Anna Pisze

Po dużej ilości emocjonujących wrażeń należało odreagować i odpocząć. Wszakże dla odpoczynku zjechało do Krystianówki całe towarzystwo. Zenek z zadowoleniem zauważył, że Adam z Winicjuszem nie próżnowali w czasie gdy on z „dziewczynami” przebywał poza domem. Zebrane w stos gałęzie leżały w pobliżu miejsca przeznaczonego na palenie ogniska, kociołek wypełniony ziemniakami, cebulą i kiełbasą czekał na zawieszenie go nad ogniem w celu upieczenia zawartości. Na drewnianym stole stały dzbanki z sokiem pomarańczowym oraz kompotem, zaś obok nich bateria butelek zawierających przeróżne trunki. Niektóre zostały napoczęte a panowie tryskali humorem. Psy również sprawiały wrażenie szczęśliwych wyjątkowo, ponieważ w trakcie przygotowywania „pieczonek” zostały hojnie obdarowane smakołykami. Przezornie nie odstępowały swych dobroczyńców mając nadzieję na ciąg dalszy poczęstunku i bezczelnie zlekceważyły codzienną swą psią karmę.

Na rozpoczęcie miłego wieczoru każdy dostał szklaneczkę z ulubionym napitkiem. Elżbieta opróżniła swoją bez ociągania. Usiadła ze szkicownikiem na ławeczce przyglądając się dwu i czworonożnym obecnym istotom krzątającym się wokół. Każdy coś robił, ona jedna usiłowała tkwić w bezruchu co jej się w sposób oczywisty nie udawało. Miała wrażenie, że próbując patrzeć na wszystkich jednocześnie, dostaje oczopląsu a zeza to już na pewno.

– Hej! – krzyknęła wreszcie zniesmaczona. – Moglibyście na chwilę znieruchomieć?

Dwunożne istoty zastygły, każda w zadziwiającej pozycji.

– Tak dobrze? – spytała Krysia stojąc na jednej nodze, druga zawisła w powietrzu, nad głową powiewała długa gałąź trzymana w obu rękach.

– A ja? – dopytywał się Adam uchwycony zupełnie prozaicznie z butelką w jednej ręce i szklaneczką w drugiej.

Zenek kucał przy gałęziach w ogniskowym kręgu próbując je rozpalić.

– Elu, czy ja mogę rozpalać ogień czy mam się całkiem nie ruszać? – krzyknął. – Bo jak długo to mi kolana ścierpną.

Winicjusz wyszedł z szopy i zastygł zdumiony zobaczywszy znieruchomiałych przyjaciół.

– Co wam się wszystkim stało… – zaczął mówić i przestał, bo kątem oka dojrzał, że Elka szkicuje z zagadkowym półuśmieszkiem na twarzy.

Z domu wyszła Adelka z dwoma talerzami pełnymi pokrojonego ciasta jagodowego i jeżynowego. Coś dziwnego rzuciło jej się w oczy, więc przystanęła jeszcze nie wiedząc o co chodzi. Dotarło do niej po chwili, rzut oka na Elkę wystarczył, by pojęła w czym rzecz. Nie popukała się w czoło jedynie dlatego, że miała zajęte obie ręce. Mogła tylko mówić, czego nie omieszkała uczynić.

-Zidiocieliście wszyscy ze szczętem?  W co się bawicie? „Słup soli niemowa” czy jakoś tak się to nazywa, bawiłam się tak w podstawówce…

– Nie skrzecz, oni mi pozują – wyjaśniła zadowolona Elka. – Najpierw się wszyscy kręcili bez sensu a teraz przynajmniej sensownie znieruchomieli.

– I co, będziesz ich tak do północy trzymać? Kiedy się ziemniaki zdążą upiec? Nie prościej byłoby im zrobić zdjęcie i w domu sobie przenieść na papier w wolnej chwili?

– Cicho, rozpraszasz mnie – mruknęła Elka. – I zejdź mi z oczu, bo zasłaniasz widok.

– A idźże sobie, nie będę nadkładać drogi i chodzić w kółko dla twojej przyjemności. Ciężko mam, niosę coś przecież, nie widzisz?

– Nic nie widzę boś mi wlazła przed oczy i świat przesłaniasz – przymrużyła oko Elka. – No jakby nie patrzeć to nie widać…

Winicjusz roześmiał się głośno słysząc ową wymianę zdań. Nie dośmiał się do końca, bo klapnął na siedzenie z nagła i niespodziewanie podcięty przez Gamę, która rzuciła się w pościg za Betą. Ta zaś wykorzystując bezruch ludzi bezczelnie zwędziła kiełbasę nabitą na patyk, jedną z kilku przygotowanych do upieczenia nad ogniskiem w celu umilenia oczekiwania na danie główne, czyli ziemniaki upieczone w kociołku. Za Betą rzuciła się też Perełka i Bierka, za nimi Miś. Po czym zastanowił się, zawrócił i ukradł dla siebie drugą kiełbasę z patykiem. Ciągnąc patyk wpadł na jedyną nogę Krysi znajdującą oparcie na ziemi ponieważ druga aktualnie przebywała w powietrzu w postaci zastygniętej i pozbawił ją tego oparcia, zanim zdążyła tę drugą ze stanu zastygnięcia wyprowadzić. Wobec powyższego jedynym Krysinym punktem zaczepienia stała się trzymana w rękach gałąź. Ponieważ zaś gałąź nie miała się o co zaczepić musiała się o coś oprzeć i wykorzystała w tym celu głowę i plecy Zenka, który usiadł na trawie z wyrazem niebotycznego zaskoczenia na obliczu.

– Kochanie, a cóżem ci ja zawinił, żebyś mnie kijami okładała? – wybełkotał do swej upadłej małżonki.

Adam stał w dalszym ciągu znieruchomiały, z zachwytem wpatrzony w rozgrywające się przed nim sceny. Elżbieta poczuła się rozproszona ostatecznie.

Winicjusz, który upadł jako pierwszy, zwijał się ze śmiechu, łzy mu płynęły po twarzy i nie mógł się opanować mimo gniewnych spojrzeń rzucanych przez Krysię w jego stronę. Zenek spojrzał na przyjaciela, na siebie, a widząc żonę w jednym kawałku i bez widocznego uszczerbku na ciele, zawtórował mu rycząc niczym bawół. Krysia najpierw chciała się obrazić, wykonawszy jednak szybką pracę umysłową doszła do wniosku, że żaden człowiek tu nie zawinił a zwierzakom wolno… Widząc skręcających się ze śmiechu facetów – bo i Adam wreszcie ocknął się z odrętwienia i rżał jak stara szkapa – zaraziła się śmiechem. Dołączyła do nich Adelka i na samym końcu rozproszona Elka. Psy pozazdrościły ludziom tak świetnej zabawy i włączyły się wszystkie bez wyjątku próbując wycałować swoich ukochanych opiekunów zachowujących się, mówiąc delikatnie, niecodziennie.

– Ja nie wytrzymam z tymi wariatami – jęczała Adelka. – Wszystko przez Elkę. Ty, Elka, idź ty natychmiast nad jezioro i przestań przeszkadzać. Winicjusz, masz za nią iść, żeby się gdzieś durna baba nie utopiła. I zabierzcie ze sobą psy – zarządziła.

Rozproszona ostatecznie Elżbieta doszła do wniosku, że nie chce jej się słuchać gderania Adelki i że wszyscy przyjaciele zapadli na zaćmienie umysłowe albo inną pomroczność jasną. Mając jednak świadomość, że jest to stan przejściowy, nie przejęła się zbytnio ich dolegliwościami. Wstała z ławeczki, gwizdnęła na psy i ruszyła w stronę jeziora. Winicjusz wśród wybuchów śmiechu pozbierał się z trawy i ruszył za Elką.

Psy biegły z wyraźnie uśmiechniętymi mordami. Elżbieta – upodobniona do nich z wyrazu twarzy, co z pewnością było między innymi skutkiem zawartości opróżnionej szklaneczki – podążała za nimi lekkim krokiem. Dotarłszy do drewnianego pomostu wchodzącego w jezioro, oczywiście sporo ponad powierzchnią wody,  usiadła na jednej z trzech ławeczek. Czuła się dobrze, wyjątkowo dobrze, lekka i rozluźniona zupełnie jak dawno temu w czasie pamiętnego pobytu w Szczawnicy… Wspomnienia wróciły, przemyślenia różne również się pojawiły w bardziej uporządkowanej formie niż do tej pory. Niestety, obiecujące czynności umysłowe uległy zakłóceniu, ponieważ osobiście pojawiła się bezpośrednia przyczyna wszelkich zawirowań jej wewnętrznego życia skrzętnie ukrywanych przed światem. Tak jej się przynajmniej wydawało.  Faktycznie przyjaciele z zainteresowaniem obserwowali rozwój wydarzeń robiąc zakłady kto pierwszy skapituluje: czy Elka zmięknie czy Winicjusz się znudzi rolą. Im obojgu zaś było całkowicie obojętne zdanie osób trzecich na temat ich stosunków dwustronnych. Paradoksalnie, właśnie dlatego, że nie byli razem, stanowili dla siebie nawzajem siłę napędową. Oczywiście długo sobie tego nie uświadamiali. To znaczy Elka do tej pory z pewnością, Winicjusz zaś od jakiegoś czasu zdawał sobie sprawę z owego faktu.

– Elżuniu, czy mogę usiąść obok ciebie czy wygonisz mnie na sąsiednią ławkę – spytała bezpośrednia przyczyna Elcynych rozterek.

– A idź gdzie chcesz – odpowiedziała nie patrząc na niego.

– Właśnie jestem w tym miejscu – powiedział ciepło.

Jej też się ciepło zrobiło. Na sercu i nie tylko…

– Siadaj, dzisiaj mam dzień dobroci. Należy ci się za to, że tak pięknie usiadłeś na ziemi – parsknęła śmiechem mając przed oczyma rozgrywającą się niedawno scenę.

Wieczór był przepiękny. Wesoło świeciło całe pół księżyca, odbijając się w jeziorze udawało, że jest całym księżycem. Czasem zakrywała go chmurka i wtedy zapadały egipskie ciemności, z przybrzeżnych szuwarów dochodziły szumy, pluski, szelesty i jakieś inne dziwne odgłosy. Gdyby Elka znalazła się tu sama, pewnie zdrętwiałaby ze strachu w bezruchu albo uciekła z dzikim wrzaskiem. Teraz jednak nie obawiała się niczego… przy takich psach…

Winicjusz usiadł. Pogrążyli się w pogawędce jakby Ela zapomniała o wszystkich swoich żalach i pretensjach do całego świata ześrodkowanych w ataku na tego jednego mężczyznę, bogu zresztą ducha winnego. Był świetnym kompanem, przypomniała sobie ten fakt z całą wyrazistością. Unikał kłopotliwych dla niej tematów. Poczuła się odprężona i uspokojona słuchając jak ciekawie i z poczuciem humoru opowiadał o swych podróżach.

15.05.2018

Elżbieta pozostała na ławeczce. Zidentyfikowała w sobie jakieś dziwne uczucia, których dotychczas nie było. No dobrze, może były lecz ich nie dopuszczała do głosu. Przez lata. Jak się tylko jakieś wychyliło – to w łeb. A teraz – czy na skutek upływu czasu, co podobno pozwala lepiej odnaleźć się w rzeczywistości, czy też na skutek słów Krysi bardzo konkretnych i dobitnie określających jej aktualny stan umysłu, czy w ogóle na skutek fazy księżyca albo burz magnetycznych na słońcu – jakoś Elka życzliwiej odniosła się do owych dziwadeł wyłaniających się skądś, nie wiadomo skąd, może z podświadomości. Siedziała sobie na ławeczce z pustą szklanką w ręce nie reagując na wołania reszty towarzystwa spożywającego śniadanie na ganeczku.

– Dajcie jej trochę czasu, niech sobie w spokoju posiedzi – usłyszała głos Krysi.

No właśnie, dajcie mi spokój, niech sobie posiedzę – pomyślała. I pomyśleć muszę, jakoś się ogarnąć, pozbierać. Odjechać nie mam jak. Nie ukradnę auta chłopakom. Aż takiego świra to ja nie mam. No i psice są takie szczęśliwe. Należy im się odrobina radości choćby dlatego, że mnie ratowały przez tyle lat z różnych tarapatów. Gdyby nie one to bym sobie chyba coś zrobiła. Nawet na pewno. One mnie trzymały przy życiu, kochane suczki.

Kochane suczki, jakby wyczuwając myśli swojej pani, przybiegły zziajane, z uśmiechniętymi mordkami i „rąbnęły” się u jej stóp. Potem nadciągnęła cała reszta. Ela wyglądała wśród nich niczym „tańcząca z psami” starając się rozdzielić pieszczoty równo pomiędzy wszystkie czworonogi.

Taki właśnie obrazek zobaczył Winicjusz podjechawszy po cichu pod bramę. Po cichu dlatego, że już jakiś czas temu wymienił starego srebrnego mercedesa na grafitową Toyotę RAV4. Elka zapatrzyła się na samochód. Właśnie taki model podobał jej się najbardziej: z kołem zapasowym z tyłu, z metalowymi progami po bokach, z ramą z przodu. Takie cudne  auto z duszą. Na dodatek ów konkretny egzemplarz poruszał się prawie bezszelestnie. Dziwne, nowe, wydobywające się z Elcynej głębi uczucia nieśmiało powiedziały, że fajnie byłoby przejechać się taką terenówką po leśnych ostępach. Tu zapaliło jej się czerwone światełko. Najpierw nie wiedziała czemu ale rozum, który od rana jakby zaczął wracać na swoje miejsce po bardzo długiej – najwyraźniej – obecności w jakiejś innej galaktyce, wysłał sygnał: kłusownicy! Pomyślała, że takim wozem można ich gonić, nie uciekną.

Ponieważ bramę zamknięto jedynie na zasuwę, Winicjusz otworzył i cicho wjechał na teren Krystianówki nie angażując tym samym nikogo z obecnych. Zareagowały za to psy pędząc w stronę nowoprzybyłego całą sforą. Witały się z nim wyrażając ogromną radość ujadaniem  aż echo się niosło na okolicę. Uśmiechnięte mordy, merdające ogony, podskakujące maluchy i kręcące się zawzięcie w kółko potwory stanowiły obraz, na który Elżbieta patrzyła z przyjemnością. Podobnie jak on na poprzedni. Starając się ze śmiechem uniknąć skutków tak wielkich dowodów sympatii czworonogów, zamknął bramę i skierował się ku domowi, a raczej ku ławeczce przed domem, na której siedziała Elżbieta przyglądając mu się. Miał wrażenie, że zaraz się zerwie, powie, że nie chce z nim rozmawiać, nie ma czasu i zniknie. Nic takiego się jednak nie stało. Coraz bardziej zdziwiony i jednocześnie lekko zaniepokojony zwolnił i zatrzymał się kilka kroków przed nią. Nie spuszczała z niego wzroku, cień uśmiechu błąkał jej się po twarzy aż wreszcie przestał się błąkać i „wypełzł na usta”. Zaraz potem parsknęła śmiechem.

– Coś się stało? – spojrzał na nią, następnie na siebie, zwracając uwagę na koszulę w białogranatową kratkę i na jasne dżinsy, sprawdzając czy psy nie ubrudziły ich podczas przywitania w związku z czym wyglądałby śmiesznie.

– „Trędowata” mi się przypomniała, kiedy „zmysły wypełzły mu na usta” czy jakoś tak…

– Czy sugerujesz, że mnie coś skądś wypełzło?

– Ależ skądże, miałam na myśli, że z mroków mojej duszy wypełzł uśmiech… bo tak ogólnie… jakby jaśniej się zrobiło…

– Słońce wzeszło – powiedział tak jakoś niepewnie czym spowodował jeszcze szerszy uśmiech Eli.

– Już parę godzin temu – zauważyła. – Usiądź na ławeczce.

– Pewna jesteś? Chyba się ciebie zaczynam bać…

Spojrzała spod oka.

– Tak? Niby czemu?

– Bo jestem przyzwyczajony, że się na mnie złościsz, fukasz jak wściekła kotka albo uciekasz przede mną i to jest normalne. A tu proszę jaka niespodzianka. Stało się coś? – powtórzył pytanie.

– Tak, włamanie było w nocy – odrzekła zmieniając temat.

Niczego więcej nie zdążyła dopowiedzieć.

Po drugiej stronie domu cała czwórka najwyraźniej zakończyła śniadanie ponieważ rozległ się brzęk zbieranych ze stołu naczyń i głowa Krysi pojawiła się w kuchennym oknie.  Elka zerwała się z ławeczki, po czym bez słowa poszła do swojego pokoju.

– O, dotarłeś po cichu – zdziwiła się. – Co tak siedzisz? Ona ci coś zrobiła?  Czemu nie przyszedłeś czegoś przekąsić?

– Nie, nic mi nie zrobiła. Jak widać, uciekła. Normalka. A zostało jeszcze coś na ząb? Chętnie skorzystam, tylko najpierw przyniosę z auta zapasy. Nie myśl, że przyjechałem z pustymi rękami.

Obok Krysi pojawiła się Adelka, zza domu wyszli Zenek z Adamem. Przywitali się, po czym zaintrygowani słowami Winicjusza udali  się razem do samochodu. Obejrzeli dokładnie zawartość jednej z toreb. Zenek ostrożnie przejął ciężar i ruszył w stronę domu z wyrazem błogości na twarzy. Za nim podążyli pozostali panowie, każdy z bagażem w ręce. Niesiona przez Zenka, cenna niewątpliwie, zawartość kryła się w eleganckiej torbie z logo firmy Winicjusza. Domysł Krysia wysnuła trafny – iż muszą się w niej znajdować wyszukane trunki, które z pewnością uświetnią planowaną na wieczór biesiadę przy ognisku.

Winicjusz nałożył sobie na talerz słuszną porcję śniadaniowych smakołyków. Pałaszował aż mu się uszy trzęsły słuchając równocześnie relacji z wydarzeń poprzedniej nocy, które uniemożliwiły relaksujący wypoczynek przebywającym tu paniom.

– Tego nie można tak zostawić – stwierdził Zenek. – Po pierwsze ze względu na bezpieczeństwo dziewczyn. Po drugie zaś czuję się odpowiedzialny za Krystianówkę skoro podjąłem się doglądania dobytku.

– Mnie chodzi przede wszystkim o znęcanie się nad zwierzakami przez takich… takich… zwyrodnialców – krzyknęła Adelka wzburzona na samą myśl.

– Niestety, na wsiach zwierzęta ciągle jeszcze traktowane są jak przedmioty, nie jak żywe istoty, które odczuwają i przeżywają jak ludzie ból, strach i miłość – ze łzami w oczach dodała Krysia.

– Zadzwonię zaraz na policję – Zenek przytulił żonę. – Albo może lepiej pojadę z dziewczynami, żeby od razu wszystko same opowiedziały. Chłopaki zostaną na posterunku z tą całą czworonożną menażerią i zajmą się odpoczywaniem. A jak skończą to się wezmą za przygotowania do ogniska. Może być?

-Tak jest panie ordynatorze – zgodnie odpowiedzieli „chłopcy”.

Zenek w towarzystwie trzech „dziewczyn” albo odwrotnie, „dziewczyny” w towarzystwie Zenka, po dotarciu na posterunek policji w pobliskim miasteczku rozpoczęły składanie zeznań. Powiedziały co widziały, czego nie widziały, czego mogły się domyślać, co im się wydawało, co ewentualnie należałoby wziąć pod uwagę w pierwszej kolejności a co nieco później. W tej materii nie miały jednoznacznego stanowiska i próbowały je wypracować wszystkie jednocześnie prezentując swoje zdanie na temat. Zupełnie skołowany młody posterunkowy w pewnym momencie bezradnie opuścił ręce i błagalnie spojrzał na Zenka szukając u niego ratunku.

– Poczekajcie dziewczyny, nie mówcie wszystkie równocześnie. Pan posterunkowy nie ma jak zapisać… Może nich Ela zacznie.

– Ale ja przyjechałam ostatnia! Pierwsza była Adelka…

– Gdzie ja byłam pierwsza? – zdziwiła się wywołana.

– W lesie.

– Aa, no byłam.

– Więc może zacznijmy od tego pierwszego razu –  posterunkowy uczepił się nadziei na pozytywny rozwój zdarzeń i spojrzał na Krysię.

– Ale to było bardzo, bardzo dawno, prawda kochanie? – zajrzała Krysia mężowi w oczy po czym parsknęła śmiechem.

Adelka i Elżbieta próbowały utrzymać powagę widząc coraz bardziej czerwoną twarz chłopaka w mundurze. Nie udało się im i po chwili posterunek rozbrzmiewał salwami śmiechu.  Pierwszy opanował się Zenek, wszak w pracy musiał się wykazywać samodyscypliną i opanowaniem, od tego niejednokrotnie zależało ludzkie życie. Tutaj więc również stanął na wysokości zadania i wybawił z kłopotu młodziutkiego policjanta. Pomocny okazał się drugi policjant, który wrócił z patrolu w towarzystwie kolegi w zielonym mundurze leśnika.

Już zupełnie spokojnie i rzeczowo „dziewczyny” opisały całą sytuację, przedstawiły przebieg wydarzeń oraz swoje spostrzeżenia, wnioski i domysły. Leśnik przysłuchiwał się ich słowom z zainteresowaniem tym większym, że od pewnego czasu kłusownicy poczynali sobie w okolicy coraz śmielej nie licząc się z nikim i niczym.

Wracali do Krystianówki leśnym duktem wskazanym przez leśnika. Terenowe Suzuki Zenka bez trudu dawało sobie radę, z konieczności jechali jednak powoli i pewnie dlatego Krysia coś dostrzegła.

– Coś kolorowego mignęło, tam, za krzakami!

– Gdzie? – zainteresował się Elka.

– Zenek, stój! Tam chyba ktoś leży – krzyknęła Krysia.

Samochód się zatrzymał. Krysia pobiegła pierwsza, pozostali starali się jej dotrzymać kroku. Wśród krzaków leżał przestraszony mały chłopczyk i patrzył na nią ogromnymi oczami. Wyglądał jakby strach nie pozwolił mu się ruszyć ani odezwać.

– Skarbie, co ty tu robisz sam w lesie? – spytała pochylając się nad malcem.

Nie odpowiedział, skulił się tylko bardziej. Widać było, że najchętniej zwiałby gdzie pieprz rośnie lecz jakaś tajemnicza siła nie pozwalała mu się ruszyć z miejsca.

– No hej, nie bój się – przykucnęła przy dziecku Ela i wyciągnęła rękę w jego stronę.

Szarpnął się do tyłu lecz nie odsunął się ani o kawałek. Widocznie tajemnicza siła miała wielką moc.

– Naprawdę nie masz się czego bać – dodała Adelka. – Skąd się wziąłeś sam w środku lasu? Gdzie rodzice? Zgubiłeś się?

Zenek rozejrzał się wokół. Przyjrzał się chłopcu i zauważył, że wciąż tkwi w jednej pozycji z nienaturalnie podkurczoną nóżką.

– Coś ci się stało? – spytał. – Boli cię coś? Nie bój się, chcemy ci pomóc. Jak masz na imię?

– Jasiek – odpowiedział malec.

Wyraz nieufności powoli znikał z twarzyczki dziecka.

– Pokaż kolego, jestem lekarzem a tamte panie są pielęgniarkami.  Widzisz jakie masz szczęście? Zaraz obejrzę, zaraz. O rany, co to?

Ubranko chłopca a dokładniej: dolna część bluzy, rękaw i tył spodenek  tkwiły w stalowych szczękach pułapki…

– Dziecko – jęknął Zenek, – gdyby cię złapało kawałek dalej…  ale nic, już wszystko dobrze, zaraz cię uwolnię…

– Przecież mógłby tu umrzeć gdyby go to diabelstwo pokaleczyło – wzdrygnęła się Ela.  – Wykrwawiłby się na śmierć.

– Ależ miał szczęście – przyznała Adelka. – Nawet go nie drasnęło.

– Dzwonię na policję – oświadczyła Krysia. – Zenuś, daj mi swoją komórkę bo masz numer wklepany.

W oczekiwaniu na policjanta nawiązali kontakt z Jaśkiem, który – gdy odtajał, uspokoił się i strach ustąpił miejsca ciekawości – okazał się bystrym, rozmownym chłopcem. Skąd się wziął sam w lesie?

– Otóż powiedział nam – relacjonowała Adelka po powrocie do Krystianówki, – że poszedł do lasu szukać swojego szczeniaczka. Bardzo chciał mieć psa i dostał wreszcie od sąsiada, któremu się suka oszczeniła…

– Nie suka tylko psica – sprostowała Ela.

– Niech będzie – zgodziła się Adelka. – Przyszedł ojciec Jaśka, z którym pani Monika, czyli jego matka szczęśliwie się rozwiodła, bo to drań, pijak oraz damski i dziecięcy bokser. Chciał pieniędzy, a kiedy go matka z babcią pogoniły, zabrał szczeniaka i powiedział, że go przywiąże w lesie, żeby go wilki zjadły.

– O sukinsyn – wyrwało się Adamowi.

– A żebyście widzieli w jakich warunkach mieszka ta rodzina! Tragedia po prostu. Jasiek ma jeszcze pięcioro rodzeństwa i ta jego mama ze wszystkimi dzieciakami, tak jak stała, bez niczego więcej, uciekła od tego bandyty do swojej matki staruszki. A jej chatka to jak z dziewiętnastego wieku: maleńka, bez łazienki, właściwie tylko kuchnia, duży pokój i jakaś przybudówka gospodarcza. Dach ze starości przecieka, grzybem śmierdzi, jednym słowem horror. A teraz jeszcze straszą panią Monikę, tę biedną matkę, że jej dzieci odbiorą bo warunki niedobre. A jak ją chłop bił i dzieci też to były dobre? Super warunki, no nie?

– Paranoja normalnie! Matce dzieci chcą zabrać a drań został bezkarny sam w domu. Alimentów nie płaci bo oficjalnie nie ma z czego, chociaż podobno trudni się kłusownictwem właśnie i nieźle sobie radzi, bo dziczyznę do knajp nielegalnie dostarcza. – dodała Krysia.

– Brr, ohyda. Takie bydlę potrafi przywiązać psa do drzewa, żeby skonał w męczarniach. Też bym mu tak samo zrobiła – wtrąciła Elka.

– Jasiek poszedł szukać szczeniaczka i sam wpadł w pułapkę – ciągnęła Adelka. – Miał niebywałe szczęście, że nic mu się nie stało. A piesek w międzyczasie wrócił na podwórko. Leśnik mówił, że tu dobrzy ludzie mieszkają, chcą pomóc tym kobietom chociaż dach wyremontować i kawałek pokoju, żeby dzieci nie zabrali.

– Zaraz, zaraz, a może zgłosić tę rodzinę do programu? – zastanowił się Winicjusz.

– Jakiego? – zapytał Zenek.

– Oo, tak, to jest pomysł – ożywiła się Elżbieta, która uwielbiała oglądać „Nasz nowy dom” na Polsacie. – Może akurat będą mieli szczęście.

– Już wiem o co chodzi. Nie mam czasu oglądać, ale Krysia mi czasem opowiada. Trzeba tak zrobić. Może się uda? – klasnął Zenek w ręce i zwrócił się do Winicjusza. – Jednak masz głowę nie tylko po to, żeby na niej czapkę nosić.

Winicjusz skłonił się z gracją w stronę kolegi przyjmując pochwałę z doskonałą powagą, zerkając dyskretnie na uśmiechającą się Elżbietę.

– Mnie nurtuje jednak myśl – odezwała się Adelka – dlaczego, u licha, wsadzili te szczęki w krzaki przy drodze.

– Przecież to nie droga, tylko taki leśny dukt. Z rzadka ktoś tu się zjawia, chyba leśnicy – zaczęła Krysia.

– No właśnie. Trzeba być idiotą, żeby im pod samym nosem paści zakładać.

– A nie wiesz Adelciu, że najciemniej pod latarnią? – skwitowała Krysia.

11.05.2015

• kobietawbarwachjesieni 10 miesięcy temuBardzo ciekawie rozwija się akcja. Jestem ciekawa, co będzie dalej. Ściskam Cię mocno.
• annazadroza 10 miesięcy temuMarysiu:-) Cieszę się, że Ci się dobrze czyta:) Taka to dla mnie przyjemność, że słów brak:) Baaardzo serdecznie Cię przytulam:)))

Do rana rzeczywiście nic się nie wydarzyło. Przyjaciółki zasnęły snem sprawiedliwych dopiero wtedy, kiedy słońce zechciało łaskawym okiem rzucić na Krystianówkę. Nic więc dziwnego, że nagle obudzone hałasem spowodowanym rykiem klaksonów samochodowych połączonym z psim jazgotem, czuły się zupełnie nieprzygotowane na przyjęcie gości.

– Rany boskie, jak ja wyglądam – złapała się za głowę Adelka. – Kryśka, błagam cię, idź otworzyć bramę, bo ja idę do łazienki. Przecież muszę się jakoś upodobnić do ludzi…

– Dlaczego niby ja?

– Młodsza jesteś. Poza tym w takim stanie mąż widział cię już sto lat wcześniej, to się nie zdziwi, a mnie nie wypada tak się pokazać…

– Niby w jakim stanie? – zaperzyła się Krysia. – Co miałaś na myśli?

– Nic, nic, tak mi się powiedziało…

– Mogłabyś, mimo wszystko, sprecyzować o co ci chodziło? – nie ustępowała Krysia.

Dołączyła do nich ziewająca Elka, której nie obudził hałas dochodzący z zewnątrz lecz dopiero wymiana zdań przyjaciółek.

– Ooo, to niech ona idzie otworzyć, wygląda najlepiej – zaproponowała Krysia szukając dzwoniącej komórki, wreszcie znalazła i odebrała. – Tak kochanie? Żyjemy, tylko dopiero się obudziłyśmy, miałyśmy nocne atrakcje… Już otwieram… – pokazała Adelce język i wykonała ręką gest ucinania Adelcynej głowy.

– Ona nie może, bo jej jeszcze nie ma, dopiero przyjedzie – krzyknęła za Krysią Adelka.

– Jak ona? – zainteresowała się Elżbieta.

– Nie ona tylko ty – usłyszała wyjaśnienie najwyraźniej mało satysfakcjonujące. – Przecież miałaś przyjechać później, to cię jeszcze nie ma, prawda?

– Ale przecież jestem! Tutaj! Tu stoję, widzisz mnie? Halo, Adelka, tu ziemia!

– A idźże wreszcie się ubierz jak człowiek i nie machaj mi tu przed oczami – wypchnęła Elkę na tył domu i kazała natychmiast iść do łazienki.

Umysł Adelki bardzo intensywnie pracował nad zagadnieniem co zrobić, żeby Elka – zobaczywszy Winicjusza – po prostu nie wsiadła do auta i nie odjechała. Najpierw pomyślała, żeby przebić oponę. Zrezygnowała z pomysłu analizując konsekwencje wkurzenia się Elżbiety po stwierdzeniu owego faktu oraz potwierdzonej teorii spiskowej, za którą obwini bogu ducha winnego Winicjusza i do końca świata się do niego nie odezwie. A przecież chodzi o coś zupełnie odwrotnego. Następnie wzięła pod uwagę zabranie jakimś podstępem i schowanie kluczyka od stacyjki, co odrzuciła uświadomiwszy sobie, że przezorna Elka zawsze ma przy sobie zapasowy. Mogła ewentualnie zatkać rurę wydechową jak Janek Kos w „Pancernych”, tylko żaden pies nie będzie naśladował Szarika, nie wiadomo czy oglądały akurat ten odcinek serialu…

Tymczasem Krysia otworzyła bramę przez którą wjechały dwa samochody. Z pierwszego wyskoczyła pręgowana bokserka. Na widok całej sfory psów pędzącej w jej kierunku czym prędzej się cofnęła i jednym skokiem znalazła się z powrotem w bezpiecznym wnętrzu własnego auta.  Dopiero po interwencji Krysi i Adama psy się uspokoiły, znały się wszak od dawna. Ze wszystkimi poza Bazylem Bierka spotykała się już wielokrotnie.  Prezentacja dokonała się sama gdy Bazyl wsadził swój ogromny łeb do samochodu. Bierka warknęła, olbrzym wycofał się, usiadł i zaskomlił jak mały szczeniaczek. Ośmielona suczka, zachęcona dodatkowo przez pana, wyszła z auta nieco się ociągając, coś w rodzaju „ i chciałabym i boję się”. Po wzajemnym badawczym obwąchaniu wyraziła chęć zabawy i dołączyła do pogoni za Misiem, który pierwszy złapał patyk rzucony przez Zenka.

– No, to z tej strony mamy chyba spokój – westchnęła Krysia śledząc wzrokiem psią gonitwę.

– A z innej strony nie? – zaciekawił się Zenek. – Przecież tu jest raj i oaza spokoju.

– Generalnie tak, ale ostatnio, co tu się porobiło! W nocy miałyśmy włamanie. Usnęłyśmy dopiero nad ranem i dlatego nie mogłeś mnie dobudzić.

– Nie może być! Ukradli coś? – zaniepokoił się Adam. – Nic wam się nie stało?

– Gdzie? Przy takim towarzystwie? – wskazała na bawiące się psy. – To niemożliwe. Dopadły włamywacza aż zgubił nogawkę od spodni – zaśmiała się na wspomnienie wyrazu twarzy Elżbiety wyciągającej Gamie zdobycz z pyska.

– O, są psice Elki – zauważył Zenek. – To ona też tutaj jest?

Zbliżyli się do domu i stanęli nieopodal okna rozmawiając.

– Tak, przyjechała wczoraj.

– Że też dała się przekonać – Adam pokręcił z podziwem głową. – Która z was ma takie zdolności dyplomatyczne?

– Adelka, oczywiście, że Adelka – odpowiedziała szybko Krysia. – A poza tym to zasługa samej Elki. Ona ma nadzwyczaj dobre serce i zechciała pomóc chorym koleżankom.

– To wy chore byłyście? – zaniepokoił się Zenek. – Nic nie mówiłaś.

– Oj tam, oj tam… – Krysia machnęła ręką i zamilkła dostrzegłszy jakiś cień w oknie przy którym stali.

– No, no, no – pokręcił głową Adam wyrażając ogromne zdziwienie. – I przyjechała wiedząc, że Winicjusz tu będzie?

Krysi przez myśl przeleciało, że on tak cały czas będzie tylko głową kręcił, gaduła niepotrzebny, że też te chłopy wyczucia nie mają…

– Ciii, – próbowała dać do zrozumienia, żeby zaniechali tematu.

– Co, nie wiedziała? – zaśmiał się Zenek. – No to nie chciałbym być w waszej skórze.

– Cicho – syknęła Krysia rzucając jednym wściekłym okiem na męża, drugim na Adama. – Cholera jasna, musicie tyle gadać? Chcecie wszystko zepsuć?

Trzasnęło zamknięte z impetem okno. Cud boski, że szyba nie wyleciała.  Po chwili trzasnęły drzwi aż się ściany zatrzęsły. Obok stojącej trójki jak burza przemknęła Elżbieta.

– Małpy – rzuciła w stronę Krysi, pomknęła do szopy i wsiadła do samochodu. Włożyła kluczyk do stacyjki, przekręciła. Rozległo się wrr, wrr i koniec. Próbowała kilkakrotnie. Bez skutku. Chciała najpierw auto z szopy wyprowadzić, potem zapakować torbę, obie psice i odjechać z podniesioną głową. Z domu wybiegła zniesmaczona Adelka.

– A jedź durna babo, jedź, już cię tam w lesie kłusownicy zdybią. Zapłacisz za te podarte gacie, zobaczysz – krzyknęła i stanęła obok zaskoczonej trójki wpatrującej się z napięciem w poczynania furii o imieniu Elżbieta.

– Co tak stoicie? Może by mi który pomógł uruchomić to pudło – fuknęła do mężczyzn. – A wy jesteście wstrętne cholery – dodała wskazując na kobiety. – Całkiem oszukałyście mnie…

– O przepraszam – oburzyła się Adelka. – Nie całkiem tylko trochę.

– I w dobrym celu – dodała Krysia. – Bo przez ile lat można z siebie robić kompletną kretynkę? – huknęła tracąc panowanie co z pewnością miało związek ze stresującymi wydarzeniami ostatniej nocy.

Mężczyźni nie słyszeli uroczej wymiany zdań próbując bez rezultatu uruchomić samochód.

– Moja droga, gdybyś wczoraj wyłączyła światła, to akumulator by ci się nie rozładował – wyszedł z szopy Adam wycierając ręce w chusteczkę. – Nic nie poradzę, nie mam kabla, żeby ci podładować. Zenek, a ty masz?

– Nie, nie mam.

Adelka uśmiechnęła się nie tylko w duchu ale całą gębą. Oto los załatwił sprawę bez jej udziału. Nie musiała przebijać opony, podkradać kluczyka, zatykać rury. Auto nie ruszy, nie pojedzie, Elka nie ucieknie. Chyba, że piechotą. Gdyby nie psice, mogłaby piechotą a potem, już w cywilizacji, jak wyjdzie z głuszy, stopa złapać. Albo iść tydzień. A teraz nie pójdzie, musi zostać.

Elżbieta spojrzała na Adelkę spode łba, z wyraźną niechęcią.

– Czego się szczerzysz? Z cudzego nieszczęścia się cieszysz?

– Jakiego nieszczęścia? To szczęście niebotyczne. Widzisz, auto zepsułaś, nie pojedziesz, musisz zostać. To zrządzenie losu.

Elcyna furia opadła pociągając za sobą Elkę tak, że ze spuszczoną głową usiadła na ławeczce pod oknem. Rozum chyba rozpoczął powrót z długotrwałej wycieczki, którą sobie najwyraźniej zafundował…

– Przepraszam dziewczyny, chyba macie rację, jestem kompletną idiotką…

Adelka wstrzymała oddech pełna oczekiwania wpatrzona w przyjaciółkę.

– Przez grzeczność nie zaprzeczę – mruknęła Krysia.

– … bo mam takie przyjaciółki jak wy a gderam – ciągnęła.

Adelka wypuściła powietrze, Krysia potakująco kiwnęła głową na znak, że się całkowicie zgadza z tym, co usłyszała.

– Czekaj tu, przyniosę ci dobrej herbaty – powiedziała rozbrojona Adelka. – Od razu poczujesz się lepiej. A w ogóle to powinniśmy zjeść śniadanie, no nie?

– Oj chętnie, chętnie, już mi kiszki marsza grają – ucieszył się Zenek.

– No dobrze, to chłopaki niech wniosą swoje klamoty do środka a my przygotujemy śniadanie – zarządziła Krysia. – Myślę, że najlepiej będzie na ganeczku, z drugiej strony domu.

Elżbieta pozostała na ławeczce w pozycji siedzącej, trzymając w ręce szklankę przyniesioną przez Adelkę.

– Wypij do końca tę herbatę. Miodem posłodziłam…nie rozmieszałaś… jest jeszcze na dnie – Adelka usiadła obok .– Ty wiesz ile taka jedna pszczółka musi się nalatać, nauwijać, napracować, żeby miodku tyle zrobić? A ty chcesz to zmarnować!

– Już przestań tyle gadać. Piję przecież, już, rozmieszałam. Zadowolona?

– Teraz tak – uśmiechnęła się Adelka. – Rozejrzyj się, zobacz jak tu ładnie, jakie szczęśliwe są twoje psice. Widzisz jak się bawią, jak im się mordy uśmiechają?

Ela rozejrzała się zgodnie z sugestią przyjaciółki.

– Tak, chyba masz rację. Przepraszam, że zrobiłam cyrk i popsułam wam poranek.

– Nie popsułaś tylko dostarczyłaś dodatkowych atrakcji co z pewnością wpłynie dodatnio na tak ciekawie rozpoczęty dzień – przymrużyła oko patrząc z zadowoleniem jak Elka opróżnia szklankę do dna. – Idę na drugą stronę, jak już dasz radę to przyjdź.

8.05.2018

W tym czasie na zewnątrz zaczął się jakiś ruch mimo kompletnego braku wiatru. Najpierw zaszeleścił krzak po drugiej stronie drogi, potem jakiś skulony cień przemknął do furtki, przez chwilę się z nią mocował po czym porzucił zamiar przedostania się tą drogą do środka. Spróbował jeszcze otworzyć bramę ale też mu się nie udało. Rozejrzawszy się czy przypadkiem nie ma świadka jego poczynań, wspiął się na ogrodzenie i znalazł się po drugiej stronie wypatrując w ciemności „znaleziska” pod domem. Gdyby ktoś go obserwował domyśliłby się bez trudu co jest obiektem jego zainteresowania. I po chwili dowiedziałby się, że nie wziął pod uwagę aktywności kobiet związanej ze zmianą miejsca pobytu owego „znaleziska”.

Rozległ się rumor, krzyk i przekleństwa w ilości zaiste imponującej. Ciemny cień usiłował się wyswobodzić z pułapki, która miała się stać jego łupem. Mieszkańcy domku nie pozostali obojętni na nocne atrakcje. To znaczy nie wszyscy. Czworonożni. Rzucili się z ujadaniem w stronę drzwi co obudziło najbliżej się znajdującą Krysię. Pomyślała, ze psy domagają się wyjścia na zewnątrz z powodu zbyt obfitej kolacji. Szeroko ziewając otworzyła drzwi i bezmyślnie patrzyła przed siebie. Małe jazgoty zasilone przez Betę rzuciły się w stronę cienia szamoczącego się przy ogrodzeniu. Kilkoma susami wyprzedziły je potwory wsparte siłami Gamy. Ze zduszonym okrzykiem przerażenia, którego i tak nikt nie słyszał, w ostatniej chwili cień wskoczył na murek i nadludzkim wysiłkiem znalazł się za płotem. Podniósłszy się z ziemi i stanąwszy na własnych nogach, zobaczył dokładnie na wysokości swojej twarzy dwie olbrzymie mordy pełne kłów i wściekłego warkotu. .. tyle, że po drugiej stronie ogrodzenia. Zobaczył też brak fragmentu nogawki, który to fragment garderoby trzymał w zębach trzeci potwór. Na małe jazgoty nie zwracał uwagi, miał jednak wrażenie, że jest ich co najmniej dwadzieścia.

– Ratunku! Złodzieje! – do Krysi dotarł sens widowiska rozgrywającego się przed jej oczami.

Pojawiły się nieprzytomne pozostałe mieszkanki domku, po czym oprzytomniawszy w trybie natychmiastowym, pędem rzuciły się w kierunku miejsca zdarzenia. Ledwo udało się powstrzymać rozochocone olbrzymy od próby pokonania ogrodzenia. Gama zadowolona z zabawy i dumna z siebie, przyniosła pani swoje trofeum. Elżbieta w milczeniu patrzyła na zdobycz trzymaną w pysku przez swoją psicę. W miarę przyzwyczajania się wzroku do ciemności, uczucie przerażenia znikało z jej twarzy i wreszcie pojawił się wyraz ulgi.

– Uff – sapnęła wydychając z siebie resztki stresu. – To tylko kawałek szmaty.

– Ta szmata stanowiła część garderoby tego co łazi. Chyba – zawahała się Krysia.

– Na pewno. Nawet wiem, którą część ciała zakrywała – parsknęła Adelka. – Chyba nie chciałabyś mieć do czynienia z tą częścią.

– Na pewno. Z żadną częścią – z obrzydzeniem skrzywiła się Krysia.

– No dobra, ustaliłyście właściciela tego przedmiotu – Elka trzymała corpus delicti w dwóch palcach przez chusteczkę higieniczną wyjętą z kieszonki piżamy. – Teraz powiedzcie czego tu szukał i kto to konkretnie był.

– Kto, to ja nie wiem. Pewnie jakiś tutejszy. Przecież obcy by nie przyjeżdżał tu z daleka, bo i po co?

– Właśnie, po co?

– Głupie jesteście? Przecież ewidentnie był zainteresowany waszym żelastwem – oświadczyła Elżbieta zdegustowana niedomyślnością towarzyszek.

– Skąd wiesz? – zaciekawiły się obie naraz.

– Rzeczywiście wam na rozum padło albo jesteście pijane.

– To też – niewinnie uśmiechnęła się Krysia.

Adelka szturchnęła ją w bok.

– Już nie, tylko nadmiar możliwości ciśnie nam się na usta blokując wyrażanie się.

Elka z politowaniem pokręciła głową.

– Z wami naprawdę jest niedobrze. Co wy robiłyście od chwili opuszczenia cywilizacji i zaszycia się w głuszy, że wam tak rozum odjęło? I to obu jednocześnie?

– Cicho, słyszycie? – Krysia odwróciła uwagę Elki unikając tym samym odpowiedzi na kłopotliwe pytanie.

– Co? – jednocześnie odezwały się pozostałe niewiasty.

W oddali rozległ się przytłumiony warkot silnika samochodowego do którego dołączył się głuchy pomruk czworonożnych bestii dobiegający spod ogrodzenia. Maluchy nie zawracały sobie nim głowy zajęte obwąchiwaniem miejsca, w którym urywał się ślad obcego.

– Mnie się wydaje, że to była zorganizowana akcja… – zaczęła Krysia.

– Chyba się za dużo filmów sensacyjnych naoglądałaś – prychnęła Elka lecz po chwili spojrzała na Krysię z błyskiem zrozumienia w oku.

– …zorganizowana akcja w celu odebrania naszego trofeum – ciągnęła niezrażona Krysia.

– Myślisz, że to zbieracze złomu? – zastanowiła się Adelka.

– No nie, – spojrzała Elka z politowaniem, – kobieto, zacznij myśleć. Krysia już ruszyła rozumem, ja też. Jaki złom? W lesie? Skąd by się wziął? Sam przyszedł? A w jakim celu?

– Zaraz, zaraz – Adelka przytomniejącym spojrzeniem omiotła otoczenie. – Las. Jest las, no nie? Najpierw tego czegoś w lesie nie było, ja byłam i wiem, że nie było. Potem się znalazło. Zabrałyśmy i teraz nam chce to ktoś zabrać. I to w nocy, po ciemku…

– A kiedy miał zabrać? Za dnia? Puknij się w głowę – popukała się Elka palcem w czoło.  – Żeby go ktoś zobaczył?

– Przecież to nie tylko złodziej ale na pewno kłusownik – ze zgrozą i świętym oburzeniem stwierdziła Krysia.

– O bydlę cholerne – z mordem w głosie Adelka wlazła na ceglany murek i trzymając się metalowej balustrady próbowała wzrokiem przebić ciemność. – O bydlę cholerne – powtórzyła głośniej.

– Nie wysilaj się. Przecież słyszałaś warkot samochodu. To znaczy, że odjechał – zauważyła Elżbieta.

– To znaczy, że nie działa w pojedynkę, tylko musi ich być więcej – wydedukowała Krysia.

– Cała banda cholernych kłusowników, którzy znęcają się nad bezbronnymi zwierzątkami – krzyknęła Adelka. – Nogi z dupy takim powyrywać!

– Adelciu, ja cię nie poznaję – parsknęła Elka. – Jak ty się wyrażasz?

– Stosownie do sytuacji – oświadczyła z godnością zapytana. – I tak jeszcze zbyt delikatnie.

– Dobra, dziewczyny, chodźmy do środka. Już dzisiejszej nocy nic się więcej nie zdarzy. Możemy się spokojnie przespać – orzekła Elżbieta.

– A jeśli oni myślą tak samo jak ty? – zastanowiła się Krysia. – To co?

– To zostawimy uchylone drzwi a przy drzwiach będą spały potwory. Pokaż mi takiego kto po raz drugi z nimi zadrze straciwszy część garderoby przy pierwszym spotkaniu.

– Wiesz co? Chyba masz rację – zgodziła się Adelka. – W razie czego małe podniosą jazgot jak nie wiadomo co.

– No to wracamy. Nie wiem czy usnę po tych wszystkich przeżyciach – Krysia odwróciła się i podążyła w stronę domu.

– Uśniesz, uśniesz. A rano faktycznie trzeba porozmawiać z leśnikami albo policją – podsumowała Adelka.

– Chyba trzeba zgłosić włamanie – zastanowiła się Krysia. – Może powinnam zadzwonić do Krystiana?

– Daj chłopakowi spokój. Przecież nic się nie stało. A zresztą, same sobie poradzimy i zrobimy porządek – kategorycznie stwierdziła Elżbieta.

– I to mi się podoba – zaśmiała się Adelka. – Nareszcie się coś ciekawego dzieje.

4.05.2018