Anna Pisze

Kasia z Mikołajem spędzili cudowne chwile majowego weekendu w Szczawnicy. Niestety, wszystko co dobre prędko się kończy. Po powrocie powitanie z teściową było – rzec by można – umiarkowanie neutralne. Zamieniły zdawkowe słowa i tyle. Trzeba było iść do pracy, co od pewnego czasu stało się koszmarem z piekła rodem. W rezultacie Kasia przychodząc po pracy do domu nie miała siły się ruszyć. Siadała w bujanym fotelu i bujała się patrząc w okno. Ba, nawet nie szła na górę się przebrać, co się jej nigdy do tej pory nie zdarzało. Musiała najpierw odreagować zaistniałe sytuacje i wydarzenia, strząsnąć z siebie całą złą energię przyniesioną z pracy i dopiero po pewnym czasie mogła zacząć żyć i wykonywać wszystkie domowe obowiązki. Tak było w poniedziałek, wtorek i środę. W czwartek teściowa zeszła na dół kiedy Kasia – bujając się z zamkniętymi oczami – próbowała pokonać straszliwy ból głowy i dojść do równowagi. Usiadła z kwaśną miną i przemówiła.

– To teraz już tak będzie?

Zdziwiona Kasia z wysiłkiem otworzyła oczy.

– Jak? Z czym? Nie wiem o czym mówisz.

– Nie udawaj, ze nie rozumiesz. Znowu chcesz mi dokuczyć! To teraz tak będzie, że każdy będzie osobno?

– Rany boskie, o co ci chodzi?

– Ty dobrze wiesz o co chodzi. Od czterech dni siadasz i nic nie robisz. Przedtem gotowałaś. Teraz siedzisz i strajkujesz!

Zaatakowana Kasia szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

– Kobieto – westchnęła patrząc z politowaniem na teściową. – Jestem tak zmęczona, że nie idę nawet na górę się przebrać, bo nie mam siły. Nie widzisz,  że wracam z pracy kompletnie wykończona i ledwo żyję?

– Ja dobrze wiem co chcesz mi udowodnić  – zaczęła patrząc z ledwo skrywaną  nienawiścią na synową.

– Litości – jęknęła Kasia. – Znowu: ja, mnie…Czy ty myślisz, że na całym świecie nie ma innych problemów tylko to, co ty myślisz? A jaką to ważną personą jesteś, żebym myślała tylko o tobie, żeby tobie dokuczyć, tobie zrobić na złość? Mam w tej chwili tyle na głowie, że naprawdę dla ciebie w niej nie ma miejsca. A tak w ogóle to o co ci chodzi? Lodówka jest pełna jedzenia i jeszcze pierogi w zamrażalniku. Podgrzej sobie, zrób co chcesz. Przedtem miałaś pretensję, że cię z kuchni wygoniłam, a teraz odwrotnie?

– Mnie chodzi o Mikołaja…

– Mikołaj jest już dużym chłopcem. Poza tym ma dwie sprawne ręce i gotować potrafi zupełnie dobrze. Da sobie radę.

– On cały dzień pracuje przy komputerze, a ty tak mówisz?

– A ja co, z balu wracam? Też chyba z pracy wracam! Przestań się już czepiać drobiazgów i daj mi spokój.

– Mamo, przestań sobie mną buzię wycierać i naprawdę daj Kasi spokój – odezwał się podniesionym głosem Mikołaj schodząc ze schodów.

– Mnie tylko o ciebie chodzi…

– A czy ja narzekałem albo ci się skarżyłem? Przestań się wtrącać do mojego małżeństwa! Zazdrosna jesteś, bo wczoraj zobaczyłaś, że trzymałem własną żonę za rękę podczas oglądania telewizji? Czy tobie się coś nie pomyliło? Masz swój pokój, masz czas na pichcenie kiedy Kasia jest w pracy i przestań stwarzać ciągłe problemy. Tak się nie da żyć!

Poirytowany w najwyższym stopniu chciał ciągnąć dalej. Kasia uciszała go i uspokajała jak mogła widząc, że ciśnienie się podnosi mężowi coraz bardziej. Pani Wacia poszła do siebie i trzasnęła drzwiami.

– Kotku, to jest starszy człowiek, już jej nie zmienisz. Uspokój się, ochłoń i nie denerwuj się, szkoda zdrowia. Widzisz, ja się tym razem aż tak bardzo nie przejęłam. Widocznie pomału się uodparniam.

– Nie pozwolę, żeby ona cię tak traktowała…

– Dzięki kochany, że stanąłeś po mojej stronie. Ale to twoja matka. Owszem, wkurzam się nieraz, działa mi na nerwy lecz myślę, że to kwestia wieku, nie ma rady, trzeba przetrzymać. Może kiedyś dotrze do niej, że w domu jest o wiele lepiej kiedy jest po prostu normalnie, bez szukania wroga, bez wojny podjazdowej i snucia spiskowych teorii, w których ona jest główną ofiarą.

26.06.2018

– Słuchajcie, mam najnowsze wieści z Krystianówki i okolic – oświadczyła Adelka, kiedy zebrały się w pięknej nowej kuchni Elżbiety.

– Skąd wzięłaś? Byłaś tam? – spytała Kasia.

– Jak skąd? Od Krysi. Byli oboje z Zenkiem.

– No i co?

– Wyobraźcie sobie, że kłusownika złapano na gorącym uczynku. I jeszcze sam błagał, żeby go zabrali.

– Zaraz, jak sam? Kogo błagał?

– Leśników. A błagał, bo się złapał we własne sidła! Tak szczęśliwie, że w żaden sposób nie mógł się uwolnić własnoręcznie.

– No to chyba nieszczęśliwie.

– Szczęśliwie dla zwierząt i służb porządkowych – powiedziała z satysfakcją Adelka.

– Ale dlaczego się sam nie wydostał?

– Bo mu ręce unieruchomiło i przez dwa dni siedział o suchym pysku – z wielkim zadowoleniem wyjaśniła Adelka.

– Dobrze mu tak –  Kasia miała taką minę jakby chciała się zerwać, polecieć nad jezioro, ponownie przytrzasnąć złoczyńcy ręce i pilnować, żeby nikt  nigdy już go nie uwolnił.

– Dobrze mówisz – przytaknęła Elka. – Każdego drania powinno spotkać to samo co robi innym.

– Właśnie – Kasia skinęła głową z aprobatą. – Zgodnie z porzekadłem: nie czyń drugiemu co tobie niemiłe.

– Aha, słuchajcie, przyszedł mi do głowy pewien pomysł, już nawet sporo sama odłożyłam…

– Jaki pomysł?

– Co odłożyłaś? – równocześnie zadały pytanie Elżbieta i Kasia.

– Przecież mówię – zniecierpliwiła się Adelka. – Tylko mi przeszkadzacie…

– Mówże wreszcie, bo nie wytrzymam – jęknęła Elka.

– O rany, co za jędze – westchnęła Adelka wznosząc oczy ku górze. – Tyle tego mamy w domu niepotrzebnie…

– Zaraz ją uduszę – rzuciła Kasia w przestrzeń międzyplanetarną.

– …ciuchów, różnych zbędnych przedmiotów, albo podwójnych artykułów bez sensu kupionych, albo dostanych… Inni zabawki mają w ilościach hurtowych. Po co im? Można wszystko przejrzeć, jeszcze rozpuścić wici wśród znajomych i zawieźć to wszystko do rodziny Jaśka.

– Popatrz, myśleć zaczęła – mruknęła Ela. – Ja już dawno na to wpadłam. Nawet zaczęłam realizować i dwa wielkie worki mam przygotowane. W czasie remontu mi to przyszło do głowy kiedy się zastanawiałam co mam z tymi wszystkimi rzeczami zrobić.

– To nie mogłaś podpowiedzieć wcześniej? – oburzyła się Kasia.

– A rozmawiałyśmy na ten temat? Nie. Ty mi pamiętać każesz byle kiedy? Przypomniało mi się jak Adelka o Krystianówce  powiedziała i tyle – wzruszyła Elka ramionami.

– To ja do młodych się odezwę – skinęła głową Kasia. – Wprawdzie ciuszki, z których Klarcia już wyrosła znajomym przekazują, ale może część przechwycę. Kiedy znowu tam Krysia pojedzie?

– Nie wiem, pewnie jak zbierze przyzwoitą partię darów dla tej rodziny.

– Wszystko się przyda. Przecież pani Monika uciekła z dziećmi tak jak stała, właściwie bez niczego. Potem ten jej były mąż, ten cholerny drań, przechlał wszystko co zostało w domu i zaczął do niej przychodzić domagając się pieniędzy – przypomniała Elżbieta.

– Podłość ostatniego rzędu – oburzyła się Kasia. – Niestety, często się zdarza podobna niesprawiedliwość, że kobieta z dziećmi, czyli ofiara, ucieka z domu, a bandzior, czyli sprawca, zostaje i ma rodzinę w głębokim poważaniu.

– Albo nikt nie reaguje na groźby aż wreszcie taki bandzior je spełnia. Mało to przypadków pokazuje telewizja? Nawet ostatnio było, że mąż zabił żonę i dzieci – wtrąciła Adelka.

– A inny spalił całą rodzinę, żeby wziąć odszkodowanie. Mam wrażenie, że doszliśmy do absurdu, bo istnieje wyraźne pozwolenie na przemoc  – dodała Ela.

– Karę dostaje łotr w zawieszeniu i wtedy morduje z zemsty – ponuro stwierdziła Adelka.

– Przestańcie już, zwariować można z żalu  – chwyciła się za głowę Kasia jednocześnie zatykając sobie uszy.

– Dobrze, że możemy w jakiś sposób pomóc rodzinie Jaśka i chociaż z tego trzeba się cieszyć – skwitowała Elka.

– Tak sobie właśnie uświadomiłam, że my nigdy niczego nie marnowałyśmy – zastanowiła się Kasia. – Segregowałyśmy też śmieci, bo nas tego EKON nauczył.

– Fakt, tak robiłyśmy odkąd te mróweczki zaczęły przynosić żółte torby na papier, plastik, metal, a to już bardzo dawno było – zgodziła się Adelka.

– Ubrań nie wyrzucałyśmy, nasze dzieci nosiły jedno po drugim, my także wymieniałyśmy się ciuchami. Jak się coś  całkiem nie nadawało dla żadnej z nas, a było jeszcze dobre, to szło do PCK – kiwnęła głową Ela.

– A jak niedobre ale bawełniane, to do schroniska, czasem jak było za co, to i karmę dla psów kupowałyśmy albo środki czystości  – zamyśliła się Kasia mając przed oczyma różne obrazy z przeszłości.

-Teraz to sms-y wysyłamy na Centaurusa, albo do Fundacji Polsat, TVN –u także, obowiązkowo na Orkiestrę Owsiaka – wyliczała Ela.

– A jeszcze zbierałyśmy dla Azylu, jeden procent w tym roku dałam na Przytulisko Ami – przypomniała Kasia.

– Więcej się nie da, bo kasy nie ma i wiecznie na wszystko brakuje – rozłożyła Elka ręce w geście bezradności.

– Ojej, nie rozczulajcie się znowu za bardzo nad sobą, nie chwalcie się tą swoją dobrocią, bo wstyd – huknęła Adelka. – To co, ustalamy, że w ciągu dwóch tygodni uszykujemy dostawę do Krystianówki, tak?

– Ok, powinnam się sprężyć – zgodziła się Kasia.

Faktycznie wzięła się do roboty. Przejrzała własne ubrania i wreszcie zdecydowała się pozbyć wszystkiego co od dawna nie dawało się dopiąć. Stwierdziła, że czas najwyższy zerwać z sentymentami. Nie wróci do figury sprzed trzydziestu lat, nie da się tego osiągnąć w żaden żywy sposób. Pocieszyć się mogła faktem, że jak na swój wiek wyglądają obie z Elką zupełnie przyzwoicie. To ją podniosło na duchu i ze zwiększonym zapałem upychała w ogromnym plastikowym worku coraz to nowe rzeczy ukryte na strychu od czasu przeprowadzki aż do tej pory. Z własnego doświadczenia pamiętała, że matka ze wszystkiego potrafi wyczarować ładne ubranka dla swoich dzieci. Kiedyś obie z Elką szyły dla siebie falbaniaste spódnice z tetrowych pieluch i farbowały je w pralce. Chłopcom zaś farbowały zwykłe bieliźniane koszulki, po czym Elka malowała na nich różne cuda, jakieś smoki, napisy i inne modne wówczas wzory. Tym sposobem chłopcy mieli unikalne bluzy i koszulki w czasach, gdy nie można było tego towaru nabyć w sklepach.

W sumie przyjaciółki zebrały dużą ilość darów. Znajomi dołączyli się ofiarowując również paczki żywnościowe zawierające odżywki dla dzieci, makarony, kasze, puszki, a także środki czystości i zabawki. Cały transport pojechał, został przyjęty z wdzięcznością i obfitymi łzami. Przyjaciółki nie zapomniały także o zapasie psiej karmy dla Jaśkowego pupila.

Krysia dowiedziała się przy okazji, że sąsiedzi pani Moniki naprawdę zgłosili rodzinę do programu. Zgłoszenie zostało przyjęte i po kilku miesiącach, w niedzielne popołudnie, podekscytowana Kasia zadzwoniła do Adelki, Elki i Krysi.

– Macie włączony Polsat? Nie? No to prędko! Rodzinie naszego Jaśka remontują dom.

Wszystkie oglądały telewizję wzruszone, z załzawionymi oczyma, z poczuciem, że mają swój maleńki udział w czymś dobrym na tym świecie.

22.06.2018

Kasia pojechała na Ursynów odebrać awizo. Oczywiście opowiedziała Elżbiecie o wydarzeniach, których tematem przewodnim była pani Wacia.

– Mikołaj nie chciał z nią mieszkać i wiedział co mówi – z wielkim smutkiem spojrzała na przyjaciółkę. – To mnie się przywidziało, że się nią zaopiekuję, dokarmię, zadbam o prawidłowe przyjmowanie leków, że będziemy żyli długo i szczęśliwie, że wieczorem usiądę przy jej łóżku i będziemy sobie mówiły różne rzeczy, że naciągnę ją na opowiadania z przeszłości jak moją mamę, że przytulę na dobranoc, a rano na dzień dobry…- otarła łzę, która nie wiadomo skąd i po co się wzięła i spływała po policzku. – Głupia byłam…

– Wcale nie głupia – Ela pogładziła przyjaciółkę po ręce.

– Właśnie, że głupia. I to bardzo – Kasia pokręciła przecząco głową. – Z nią się po prostu nie da mieszkać.

Opowiedziała o ostatnich wydarzeniach.

– Myślałam, że już będzie ok. Przecież pomagała, bo chciała, wcale nie musiała.  Siedziała z Mikołajem na dole i oglądała „Tylko muzyka”. Poszłam do sypialni pierwsza, bo chciałam zobaczyć nowy odcinek „Przepisu na życie”.  A w poniedziałek zaczęło się wałkowanie od początku tego samego. Że ona wszystko z miłości do niego, a to ja jestem złośliwa i niedobra, i znowu o tych cholernych plackach, i o pieniądzach, że niemożliwe, żeby tyle poszło w dom…itp., itd. ale ona rozpiski kosztów nie chce, bo po co jej, ale przecież tyle było…

– Myślę, że starsi ludzie odrywają się w pewnym momencie od rzeczywistości – powiedziała Elżbieta.

– Ja to wiem – Kasia skinęła głową. – Przeżyłam takie odjazdy z tatą, ale były wynikiem choroby. Teściowa jest zdrowa fizycznie  ale ja już wiem: trzeba przyjąć do wiadomości, że  ona jest na etapie odrywania się od realu. To zbyt trudne, szczególnie dla Mikołaja, przy tej ilości problemów, jakie ostatnio mamy.

– Jak się to skończyło?

– Ja byłam w pracy, więc fajerwerki mnie ominęły. Po powrocie zastałam jedynie krajobraz po bitwie.

– Czyli?

– Ciemno u niej w pokoju, drzwi zamknięte, cisza, telewizor wyłączony. Aż się przestraszyłam i zmusiłam Mikołaja, żeby zajrzał co wreszcie z wielką niechęcią uczynił.

– I co?

– I nic. Leżała sobie w ubraniu na wersalce ze słuchawkami na uszach. Zamknął drzwi i tyle. Nie schodziła wieczorem do kuchni. Chyba, że w nocy, tego nie wiem. Rano, kiedy Mikołaj jadł śniadanie zeszła po wodę w tym samym dresie, czyli spała w ubraniu. A kiedy już mnie odwiózł do pracy i wrócił, łasiła się jak kotka, a to kawunię mu chciała zrobić, a  to obiadek. Wszystko spływa po niej jak woda po kaczce, a nas po prostu wykończyła. To nie jest normalne.

– Widocznie starsi ludzie już tak mają. Nic się na to nie poradzi. Przychodzi pewien moment w życiu kiedy przestają kontrolować swoje relacje z otaczającym światem, zmieniają proporcje problemów i spraw. Te, które dotyczą tylko ich, albo tak im się wydaje, urastają do gigantycznych rozmiarów. Wszystkie zaś inne przestają się liczyć. Oni nie są już w stanie obiektywnie spojrzeć, w nich tego obiektywizmu po prostu nie ma, za to żyją wewnątrz nich własnym życiem jakieś – nazwijmy to – byty z przeszłości albo i teraźniejszości lecz przyswojone wybiórczo, według im tylko wiadomych reguł, niezrozumiałych dla innych. I dlatego masz rację mówiąc, że ona widzi, słyszy i pamięta tylko to, co jej pasuje. Ale naprawdę to nie jej wina. Po prostu tak jest, tak to zostało zaprogramowane w ludzkiej naturze.

– Nie u wszystkich – odpowiedziała Kasia. – Nie wszyscy tak mają, bo teściowa mojej pracowej Mariolki jest zupełnie inna chociaż w wieku mojej teściowej. Wciąż pracuje na uczelni, nauczyła się pisać na komputerze, publikuje, do tej pory ma zajęcia ze studentami…

– Bo jest wyjątkiem, jak profesor Bartoszewski czy stulatek biorący udział w maratonie.

– Generalnie jednak chyba masz rację. Dlatego te pioruńskie placki od kilku miesięcy wyskakują jej co chwilę w pamięci. Zaś tego, że syna w nocy ciągle do siebie ściągała to nie pamięta, bo nie chce. Że kredyt brała, też nie. Natomiast doskonale wie, że Mikołaj zrobił się zupełnie inny odkąd się ze mną ożenił, bo jestem wredna i złośliwa.

– No bo jesteś – Elka ze śmiechem uchyliła się unikając mandarynki lecącej w jej stronę. – A będziesz jeszcze bardziej jeśli nie nabierzesz dystansu do jej słów i zachowania.

Przez pamięć Elżbiety lotem błyskawicy przeleciało wspomnienie chwili, gdy to ona rzuciła mandarynką w skrzeczącą srokę.  Jak to dawno było…

– Niestety, znów masz rację – powiedziała Kasia. – Bo jak nie nabiorę, to zwariuję. Już teraz słyszę głosy…

– Co słyszysz?

– No, głosy, swoje dwa. Jedna Kaśka rozmawia z drugą, tą bardziej wredną…

– Moja droga Katarzyno! Nie przypuszczałam, że sprawy zaszły aż tak daleko!

– Wszystko przez ciebie, bo  wyjechałaś i z kim miałam rozmawiać? .

– Nie mogłaś dzwonić? Zresztą przecież dzwoniłaś…

– O rany, ale z telefonem gadać to zupełnie co innego niż z żywą Elką. Twoje szczęście, że  wróciłaś, bo chyba bym cię udusiła – Kasia wykonała wymowny ruch ręką.

– Nie czepiaj się mnie – sprostowała Elżbieta. – Ile razy mam ci przypominać, że to ty się pierwsza wyprowadziłaś z osiedla, sama chciałaś.

– Niestety, sama chciałam – przyznała Kasia z westchnieniem. – Tylko nie przypuszczałam, że dobre, takie naprawdę dobre, fajne życie jedna stara kobieta potrafi przemienić w koszmar. Że moje, to rozumiem, trudno, jestem przecież wredną synową i zabrałam jej syneczka. Ale dlaczego wykańcza nerwowo własne dziecko, niby takie ukochane?

– Oj Kaśka, przecież ona tego nie wie, nie czuje, nie rozumie. I nie zrozumie. To tak jakbyś chciała swojej wnuczce wytłumaczyć co to są całki i wymagać ich stosowania.

– Nierealne – pokręciła głową Kasia.

– No właśnie…

– Nierealne – powtórzyła, – bo nie byłam na lekcji o całkach. Nie wiem co to, do czego służy, nie było mi potrzebne do tej pory i dalej nie będzie.

– Oj, a ja już myślałam, że coś do ciebie dotarło…Nie rzucaj we mnie tym telefonem, to nie mój tylko twój!

–  Faktycznie, mój – zdziwiła się Kasia. – Jeszcze sama sobie bym zrobiła krzywdę na telefonie.

– Zobacz, wyciągnęłam z szafy moje ukochane spodnie i co? Jestem za gruba – jęknęła Elka stając przed lustrem. – Nawet jak wciągam brzuch do samych pleców to ich nie dopnę.

– To je oddaj Adelce albo wyrzuć.

– Takie super spodnie?

– Po co ci one skoro i tak się w nich nie mieścisz? Chodź ze mną jutro do Hita, muszę zrobić zakupy, a przy okazji może coś ciekawego znajdziemy na twoje cztery litery.

Nazajutrz prowadziły ciąg dalszy rozmowy, między innymi na tematy damsko męskie.

– Mirek cię wpędził w kompleksy i do tej pory nie potrafisz uwierzyć, że możesz być atrakcyjna dla kogokolwiek. Udało ci się nawet niektórych o tym przekonać. Myślą, że jak mówisz, tak pewnie jest  i nie będą sobie zadawali trudu, żeby cię rozgryźć i obejrzeć od spodu.

– Głupia, niech sobie ciebie rozgryzają. Ja się obejdę…

– Już cię jeden rozgryzł i żyje, choć mu tyle lat życie zatruwasz…

– No nie, chyba cię … – potknęła się.

– A widzisz? Mam rację – zaśmiała się Kasia. – Człowiek nie może żyć sam bo jest zwierzęciem stadnym.

– Ja swoje stado mam, nowego mi nie trzeba.

– Pleciesz. Musisz znaleźć coś tylko dla siebie, jakieś hobby, zajęcie, poza tym Uniwersytetem bo widocznie ci za mało. Nie możesz żyć poprzez swoje dzieci. Chłopaki już się zestarzały i daj im spokój…

– Sama się zestarzałaś…

– Niestety, jestem zmuszona ci przyznać rację, ale setki jeszcze nie mam, więc nie jest tak źle – Kasia śmiała się cały czas.

– A co ty taka rozchichotana jesteś? –  spojrzała Ela na przyjaciółkę. – Znowu będziesz mi tu o miłościach gadać?

– Miłość jest konieczna. Jak można się kochać z cieniem nie kochając człowieka?

– Ty masz jakąś obsesję seksualną, lecz się. Mnie te sprawy nie obchodzą. A zresztą to przede wszystkim chłopów dotyczy. Normalne, że oni są nienormalni.

– Oni są nienormalnie normalni Eluniu, bo mają stały poziom hormonów. To u nas się wszystko ciągle zmienia.

Elżbiecie przez myśli przeleciało lotem błyskawicy pytanie: jak to byłoby dzielić z Winicjuszem codzienność przez dłuższy czas? Też coś! Wzruszyła ramionami co nie uszło uwagi towarzyszki.

– Bo jest tak – ciągnęła Kasia, – w młodości trzeba słuchać rozumu, a nie ulegać ciału. Zaś teraz prosić rozum, by odnalazł cielesne zachcianki i prosił o powrót.

– Sama to wymyśliłaś czy cytujesz?

– Nie pamiętam, może jedno i drugie.

– Spokój, wygoda i poczucie bezpieczeństwa to teraz moje priorytety…

– Ale czasem… Jest wielu facetów do rzeczy, ale ty na nich fukasz jak wściekła kotka i traktujesz z góry.

– Fuu – wzruszyła ramionami Elka.

– No właśnie, prychasz i fukasz, i nie dajesz żadnemu szansy na zaprezentowanie się z dobrej strony.

Stały w kolejce do kasy.

– To żaden problem, trzeba się jedynie przełamać – ciągnęła Kasia. – Tylko patrz.

Rozejrzała się w poszukiwaniu odpowiedniego obiektu nadającego się na aktora w scenie pokazowej. Stał mały, drobny, istna „sirota”. Kasia rzuciła okiem raz i drugi w taki sposób, że zauważyli wszyscy stojący w kolejce. Poza delikwentem.

– Zapomniałam o czymś. Stój tu, zaraz wrócę – rzuciła do Eli i zaczęła się przeciskać obok barierki przy kasie opierając się o „sirotę”. Ten się zaczerwienił, coś wyjąkał i wycofał się z koszykiem z powrotem do sklepu, najwyraźniej uciekł.

– Chcesz, żeby wszyscy mężczyźni uciekali przede mną jak ten biedaczek przed tobą? – wybełkotała  Elka dusząc się ze śmiechu.

– Gdyby go nie ruszyło to by nie uciekł – z tryumfem odpowiedziała Kasia.

– Przestraszył się ciebie i tyle. Chciałabyś, żeby przede mną tak zwiewali, co?  O matko, popłakałam się ze śmiechu. Ale ale, zapomniałam zupełnie o najważniejszym. Przecież miałam ci powiedzieć, że moi chłopcy się żenią!

– Nie mów! Obaj? Jednocześnie?

– Nie, zachowują odstęp czasowy – parsknęła Ela. – Najpierw mały potem duży.

– Odstęp?

– Głupia. Najpierw Robert potem Rafał.

– A co ich tak przypiliło? Babcią zostaniesz?

– Może kiedyś, nie spieszy mi się. A powód jest prozaiczny: obaj chcą wziąć kredyt na mieszkanie, a dostają tylko małżeństwa. W ramach programu dla rodzin, jakoś to się nazywa ale nie pamiętam.

– Jak za naszych czasów dla młodych małżeństw – przypomniała sobie Kasia.

– Ma to być kredyt tańszy, a dotyczy wybranych lokalizacji, bo nie na każde mieszkanie go dostaną. Wszystko nieważne – nachyliła się do przyjaciółki. – Liczy się, że zamieszkają  niedaleko od siebie, więc siłą rzeczy będą na siebie zdani. Zaczęli się coraz lepiej dogadywać.

– Widzisz? Mówiłam, że tak będzie. Potrzebowali czasu. Bardzo się cieszę i ze względu na nich i na ciebie. Gdzie zamieszkają?

– To właśnie mi się nie podoba, bo na drugim końcu Warszawy. Niestety, na to już nie mam wpływu.

– Jeździsz przecież samochodem więc sobie poradzisz. Gratuluję ci kochana, bardzo ci gratuluję, że  zostaniesz nową teściową. Witaj w klubie – uściskała przyszłą teściową  teściowa z kilkuletnią już praktyką.

19.06.2018

Mikołaj autem odwiózł żonę do pracy, bo nie dosyć, że zimno i śnieg po kolana, to jeszcze nastąpiła w święta zmiana czasu z zimowego na letni i trzeba było wstać godzinę wcześniej. To akurat  dla Kasi nie okazało się problemem i tak była szybsza od budzika. Świadomość konieczności pójścia do pracy i stawienia czoła koszmarom tam ją czekającym powodowała kilkakrotne budzenie się w ciągu nocy, uczucie nacisku jakiegoś ogromnego ciężaru na klatce piersiowej oraz kłucia gdzieś wewnątrz, w okolicach serca.

Przeczucie jej nie myliło i obawy okazały się uzasadnione. Nowa dyrekcja nie widziała potrzeby funkcjonowania biblioteki. Argumenty Kasi trafiały w próżnię, rzecz była postanowiona, ostatnia placówka kultury w firmie miała przejść do historii.

Po południu wyszła z pracy z uczuciem ulgi, że opuszcza pomieszczenie oraz, że na dworze jasno i jeszcze kawałek  dnia przed nią. To zaleta zmiany czasu. Na pewno sowom jest się trudniej przestawić na wcześniejsze wstawanie. Ona, jako skowronek, mogła wstawać równo ze wschodem słońca. Rozejrzała się, odnalazła wzrokiem samochód. Podeszła i wsiadła. Mąż rozmawiał przez telefon. Operatorka sieci usiłowała namówić go na kupno tabletu.

Mężczyzna musi mieć od czasu do czasu nową zabawkę – pomyślała.

Mikołaj najpierw się zapalił do pomysłu, potem włączyły mu się szare komórki, które podpowiedziały, że w jego przypadku nie jest to najlepsze i najpotrzebniejsze urządzenie, natomiast operatora internetu warto zmienić na takiego co daje szybkość i większy zasięg.

Kasia wyczekała spokojnie aż mąż zakończy rozmowę i zda sprawę z jej przebiegu, po czym spokój się skończył. Otóż znowu miał rozmowę z matką, która stwierdziła, że Kasia traktuje ją jak śmiecia oraz, że się chce jej pozbyć, żeby dzieci sprowadzić do domu. Kasi szczęka opadła ze zdumienia.

– O Boże, to już całkowita paranoja. Przepraszam cię kochanie, ale twoja matka zaczyna mieć coś z głową nie w porządku. Ja się chcę jej pozbyć? Przecież to ja ciebie przekonałam, że trzeba ją zabrać, bo będzie się czuła samotna, bo jest coraz starsza i trzeba się nią będzie zaopiekować!

– Mówiłem jej to, ale nie dociera.

– A na czym polega to, że ją traktuję jak śmiecia?

– Spytałem, lecz nie umiała odpowiedzieć. Wymyśliła, że gdy spytała czy ci pomóc w kuchni, ty zrobiłaś minę i powiedziałaś, że nie potrzebujesz w kuchni nikogo.

– Specjalistką od min to jest ona sama! Jeśli mnie o coś pyta, wtedy grzecznie odpowiadam, min nie robię. Jeśli nie potrzebuję pomocy, to zwyczajnie mówię: dziękuję, nie trzeba. Chyba, że jest coś do zrobienia, jak na przykład jej ulubione mielone kotlety.

– Matka zawsze mówiła, że nie lubi gotować, robi to tylko ze względu na mnie. Więc skąd nagle taki zapał? – zastanawiał się Mikołaj.

– Mnie przez cały dzień nie ma w domu, może sobie gotować co tylko chce. Do upojenia.

– Poniosło mnie i powiedziałem, że kiedy wygramy sprawę z Budowlańczykiem, kupię jej kawalerkę, bo z nią się nie da mieszkać. Aha, jeszcze stwierdziła, że jak my pojedziemy do Szczawnicy, to ona będzie szczęśliwa  i nie będzie się denerwować.

– Coś podobnego! Przecież dopóki mieszkała u siebie, denerwowała się, że jest sama. Miała pretensję do nas, że długo już tutaj mieszkamy, a jej nie bierzemy do siebie!

– No właśnie. Teraz odwraca kota do góry ogonem.

– No nie, dosyć. Tego już zdecydowanie za dużo. Muszę się z nią konkretnie rozmówić – Kasia myślała intensywnie jak to zrobić. Znowu idiotyczna sytuacja. Po jednej stronie mała, zasuszona kobiecina, która swoją złością i jadem zniszczyła atmosferę miłości, ciepła i serdeczności panującą w domu do jej przybycia, po drugiej zaś – znerwicowana, zestresowana Kasia, która chciała widzieć w niej dobrą, kochającą osobę, a napotkała jadowitego skorpiona. Nie może tak być. Ona, Kasia, musi się opanować, żeby nie sprawić Mikołajowi jeszcze większej przykrości. Przecież to jego matka. Spojrzała spod oka na męża. Trzymał na kierownicy zaciśnięte dłonie, szczęką poruszał jakby coś przeżuwał.

– Kochanie – położyła mu rękę na udzie. – To tylko starsza osoba, nie przejmuj się aż  tak bardzo. Przecież to twoja matka i kocha cię.

– Tak, udusić mnie chce tą swoją miłością! Powiedziała, żebym był dla niej taki jak kiedyś, dopóki się nie wyprowadzi!

– Nie, to wprost nie do pomyślenia – w Kasi znów się zagotowało. – Albo to są już starcze zmiany w mózgu albo czysta złośliwość. Nie wiem.

Podczas drogi do domu próbowała się uspokoić głęboko oddychając i powtarzając w duchu: spokój, spokój, spokój…

Po wejściu do mieszkania szybko przebrała się w domowe ubranie, podgrzała obiad. Wzięła głęboki oddech i poszła na górę. Energicznie zapukała do teściowej.

– Mamo, jadłaś obiad?

– Jadłam – zaszemrała ledwo dosłyszalnie.

– Jadłaś indyka z ziemniakami?

– Chlebka kawałek zjadłam, bo jakoś źle… – zaczęła boleściwym głosem.

– Grzeję obiad, więc proszę, zejdź zjeść na dole.

Zeszła.

– Kochanie, nalej nam po lampce wina do obiadu – zwróciła się do męża.

Nalał żonie i sobie, matka nie chciała.

– Twoje zdrowie mój kochany – patrząc na męża uniosła kieliszek.

– W takim razie i mnie nalej – odezwała się teściowa, – żebym mogła wznieść toast.

Obiad upłynął w milczeniu, jak ostatnio zawsze. Kasia wyczekała aż teściowa zje. Napiła się wina. Wzięła głęboki oddech.

– Mamo, chciałam cię o coś spytać – bardzo spokojnie zwróciła się do teściowej wyraźnie wymawiając każde słowo. – Podobno traktuję cię jak śmiecia i chcę się ciebie pozbyć z domu. Czy możesz mi wyjaśnić z czego to wywnioskowałaś?

Wyraz zdziwienia na twarzy pani Waci dobitnie informował, iż nie spodziewała się otwartego ataku.

Wyraźnie to nie jej sposób walki – pomyślała Kasia. Woli intrygi, knucie za plecami, psucie atmosfery i obarczanie innych winą za wszystko, co się złego dzieje. Ona jest biedna, malutka, chorutka, niewinna i na dodatek pokrzywdzona. Brr…

– No bo powiedziałaś, że nie lubisz jak ci ktoś przeszkadza i plącze się po kuchni… – wybąkała zbolałym głosem.

– Bo nie lubię. Żadna normalna kobieta nie lubi. A ty zawsze mówiłaś, że nie lubisz gotować. I co, nagle polubiłaś? Jeśli tak, nikt ci przecież nie broni. Ja jestem prawie cały dzień w pracy, możesz sobie gotować co i ile chcesz.

Brak odpowiedzi.

– A jeśli będziesz miała chęć ugotować na przykład obiad na weekend to powiedz. Ja się usunę i zrobisz to. Nie będziemy gotować jednocześnie, bo nie ma w tym żadnego sensu. Zresztą i miejsca jest za mało.

Cisza.

– A skąd ci przyszło do głowy, że chcę się ciebie pozbyć i jeszcze dzieci tu sprowadzić?

– Bo Mikołaj powiedział, że mi kupi mieszkanie, to tak pomyślałam…

– Co powiedziałem? – głos Mikołajowi odmawiał posłuszeństwa z tłumionej irytacji. – Powiedziałem, że kupię jak wygram, bo się z tobą nie da mieszkać! Popsułaś atmosferę tak, że się tu nie chce wracać!

– Ciii – zerknęła Kasia na męża i ciągnęła dalej spokojnie, patrząc na teściową. – Przypomnę ci, że to twój syn nie chciał z tobą mieszkać. Ja go przekonałam, że jesteś starsza, samotna, będzie ci smutno i trzeba się tobą zaopiekować. To dla ciebie szukaliśmy domu z ogródkiem, żebyś miała co lubisz i mogła się czymś zająć. Gdyby nie to, już dawno kupilibyśmy sobie mieszkanko stosownie do naszych potrzeb. Nie mielibyśmy kredytów do końca życia ani spraw sądowych z oszustem. Żylibyśmy spokojnie jak u Pana Boga za piecem. Ty z naszego życia zrobiłaś piekło. Jak Mikołaj powiedział, nie chce się do tego domu wracać, nie chce się tu żyć.

– Jak się mnie pozbędziesz…

– Posłuchaj – przerwała teściowej zachowując w dalszym ciągu całkowity spokój. – Dostałaś najładniejszy pokój, nowe meble zamiast rozpadających się rupieci, nowy telewizor, niczego nie musisz robić. Możesz ale nie musisz. Rozumiesz? O co ci jeszcze chodzi?

– Jak się mnie pozbędziesz to sobie dzieci sprowadzisz, bo lubisz jak jest dużo ludzi. Sama tak powiedziałaś. A ja nie lubię.

– Lubię. Lubię przygotowywać przyjęcia. Nawet na dwadzieścia osób na Ursynowie sama robiłam. Lubię jak wszyscy są zadowoleni i jak zadowoleni wyjdą. Czy nie widzisz, że nikt do nas nie przychodzi? Nikt ze znajomych odkąd tu jesteś? Dzieci tylko były w święta. A gdyby nawet ktoś przyszedł, to ty nie musisz się z nim kontaktować. Masz swój pokój i nie musisz do nikogo schodzić. Zresztą tak zrobiłaś teraz, w Wielkanoc.

– Bo ja źle się czułam, nie mogłam spać w nocy…

– To my nie mogliśmy, bo nam nie dałaś. Przez całą noc tłukłaś się po domu, zostawiałaś włączone światła, rzucałaś czymś po podłodze. Potem spałaś. Cały dzień.  A my byliśmy na nogach.

– Bo ja…

– Właśnie: ja. Zawsze; ja, ja i ja! Mikołaja przynajmniej raz w tygodniu wzywałaś po nocy, żeby z tobą siedział. Pomyślałaś, że on potem półprzytomny usiądzie za kierownicą i przez cały dzień musi być na chodzie? Nie obchodziło cię to.  Musiał być na każde twoje zawołanie. A kto wydzwaniał do niego do pracy kiedy przyjdzie, bo ziemniaki wstawione, aż się z niego ludzie śmiali, że mamusi synek?! A jak na urlop wyjeżdżamy, od razu dzwonisz, że masz sraczkę albo odwrotnie, zaparcie i hemoroidy, żeby broń Boże nie odpoczął tylko myślał o tobie przez cały czas. Udusić go chciałaś?

– Ja go tak kocham…

– A jak sobie wyobrażasz, że miałoby tu zamieszkać dodatkowo sześć osób – wtrącił Mikołaj. – No jak?

– W moim pokoju jak się mnie pozbędziesz i obok…

– Zastanów się co ty mówisz – Kasi jakimś cudem udawało się w dalszym ciągu zachować spokój. – Kamil ma mieszkanie o powierzchni prawie pięćdziesięciu metrów, Łukasz – sześćdziesięciu. Do tego balkony, ogródek. Każda z dziewczynek ma swój pokój. Pomyśl, mieliby się gnieździć w twoim pokoju? A zwierzaki? Psy i koty, o jaszczurkach nie wspomnę. Czy naprawdę nie widzisz idiotyzmu takiej sytuacji, a nawet tylko pomyślenia o czymś takim?! A poza tym żadne normalne dziecko nie chce mieszkać ze starymi rodzicami! Czasami muszą, ale to jest chore, bo mają swoje życie i nie mogą żyć cudzym.

– Ale ja sobie tak pomyślałam, bo ty jesteś dla mnie taka…

– Jaka? Wredna i złośliwa? To już wiem. Ale wiesz co? Ja uważam, że to ty taka dla mnie jesteś.

– Jak ty do mnie mówisz! No wiesz, ja cię tak lubiłam…

– Ja ciebie też. A teraz już cię nawet nie lubię. Bardzo się o to postarałaś. Wszystko jest źle, o wszystko się obrażasz, czepiasz się bezustannie. Mikołaj ma rację, nie da się z tobą mieszkać. Tylko pomyśl o jednym. Jesteś starszą osobą. Życzę ci, żebyś zawsze była sprawna i zdrowa. A jeśli nie będziesz, to tylko ja, ta wredna synowa,  się tobą zaopiekuję, będę cię karmić, kąpać i zmieniać pampersy. Nikt inny. Jesteś matką mojego męża, mojego ukochanego mężczyzny i będę się tobą opiekować, bo to mój obowiązek. Weź to pod uwagę zanim znowu zaczniesz ziać do mnie nienawiścią.

Widocznie coś dotarło, bo wstała z krzesła.

– Ja was bardzo przepraszam – wyciągnęła ramiona do synowej.

I prawie się rozpłakała.

„Prawie” czyni wielką różnicę – pomyślała Kasia.

– Też cię przepraszam, jeśli sprawiłam ci przykrość, nie miałam takiego celu –  Kasia przyjęła przeprosiny. Czyż miała inne wyjście? Odetchnęła. Cały czas jednak miała wrażenie, że to tylko na chwilę, bo skorpioni jad w ogonie jest przygotowany do ataku…

– Ciebie, synku, też przepraszam – rzuciła się do Mikołaja.

– Co mi po tym, tysiąc razy mnie przepraszałaś i niczego to  nie zmieniło.

– Cii – położyła Kasia palec na ustach.

15.06.2018

• Gość: [aga-joz] *.dynamic.mm.pl 9 miesięcy temuOj, jak ja to znam- z jednej strony charakter, z drugiej zmiany związane z wiekiem i chorobami. Można sobie tłumaczyć, że to nie złośliwość, a choroba, ale jednak trudno pogodzić się z nieuchronnością starości i jej mankamentami. Boję się tego jaka będę ja na starość, czy nie dokuczę za mocno bliskim, a z drugiej strony jeszcze przede mną uroki opieki nad rodzicami chociażby. Czasem myślę, że postęp medycyny aż tak dobry nie jest. Życie przedłużył, ale jego komfortu już nie.
• annazadroza 9 miesięcy temuAgo:-) Nigdy nie możemy mieć gwarancji jakie będziemy za ileś tam lat. Pozostaje nadzieja, że jednak nie będzie tak źle, bo co prawda podobno charakter na starość się zmienia – ale to co dobre pozostanie, taką właśnie mam nadzieję… Już dawno zapowiedziałam chłopakom, że jak dostrzegą zmiany konkretne – mają mnie oddać do ośrodka, żeby mnie do końca nie znienawidzili…