Anna Pisze

Do rana rzeczywiście nic się nie wydarzyło. Przyjaciółki zasnęły snem sprawiedliwych dopiero wtedy, kiedy słońce zechciało łaskawym okiem rzucić na Krystianówkę. Nic więc dziwnego, że nagle obudzone hałasem spowodowanym rykiem klaksonów samochodowych połączonym z psim jazgotem, czuły się zupełnie nieprzygotowane na przyjęcie gości.

– Rany boskie, jak ja wyglądam – złapała się za głowę Adelka. – Kryśka, błagam cię, idź otworzyć bramę, bo ja idę do łazienki. Przecież muszę się jakoś upodobnić do ludzi…

– Dlaczego niby ja?

– Młodsza jesteś. Poza tym w takim stanie mąż widział cię już sto lat wcześniej, to się nie zdziwi, a mnie nie wypada tak się pokazać…

– Niby w jakim stanie? – zaperzyła się Krysia. – Co miałaś na myśli?

– Nic, nic, tak mi się powiedziało…

– Mogłabyś, mimo wszystko, sprecyzować o co ci chodziło? – nie ustępowała Krysia.

Dołączyła do nich ziewająca Elka, której nie obudził hałas dochodzący z zewnątrz lecz dopiero wymiana zdań przyjaciółek.

– Ooo, to niech ona idzie otworzyć, wygląda najlepiej – zaproponowała Krysia szukając dzwoniącej komórki, wreszcie znalazła i odebrała. – Tak kochanie? Żyjemy, tylko dopiero się obudziłyśmy, miałyśmy nocne atrakcje… Już otwieram… – pokazała Adelce język i wykonała ręką gest ucinania Adelcynej głowy.

– Ona nie może, bo jej jeszcze nie ma, dopiero przyjedzie – krzyknęła za Krysią Adelka.

– Jak ona? – zainteresowała się Elżbieta.

– Nie ona tylko ty – usłyszała wyjaśnienie najwyraźniej mało satysfakcjonujące. – Przecież miałaś przyjechać później, to cię jeszcze nie ma, prawda?

– Ale przecież jestem! Tutaj! Tu stoję, widzisz mnie? Halo, Adelka, tu ziemia!

– A idźże wreszcie się ubierz jak człowiek i nie machaj mi tu przed oczami – wypchnęła Elkę na tył domu i kazała natychmiast iść do łazienki.

Umysł Adelki bardzo intensywnie pracował nad zagadnieniem co zrobić, żeby Elka – zobaczywszy Winicjusza – po prostu nie wsiadła do auta i nie odjechała. Najpierw pomyślała, żeby przebić oponę. Zrezygnowała z pomysłu analizując konsekwencje wkurzenia się Elżbiety po stwierdzeniu owego faktu oraz potwierdzonej teorii spiskowej, za którą obwini bogu ducha winnego Winicjusza i do końca świata się do niego nie odezwie. A przecież chodzi o coś zupełnie odwrotnego. Następnie wzięła pod uwagę zabranie jakimś podstępem i schowanie kluczyka od stacyjki, co odrzuciła uświadomiwszy sobie, że przezorna Elka zawsze ma przy sobie zapasowy. Mogła ewentualnie zatkać rurę wydechową jak Janek Kos w „Pancernych”, tylko żaden pies nie będzie naśladował Szarika, nie wiadomo czy oglądały akurat ten odcinek serialu…

Tymczasem Krysia otworzyła bramę przez którą wjechały dwa samochody. Z pierwszego wyskoczyła pręgowana bokserka. Na widok całej sfory psów pędzącej w jej kierunku czym prędzej się cofnęła i jednym skokiem znalazła się z powrotem w bezpiecznym wnętrzu własnego auta.  Dopiero po interwencji Krysi i Adama psy się uspokoiły, znały się wszak od dawna. Ze wszystkimi poza Bazylem Bierka spotykała się już wielokrotnie.  Prezentacja dokonała się sama gdy Bazyl wsadził swój ogromny łeb do samochodu. Bierka warknęła, olbrzym wycofał się, usiadł i zaskomlił jak mały szczeniaczek. Ośmielona suczka, zachęcona dodatkowo przez pana, wyszła z auta nieco się ociągając, coś w rodzaju „ i chciałabym i boję się”. Po wzajemnym badawczym obwąchaniu wyraziła chęć zabawy i dołączyła do pogoni za Misiem, który pierwszy złapał patyk rzucony przez Zenka.

– No, to z tej strony mamy chyba spokój – westchnęła Krysia śledząc wzrokiem psią gonitwę.

– A z innej strony nie? – zaciekawił się Zenek. – Przecież tu jest raj i oaza spokoju.

– Generalnie tak, ale ostatnio, co tu się porobiło! W nocy miałyśmy włamanie. Usnęłyśmy dopiero nad ranem i dlatego nie mogłeś mnie dobudzić.

– Nie może być! Ukradli coś? – zaniepokoił się Adam. – Nic wam się nie stało?

– Gdzie? Przy takim towarzystwie? – wskazała na bawiące się psy. – To niemożliwe. Dopadły włamywacza aż zgubił nogawkę od spodni – zaśmiała się na wspomnienie wyrazu twarzy Elżbiety wyciągającej Gamie zdobycz z pyska.

– O, są psice Elki – zauważył Zenek. – To ona też tutaj jest?

Zbliżyli się do domu i stanęli nieopodal okna rozmawiając.

– Tak, przyjechała wczoraj.

– Że też dała się przekonać – Adam pokręcił z podziwem głową. – Która z was ma takie zdolności dyplomatyczne?

– Adelka, oczywiście, że Adelka – odpowiedziała szybko Krysia. – A poza tym to zasługa samej Elki. Ona ma nadzwyczaj dobre serce i zechciała pomóc chorym koleżankom.

– To wy chore byłyście? – zaniepokoił się Zenek. – Nic nie mówiłaś.

– Oj tam, oj tam… – Krysia machnęła ręką i zamilkła dostrzegłszy jakiś cień w oknie przy którym stali.

– No, no, no – pokręcił głową Adam wyrażając ogromne zdziwienie. – I przyjechała wiedząc, że Winicjusz tu będzie?

Krysi przez myśl przeleciało, że on tak cały czas będzie tylko głową kręcił, gaduła niepotrzebny, że też te chłopy wyczucia nie mają…

– Ciii, – próbowała dać do zrozumienia, żeby zaniechali tematu.

– Co, nie wiedziała? – zaśmiał się Zenek. – No to nie chciałbym być w waszej skórze.

– Cicho – syknęła Krysia rzucając jednym wściekłym okiem na męża, drugim na Adama. – Cholera jasna, musicie tyle gadać? Chcecie wszystko zepsuć?

Trzasnęło zamknięte z impetem okno. Cud boski, że szyba nie wyleciała.  Po chwili trzasnęły drzwi aż się ściany zatrzęsły. Obok stojącej trójki jak burza przemknęła Elżbieta.

– Małpy – rzuciła w stronę Krysi, pomknęła do szopy i wsiadła do samochodu. Włożyła kluczyk do stacyjki, przekręciła. Rozległo się wrr, wrr i koniec. Próbowała kilkakrotnie. Bez skutku. Chciała najpierw auto z szopy wyprowadzić, potem zapakować torbę, obie psice i odjechać z podniesioną głową. Z domu wybiegła zniesmaczona Adelka.

– A jedź durna babo, jedź, już cię tam w lesie kłusownicy zdybią. Zapłacisz za te podarte gacie, zobaczysz – krzyknęła i stanęła obok zaskoczonej trójki wpatrującej się z napięciem w poczynania furii o imieniu Elżbieta.

– Co tak stoicie? Może by mi który pomógł uruchomić to pudło – fuknęła do mężczyzn. – A wy jesteście wstrętne cholery – dodała wskazując na kobiety. – Całkiem oszukałyście mnie…

– O przepraszam – oburzyła się Adelka. – Nie całkiem tylko trochę.

– I w dobrym celu – dodała Krysia. – Bo przez ile lat można z siebie robić kompletną kretynkę? – huknęła tracąc panowanie co z pewnością miało związek ze stresującymi wydarzeniami ostatniej nocy.

Mężczyźni nie słyszeli uroczej wymiany zdań próbując bez rezultatu uruchomić samochód.

– Moja droga, gdybyś wczoraj wyłączyła światła, to akumulator by ci się nie rozładował – wyszedł z szopy Adam wycierając ręce w chusteczkę. – Nic nie poradzę, nie mam kabla, żeby ci podładować. Zenek, a ty masz?

– Nie, nie mam.

Adelka uśmiechnęła się nie tylko w duchu ale całą gębą. Oto los załatwił sprawę bez jej udziału. Nie musiała przebijać opony, podkradać kluczyka, zatykać rury. Auto nie ruszy, nie pojedzie, Elka nie ucieknie. Chyba, że piechotą. Gdyby nie psice, mogłaby piechotą a potem, już w cywilizacji, jak wyjdzie z głuszy, stopa złapać. Albo iść tydzień. A teraz nie pójdzie, musi zostać.

Elżbieta spojrzała na Adelkę spode łba, z wyraźną niechęcią.

– Czego się szczerzysz? Z cudzego nieszczęścia się cieszysz?

– Jakiego nieszczęścia? To szczęście niebotyczne. Widzisz, auto zepsułaś, nie pojedziesz, musisz zostać. To zrządzenie losu.

Elcyna furia opadła pociągając za sobą Elkę tak, że ze spuszczoną głową usiadła na ławeczce pod oknem. Rozum chyba rozpoczął powrót z długotrwałej wycieczki, którą sobie najwyraźniej zafundował…

– Przepraszam dziewczyny, chyba macie rację, jestem kompletną idiotką…

Adelka wstrzymała oddech pełna oczekiwania wpatrzona w przyjaciółkę.

– Przez grzeczność nie zaprzeczę – mruknęła Krysia.

– … bo mam takie przyjaciółki jak wy a gderam – ciągnęła.

Adelka wypuściła powietrze, Krysia potakująco kiwnęła głową na znak, że się całkowicie zgadza z tym, co usłyszała.

– Czekaj tu, przyniosę ci dobrej herbaty – powiedziała rozbrojona Adelka. – Od razu poczujesz się lepiej. A w ogóle to powinniśmy zjeść śniadanie, no nie?

– Oj chętnie, chętnie, już mi kiszki marsza grają – ucieszył się Zenek.

– No dobrze, to chłopaki niech wniosą swoje klamoty do środka a my przygotujemy śniadanie – zarządziła Krysia. – Myślę, że najlepiej będzie na ganeczku, z drugiej strony domu.

Elżbieta pozostała na ławeczce w pozycji siedzącej, trzymając w ręce szklankę przyniesioną przez Adelkę.

– Wypij do końca tę herbatę. Miodem posłodziłam…nie rozmieszałaś… jest jeszcze na dnie – Adelka usiadła obok .– Ty wiesz ile taka jedna pszczółka musi się nalatać, nauwijać, napracować, żeby miodku tyle zrobić? A ty chcesz to zmarnować!

– Już przestań tyle gadać. Piję przecież, już, rozmieszałam. Zadowolona?

– Teraz tak – uśmiechnęła się Adelka. – Rozejrzyj się, zobacz jak tu ładnie, jakie szczęśliwe są twoje psice. Widzisz jak się bawią, jak im się mordy uśmiechają?

Ela rozejrzała się zgodnie z sugestią przyjaciółki.

– Tak, chyba masz rację. Przepraszam, że zrobiłam cyrk i popsułam wam poranek.

– Nie popsułaś tylko dostarczyłaś dodatkowych atrakcji co z pewnością wpłynie dodatnio na tak ciekawie rozpoczęty dzień – przymrużyła oko patrząc z zadowoleniem jak Elka opróżnia szklankę do dna. – Idę na drugą stronę, jak już dasz radę to przyjdź.

8.05.2018

W tym czasie na zewnątrz zaczął się jakiś ruch mimo kompletnego braku wiatru. Najpierw zaszeleścił krzak po drugiej stronie drogi, potem jakiś skulony cień przemknął do furtki, przez chwilę się z nią mocował po czym porzucił zamiar przedostania się tą drogą do środka. Spróbował jeszcze otworzyć bramę ale też mu się nie udało. Rozejrzawszy się czy przypadkiem nie ma świadka jego poczynań, wspiął się na ogrodzenie i znalazł się po drugiej stronie wypatrując w ciemności „znaleziska” pod domem. Gdyby ktoś go obserwował domyśliłby się bez trudu co jest obiektem jego zainteresowania. I po chwili dowiedziałby się, że nie wziął pod uwagę aktywności kobiet związanej ze zmianą miejsca pobytu owego „znaleziska”.

Rozległ się rumor, krzyk i przekleństwa w ilości zaiste imponującej. Ciemny cień usiłował się wyswobodzić z pułapki, która miała się stać jego łupem. Mieszkańcy domku nie pozostali obojętni na nocne atrakcje. To znaczy nie wszyscy. Czworonożni. Rzucili się z ujadaniem w stronę drzwi co obudziło najbliżej się znajdującą Krysię. Pomyślała, ze psy domagają się wyjścia na zewnątrz z powodu zbyt obfitej kolacji. Szeroko ziewając otworzyła drzwi i bezmyślnie patrzyła przed siebie. Małe jazgoty zasilone przez Betę rzuciły się w stronę cienia szamoczącego się przy ogrodzeniu. Kilkoma susami wyprzedziły je potwory wsparte siłami Gamy. Ze zduszonym okrzykiem przerażenia, którego i tak nikt nie słyszał, w ostatniej chwili cień wskoczył na murek i nadludzkim wysiłkiem znalazł się za płotem. Podniósłszy się z ziemi i stanąwszy na własnych nogach, zobaczył dokładnie na wysokości swojej twarzy dwie olbrzymie mordy pełne kłów i wściekłego warkotu. .. tyle, że po drugiej stronie ogrodzenia. Zobaczył też brak fragmentu nogawki, który to fragment garderoby trzymał w zębach trzeci potwór. Na małe jazgoty nie zwracał uwagi, miał jednak wrażenie, że jest ich co najmniej dwadzieścia.

– Ratunku! Złodzieje! – do Krysi dotarł sens widowiska rozgrywającego się przed jej oczami.

Pojawiły się nieprzytomne pozostałe mieszkanki domku, po czym oprzytomniawszy w trybie natychmiastowym, pędem rzuciły się w kierunku miejsca zdarzenia. Ledwo udało się powstrzymać rozochocone olbrzymy od próby pokonania ogrodzenia. Gama zadowolona z zabawy i dumna z siebie, przyniosła pani swoje trofeum. Elżbieta w milczeniu patrzyła na zdobycz trzymaną w pysku przez swoją psicę. W miarę przyzwyczajania się wzroku do ciemności, uczucie przerażenia znikało z jej twarzy i wreszcie pojawił się wyraz ulgi.

– Uff – sapnęła wydychając z siebie resztki stresu. – To tylko kawałek szmaty.

– Ta szmata stanowiła część garderoby tego co łazi. Chyba – zawahała się Krysia.

– Na pewno. Nawet wiem, którą część ciała zakrywała – parsknęła Adelka. – Chyba nie chciałabyś mieć do czynienia z tą częścią.

– Na pewno. Z żadną częścią – z obrzydzeniem skrzywiła się Krysia.

– No dobra, ustaliłyście właściciela tego przedmiotu – Elka trzymała corpus delicti w dwóch palcach przez chusteczkę higieniczną wyjętą z kieszonki piżamy. – Teraz powiedzcie czego tu szukał i kto to konkretnie był.

– Kto, to ja nie wiem. Pewnie jakiś tutejszy. Przecież obcy by nie przyjeżdżał tu z daleka, bo i po co?

– Właśnie, po co?

– Głupie jesteście? Przecież ewidentnie był zainteresowany waszym żelastwem – oświadczyła Elżbieta zdegustowana niedomyślnością towarzyszek.

– Skąd wiesz? – zaciekawiły się obie naraz.

– Rzeczywiście wam na rozum padło albo jesteście pijane.

– To też – niewinnie uśmiechnęła się Krysia.

Adelka szturchnęła ją w bok.

– Już nie, tylko nadmiar możliwości ciśnie nam się na usta blokując wyrażanie się.

Elka z politowaniem pokręciła głową.

– Z wami naprawdę jest niedobrze. Co wy robiłyście od chwili opuszczenia cywilizacji i zaszycia się w głuszy, że wam tak rozum odjęło? I to obu jednocześnie?

– Cicho, słyszycie? – Krysia odwróciła uwagę Elki unikając tym samym odpowiedzi na kłopotliwe pytanie.

– Co? – jednocześnie odezwały się pozostałe niewiasty.

W oddali rozległ się przytłumiony warkot silnika samochodowego do którego dołączył się głuchy pomruk czworonożnych bestii dobiegający spod ogrodzenia. Maluchy nie zawracały sobie nim głowy zajęte obwąchiwaniem miejsca, w którym urywał się ślad obcego.

– Mnie się wydaje, że to była zorganizowana akcja… – zaczęła Krysia.

– Chyba się za dużo filmów sensacyjnych naoglądałaś – prychnęła Elka lecz po chwili spojrzała na Krysię z błyskiem zrozumienia w oku.

– …zorganizowana akcja w celu odebrania naszego trofeum – ciągnęła niezrażona Krysia.

– Myślisz, że to zbieracze złomu? – zastanowiła się Adelka.

– No nie, – spojrzała Elka z politowaniem, – kobieto, zacznij myśleć. Krysia już ruszyła rozumem, ja też. Jaki złom? W lesie? Skąd by się wziął? Sam przyszedł? A w jakim celu?

– Zaraz, zaraz – Adelka przytomniejącym spojrzeniem omiotła otoczenie. – Las. Jest las, no nie? Najpierw tego czegoś w lesie nie było, ja byłam i wiem, że nie było. Potem się znalazło. Zabrałyśmy i teraz nam chce to ktoś zabrać. I to w nocy, po ciemku…

– A kiedy miał zabrać? Za dnia? Puknij się w głowę – popukała się Elka palcem w czoło.  – Żeby go ktoś zobaczył?

– Przecież to nie tylko złodziej ale na pewno kłusownik – ze zgrozą i świętym oburzeniem stwierdziła Krysia.

– O bydlę cholerne – z mordem w głosie Adelka wlazła na ceglany murek i trzymając się metalowej balustrady próbowała wzrokiem przebić ciemność. – O bydlę cholerne – powtórzyła głośniej.

– Nie wysilaj się. Przecież słyszałaś warkot samochodu. To znaczy, że odjechał – zauważyła Elżbieta.

– To znaczy, że nie działa w pojedynkę, tylko musi ich być więcej – wydedukowała Krysia.

– Cała banda cholernych kłusowników, którzy znęcają się nad bezbronnymi zwierzątkami – krzyknęła Adelka. – Nogi z dupy takim powyrywać!

– Adelciu, ja cię nie poznaję – parsknęła Elka. – Jak ty się wyrażasz?

– Stosownie do sytuacji – oświadczyła z godnością zapytana. – I tak jeszcze zbyt delikatnie.

– Dobra, dziewczyny, chodźmy do środka. Już dzisiejszej nocy nic się więcej nie zdarzy. Możemy się spokojnie przespać – orzekła Elżbieta.

– A jeśli oni myślą tak samo jak ty? – zastanowiła się Krysia. – To co?

– To zostawimy uchylone drzwi a przy drzwiach będą spały potwory. Pokaż mi takiego kto po raz drugi z nimi zadrze straciwszy część garderoby przy pierwszym spotkaniu.

– Wiesz co? Chyba masz rację – zgodziła się Adelka. – W razie czego małe podniosą jazgot jak nie wiadomo co.

– No to wracamy. Nie wiem czy usnę po tych wszystkich przeżyciach – Krysia odwróciła się i podążyła w stronę domu.

– Uśniesz, uśniesz. A rano faktycznie trzeba porozmawiać z leśnikami albo policją – podsumowała Adelka.

– Chyba trzeba zgłosić włamanie – zastanowiła się Krysia. – Może powinnam zadzwonić do Krystiana?

– Daj chłopakowi spokój. Przecież nic się nie stało. A zresztą, same sobie poradzimy i zrobimy porządek – kategorycznie stwierdziła Elżbieta.

– I to mi się podoba – zaśmiała się Adelka. – Nareszcie się coś ciekawego dzieje.

4.05.2018

Gwizdnęła na psy, które natychmiast przygalopowały z roześmianymi mordkami, minęły ją i pomknęły dalej. Jeżyn było mnóstwo, jagód też. Postanowiła wrócić po południu z odpowiednim naczyniem, bo teraz nie miała do czego zebrać owoców by zanieść je do domu. Jej uwagę zwróciło zajadłe szczekanie. Przywołała towarzystwo, które posłusznie po chwili się zjawiło i usłyszała oddalający się warkot silnika samochodowego. Za krzewami jeżyn zobaczyła wydeptane paprocie i ślady prowadzące w głąb lasu.

Pewnie służba leśna – przemknęło jej przez głowę, ale zaraz zapomniała, były przecież ważniejsze sprawy, zawróciła i poszła w stronę domu.  – Krysiu, mam dla ciebie niespodziankę – zawołała od furtki.

– Ja dla ciebie też – odkrzyknęła Krysia stając na progu. – Mów pierwsza.

– Otóż Adam zapowiedział się na weekend. Nie będziesz miała nic przeciw temu?

– Przecież się umówiłyśmy, że może przyjechać kto chce i na ile chce pod warunkiem, że jest przyzwoitym człowiekiem. A Adam przecież jest? – spojrzała z uśmiechem w oczach odgarniając grzywkę z czoła.

– Pewnie, że jest – odpowiedziała Adelka również się uśmiechając. – A twoja wiadomość?

– Oprócz twojego Adama i mojego Zenka dotrze do nas Winicjusz. Mogłabyś tu jakoś ściągnąć Elkę?

– Ale jak to zrobić? Przecież zwącha pismo nosem i nie da się nabrać.

– Niech wsadzi psice do auta i przywiezie. Nie musisz mówić, że ktoś jeszcze będzie oprócz niej. Zawsze możemy zrobić głupie miny, że niby niespodzianka i nic nie wiedziałyśmy.

– Ale pod jakim pretekstem? Wymyśl coś!

– Mówiłaś, że jakieś ilustracje ma robić dla Teresy. Może tu sobie szkice porobi, tak na łonie natury. Albo fotki i potem je wykorzysta?

– Musiałybyśmy być umierające. Obydwie. Tylko wtedy dałaby się przekonać. I żebyś nie pomyślała, że w trosce o nasze zdrowie, nie łudź się. Tylko ze względu na zwierzaki, nami by się nie przejęła.

– No to… na przykład… zatrułyśmy się. I ona jest niezbędna. W końcu już nie pracuje, jest wolna. Może się poświęcić ratowaniu naszego życia…

– Przecież nasze ma głęboko gdzieś, usiłowałam ci to wytłumaczyć.

– Wszystko jedno czyje, aby się tylko tu przywlokła.

– Będzie się bała jechać sama tak daleko…

– O matko, jak ty marudzisz – zniecierpliwiła się Krysia. – Już kilka razy jeździła poza Warszawę więc na pewno sobie poradzi. A tu prosto trafić. Do Szczytna jest dobra droga a stamtąd to już właściwie rzut beretem.

– Spróbuję. Wątpię jednak w pozytywny rezultat.

Niewiarygodne, ale się udało. Elżbieta obiecała, że przyjedzie wraz z całą baterią leków na zatrucie i obiema psicami oczywiście.

– Widocznie Opatrzność ma jakieś plany w stosunku do tych dwojga. Ja naprawdę nie wiem jak ją przekonałaś – oświadczyła Krysia.

W zaistniałej sytuacji obie postanowiły udać się na jeżynową polankę zaopatrzone w pojemne koszyczki. Powtórzyła się sytuacja z porannego spaceru. Wszystkie psy zgodnie rzuciły się w tę samą stronę co poprzednio, małe z jazgotem, duże w milczeniu. Rozległ się jakiś dziwny hałas, rumor po czym dał się słyszeć warkot silnika odjeżdżającego samochodu. Adelka przywołała psy.

– Co u diabła…- zaklęła Krysia potknąwszy się o kłębowisko jakichś sznurków, żyłek, drutów i innego żelastwa.

– Tego rano nie było – zastanowiła się Adelka. – Dziwne. Przecież leśnicy przed nami by nie uciekali.

– Z pewnością. Nakrzyczeliby na nas, że psy biegają luzem albo i mandat wlepili – dodała Krysia.

– Dziwne – powtórzyła Adelka. – Rano też tak było. Jakby samochód przed psami uciekał czy co?

– Słuchaj, weźmiemy to diabelstwo ze sobą – wskazała Krysia znalezisko. – Zadzwonimy do leśników niech nam powiedzą co to takiego. Ale teraz musimy się zmobilizować, bo nas czeka dużo roboty. Rwij. Wolisz ostrężyny czy jagody?

– Z łaski swojej mogłabyś nazbierać jagód? Kręgosłup mnie boli przy dłuższym schylaniu.

– Niech ci będzie. Tylko się sprężaj. Wiesz co, miałabym stracha gdyby nie te nasze potwory. A i tak mam wrażenie jakby ktoś nam się przyglądał.

– Nie ma obawy. Potwory wyczułyby każdego. Poza tym pokaż mi takiego co zadarłby z Bazylem i Reksem jednocześnie. O małych jazgotach nie wspomnę.

– Fakt. Może się ktoś gapił wcześniej a mnie się ten wzrok do bluzki przyczepił? – zastanowiła się Krysia.

Adelka obejrzała przyjaciółkę ze wszystkich stron i parsknęła śmiechem.

– Nie masz żadnych oczu przyczepionych do bluzki, nie masz na co liczyć.

Z dziwnym znaleziskiem ciągniętym za sobą i zebranymi owocami lasu w koszyczkach wróciły do domu. Znalezisko zostawiły na zewnątrz, blisko budynku, owocami zajęły się w kuchni. Późnym popołudniem ochłodziło się, zerwał się wiatr i przygnał ciemne deszczowe chmury. Rozpadało się. Wszystkie zwierzaki skryły się w domu. Koty w kuchni, w pobliżu ciepłego jeszcze pieca myły sobie pyszczki po smacznym jedzeniu. Małe psy zgodnie wskoczyły na tapczan, oba olbrzymy na dywaniku rozłożyły swoje cielska otwierając od czasu do czasu ślepia by nie tracić kontroli nad rzeczywistością. Obie dwunożne istoty zaaferowane przygotowaniami nie zwracały uwagi na odpoczywające zwierzaki. Drzwi od domku zamknął przeciąg, uchylone okno w kuchni oparło mu się tylko dlatego, iż zostało dobrze zabezpieczone przed zamknięciem w tym celu, żeby koty mogły swobodnie wychodzić na zewnątrz zgodnie z własną wolą i potrzebą. Teraz jednak wola i potrzeba spania przeważyła nad jakimikolwiek pozostałymi z czego skorzystała Adelka  wychylając się na zewnątrz połową ciała.

– Co ty robisz? – zdziwiła się Krysia. – Nie możesz wyjść normalnie przez drzwi?

– Patrzę, bo po drodze łazi facet tam i z powrotem – wyjaśniła Adelka.

– Z psem? – zainteresowała się Krysia.

– Nie, psa nie widzę.

– To po co łazi? Głupi jakiś? Jak głupi to niech łazi dalej. A ty chodź do mnie, musisz potrzymać durszlak nad wiadrem bo sama sobie nie poradzę. Szybciej.

Adelka zapomniała o facecie i jego łażeniu, potem zajęła się przygotowaniem pokoi dla jutrzejszych gości. Późnym popołudniem albo wczesnym wieczorem – jak kto woli – przestało padać. Słońce nie zdążyło już wyjść zza chmur, udawało się w podróż na drugą półkulę. Na tej zaś zrobiło się miło i przyjemnie. Oszałamiająco świeży po deszczu zapach natury, nie skażonej żadnym okolicznym przemysłem z tego prostego powodu iż żadnego nie było, wtargnął do kuchni przez uchylone okno. Krysia i Adelka ocknęły się z odrętwienia, w które popadły jakiś czas temu odpoczywając po męczących przygotowaniach.

– O, jak się ładnie zrobiło – zauważyła Adelka.

– Nawet nie wiadomo kiedy – skinęła głową Krysia. – A może byśmy się napiły po lampce wina? – zaproponowała. – W końcu natyrałyśmy się dzisiaj za wszystkie czasy.

– Czemu nie? Zasłużyłyśmy. Chyba… – zawahała się Adelka.

– Chyba? Na pewno – stanowczo powiedziała Krysia. – Ty siedź a ja przyniosę.

Dobrze im poszła jedna lampka, potem druga. Wino było po prostu pyszne, słodkie, lekkie jak wspomnienie babcinego kompotu z wakacji w podstawówce. Po trzeciej zaczął im się podobać cały świat i okolice. Po kolejnych pogrążyły się w rozpamiętywaniu problemów egzystencjalnych swoich i przyjaciół. Wtem rozległo się energiczne stukanie do drzwi i wszystkie cztery psy wyrwane z głębokiego snu rzuciły się w stronę wyjścia.

– Słyszałaś coś? – spytała Adelka.

– Ja nie, za to one pewnie tak – odpowiedziała Krysia spoglądając na psy. – Musiały coś słyszeć bo po co by wstawały i skakały do drzwi. Dziwne, czemu one się tak radują?

– Co robią?

– No, merdają, potwory. A jazgoty jazgoczą, prawidłowo…

– Ale czemu?

– O wy małpy przebrzydłe, jędze niemożebne – rozległ się niespodziewanie głos Elżbiety zaś jej głowa ukazała się w otwartym oknie kuchennym. – To ja pędzę do was na złamanie karku bo podobno chore i zdechłe, a te uchlane jak… jak… jak nie wiadomo co!

– Kryśka, przecież nie piłyśmy aż tak dużo, żeby mieć zwidy – szepnęła Adelka.

– Ty też to widzisz i słyszysz? – Krysia szeroko otworzyła oczy.

– Ja wam dam zwidy! Otwierajcie drzwi zołzy niemrawe, bo mnie tu szlag na miejscu trafi – piekliła się Elżbieta.

Adelka podniosła się z krzesła i otworzyła drzwi.

– To naprawdę ty? – nie mogła się nadziwić. – Mogę cię uszczypnąć?

– Niby czemu mnie? Sama się uszczypnij – wzruszyła ramionami Elka.

– Ale wtedy nie będę wiedziała czy to na pewno ty tutaj stoisz, bo to ja zawyję – i uszczypnęła zaskoczoną przyjaciółkę.

– Auuu – zawyła Elżbieta. – Nie dosyć, że pijana to jeszcze głupia!

– O, teraz jest dobrze – ucieszyła się Adelka. – Teraz wiem, że ty to ty a nie, że ja to ty albo ty to ja…

Rozcierając rękę Elżbieta weszła do środka obdzielając pieszczotami wszystkie psy i koty, i znaczącym spojrzeniem obrzuciła pustą butelkę po winie oraz dwa kieliszki stojące na stole.

– Co się tak patrzysz? – spytała Krysia. – Czerwone wino jest dobre na serce, nieprawdaż?

– Wszystko jest dobre byle w normie. Ale wy podobno nie na serce zapadłyście lecz na sraczkę, prawdaż?

– Narwałyśmy jagód i nam przeszło – stwierdziła Adelka. – O widzisz, tam jeszcze kilka zostało. Chcesz, to przyniosę…

– A w ogóle jak się tu dostałaś? – Krysi włączyły się szare komórki. – Żadna z nas ci nie otwierała.

Adelka przytomniejszym wzrokiem spojrzała na puste podwórko.

– A gdzie masz auto? Helikopterem przyleciałaś? Coś kręcisz.

– Nie ja kręcę tylko wy, oszustki jedne. Ani domofonu nie odbieracie, ani telefonu. Jak miałam się tu dostać? Przelazłam przez płot.

– Sama? – z powątpiewaniem skrzywiła się Adelka. – A gdzie masz psice?

– Nie sama. Chłop mi pomógł. A psice w aucie na drodze.

– Jaki chłop? – obie momentalnie zaczęły trzeźwo myśleć. – Ten co łazi?

– Moczymordy żałosne – westchnęła z politowaniem. – Przecież nie fruwa. Grzeczny nawet. Podsadził i jeszcze się zatroszczył, żebym się nie skaleczyła, bo wy jakieś żelastwa i druty kolekcjonujecie…

– O matko, Kryśka, słyszysz? Coś mi się tu nie podoba… Miałyśmy dzwonić do leśników i nam jakoś zeszło. Może teraz…

– Teraz to ja wam radzę nic nie robić. Macie promile we krwi. Otwórzcie bramę, żebym mogła wjechać na posesję, bo mi psice auto zaraz rozwalą na kawałki.

– Słuchaj, a jak wyglądał ten łazik, no, chłop? – przypomniała sobie Adelka.

– Jak chłop – wzruszyła ramionami Elka. – Jak Wargacz albo jak Solejuk z  ławeczki w Wilkowyjach …nie wiem, jakoś tak.

– Ale podobni – skrzywiła się Krysia. – Nie mogłabyś dokładniej?

– Co dokładniej?

– Opisać go.

– Skąd mogłam wiedzieć, że mam się przyglądać? Mogłyście powiedzieć.

– Jak? Przecież miałaś przyjechać dopiero jutro a on łaził dzisiaj.

Krysia otworzyła bramę i Elżbieta wjechała na teren Krystianówki. Rozejrzały się dokładnie lecz żadnego łazika nie było widać. Zresztą w ogóle nic nie było widać, bo zmrok zapadł zupełny, chmury nie dawały księżycowi szansy na oświetlenie choćby kawałka terenu. Beta i Gama nareszcie wypuszczone z auta na wolność dzikim pędem wielokrotnie pokonywały przestrzeń wokół domu. Reszta czworonożnego towarzystwa dołączyła się i przez chwilę trwało pełne radości szaleństwo. Potem uśmiechnięte mordy w ilości sześciu sztuk pojawiły się w nikłym świetle sączącym się z kuchennego okna.

– Proponuję, żebyśmy tę waszą kolekcję przesunęły spod drzwi dalej od chałupy. Wylezie któraś w nocy i się na to nadzieje.

– Faktycznie, rację masz. Najlepiej pod sam płot – stwierdziła Krysia.

Tak zrobiły. Ponieważ psy były wyganiane, wysikane i zziajane, wszyscy mieszkańcy domku mogli się udać do środka. Przedtem zapadła ciemność, teraz zapadła cisza. Samochody nocowały w starej oborze przerobionej na garaż. Z domku nie przedostawała się ani jedna smużka światła. Na posesji nie było widać żadnych śladów życia.  Wewnątrz domu toczyło się natomiast bardzo intensywne życie towarzyskie.

– Opowiedzcie wreszcie co z tym żelastwem – zażądała Elżbieta.

Jedna przez drugą opowiadały, rozważając wszystkie możliwe opcje, przyczyny i skutki zaistniałej sytuacji.

– Zróbcie mi jakiegoś drinka – zażądała Elka. – Nie mogę się z wami porozumieć, jesteśmy na innych poziomach…

– Słusznie – skinęła głową Adelka. – Krysiu, idź coś przynieś, żeby nasza przyjaciółka nie pozostawała poniżej naszego poziomu, bo niczego nie wymyślimy.

Elżbieta pokiwała głową z politowaniem.

– Spuścić taką z oka na tydzień i co się z porządnej kobiety zrobiło?

– Elka, a co ty zrobiłaś ze swoim kotem i papugami Adelki? –zainteresowała się Krysia.

– Nic nie zrobiłam. Każde zostało u siebie. Kamil je nakarmi albo Kaśka jak dojedzie. Jakoś się umówią. Zwierzakom na pewno nie stanie się krzywda. Moje chłopaki też o wszystkim wiedzą i zajrzą. I zabiorą Kocia.

– Jak o wszystkim? – próbowała uściślić  Adelka.

– No, że macie sraczkę.

– Przecież nie mamy – zdziwiła się.

– Cicho – spojrzała groźnie Krysia. – Przecież miałyśmy ale dary natury nas uleczyły. Zapomniałaś? Miałaś milczeć jak kijanka.

– O matko, dlaczego jak kijanka? – zainteresowała się Elka otwierając szeroko oczy.

– Przecież kijanka nie wydaje z siebie głosu. Jest niema całkowicie – wyjaśniła Krysia.

– Ale jak się już zmieni w żabę to wydaje – Ela nie była do końca przekonana.

– Ale jak jest kijanką to nie – upierała się Krysia.

– No to od kiedy już nie jest? Jak ma dwie łapki czy cztery? A ogon? Co z ogonem?…

Dyskusja na temat kijanek, żab oraz ich głosu przeciągnęła się do późnej nocy. Wreszcie, szeroko ziewając, postanowiły się udać na zasłużony odpoczynek. Po dokonaniu pospiesznych czynności higienicznych padły zmęczone, każda w swoim łóżku, natychmiast zapadając w sen.

1.05.2018

Adelka umówiła się z Krysią Kowalską na wspólny wyjazd w czasie urlopu.  Zenek, wieloletni małżonek Krysi, miał dużo młodszego kuzyna, kuzyn zaś miał sporą posiadłość w dzikiej głuszy. Dom może nie był zbyt duży ale teren ogromny, do tego las i jezioro w zasięgu ręki.  Kuzyn o imieniu Krystian wyjechał do pracy do Kanady na mniej więcej rok w celu zarobienia środków finansowych na zamierzone inwestycje, prosząc Zenka  by od czasu do czasu kontrolnie zajrzał do tak zwanej Krystianówki, co ten chętnie czynił w towarzystwie zaprzyjaźnionych osób w chwilach wolnych od zajęć służbowych. Adelka mogła zabrać tam całą swoją menażerię. Po namyśle postanowiła papugi zostawić w domu pod opieką Elżbiety. Tak było dla nich bezpieczniej ze względu na dwa koty Krysi, Cynamonkę i Kminka, z którymi Krysia nie chciała się rozstawać. One zaś nie lubiły się rozstawać z Bazylem, ogromnym chartem irlandzkim, który z kolei nie mógł zostać z panem, bo Zenek  – jako ordynator oddany całym sercem pracy i pacjentom – nieraz zapominał wrócić do domu ze szpitala. Obecność Krysi w domu była więc konieczna, ewentualnie istniała konieczność przemieszczania się wspólnie z czworonożnymi domownikami, które bez niej umarłyby z głodu, pragnienia i samotności. A poza tym co to za wyjazd bez zwierzaków? Bez sensu, coś podobnego absolutnie nie wchodziło w rachubę.

W Krystianówce znalazło się dość miejsca dla czterech psów, dwóch kotów oraz spodziewanych i niespodziewanych gości w ilości dowolnej. Nieopodal domu stały zabudowania niegdyś gospodarcze, obecnie puste lecz wyremontowane, mające wkrótce po powrocie właściciela stać się pensjonatem. Krysia i Adelka zajęły dwa pokoje od strony ogrodu. Pokój przy kuchni pozostawał wolny, jak również pozostałe dwa pokoje z oknami wychodzącymi na ogród. Do dyspozycji „polecał się” stryszek, na którym spokojnie dałoby się w razie potrzeby rozłożyć materace dmuchane albo śpiwory.

Koty od razu „rozlazły się” po całym terenie uszczęśliwione całkowitą wolnością. Psy zaraz za nimi wybrały się na zbiorową wycieczkę w celu zaznajomienia się z okolicą.  Mogły to czynić całkowicie bezpiecznie ponieważ całą posiadłość otoczono solidnym ogrodzeniem w postaci metalowej balustrady umocowanej na wysokiej podmurówce z klinkierowej cegły.  Brama wjazdowa oraz furtka były zamykane na klucz i Adelka z Krysią czuły się jak w warowni chronione dodatkowo przez psy, z których Perełka i Miś robiły dużo hałasu, zaś Reks i Bazyl robiły wrażenie. Na każdym bez wyjątku. Szczególnie zdziwiłby się ktoś, kto byłby na tyle bezrozumny, by pojawić się nagle i bez uprzedzenia, na przykład pokonując samowolnie płot. Psy bowiem cały ogrodzony teren uznały za swoją własność.

Za płotem rozciągał się las poprzecinany leśnymi drogami umożliwiającymi służbie leśnej przemieszczanie się wzdłuż i wszerz całego obszaru zajmowanego przez stare i młode drzewa i krzewy, iglaste i liściaste, zmieniające kształt i kolor w zależności od pogody, pory dnia i roku.

Letniczkom żyło się cudownie, powoli i leniwie. Każda spała jak długo chciała albo tak samo nie spała. Krysia zajęła się przygotowaniem posiłków bo lubiła. Adelka chętnie na to przystała, ponieważ gotowanie nie należało do jej ulubionych czynności, za to z przyjemnością zabierała psy na długie spacery. W tym czasie Krysia odpoczywała na leżaku obok srebrnego świerka, albo urzędowała  na obrośniętym winoroślą ganeczku z książką w ręce, przeglądała kolorowe czasopisma lub rozwiązywała krzyżówki. Nie przepadała za długimi spacerami w leśnej głuszy.

Nadszedł piątek. Krysia dała się ponieść swojej kulinarnej pasji. Początkowo nie lada wyzwaniem było rozpalenie ognia w kuchennym piecu i przygotowywanie potraw w taki tradycyjny sposób. Szybko w pełni opanowała tę sztukę, jakby wystarczyło sobie przypomnieć zachowaną gdzieś głęboko – może w genach – ukrytą wiedzę. Adelka ochoczo zostawiła koleżankę w towarzystwie produktów, półproduktów, pięknego zielonego kaflowego pieca kuchennego oraz Cynamonki i Kminka czekających na jakąś pyszną przekąskę i pod pretekstem  nie przeszkadzania Krysi w samorealizacji gwizdnęła na psy. Po chwili cała piątka znalazła się za bramką.

– Chodźcie, potwory, trzeba Krysię zostawić w spokoju, bo jutro przyjedzie Zenek. Niech więc sobie pichci ile chce, ja się wolę usunąć i nie przeszkadzać – powiedziała do czterech strzygących par uszu i czterech par wpatrzonych w nią oczu. – Widzę po waszych mordkach, że jesteście z tego zadowolone.

Rzucała im patyki i piszczące piłeczki. Psiaki biegały pełne radości, znajdując ujście dla przepełniającej je energii. Miś i Perełka ginęły z oczu skryte całkowicie w wysokiej trawie rosnącej na brzegu lasu, za to słychać było je na odległość. Natomiast Reks i Bazyl poruszały się bezgłośnie i bezszelestnie, całkowicie zagłuszane przez jazgotanie mniejszych przedstawicieli własnego gatunku oraz miękkie leśne poszycie, pojawiając się znienacka jak prawdziwi olbrzymi władcy lasu.  W takim towarzystwie Adelka bez obaw pokonywała duże przestrzenie.

Zabrzęczał telefon. Wydobyła aparat z przepastnej kieszeni i uśmiechnęła się. Adam. Jak dobrze, ze już jest wszystko w porządku z jego zdrowiem. Po krótkiej rozmowie postanowiła się udać w stronę polanki, na której podczas poprzednich spacerów zauważyła krzaki jeżyn. Pomyślała, że upiecze ciasto z leśnymi owocami. Widziała w kuchni prodiż, więc powinno się udać. Przecież jeśli okazało się, że nazajutrz przyjedzie nie tylko Zenek ale i Adam z Bierką, to wypadałoby żeby i ona dołączyła się do przygotowań, nie zostawiając wszystkiego na głowie Krysi. W końcu korzysta z gościny i wypadałoby się jakoś zachować.

27.04.2018