejmować, więcej zostanie dla mnie…Co ona sobie myśli, że mnie ukarała? Za co? Może teraz mam płakać, żeby ją zadowolić?

Ze szklanką w ręce poszła na górę. Wzięła się za rozpakowywanie paczek z książkami, segregowanie i wstępne układanie na nowym regale.  Kupiony w Ikea okazał się bardzo pojemny. Po wypakowaniu zawartości z kartonów zagracających cały gabinet wdrapała się na strych i stamtąd tony książek przesuwała w pobliże zejścia, stamtąd Mikołaj znosił je na dół. Znów cały hol i gabinet zapełniły się książkami. Miała więc co robić i nie musiała się zadręczać humorami teściowej. Pod wieczór jej przeszło. Kasi przeszło. Teściowa wyszła z łazienki, a ponieważ miała problemy ze słuchem, więc nie usłyszała synowej stającej obok.

– Oj, przestraszyłam się – aż podskoczyła.

– Przepraszam – Kasia ją przytuliła, przecież biedna staruszka nie ma nikogo na świecie poza nimi, czyli Kasią i Mikołajem z akcentem oczywiście na „ Mikołaj”.

Weekend minął spokojnie. Kasia ugotowała obiad, upiekła czekoladowego murzynka, przyszli panowie skręcić nowe meble w pokoju teściowej, inni panowie podłączyli telewizor, dekoder i kabel od talerza anteny satelitarnej. Nareszcie telewizor zaczął działać.  Pani Wacia zrazu miała skwaszoną minę na widok mebli, najwyraźniej jej się nie podobały, za bardzo różniły się od starych. Zajęła się jednak układaniem swoich skarbów: zdjęć, lampek, kamyków, muszelek, kasztanów, szkiełek, świeczek, kadzidełek, dla książek też znalazło się miejsce. Całość sprawiała miłe wrażenie. Po podłączeniu anteny nareszcie mogła oglądać swoje ulubione muzyczne oraz sportowe programy. Była chyba zadowolona, w końcu przecież miała z czego. Doczekała się mieszkania z jedynym ukochanym synem, dostała najładniejszy, słoneczny pokój, nowe meble, wspaniałą szafę na całą ścianę, nowy, płaski telewizor w miejsce starego rupiecia  zajmującego mnóstwo miejsca, mogła w każdej chwili wyjść do ogródka. Kasia miała nadzieję, że już będzie tylko lepiej. Cóż, nadzieja to podobno matka głupich.

W poniedziałek Kasia miała w pracy odprawę. Dowiedziała się o kolejnych zmianach i zupełnie nic o swoim dalszym losie. W domu w tym czasie rozpętała się kolejna burza między matką a Mikołajem. Starsza pani oświadczyła, że niczego nie może zrobić ani powiedzieć, bo „oni” są zawsze przeciw.

– Mamo, to przecież tobie nic nie można powiedzieć, bo się obrażasz – odpowiedział.

– Ja chciałam dobrze, a wy tego nie doceniacie!

– Rób dobrze dla siebie, my też będziemy robić po swojemu. Nie przyszłaś tu do pracy, niczego od ciebie nie wymagamy. My mamy własne życie ty masz swoje.

– To po co mnie wzięliście? – rzuciła tonem pełnym pretensji.

– Mamo, do jasnej choinki – Mikołajowi puściły nerwy. – A kto chciał z nami mieszkać? Przez kogo zaczęły się wszystkie problemy z bankami i kredytami? A kto płakał, że mieszkamy już tutaj z Kasią a ciebie nie zabieramy? Gdyby nie moja żona w życiu byśmy razem nie zamieszkali! Ja jestem zdania, że powinno się być osobno!

– Jak ty się zmieniłeś – fuknęła pani Wacia. – A byłeś takim grzecznym chłopcem. To ona cię zmieniła…

– Mamo, ja mam przeszło pięćdziesiąt  lat! Nie będziesz wprowadzała swoich rządów  w moim domu! Ty już urządzałaś kilka mieszkań i wystarczy. Mojego nie będziesz mi urządzać!

– Jak ty do mnie mówisz! To ona cię nastawiła przeciwko mnie! A ja wszystko dla ciebie poświęciłam! To może mnie oddasz do domu starców! – zabulgotało jej w gardle ze złości, zapowietrzyła się i zamilkła.

– Moim obowiązkiem jest zapewnić ci opiekę i to zrobię. Ale nie próbuj mi więcej urządzać życia, bo na to nie pozwolę!

Bez zjedzenia obiadu wsiadł do samochodu i pojechał po żonę. Kasia od razu domyśliła się, że w domu zaszło jakieś niemiłe zdarzenie. W skrócie opowiedział, ręce mu drżały na kierownicy.

– Przecież nie mogę dopuścić, żebyśmy źle się czuli we własnym domu!

– Jakoś się pomału ułoży, początki bywają trudne – uspokajała męża. – Mama się przyzwyczai, od wiosny zajmie się ogródkiem, będzie miała zajęcie. Przecież to lubi. A ty się uspokój, bo za chwilę to nas całkiem nerwy w sądzie zjedzą.

Jechali na kolejną rozprawę do sądu. Na samą myśl o Budowlańczyku  obojgu podnosiło się ciśnienie.  Jak było do przewidzenia obrażał ich – co robił na każdej rozprawie – nazywając kłamcami i oszustami, próbował wmówić sędziemu, że to oni zmusili go do podpisania umowy, którą zresztą  sam skonstruował, a potem zerwali umowę bezprawnie, że chcieli jego – biedaka – okraść, zaplanowali oszustwa wcześniej…itp., itd. Koszmar, scena jak ze szpitala dla umysłowo chorych. Mikołaj nie wytrzymywał, choć mecenas go uspokajał, i odpierał brednie pieniacza. Kasia siedziała zrezygnowana, przytłoczona taką nieprawdopodobną ilością fałszu, obłudy i kłamstwa. Sprawę przełożono na kolejny termin.

22.05.2018

Mikołaj wyjechał z mamą do Szczawnicy. Dostała skierowanie na zabiegi sanatoryjne w ramach NFZ tylko dlatego w miarę szybko, że bez pobytu w placówce leczniczej. Miało to dobre strony z punktu widzenia Kasi. Pani Wacia nie mogła być pozostawiona sama sobie w obcym miejscu ze względu na wiek, więc syn musiał się nią zaopiekować przez dwa tygodnie pobytu i odprowadzać na zabiegi, przyprowadzać i ogólnie zorganizować czas. Kasia potraktowała okres spędzany bez męża jako możliwość ostatecznego „zadomowienia się w domku”. Do tego potrzebowała przebywania przez chwil kilka z domkiem sam na sam. Musiała się z nim oswoić, poznać jego światła i cienie w zmieniających się porach dnia, nauczyć się rozpoznawać odgłosy słyszalne tak w dzień jak i w nocy, rozróżniać zapachy w różnych jego częściach. I tak na przykład w pobliżu komódki stojącej niedaleko dużego tarasowego okna pachniało bzem od świeczek zapachowych ukrytych w szufladzie, a w pobliżu kominka unosiła się woń drzewa sandałowego od kadzidełek umieszczonych w wiklinowym koszyczku.

Rano słońce wchodziło do salonu przeciskając się między brązowymi listwami drewnianych żaluzji. Po południu zaglądało do kuchni niemiłosiernie podkreślając obecność każdej okruszynki chleba czy choćby odrobiny kurzu na szafkach kuchennych i płycie indukcyjnej. Dopiero po wyczyszczeniu specjalnym preparatem płyta zachwycała Kasię lśniącą czernią. Płyta uśmiechała się do Kasi a Kasia do płyty. Zachwycała się też ozdobnymi kamionkowymi kuflami, pamiątkami po tacie, czarkami, dzbankami i dekorującymi kuchenną półkę słoiczkami z przyprawami do potraw.

Chodziła sobie pani domu po domku i myślała co i gdzie można zmienić, postawić, wykończyć. Z początku nie chcieli  oboje z mężem firanek. Po czasie okazało się, że niezbędny jest taki element dekoracji by pełnić jednocześnie funkcję wielce użyteczną – czyli służyć do zasłaniania wnętrza przed wzrokiem osób przechodzących uliczką oraz zatrzymania inwazji komarów wyjątkowo licznych i jadowitych w tym roku. Postanowiła zrobić Mikołajowi niespodziankę i powiesić karnisze w oknach. Niestety, nie udało się ponieważ nie spotkała żadnego z chłopaków pracujących u znajomego majstra. Dopiero dzień przed powrotem męża trafiła na pana Romka, który wykonywał w domku różne prace w trakcie wykańczania. Obiecał, że wpadnie wieczorem, bo teraz pracuje niedaleko, w segmencie po drugiej stronie uliczki. Kasia ucieszyła się bardzo, że jednak sprawi mężowi niespodziankę. Cóż, rzeczywistość zawsze okazuje się różna od oczekiwań. Pan Romek zdołał przywiercić karnisz w pokoju przeznaczonym dla teściowej i zrobiło się późno, a za ścianą spało maleńkie dziecko, które się właśnie sąsiadom urodziło. Umówili się na poniedziałkowy wieczór, ponieważ w piątki członkowie ekipy budowlanej udawali się do własnych domów i rodzin.

W niedzielę wrócił Mikołaj zmęczony wielogodzinnym siedzeniem za kierownicą. Z rozkoszą wyciągnął się na łóżku w sypialni w towarzystwie stęsknionej małżonki…

W poniedziałek od rana załatwiał sprawy z bankiem co nie należało do przyjemności wobec braku możliwości bezpośredniego kontaktu z kompetentnym pracownikiem tegoż. Wieczorem przyszedł pan Romek zgodnie z umową i przywiercił długi karnisz w salonie. Ponieważ „kij” trzeba było skracać, przycinać, podklepać i nie wiadomo co jeszcze zrobić, żeby wszystko trzymało się jak należy, znów czas mijał w tempie zbyt szybkim i należało zostawić dokończenie na dzień następny. Tak więc we wtorek wieczorem nastąpił ciąg dalszy historii.

– Najpierw powieście półki w sypialni – zadecydowała Kasia, – bo to bliżej pokoju córeczki sąsiadów. Potem w kuchni i salonie, tam można hałasować, jest bardziej od zewnątrz.

Myślałby kto, że powieszenie drewnianej półki na czterech kołkach to prosta sprawa. Błąd. Wywiercenie otworów w ścianie było pestką w porównaniu z resztą. Pan Romek wbił kołeczek, wkręcił haczyki, wymierzył i… za skarby świata obaj z Mikołajem nie mogli półki zawiesić. Jeden haczyk nawet się złamał w trakcie wielokrotnie ponawianych prób.

– Może wykręcić haki, przyłożyć półkę i dopiero wtedy wkręcić – zasugerowała Kasia.

– Nie, to musi wejść – panowie zgodnie uważali, że wiedzą lepiej.

– Ale wyraźnie nie chce. Cóż, lubicie się męczyć, trudno – westchnęła Kasia. – Mnie się zdaje, że byłoby prościej.

W końcu jednak zrezygnowani panowie odłożyli zbuntowaną półkę i okazało się wtedy, że haki mają takie jakby kołnierzyki, które nie mieszczą się w otworach półki.

– Trzeba choć czasem słuchać kobiet – skomentowała Kasia.

Pan Romek wykręcił haki, wkręcił następne i … znów to samo. Ileś razy odkręcali po kilka obrotów, nakładali, zdejmowali, wreszcie po wielu próbach udało się.

– Szefowa, jest  – ucieszył się pan Romek.

– Jakbyście od razu mnie posłuchali, byłoby dawno zrobione – mruknęła „szefowa”.

Pozostał drobiazg: dwa otwory w kuchni. Mikołaj coraz lepiej odnajdywał się w roli asystenta pana Romka. Sprawdzili na jakiej wysokości nie powinno być żadnego kabla, wiertarka poszła w ruch i … trach! Stała się ciemność w całym domu. Kasia po omacku dotarła do zapałek i świecy stojącej na kominku. Zapaliła jeszcze trzy malutkie świeczki. Po chwili oczy przyzwyczaiły się do półmroku. Panowie sprawdzili korki, nie pomogło.

– Trzeba zobaczyć w skrzynce na zewnątrz – stwierdził pan Romek, który tego dnia miał identyczną przygodę w segmencie, w którym pracował rano.

Kasia weszła po ciemku na górę dokładnie wiedząc gdzie schowała kluczyk do kłódki od skrzynki z licznikiem. Trafiła nie rozbijając niczego po drodze i w jednym kawałku zeszła na dół tryumfalnie dzierżąc kluczyk w dłoni. Panowie wyszli na zewnątrz.

– Cholera, nie pasuje – usłyszała.

– Jak to nie pasuje? – w  okamgnieniu znalazła się obok. – Przecież kupiliśmy kłódkę z kluczem i to jest właśnie ten klucz.

– Ale nie pasuje – skrzywił się Mikołaj. – Idź po świeczkę.

Wróciła po chwili ze świeczką co nie było prostą sprawą. Któż by pomyślał, że zejście po schodach ze świeczką i przejście z nią kilku metrów na zewnątrz wymaga wytężonej pracy zwojów mózgowych i wysiłku fizycznego? Świeciła sobie w oczy, o mało nie spaliła włosów, musiała chronić płomień przed wiatrem, a po drodze i tak niczego nie widziała. Ale dotarła. Kluczyk naprawdę nie pasował do kłódki.

– Co robimy?

– Trzeba przepiłować, nie ma wyjścia. Moja piłka tnie i drewno i metal. Powinna poradzić – pan Romek przyniósł potrzebne narzędzie i po niedługim „zgrzytaniu” kłódka się otworzyła.

– Oo!– rozległ się zgodny małżeński okrzyk. – To nie nasza!

– O choroba, to ogólna, do wszystkich budynków – jęknął pan Romek.

– Ale to przecież my założyliśmy kłódkę do naszej skrzynki, innej nie ma! To gdzie jest nasza kłódka? Ktoś ją zdjął bez pytania? – denerwowała się Kasia.

– Pewnie elektrycy – pan Romek pokręcił przy zamku i otworzył właściwą skrzynkę z licznikiem. – Zamontowali takie zamki, które się otwierają bez klucza.

– Ale dlaczego zabrali naszą kłódkę? Specjalnie zamknęliśmy, bo moja koleżanka z pracy miała straszne problemy z licznikiem i dystrybutorem energii elektrycznej, skończyło się w sądzie – denerwowała się Kasia.

– Kochanie, teraz musimy zabezpieczyć skrzynkę, do której się włamaliśmy. Rano pojadę kupić nową kłódkę, ale teraz trzeba to jakoś zamknąć.

– Nie daj Boże, żeby ktoś rękę włożył, jakieś dziecko – dodał pan Romek.

– Może być drut od siatki ogrodzeniowej? Mamy kawałek w garażu, to powinno wystarczyć – przypomniał sobie Mikołaj.

Garaż na szczęście był otwarty, w przeciwnym wypadku nie byłoby się jak dostać do środka, bo bez prądu pilot nie zadziała. Okręcili drutem zamknięcie, wcisnęli „wyskoczone” bezpieczniki i światło zabłysło.

– Uff, całe szczęście – westchnęła znużona Kasia. – Ale na dzisiaj koniec.

– Pewnie. Jest ciemno i pan Romek niczego nie zobaczy, bo przy włączonym prądzie przecież nie będzie grzebał w kablach.

– Mam przerwę śniadaniową o dziesiątej więc jutro wpadnę zobaczyć co jest. Muszę rozkuć kawałek ściany i sprawdzić w co trafiła wiertarka.

Kasia weszła do domu i wcisnęła włącznik od stojącej lampy. Nic.

– O, poczekajcie! Sprawdzę… nie ma prądu w żadnym gniazdku na dole! O matko, lodówka się rozmrozi!

– A na górze? – spytał Mikołaj.

– Nie ma nigdzie, działają tylko górne lampy. O jest! Jeden kontakt w przedpokoju działa. Jakim cudem?

– Szczęście, że mamy kabel do kosiarki – stwierdził Mikołaj. – Powinien wystarczyć. Panie Romku, pomoże mi pan wysunąć lodówkę, żebym się dostał do kabla?

Kasia przerażona patrzyła jak wysuwają sprzęt spomiędzy szafek. Udało się, wystarczyło przewodu i lodówka warczała teraz na środku salonu. Pożegnali się z panem Romkiem i udali do sypialni. Ani komputera, ani telewizora, ani światła przy łóżku. Kompletne średniowiecze. A jednak … świece stworzyły bardzo romantyczny nastrój…

17.05.2018

Po dużej ilości emocjonujących wrażeń należało odreagować i odpocząć. Wszakże dla odpoczynku zjechało do Krystianówki całe towarzystwo. Zenek z zadowoleniem zauważył, że Adam z Winicjuszem nie próżnowali w czasie gdy on z „dziewczynami” przebywał poza domem. Zebrane w stos gałęzie leżały w pobliżu miejsca przeznaczonego na palenie ogniska, kociołek wypełniony ziemniakami, cebulą i kiełbasą czekał na zawieszenie go nad ogniem w celu upieczenia zawartości. Na drewnianym stole stały dzbanki z sokiem pomarańczowym oraz kompotem, zaś obok nich bateria butelek zawierających przeróżne trunki. Niektóre zostały napoczęte a panowie tryskali humorem. Psy również sprawiały wrażenie szczęśliwych wyjątkowo, ponieważ w trakcie przygotowywania „pieczonek” zostały hojnie obdarowane smakołykami. Przezornie nie odstępowały swych dobroczyńców mając nadzieję na ciąg dalszy poczęstunku i bezczelnie zlekceważyły codzienną swą psią karmę.

Na rozpoczęcie miłego wieczoru każdy dostał szklaneczkę z ulubionym napitkiem. Elżbieta opróżniła swoją bez ociągania. Usiadła ze szkicownikiem na ławeczce przyglądając się dwu i czworonożnym obecnym istotom krzątającym się wokół. Każdy coś robił, ona jedna usiłowała tkwić w bezruchu co jej się w sposób oczywisty nie udawało. Miała wrażenie, że próbując patrzeć na wszystkich jednocześnie, dostaje oczopląsu a zeza to już na pewno.

– Hej! – krzyknęła wreszcie zniesmaczona. – Moglibyście na chwilę znieruchomieć?

Dwunożne istoty zastygły, każda w zadziwiającej pozycji.

– Tak dobrze? – spytała Krysia stojąc na jednej nodze, druga zawisła w powietrzu, nad głową powiewała długa gałąź trzymana w obu rękach.

– A ja? – dopytywał się Adam uchwycony zupełnie prozaicznie z butelką w jednej ręce i szklaneczką w drugiej.

Zenek kucał przy gałęziach w ogniskowym kręgu próbując je rozpalić.

– Elu, czy ja mogę rozpalać ogień czy mam się całkiem nie ruszać? – krzyknął. – Bo jak długo to mi kolana ścierpną.

Winicjusz wyszedł z szopy i zastygł zdumiony zobaczywszy znieruchomiałych przyjaciół.

– Co wam się wszystkim stało… – zaczął mówić i przestał, bo kątem oka dojrzał, że Elka szkicuje z zagadkowym półuśmieszkiem na twarzy.

Z domu wyszła Adelka z dwoma talerzami pełnymi pokrojonego ciasta jagodowego i jeżynowego. Coś dziwnego rzuciło jej się w oczy, więc przystanęła jeszcze nie wiedząc o co chodzi. Dotarło do niej po chwili, rzut oka na Elkę wystarczył, by pojęła w czym rzecz. Nie popukała się w czoło jedynie dlatego, że miała zajęte obie ręce. Mogła tylko mówić, czego nie omieszkała uczynić.

-Zidiocieliście wszyscy ze szczętem?  W co się bawicie? „Słup soli niemowa” czy jakoś tak się to nazywa, bawiłam się tak w podstawówce…

– Nie skrzecz, oni mi pozują – wyjaśniła zadowolona Elka. – Najpierw się wszyscy kręcili bez sensu a teraz przynajmniej sensownie znieruchomieli.

– I co, będziesz ich tak do północy trzymać? Kiedy się ziemniaki zdążą upiec? Nie prościej byłoby im zrobić zdjęcie i w domu sobie przenieść na papier w wolnej chwili?

– Cicho, rozpraszasz mnie – mruknęła Elka. – I zejdź mi z oczu, bo zasłaniasz widok.

– A idźże sobie, nie będę nadkładać drogi i chodzić w kółko dla twojej przyjemności. Ciężko mam, niosę coś przecież, nie widzisz?

– Nic nie widzę boś mi wlazła przed oczy i świat przesłaniasz – przymrużyła oko Elka. – No jakby nie patrzeć to nie widać…

Winicjusz roześmiał się głośno słysząc ową wymianę zdań. Nie dośmiał się do końca, bo klapnął na siedzenie z nagła i niespodziewanie podcięty przez Gamę, która rzuciła się w pościg za Betą. Ta zaś wykorzystując bezruch ludzi bezczelnie zwędziła kiełbasę nabitą na patyk, jedną z kilku przygotowanych do upieczenia nad ogniskiem w celu umilenia oczekiwania na danie główne, czyli ziemniaki upieczone w kociołku. Za Betą rzuciła się też Perełka i Bierka, za nimi Miś. Po czym zastanowił się, zawrócił i ukradł dla siebie drugą kiełbasę z patykiem. Ciągnąc patyk wpadł na jedyną nogę Krysi znajdującą oparcie na ziemi ponieważ druga aktualnie przebywała w powietrzu w postaci zastygniętej i pozbawił ją tego oparcia, zanim zdążyła tę drugą ze stanu zastygnięcia wyprowadzić. Wobec powyższego jedynym Krysinym punktem zaczepienia stała się trzymana w rękach gałąź. Ponieważ zaś gałąź nie miała się o co zaczepić musiała się o coś oprzeć i wykorzystała w tym celu głowę i plecy Zenka, który usiadł na trawie z wyrazem niebotycznego zaskoczenia na obliczu.

– Kochanie, a cóżem ci ja zawinił, żebyś mnie kijami okładała? – wybełkotał do swej upadłej małżonki.

Adam stał w dalszym ciągu znieruchomiały, z zachwytem wpatrzony w rozgrywające się przed nim sceny. Elżbieta poczuła się rozproszona ostatecznie.

Winicjusz, który upadł jako pierwszy, zwijał się ze śmiechu, łzy mu płynęły po twarzy i nie mógł się opanować mimo gniewnych spojrzeń rzucanych przez Krysię w jego stronę. Zenek spojrzał na przyjaciela, na siebie, a widząc żonę w jednym kawałku i bez widocznego uszczerbku na ciele, zawtórował mu rycząc niczym bawół. Krysia najpierw chciała się obrazić, wykonawszy jednak szybką pracę umysłową doszła do wniosku, że żaden człowiek tu nie zawinił a zwierzakom wolno… Widząc skręcających się ze śmiechu facetów – bo i Adam wreszcie ocknął się z odrętwienia i rżał jak stara szkapa – zaraziła się śmiechem. Dołączyła do nich Adelka i na samym końcu rozproszona Elka. Psy pozazdrościły ludziom tak świetnej zabawy i włączyły się wszystkie bez wyjątku próbując wycałować swoich ukochanych opiekunów zachowujących się, mówiąc delikatnie, niecodziennie.

– Ja nie wytrzymam z tymi wariatami – jęczała Adelka. – Wszystko przez Elkę. Ty, Elka, idź ty natychmiast nad jezioro i przestań przeszkadzać. Winicjusz, masz za nią iść, żeby się gdzieś durna baba nie utopiła. I zabierzcie ze sobą psy – zarządziła.

Rozproszona ostatecznie Elżbieta doszła do wniosku, że nie chce jej się słuchać gderania Adelki i że wszyscy przyjaciele zapadli na zaćmienie umysłowe albo inną pomroczność jasną. Mając jednak świadomość, że jest to stan przejściowy, nie przejęła się zbytnio ich dolegliwościami. Wstała z ławeczki, gwizdnęła na psy i ruszyła w stronę jeziora. Winicjusz wśród wybuchów śmiechu pozbierał się z trawy i ruszył za Elką.

Psy biegły z wyraźnie uśmiechniętymi mordami. Elżbieta – upodobniona do nich z wyrazu twarzy, co z pewnością było między innymi skutkiem zawartości opróżnionej szklaneczki – podążała za nimi lekkim krokiem. Dotarłszy do drewnianego pomostu wchodzącego w jezioro, oczywiście sporo ponad powierzchnią wody,  usiadła na jednej z trzech ławeczek. Czuła się dobrze, wyjątkowo dobrze, lekka i rozluźniona zupełnie jak dawno temu w czasie pamiętnego pobytu w Szczawnicy… Wspomnienia wróciły, przemyślenia różne również się pojawiły w bardziej uporządkowanej formie niż do tej pory. Niestety, obiecujące czynności umysłowe uległy zakłóceniu, ponieważ osobiście pojawiła się bezpośrednia przyczyna wszelkich zawirowań jej wewnętrznego życia skrzętnie ukrywanych przed światem. Tak jej się przynajmniej wydawało.  Faktycznie przyjaciele z zainteresowaniem obserwowali rozwój wydarzeń robiąc zakłady kto pierwszy skapituluje: czy Elka zmięknie czy Winicjusz się znudzi rolą. Im obojgu zaś było całkowicie obojętne zdanie osób trzecich na temat ich stosunków dwustronnych. Paradoksalnie, właśnie dlatego, że nie byli razem, stanowili dla siebie nawzajem siłę napędową. Oczywiście długo sobie tego nie uświadamiali. To znaczy Elka do tej pory z pewnością, Winicjusz zaś od jakiegoś czasu zdawał sobie sprawę z owego faktu.

– Elżuniu, czy mogę usiąść obok ciebie czy wygonisz mnie na sąsiednią ławkę – spytała bezpośrednia przyczyna Elcynych rozterek.

– A idź gdzie chcesz – odpowiedziała nie patrząc na niego.

– Właśnie jestem w tym miejscu – powiedział ciepło.

Jej też się ciepło zrobiło. Na sercu i nie tylko…

– Siadaj, dzisiaj mam dzień dobroci. Należy ci się za to, że tak pięknie usiadłeś na ziemi – parsknęła śmiechem mając przed oczyma rozgrywającą się niedawno scenę.

Wieczór był przepiękny. Wesoło świeciło całe pół księżyca, odbijając się w jeziorze udawało, że jest całym księżycem. Czasem zakrywała go chmurka i wtedy zapadały egipskie ciemności, z przybrzeżnych szuwarów dochodziły szumy, pluski, szelesty i jakieś inne dziwne odgłosy. Gdyby Elka znalazła się tu sama, pewnie zdrętwiałaby ze strachu w bezruchu albo uciekła z dzikim wrzaskiem. Teraz jednak nie obawiała się niczego… przy takich psach…

Winicjusz usiadł. Pogrążyli się w pogawędce jakby Ela zapomniała o wszystkich swoich żalach i pretensjach do całego świata ześrodkowanych w ataku na tego jednego mężczyznę, bogu zresztą ducha winnego. Był świetnym kompanem, przypomniała sobie ten fakt z całą wyrazistością. Unikał kłopotliwych dla niej tematów. Poczuła się odprężona i uspokojona słuchając jak ciekawie i z poczuciem humoru opowiadał o swych podróżach.

15.05.2018

Elżbieta pozostała na ławeczce. Zidentyfikowała w sobie jakieś dziwne uczucia, których dotychczas nie było. No dobrze, może były lecz ich nie dopuszczała do głosu. Przez lata. Jak się tylko jakieś wychyliło – to w łeb. A teraz – czy na skutek upływu czasu, co podobno pozwala lepiej odnaleźć się w rzeczywistości, czy też na skutek słów Krysi bardzo konkretnych i dobitnie określających jej aktualny stan umysłu, czy w ogóle na skutek fazy księżyca albo burz magnetycznych na słońcu – jakoś Elka życzliwiej odniosła się do owych dziwadeł wyłaniających się skądś, nie wiadomo skąd, może z podświadomości. Siedziała sobie na ławeczce z pustą szklanką w ręce nie reagując na wołania reszty towarzystwa spożywającego śniadanie na ganeczku.

– Dajcie jej trochę czasu, niech sobie w spokoju posiedzi – usłyszała głos Krysi.

No właśnie, dajcie mi spokój, niech sobie posiedzę – pomyślała. I pomyśleć muszę, jakoś się ogarnąć, pozbierać. Odjechać nie mam jak. Nie ukradnę auta chłopakom. Aż takiego świra to ja nie mam. No i psice są takie szczęśliwe. Należy im się odrobina radości choćby dlatego, że mnie ratowały przez tyle lat z różnych tarapatów. Gdyby nie one to bym sobie chyba coś zrobiła. Nawet na pewno. One mnie trzymały przy życiu, kochane suczki.

Kochane suczki, jakby wyczuwając myśli swojej pani, przybiegły zziajane, z uśmiechniętymi mordkami i „rąbnęły” się u jej stóp. Potem nadciągnęła cała reszta. Ela wyglądała wśród nich niczym „tańcząca z psami” starając się rozdzielić pieszczoty równo pomiędzy wszystkie czworonogi.

Taki właśnie obrazek zobaczył Winicjusz podjechawszy po cichu pod bramę. Po cichu dlatego, że już jakiś czas temu wymienił starego srebrnego mercedesa na grafitową Toyotę RAV4. Elka zapatrzyła się na samochód. Właśnie taki model podobał jej się najbardziej: z kołem zapasowym z tyłu, z metalowymi progami po bokach, z ramą z przodu. Takie cudne  auto z duszą. Na dodatek ów konkretny egzemplarz poruszał się prawie bezszelestnie. Dziwne, nowe, wydobywające się z Elcynej głębi uczucia nieśmiało powiedziały, że fajnie byłoby przejechać się taką terenówką po leśnych ostępach. Tu zapaliło jej się czerwone światełko. Najpierw nie wiedziała czemu ale rozum, który od rana jakby zaczął wracać na swoje miejsce po bardzo długiej – najwyraźniej – obecności w jakiejś innej galaktyce, wysłał sygnał: kłusownicy! Pomyślała, że takim wozem można ich gonić, nie uciekną.

Ponieważ bramę zamknięto jedynie na zasuwę, Winicjusz otworzył i cicho wjechał na teren Krystianówki nie angażując tym samym nikogo z obecnych. Zareagowały za to psy pędząc w stronę nowoprzybyłego całą sforą. Witały się z nim wyrażając ogromną radość ujadaniem  aż echo się niosło na okolicę. Uśmiechnięte mordy, merdające ogony, podskakujące maluchy i kręcące się zawzięcie w kółko potwory stanowiły obraz, na który Elżbieta patrzyła z przyjemnością. Podobnie jak on na poprzedni. Starając się ze śmiechem uniknąć skutków tak wielkich dowodów sympatii czworonogów, zamknął bramę i skierował się ku domowi, a raczej ku ławeczce przed domem, na której siedziała Elżbieta przyglądając mu się. Miał wrażenie, że zaraz się zerwie, powie, że nie chce z nim rozmawiać, nie ma czasu i zniknie. Nic takiego się jednak nie stało. Coraz bardziej zdziwiony i jednocześnie lekko zaniepokojony zwolnił i zatrzymał się kilka kroków przed nią. Nie spuszczała z niego wzroku, cień uśmiechu błąkał jej się po twarzy aż wreszcie przestał się błąkać i „wypełzł na usta”. Zaraz potem parsknęła śmiechem.

– Coś się stało? – spojrzał na nią, następnie na siebie, zwracając uwagę na koszulę w białogranatową kratkę i na jasne dżinsy, sprawdzając czy psy nie ubrudziły ich podczas przywitania w związku z czym wyglądałby śmiesznie.

– „Trędowata” mi się przypomniała, kiedy „zmysły wypełzły mu na usta” czy jakoś tak…

– Czy sugerujesz, że mnie coś skądś wypełzło?

– Ależ skądże, miałam na myśli, że z mroków mojej duszy wypełzł uśmiech… bo tak ogólnie… jakby jaśniej się zrobiło…

– Słońce wzeszło – powiedział tak jakoś niepewnie czym spowodował jeszcze szerszy uśmiech Eli.

– Już parę godzin temu – zauważyła. – Usiądź na ławeczce.

– Pewna jesteś? Chyba się ciebie zaczynam bać…

Spojrzała spod oka.

– Tak? Niby czemu?

– Bo jestem przyzwyczajony, że się na mnie złościsz, fukasz jak wściekła kotka albo uciekasz przede mną i to jest normalne. A tu proszę jaka niespodzianka. Stało się coś? – powtórzył pytanie.

– Tak, włamanie było w nocy – odrzekła zmieniając temat.

Niczego więcej nie zdążyła dopowiedzieć.

Po drugiej stronie domu cała czwórka najwyraźniej zakończyła śniadanie ponieważ rozległ się brzęk zbieranych ze stołu naczyń i głowa Krysi pojawiła się w kuchennym oknie.  Elka zerwała się z ławeczki, po czym bez słowa poszła do swojego pokoju.

– O, dotarłeś po cichu – zdziwiła się. – Co tak siedzisz? Ona ci coś zrobiła?  Czemu nie przyszedłeś czegoś przekąsić?

– Nie, nic mi nie zrobiła. Jak widać, uciekła. Normalka. A zostało jeszcze coś na ząb? Chętnie skorzystam, tylko najpierw przyniosę z auta zapasy. Nie myśl, że przyjechałem z pustymi rękami.

Obok Krysi pojawiła się Adelka, zza domu wyszli Zenek z Adamem. Przywitali się, po czym zaintrygowani słowami Winicjusza udali  się razem do samochodu. Obejrzeli dokładnie zawartość jednej z toreb. Zenek ostrożnie przejął ciężar i ruszył w stronę domu z wyrazem błogości na twarzy. Za nim podążyli pozostali panowie, każdy z bagażem w ręce. Niesiona przez Zenka, cenna niewątpliwie, zawartość kryła się w eleganckiej torbie z logo firmy Winicjusza. Domysł Krysia wysnuła trafny – iż muszą się w niej znajdować wyszukane trunki, które z pewnością uświetnią planowaną na wieczór biesiadę przy ognisku.

Winicjusz nałożył sobie na talerz słuszną porcję śniadaniowych smakołyków. Pałaszował aż mu się uszy trzęsły słuchając równocześnie relacji z wydarzeń poprzedniej nocy, które uniemożliwiły relaksujący wypoczynek przebywającym tu paniom.

– Tego nie można tak zostawić – stwierdził Zenek. – Po pierwsze ze względu na bezpieczeństwo dziewczyn. Po drugie zaś czuję się odpowiedzialny za Krystianówkę skoro podjąłem się doglądania dobytku.

– Mnie chodzi przede wszystkim o znęcanie się nad zwierzakami przez takich… takich… zwyrodnialców – krzyknęła Adelka wzburzona na samą myśl.

– Niestety, na wsiach zwierzęta ciągle jeszcze traktowane są jak przedmioty, nie jak żywe istoty, które odczuwają i przeżywają jak ludzie ból, strach i miłość – ze łzami w oczach dodała Krysia.

– Zadzwonię zaraz na policję – Zenek przytulił żonę. – Albo może lepiej pojadę z dziewczynami, żeby od razu wszystko same opowiedziały. Chłopaki zostaną na posterunku z tą całą czworonożną menażerią i zajmą się odpoczywaniem. A jak skończą to się wezmą za przygotowania do ogniska. Może być?

-Tak jest panie ordynatorze – zgodnie odpowiedzieli „chłopcy”.

Zenek w towarzystwie trzech „dziewczyn” albo odwrotnie, „dziewczyny” w towarzystwie Zenka, po dotarciu na posterunek policji w pobliskim miasteczku rozpoczęły składanie zeznań. Powiedziały co widziały, czego nie widziały, czego mogły się domyślać, co im się wydawało, co ewentualnie należałoby wziąć pod uwagę w pierwszej kolejności a co nieco później. W tej materii nie miały jednoznacznego stanowiska i próbowały je wypracować wszystkie jednocześnie prezentując swoje zdanie na temat. Zupełnie skołowany młody posterunkowy w pewnym momencie bezradnie opuścił ręce i błagalnie spojrzał na Zenka szukając u niego ratunku.

– Poczekajcie dziewczyny, nie mówcie wszystkie równocześnie. Pan posterunkowy nie ma jak zapisać… Może nich Ela zacznie.

– Ale ja przyjechałam ostatnia! Pierwsza była Adelka…

– Gdzie ja byłam pierwsza? – zdziwiła się wywołana.

– W lesie.

– Aa, no byłam.

– Więc może zacznijmy od tego pierwszego razu –  posterunkowy uczepił się nadziei na pozytywny rozwój zdarzeń i spojrzał na Krysię.

– Ale to było bardzo, bardzo dawno, prawda kochanie? – zajrzała Krysia mężowi w oczy po czym parsknęła śmiechem.

Adelka i Elżbieta próbowały utrzymać powagę widząc coraz bardziej czerwoną twarz chłopaka w mundurze. Nie udało się im i po chwili posterunek rozbrzmiewał salwami śmiechu.  Pierwszy opanował się Zenek, wszak w pracy musiał się wykazywać samodyscypliną i opanowaniem, od tego niejednokrotnie zależało ludzkie życie. Tutaj więc również stanął na wysokości zadania i wybawił z kłopotu młodziutkiego policjanta. Pomocny okazał się drugi policjant, który wrócił z patrolu w towarzystwie kolegi w zielonym mundurze leśnika.

Już zupełnie spokojnie i rzeczowo „dziewczyny” opisały całą sytuację, przedstawiły przebieg wydarzeń oraz swoje spostrzeżenia, wnioski i domysły. Leśnik przysłuchiwał się ich słowom z zainteresowaniem tym większym, że od pewnego czasu kłusownicy poczynali sobie w okolicy coraz śmielej nie licząc się z nikim i niczym.

Wracali do Krystianówki leśnym duktem wskazanym przez leśnika. Terenowe Suzuki Zenka bez trudu dawało sobie radę, z konieczności jechali jednak powoli i pewnie dlatego Krysia coś dostrzegła.

– Coś kolorowego mignęło, tam, za krzakami!

– Gdzie? – zainteresował się Elka.

– Zenek, stój! Tam chyba ktoś leży – krzyknęła Krysia.

Samochód się zatrzymał. Krysia pobiegła pierwsza, pozostali starali się jej dotrzymać kroku. Wśród krzaków leżał przestraszony mały chłopczyk i patrzył na nią ogromnymi oczami. Wyglądał jakby strach nie pozwolił mu się ruszyć ani odezwać.

– Skarbie, co ty tu robisz sam w lesie? – spytała pochylając się nad malcem.

Nie odpowiedział, skulił się tylko bardziej. Widać było, że najchętniej zwiałby gdzie pieprz rośnie lecz jakaś tajemnicza siła nie pozwalała mu się ruszyć z miejsca.

– No hej, nie bój się – przykucnęła przy dziecku Ela i wyciągnęła rękę w jego stronę.

Szarpnął się do tyłu lecz nie odsunął się ani o kawałek. Widocznie tajemnicza siła miała wielką moc.

– Naprawdę nie masz się czego bać – dodała Adelka. – Skąd się wziąłeś sam w środku lasu? Gdzie rodzice? Zgubiłeś się?

Zenek rozejrzał się wokół. Przyjrzał się chłopcu i zauważył, że wciąż tkwi w jednej pozycji z nienaturalnie podkurczoną nóżką.

– Coś ci się stało? – spytał. – Boli cię coś? Nie bój się, chcemy ci pomóc. Jak masz na imię?

– Jasiek – odpowiedział malec.

Wyraz nieufności powoli znikał z twarzyczki dziecka.

– Pokaż kolego, jestem lekarzem a tamte panie są pielęgniarkami.  Widzisz jakie masz szczęście? Zaraz obejrzę, zaraz. O rany, co to?

Ubranko chłopca a dokładniej: dolna część bluzy, rękaw i tył spodenek  tkwiły w stalowych szczękach pułapki…

– Dziecko – jęknął Zenek, – gdyby cię złapało kawałek dalej…  ale nic, już wszystko dobrze, zaraz cię uwolnię…

– Przecież mógłby tu umrzeć gdyby go to diabelstwo pokaleczyło – wzdrygnęła się Ela.  – Wykrwawiłby się na śmierć.

– Ależ miał szczęście – przyznała Adelka. – Nawet go nie drasnęło.

– Dzwonię na policję – oświadczyła Krysia. – Zenuś, daj mi swoją komórkę bo masz numer wklepany.

W oczekiwaniu na policjanta nawiązali kontakt z Jaśkiem, który – gdy odtajał, uspokoił się i strach ustąpił miejsca ciekawości – okazał się bystrym, rozmownym chłopcem. Skąd się wziął sam w lesie?

– Otóż powiedział nam – relacjonowała Adelka po powrocie do Krystianówki, – że poszedł do lasu szukać swojego szczeniaczka. Bardzo chciał mieć psa i dostał wreszcie od sąsiada, któremu się suka oszczeniła…

– Nie suka tylko psica – sprostowała Ela.

– Niech będzie – zgodziła się Adelka. – Przyszedł ojciec Jaśka, z którym pani Monika, czyli jego matka szczęśliwie się rozwiodła, bo to drań, pijak oraz damski i dziecięcy bokser. Chciał pieniędzy, a kiedy go matka z babcią pogoniły, zabrał szczeniaka i powiedział, że go przywiąże w lesie, żeby go wilki zjadły.

– O sukinsyn – wyrwało się Adamowi.

– A żebyście widzieli w jakich warunkach mieszka ta rodzina! Tragedia po prostu. Jasiek ma jeszcze pięcioro rodzeństwa i ta jego mama ze wszystkimi dzieciakami, tak jak stała, bez niczego więcej, uciekła od tego bandyty do swojej matki staruszki. A jej chatka to jak z dziewiętnastego wieku: maleńka, bez łazienki, właściwie tylko kuchnia, duży pokój i jakaś przybudówka gospodarcza. Dach ze starości przecieka, grzybem śmierdzi, jednym słowem horror. A teraz jeszcze straszą panią Monikę, tę biedną matkę, że jej dzieci odbiorą bo warunki niedobre. A jak ją chłop bił i dzieci też to były dobre? Super warunki, no nie?

– Paranoja normalnie! Matce dzieci chcą zabrać a drań został bezkarny sam w domu. Alimentów nie płaci bo oficjalnie nie ma z czego, chociaż podobno trudni się kłusownictwem właśnie i nieźle sobie radzi, bo dziczyznę do knajp nielegalnie dostarcza. – dodała Krysia.

– Brr, ohyda. Takie bydlę potrafi przywiązać psa do drzewa, żeby skonał w męczarniach. Też bym mu tak samo zrobiła – wtrąciła Elka.

– Jasiek poszedł szukać szczeniaczka i sam wpadł w pułapkę – ciągnęła Adelka. – Miał niebywałe szczęście, że nic mu się nie stało. A piesek w międzyczasie wrócił na podwórko. Leśnik mówił, że tu dobrzy ludzie mieszkają, chcą pomóc tym kobietom chociaż dach wyremontować i kawałek pokoju, żeby dzieci nie zabrali.

– Zaraz, zaraz, a może zgłosić tę rodzinę do programu? – zastanowił się Winicjusz.

– Jakiego? – zapytał Zenek.

– Oo, tak, to jest pomysł – ożywiła się Elżbieta, która uwielbiała oglądać „Nasz nowy dom” na Polsacie. – Może akurat będą mieli szczęście.

– Już wiem o co chodzi. Nie mam czasu oglądać, ale Krysia mi czasem opowiada. Trzeba tak zrobić. Może się uda? – klasnął Zenek w ręce i zwrócił się do Winicjusza. – Jednak masz głowę nie tylko po to, żeby na niej czapkę nosić.

Winicjusz skłonił się z gracją w stronę kolegi przyjmując pochwałę z doskonałą powagą, zerkając dyskretnie na uśmiechającą się Elżbietę.

– Mnie nurtuje jednak myśl – odezwała się Adelka – dlaczego, u licha, wsadzili te szczęki w krzaki przy drodze.

– Przecież to nie droga, tylko taki leśny dukt. Z rzadka ktoś tu się zjawia, chyba leśnicy – zaczęła Krysia.

– No właśnie. Trzeba być idiotą, żeby im pod samym nosem paści zakładać.

– A nie wiesz Adelciu, że najciemniej pod latarnią? – skwitowała Krysia.

11.05.2015

• kobietawbarwachjesieni 10 miesięcy temuBardzo ciekawie rozwija się akcja. Jestem ciekawa, co będzie dalej. Ściskam Cię mocno.
• annazadroza 10 miesięcy temuMarysiu:-) Cieszę się, że Ci się dobrze czyta:) Taka to dla mnie przyjemność, że słów brak:) Baaardzo serdecznie Cię przytulam:)))