Anna Pisze

Gwizdnęła na psy, które natychmiast przygalopowały z roześmianymi mordkami, minęły ją i pomknęły dalej. Jeżyn było mnóstwo, jagód też. Postanowiła wrócić po południu z odpowiednim naczyniem, bo teraz nie miała do czego zebrać owoców by zanieść je do domu. Jej uwagę zwróciło zajadłe szczekanie. Przywołała towarzystwo, które posłusznie po chwili się zjawiło i usłyszała oddalający się warkot silnika samochodowego. Za krzewami jeżyn zobaczyła wydeptane paprocie i ślady prowadzące w głąb lasu.

Pewnie służba leśna – przemknęło jej przez głowę, ale zaraz zapomniała, były przecież ważniejsze sprawy, zawróciła i poszła w stronę domu.  – Krysiu, mam dla ciebie niespodziankę – zawołała od furtki.

– Ja dla ciebie też – odkrzyknęła Krysia stając na progu. – Mów pierwsza.

– Otóż Adam zapowiedział się na weekend. Nie będziesz miała nic przeciw temu?

– Przecież się umówiłyśmy, że może przyjechać kto chce i na ile chce pod warunkiem, że jest przyzwoitym człowiekiem. A Adam przecież jest? – spojrzała z uśmiechem w oczach odgarniając grzywkę z czoła.

– Pewnie, że jest – odpowiedziała Adelka również się uśmiechając. – A twoja wiadomość?

– Oprócz twojego Adama i mojego Zenka dotrze do nas Winicjusz. Mogłabyś tu jakoś ściągnąć Elkę?

– Ale jak to zrobić? Przecież zwącha pismo nosem i nie da się nabrać.

– Niech wsadzi psice do auta i przywiezie. Nie musisz mówić, że ktoś jeszcze będzie oprócz niej. Zawsze możemy zrobić głupie miny, że niby niespodzianka i nic nie wiedziałyśmy.

– Ale pod jakim pretekstem? Wymyśl coś!

– Mówiłaś, że jakieś ilustracje ma robić dla Teresy. Może tu sobie szkice porobi, tak na łonie natury. Albo fotki i potem je wykorzysta?

– Musiałybyśmy być umierające. Obydwie. Tylko wtedy dałaby się przekonać. I żebyś nie pomyślała, że w trosce o nasze zdrowie, nie łudź się. Tylko ze względu na zwierzaki, nami by się nie przejęła.

– No to… na przykład… zatrułyśmy się. I ona jest niezbędna. W końcu już nie pracuje, jest wolna. Może się poświęcić ratowaniu naszego życia…

– Przecież nasze ma głęboko gdzieś, usiłowałam ci to wytłumaczyć.

– Wszystko jedno czyje, aby się tylko tu przywlokła.

– Będzie się bała jechać sama tak daleko…

– O matko, jak ty marudzisz – zniecierpliwiła się Krysia. – Już kilka razy jeździła poza Warszawę więc na pewno sobie poradzi. A tu prosto trafić. Do Szczytna jest dobra droga a stamtąd to już właściwie rzut beretem.

– Spróbuję. Wątpię jednak w pozytywny rezultat.

Niewiarygodne, ale się udało. Elżbieta obiecała, że przyjedzie wraz z całą baterią leków na zatrucie i obiema psicami oczywiście.

– Widocznie Opatrzność ma jakieś plany w stosunku do tych dwojga. Ja naprawdę nie wiem jak ją przekonałaś – oświadczyła Krysia.

W zaistniałej sytuacji obie postanowiły udać się na jeżynową polankę zaopatrzone w pojemne koszyczki. Powtórzyła się sytuacja z porannego spaceru. Wszystkie psy zgodnie rzuciły się w tę samą stronę co poprzednio, małe z jazgotem, duże w milczeniu. Rozległ się jakiś dziwny hałas, rumor po czym dał się słyszeć warkot silnika odjeżdżającego samochodu. Adelka przywołała psy.

– Co u diabła…- zaklęła Krysia potknąwszy się o kłębowisko jakichś sznurków, żyłek, drutów i innego żelastwa.

– Tego rano nie było – zastanowiła się Adelka. – Dziwne. Przecież leśnicy przed nami by nie uciekali.

– Z pewnością. Nakrzyczeliby na nas, że psy biegają luzem albo i mandat wlepili – dodała Krysia.

– Dziwne – powtórzyła Adelka. – Rano też tak było. Jakby samochód przed psami uciekał czy co?

– Słuchaj, weźmiemy to diabelstwo ze sobą – wskazała Krysia znalezisko. – Zadzwonimy do leśników niech nam powiedzą co to takiego. Ale teraz musimy się zmobilizować, bo nas czeka dużo roboty. Rwij. Wolisz ostrężyny czy jagody?

– Z łaski swojej mogłabyś nazbierać jagód? Kręgosłup mnie boli przy dłuższym schylaniu.

– Niech ci będzie. Tylko się sprężaj. Wiesz co, miałabym stracha gdyby nie te nasze potwory. A i tak mam wrażenie jakby ktoś nam się przyglądał.

– Nie ma obawy. Potwory wyczułyby każdego. Poza tym pokaż mi takiego co zadarłby z Bazylem i Reksem jednocześnie. O małych jazgotach nie wspomnę.

– Fakt. Może się ktoś gapił wcześniej a mnie się ten wzrok do bluzki przyczepił? – zastanowiła się Krysia.

Adelka obejrzała przyjaciółkę ze wszystkich stron i parsknęła śmiechem.

– Nie masz żadnych oczu przyczepionych do bluzki, nie masz na co liczyć.

Z dziwnym znaleziskiem ciągniętym za sobą i zebranymi owocami lasu w koszyczkach wróciły do domu. Znalezisko zostawiły na zewnątrz, blisko budynku, owocami zajęły się w kuchni. Późnym popołudniem ochłodziło się, zerwał się wiatr i przygnał ciemne deszczowe chmury. Rozpadało się. Wszystkie zwierzaki skryły się w domu. Koty w kuchni, w pobliżu ciepłego jeszcze pieca myły sobie pyszczki po smacznym jedzeniu. Małe psy zgodnie wskoczyły na tapczan, oba olbrzymy na dywaniku rozłożyły swoje cielska otwierając od czasu do czasu ślepia by nie tracić kontroli nad rzeczywistością. Obie dwunożne istoty zaaferowane przygotowaniami nie zwracały uwagi na odpoczywające zwierzaki. Drzwi od domku zamknął przeciąg, uchylone okno w kuchni oparło mu się tylko dlatego, iż zostało dobrze zabezpieczone przed zamknięciem w tym celu, żeby koty mogły swobodnie wychodzić na zewnątrz zgodnie z własną wolą i potrzebą. Teraz jednak wola i potrzeba spania przeważyła nad jakimikolwiek pozostałymi z czego skorzystała Adelka  wychylając się na zewnątrz połową ciała.

– Co ty robisz? – zdziwiła się Krysia. – Nie możesz wyjść normalnie przez drzwi?

– Patrzę, bo po drodze łazi facet tam i z powrotem – wyjaśniła Adelka.

– Z psem? – zainteresowała się Krysia.

– Nie, psa nie widzę.

– To po co łazi? Głupi jakiś? Jak głupi to niech łazi dalej. A ty chodź do mnie, musisz potrzymać durszlak nad wiadrem bo sama sobie nie poradzę. Szybciej.

Adelka zapomniała o facecie i jego łażeniu, potem zajęła się przygotowaniem pokoi dla jutrzejszych gości. Późnym popołudniem albo wczesnym wieczorem – jak kto woli – przestało padać. Słońce nie zdążyło już wyjść zza chmur, udawało się w podróż na drugą półkulę. Na tej zaś zrobiło się miło i przyjemnie. Oszałamiająco świeży po deszczu zapach natury, nie skażonej żadnym okolicznym przemysłem z tego prostego powodu iż żadnego nie było, wtargnął do kuchni przez uchylone okno. Krysia i Adelka ocknęły się z odrętwienia, w które popadły jakiś czas temu odpoczywając po męczących przygotowaniach.

– O, jak się ładnie zrobiło – zauważyła Adelka.

– Nawet nie wiadomo kiedy – skinęła głową Krysia. – A może byśmy się napiły po lampce wina? – zaproponowała. – W końcu natyrałyśmy się dzisiaj za wszystkie czasy.

– Czemu nie? Zasłużyłyśmy. Chyba… – zawahała się Adelka.

– Chyba? Na pewno – stanowczo powiedziała Krysia. – Ty siedź a ja przyniosę.

Dobrze im poszła jedna lampka, potem druga. Wino było po prostu pyszne, słodkie, lekkie jak wspomnienie babcinego kompotu z wakacji w podstawówce. Po trzeciej zaczął im się podobać cały świat i okolice. Po kolejnych pogrążyły się w rozpamiętywaniu problemów egzystencjalnych swoich i przyjaciół. Wtem rozległo się energiczne stukanie do drzwi i wszystkie cztery psy wyrwane z głębokiego snu rzuciły się w stronę wyjścia.

– Słyszałaś coś? – spytała Adelka.

– Ja nie, za to one pewnie tak – odpowiedziała Krysia spoglądając na psy. – Musiały coś słyszeć bo po co by wstawały i skakały do drzwi. Dziwne, czemu one się tak radują?

– Co robią?

– No, merdają, potwory. A jazgoty jazgoczą, prawidłowo…

– Ale czemu?

– O wy małpy przebrzydłe, jędze niemożebne – rozległ się niespodziewanie głos Elżbiety zaś jej głowa ukazała się w otwartym oknie kuchennym. – To ja pędzę do was na złamanie karku bo podobno chore i zdechłe, a te uchlane jak… jak… jak nie wiadomo co!

– Kryśka, przecież nie piłyśmy aż tak dużo, żeby mieć zwidy – szepnęła Adelka.

– Ty też to widzisz i słyszysz? – Krysia szeroko otworzyła oczy.

– Ja wam dam zwidy! Otwierajcie drzwi zołzy niemrawe, bo mnie tu szlag na miejscu trafi – piekliła się Elżbieta.

Adelka podniosła się z krzesła i otworzyła drzwi.

– To naprawdę ty? – nie mogła się nadziwić. – Mogę cię uszczypnąć?

– Niby czemu mnie? Sama się uszczypnij – wzruszyła ramionami Elka.

– Ale wtedy nie będę wiedziała czy to na pewno ty tutaj stoisz, bo to ja zawyję – i uszczypnęła zaskoczoną przyjaciółkę.

– Auuu – zawyła Elżbieta. – Nie dosyć, że pijana to jeszcze głupia!

– O, teraz jest dobrze – ucieszyła się Adelka. – Teraz wiem, że ty to ty a nie, że ja to ty albo ty to ja…

Rozcierając rękę Elżbieta weszła do środka obdzielając pieszczotami wszystkie psy i koty, i znaczącym spojrzeniem obrzuciła pustą butelkę po winie oraz dwa kieliszki stojące na stole.

– Co się tak patrzysz? – spytała Krysia. – Czerwone wino jest dobre na serce, nieprawdaż?

– Wszystko jest dobre byle w normie. Ale wy podobno nie na serce zapadłyście lecz na sraczkę, prawdaż?

– Narwałyśmy jagód i nam przeszło – stwierdziła Adelka. – O widzisz, tam jeszcze kilka zostało. Chcesz, to przyniosę…

– A w ogóle jak się tu dostałaś? – Krysi włączyły się szare komórki. – Żadna z nas ci nie otwierała.

Adelka przytomniejszym wzrokiem spojrzała na puste podwórko.

– A gdzie masz auto? Helikopterem przyleciałaś? Coś kręcisz.

– Nie ja kręcę tylko wy, oszustki jedne. Ani domofonu nie odbieracie, ani telefonu. Jak miałam się tu dostać? Przelazłam przez płot.

– Sama? – z powątpiewaniem skrzywiła się Adelka. – A gdzie masz psice?

– Nie sama. Chłop mi pomógł. A psice w aucie na drodze.

– Jaki chłop? – obie momentalnie zaczęły trzeźwo myśleć. – Ten co łazi?

– Moczymordy żałosne – westchnęła z politowaniem. – Przecież nie fruwa. Grzeczny nawet. Podsadził i jeszcze się zatroszczył, żebym się nie skaleczyła, bo wy jakieś żelastwa i druty kolekcjonujecie…

– O matko, Kryśka, słyszysz? Coś mi się tu nie podoba… Miałyśmy dzwonić do leśników i nam jakoś zeszło. Może teraz…

– Teraz to ja wam radzę nic nie robić. Macie promile we krwi. Otwórzcie bramę, żebym mogła wjechać na posesję, bo mi psice auto zaraz rozwalą na kawałki.

– Słuchaj, a jak wyglądał ten łazik, no, chłop? – przypomniała sobie Adelka.

– Jak chłop – wzruszyła ramionami Elka. – Jak Wargacz albo jak Solejuk z  ławeczki w Wilkowyjach …nie wiem, jakoś tak.

– Ale podobni – skrzywiła się Krysia. – Nie mogłabyś dokładniej?

– Co dokładniej?

– Opisać go.

– Skąd mogłam wiedzieć, że mam się przyglądać? Mogłyście powiedzieć.

– Jak? Przecież miałaś przyjechać dopiero jutro a on łaził dzisiaj.

Krysia otworzyła bramę i Elżbieta wjechała na teren Krystianówki. Rozejrzały się dokładnie lecz żadnego łazika nie było widać. Zresztą w ogóle nic nie było widać, bo zmrok zapadł zupełny, chmury nie dawały księżycowi szansy na oświetlenie choćby kawałka terenu. Beta i Gama nareszcie wypuszczone z auta na wolność dzikim pędem wielokrotnie pokonywały przestrzeń wokół domu. Reszta czworonożnego towarzystwa dołączyła się i przez chwilę trwało pełne radości szaleństwo. Potem uśmiechnięte mordy w ilości sześciu sztuk pojawiły się w nikłym świetle sączącym się z kuchennego okna.

– Proponuję, żebyśmy tę waszą kolekcję przesunęły spod drzwi dalej od chałupy. Wylezie któraś w nocy i się na to nadzieje.

– Faktycznie, rację masz. Najlepiej pod sam płot – stwierdziła Krysia.

Tak zrobiły. Ponieważ psy były wyganiane, wysikane i zziajane, wszyscy mieszkańcy domku mogli się udać do środka. Przedtem zapadła ciemność, teraz zapadła cisza. Samochody nocowały w starej oborze przerobionej na garaż. Z domku nie przedostawała się ani jedna smużka światła. Na posesji nie było widać żadnych śladów życia.  Wewnątrz domu toczyło się natomiast bardzo intensywne życie towarzyskie.

– Opowiedzcie wreszcie co z tym żelastwem – zażądała Elżbieta.

Jedna przez drugą opowiadały, rozważając wszystkie możliwe opcje, przyczyny i skutki zaistniałej sytuacji.

– Zróbcie mi jakiegoś drinka – zażądała Elka. – Nie mogę się z wami porozumieć, jesteśmy na innych poziomach…

– Słusznie – skinęła głową Adelka. – Krysiu, idź coś przynieś, żeby nasza przyjaciółka nie pozostawała poniżej naszego poziomu, bo niczego nie wymyślimy.

Elżbieta pokiwała głową z politowaniem.

– Spuścić taką z oka na tydzień i co się z porządnej kobiety zrobiło?

– Elka, a co ty zrobiłaś ze swoim kotem i papugami Adelki? –zainteresowała się Krysia.

– Nic nie zrobiłam. Każde zostało u siebie. Kamil je nakarmi albo Kaśka jak dojedzie. Jakoś się umówią. Zwierzakom na pewno nie stanie się krzywda. Moje chłopaki też o wszystkim wiedzą i zajrzą. I zabiorą Kocia.

– Jak o wszystkim? – próbowała uściślić  Adelka.

– No, że macie sraczkę.

– Przecież nie mamy – zdziwiła się.

– Cicho – spojrzała groźnie Krysia. – Przecież miałyśmy ale dary natury nas uleczyły. Zapomniałaś? Miałaś milczeć jak kijanka.

– O matko, dlaczego jak kijanka? – zainteresowała się Elka otwierając szeroko oczy.

– Przecież kijanka nie wydaje z siebie głosu. Jest niema całkowicie – wyjaśniła Krysia.

– Ale jak się już zmieni w żabę to wydaje – Ela nie była do końca przekonana.

– Ale jak jest kijanką to nie – upierała się Krysia.

– No to od kiedy już nie jest? Jak ma dwie łapki czy cztery? A ogon? Co z ogonem?…

Dyskusja na temat kijanek, żab oraz ich głosu przeciągnęła się do późnej nocy. Wreszcie, szeroko ziewając, postanowiły się udać na zasłużony odpoczynek. Po dokonaniu pospiesznych czynności higienicznych padły zmęczone, każda w swoim łóżku, natychmiast zapadając w sen.

1.05.2018

Adelka umówiła się z Krysią Kowalską na wspólny wyjazd w czasie urlopu.  Zenek, wieloletni małżonek Krysi, miał dużo młodszego kuzyna, kuzyn zaś miał sporą posiadłość w dzikiej głuszy. Dom może nie był zbyt duży ale teren ogromny, do tego las i jezioro w zasięgu ręki.  Kuzyn o imieniu Krystian wyjechał do pracy do Kanady na mniej więcej rok w celu zarobienia środków finansowych na zamierzone inwestycje, prosząc Zenka  by od czasu do czasu kontrolnie zajrzał do tak zwanej Krystianówki, co ten chętnie czynił w towarzystwie zaprzyjaźnionych osób w chwilach wolnych od zajęć służbowych. Adelka mogła zabrać tam całą swoją menażerię. Po namyśle postanowiła papugi zostawić w domu pod opieką Elżbiety. Tak było dla nich bezpieczniej ze względu na dwa koty Krysi, Cynamonkę i Kminka, z którymi Krysia nie chciała się rozstawać. One zaś nie lubiły się rozstawać z Bazylem, ogromnym chartem irlandzkim, który z kolei nie mógł zostać z panem, bo Zenek  – jako ordynator oddany całym sercem pracy i pacjentom – nieraz zapominał wrócić do domu ze szpitala. Obecność Krysi w domu była więc konieczna, ewentualnie istniała konieczność przemieszczania się wspólnie z czworonożnymi domownikami, które bez niej umarłyby z głodu, pragnienia i samotności. A poza tym co to za wyjazd bez zwierzaków? Bez sensu, coś podobnego absolutnie nie wchodziło w rachubę.

W Krystianówce znalazło się dość miejsca dla czterech psów, dwóch kotów oraz spodziewanych i niespodziewanych gości w ilości dowolnej. Nieopodal domu stały zabudowania niegdyś gospodarcze, obecnie puste lecz wyremontowane, mające wkrótce po powrocie właściciela stać się pensjonatem. Krysia i Adelka zajęły dwa pokoje od strony ogrodu. Pokój przy kuchni pozostawał wolny, jak również pozostałe dwa pokoje z oknami wychodzącymi na ogród. Do dyspozycji „polecał się” stryszek, na którym spokojnie dałoby się w razie potrzeby rozłożyć materace dmuchane albo śpiwory.

Koty od razu „rozlazły się” po całym terenie uszczęśliwione całkowitą wolnością. Psy zaraz za nimi wybrały się na zbiorową wycieczkę w celu zaznajomienia się z okolicą.  Mogły to czynić całkowicie bezpiecznie ponieważ całą posiadłość otoczono solidnym ogrodzeniem w postaci metalowej balustrady umocowanej na wysokiej podmurówce z klinkierowej cegły.  Brama wjazdowa oraz furtka były zamykane na klucz i Adelka z Krysią czuły się jak w warowni chronione dodatkowo przez psy, z których Perełka i Miś robiły dużo hałasu, zaś Reks i Bazyl robiły wrażenie. Na każdym bez wyjątku. Szczególnie zdziwiłby się ktoś, kto byłby na tyle bezrozumny, by pojawić się nagle i bez uprzedzenia, na przykład pokonując samowolnie płot. Psy bowiem cały ogrodzony teren uznały za swoją własność.

Za płotem rozciągał się las poprzecinany leśnymi drogami umożliwiającymi służbie leśnej przemieszczanie się wzdłuż i wszerz całego obszaru zajmowanego przez stare i młode drzewa i krzewy, iglaste i liściaste, zmieniające kształt i kolor w zależności od pogody, pory dnia i roku.

Letniczkom żyło się cudownie, powoli i leniwie. Każda spała jak długo chciała albo tak samo nie spała. Krysia zajęła się przygotowaniem posiłków bo lubiła. Adelka chętnie na to przystała, ponieważ gotowanie nie należało do jej ulubionych czynności, za to z przyjemnością zabierała psy na długie spacery. W tym czasie Krysia odpoczywała na leżaku obok srebrnego świerka, albo urzędowała  na obrośniętym winoroślą ganeczku z książką w ręce, przeglądała kolorowe czasopisma lub rozwiązywała krzyżówki. Nie przepadała za długimi spacerami w leśnej głuszy.

Nadszedł piątek. Krysia dała się ponieść swojej kulinarnej pasji. Początkowo nie lada wyzwaniem było rozpalenie ognia w kuchennym piecu i przygotowywanie potraw w taki tradycyjny sposób. Szybko w pełni opanowała tę sztukę, jakby wystarczyło sobie przypomnieć zachowaną gdzieś głęboko – może w genach – ukrytą wiedzę. Adelka ochoczo zostawiła koleżankę w towarzystwie produktów, półproduktów, pięknego zielonego kaflowego pieca kuchennego oraz Cynamonki i Kminka czekających na jakąś pyszną przekąskę i pod pretekstem  nie przeszkadzania Krysi w samorealizacji gwizdnęła na psy. Po chwili cała piątka znalazła się za bramką.

– Chodźcie, potwory, trzeba Krysię zostawić w spokoju, bo jutro przyjedzie Zenek. Niech więc sobie pichci ile chce, ja się wolę usunąć i nie przeszkadzać – powiedziała do czterech strzygących par uszu i czterech par wpatrzonych w nią oczu. – Widzę po waszych mordkach, że jesteście z tego zadowolone.

Rzucała im patyki i piszczące piłeczki. Psiaki biegały pełne radości, znajdując ujście dla przepełniającej je energii. Miś i Perełka ginęły z oczu skryte całkowicie w wysokiej trawie rosnącej na brzegu lasu, za to słychać było je na odległość. Natomiast Reks i Bazyl poruszały się bezgłośnie i bezszelestnie, całkowicie zagłuszane przez jazgotanie mniejszych przedstawicieli własnego gatunku oraz miękkie leśne poszycie, pojawiając się znienacka jak prawdziwi olbrzymi władcy lasu.  W takim towarzystwie Adelka bez obaw pokonywała duże przestrzenie.

Zabrzęczał telefon. Wydobyła aparat z przepastnej kieszeni i uśmiechnęła się. Adam. Jak dobrze, ze już jest wszystko w porządku z jego zdrowiem. Po krótkiej rozmowie postanowiła się udać w stronę polanki, na której podczas poprzednich spacerów zauważyła krzaki jeżyn. Pomyślała, że upiecze ciasto z leśnymi owocami. Widziała w kuchni prodiż, więc powinno się udać. Przecież jeśli okazało się, że nazajutrz przyjedzie nie tylko Zenek ale i Adam z Bierką, to wypadałoby żeby i ona dołączyła się do przygotowań, nie zostawiając wszystkiego na głowie Krysi. W końcu korzysta z gościny i wypadałoby się jakoś zachować.

27.04.2018

Elżbieta obrała ziemniaki na obiad, wrzuciła je do zlewu w celu umycia, odkręciła kran i …gucio, zasyczało i tyle. Okazało się, że w całym domu nie ma ani kropli wody. W żadnym garnku, w żadnej butelce a wszystkie krany są suche. Jednym słowem – awaria na całego. Zadzwoniła do Kamila.
– Cześć mały, czy u was jest woda? U mnie wyłączyli.
– Oj nie wiem, cioteczko, widziałem rozkopane podwórko wracając z pracy… Już sprawdzam…jest!
– A mógłbyś mnie poratować? – żałośnie spytała.
– Przyniosę ci w kanisterku, za chwilę.
– Dzięki, życie ratujesz nie tylko mnie, zwierzakom też.
– Nie ma sprawy, zaraz będę.
Rzeczywiście przyniósł, mogła więc Ela napoić zwierzaki, zrobić sobie herbatę oraz ugotować ziemniaki. Na drugi dzień rano woda się pojawiła. Na wszelki wypadek nalała jej we wszystkie możliwe naczynia oraz do wanny. Wyszła na spacer z psami mając nadzieję, że woda już będzie bez przerwy. Niestety, po powrocie zastała znowu suche krany. Ucieszyła się, że nabrała wodę do wanny, miała przynajmniej czym spłukiwać toaletę. Wreszcie późnym wieczorem zabulgotało w rurach i popłynęła z kranów najpierw brunatna ciecz, potem już przezroczysta. Rozległ się dźwięk telefonu. To Kamil.
– Ciotka, ratuj teraz ty. Masz wodę?
Uśmiali się oboje.
– Pójdę sprawdzić… może jeszcze jest. … Jest!
Przyszedł i zabrał do domu własny kanister z Elki wodą. „Jak dobrze mieć sąsiada…”
Pozmywała zaległości kuchenne, włączyła pralkę. Wzięła się za przeglądanie szuflad, postanowiła zrobić trochę porządku i pozbyć się niepotrzebnych już papierów. Była mniej więcej w połowie zaplanowanej pracy gdy wpadł jej w ręce mały albumik ze zdjęciami robionymi w  Szczawnicy. Przecież schowała go po to, żeby do niego nie zaglądać! A teraz sam się pokazał i sam się otworzył pokazując fotkę zrobioną z ręki przez Winicjusza, na której oboje szczerzyli zęby przytulając się policzkami dla zmieszczenia się w kadrze. Usiadła na podłodze oglądając zdjęcia, przenosząc się w świat na nich uwieczniony. Obok jednego była karteczka z napisanymi przez Winicjusza słowami: „dopóki cię nie spotkałem – nie wiedziałem, że jestem samotny”.
A ona, Elżbieta, była tak bardzo przestraszona swoimi uczuciami, reakcją na rozgrywające się wydarzenia, że wolała uciec i zrzucić winę na człowieka, który niespodziewanie stał się jej bardzo bliski. Rosło w niej poczucie krzywdy i jednocześnie agresja. W ten sposób mogła sama przed sobą ukrywać swoje prawdziwe uczucia i wpadać w furię na cudzy rachunek. Teraz zaczęła to wyraźnie widzieć i chwilami robiło jej się wstyd za samą siebie. W związku z powyższym w dalszym ciągu nie zgadzała się na spotkania. To znaczy przed przypadkowymi albo – delikatnie mówiąc – prawie przypadkowymi spotkaniami nie uciekała jak kiedyś, nawet przeciwnie, będąc w okolicy mieszkania Winicjusza rozglądała się dyskretnie czy gdzieś nie zobaczy znajomej sylwetki. Tak samo było podczas robienia zakupów w Hicie.
Miała najwyraźniej obecnie w swoim życiu okres przemyśleń, żyła jakby w dwóch wymiarach. W pierwszym, zewnętrznym, czas płynął według kalendarza, mijał rok za rokiem, toczyły się wydarzenia połączone przyczyną i skutkiem, dzieci „starzały się”, psy i koty też. W drugim, ściśle wewnętrznym, czas zatrzymał się na pewnym majowym weekendzie, którego skutki w realu przejawiały się w upartej niezgodzie na własne szczęście oraz w owych przemyśleniach, wraz z upływem czasu pomalutku zmieniających jej nastawienie.
Wyszła z psicami bardzo późno wieczorem, już około godziny duchów. Gama bawiła się nową piłeczką podrzucając ją i łapiąc, nagle piłka wpadła pod bramę parkingu i zjazdem potoczyła się w dół.
– Choroba jasna, nowa piłka! Co ty myślisz, że mam za dużo pieniędzy do wyrzucania w błoto? Nie mogłaś uważać? I co ja teraz zrobię? Jest za późno, żeby ktoś normalny chodził z kluczem od parkingu. .. O, idzie sąsiad z psem. Przepraszam, czy nie ma pan przypadkiem klucza od parkingu? Piłka Gamie wpadła do środka i nie mam jej jak wydostać.
– Zaraz, chyba mam – poszukał w kieszeni. – O, jest – ucieszył się.
Ela też się ucieszyła. Sąsiad otworzył bramę, Gama wpadła do środka i bezbłędnie odnalazła zabawkę. Podziękowawszy sąsiadowi czym prędzej udała się do domu. Wyjmując telefon z kieszeni zauważyła, ze ma wiadomość od Kasi. Odczytała: „położysz mi jutro farbę?”. Zadzwoniła.
– Jak piszesz to nie śpisz. A mnie się nie chce pisać, wolę ci odpowiedzieć ustnie.
– No więc odpowiedz.
– A po co teraz?
– Mam straszne odrosty, nie mogę tak iść do ludzi.
– Do jakich ludzi? Przecież idziesz do pracy.
– Oprócz niektórych przełożonych tam też zdarzają się ludzie. Ale ogólnie ja się do tego świata nie nadaję. Bo tu i teraz gloryfikuje się cechy, które są dla mnie nie do przyjęcia: plotkarstwo, intrygi, obmawianie, robienie złej opinii innym żeby wywyższyć siebie, jakieś skarżenie, donoszenie, ten wyścig szczurów… to jest wstrętne.
– Zahacza o mobbing…
– Dla mnie liczyło się koleżeństwo, współpraca, lojalność, a tego u młodych nie widać. No, u niektórych, ale akurat z taką „młódką” przyszło mi ostatnio mieć do czynienia. Coś takiego jak nadrzędność celu, coś ważnego dla całego wydziału teraz nie istnieje. Co dopiero mówić o rzeczywistym ocenianiu przez przełożonych, którzy ucha nadstawiają tylko dla jednej strony. O docenianiu pracy czy choćby zainteresowaniu pracownikiem nie ma mowy jeśli nie należy do grupy koleżeńskiej…
– Ktoś ci wyraźnie na odcisk mocniej nadepnął…
– Minęło mi trzydzieści lat pracy i nic. Były medale, dostały osoby pracujące chwilę zaledwie. Były premie, dostałam taką, że wstyd, najniższą jaka mogła być. Wszystko po to, żebym nie wytrzymała i sama odeszła z pracy i przestała bruździć tym, którzy chcą zniszczyć bibliotekę. Gdybym mogła, ani chwili dłużej bym nie została. Mam już dość, kompletnie dość. Nie mogę patrzeć na to dzieło zniszczenia, rozumiesz?
– Teraz rozumem dlaczego nie śpisz. I ciebie też rozumiem, przecież miałam tak samo…Nie pamiętasz, że Larwa moją pracownię zniszczyła, że mnie nie wpuściła do szkoły?
– Dziewczyno, to chodzi o wspaniały księgozbiór gromadzony od 1945 roku, jego zaczątkiem były książki, które przeżyły wojnę i powstanie, a w zbiorach znajdowały się cuda nawet sprzed dwustu lat. A taki kretyn zwany naczelnikiem sobie kpi i mówi :”pani Kasia pewnie broni biblioteki jak niepodległości”…
– Dostaną kiedyś wszyscy dokładnie to, na co zasłużyli. Przecież o tym wiesz. Ty musisz wytrzymać do emerytury i tyle. O niczym więcej nie myśl.
– Ale mi żal, tak mi strasznie żal tego wszystkiego. Jak można spokojnie znieść, że przyszła banda idiotów i niszczy to, co inni budowali przez całe życie i co służyło dosłownie tysiącom ludzi przez dziesięciolecia?
– Pozwól, że zacytuję klasyka: co poradzisz jak nic nie poradzisz? Straciłaś tam zdrowie, masz nerwicę, chore serce i astmę dzięki temu, że całkowicie poświęciłaś się pracy. Więcej już nic nie zrobisz. Weź sobie coś na uspokojenie i śpij. Masz dla kogo żyć.
– Może i masz rację. Nawet na pewno ją masz. Ale co z tego? W każdym razie dzięki ci kochana za dobre słowo.
– Ależ nie ma za co. Idź spać. Jutro wrócimy do tematu.

24.04.2018

• fusilla 11 miesięcy temuJak się człowiek dowiaduje tego, co się teraz dzieje prawie nagminnie w zespołach pracowniczych, to cieszy się, że jego to ominęło i jest na emeryturze! Ale z drugiej strony, to bierze żal. Żal tych wszystkich, kórzy muszą pracować w takim kołowrocie. Przecież to się chyba nie chce rano wstawać, jak sie o tym pomyśli!?
• Gość: [annazadroza] *.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl 11 miesięcy temuFusilko:-) Też już nie muszę i jestem szczęśliwa z tego powodu, bo nie dałabym rady tak funkcjonować. Zal mi młodych, którzy muszą własne życie zawiesić na kołku i wszystkie siły poświęcać pracy. Są w sytuacji bez wyjścia, bo za coś trzeba żyć, dlatego coraz młodsi ludzie mają problemy zdrowotne biorące się ze stresu.

Gdyby nie było Kasi żal świeżo położonej farby na włosach pewnie garściami rwałaby te włosy z głowy. Ze złości. Na siebie, na świat, na wszystko. Nie dosyć, że budowa utknęła w martwym punkcie – zresztą „utykała” kilkakrotnie – to facetowi pozajączkowało się w głowie. Zwyczajnie pomyliło mu się kto jest inwestorem, a kto wykonawcą. Po dziesięciu miesiącach opóźnienia powinien dokończyć co zaczął, nie zaś kombinować. Tym bardziej, że naprawdę niewiele już zostało do wykonania zobowiązań należących według umowy do firmy zarządzanej przez pana Budowlańczyka. Nie było to nazwisko, lecz przyjęło się i tak już był nazywany. Przez cały przedłużający się ponad miarę okres budowy bardzo trudno udawało się Budowlańczyka złapać telefonicznie czy osobiście. Na telefony nie odpowiadał, na maile też. Aż tu nagle się zaktywizował odpisując same bzdury na pismo wysłane faksem. Rozpoczęła się ożywiona faksokorespondencja na zasadzie „gadał dziad do obrazu”, bo Budowlańczyk w żadnym piśmie nie ustosunkował się do konkretnego punktu czy paragrafu umowy na realizację inwestycji budowlanej, którą zresztą sam spłodził i podpisał. Obrzucał natomiast Kasię i Mikołaja inwektywami, oskarżał o chęć wyłudzenia pieniędzy, granie na zwłokę, straszył odstąpieniem od umowy ze skutkiem natychmiastowym i powiadomieniem banku, utratą gwarancji na wykonane prace i nie wiadomo czym jeszcze. Chciał w ten sposób wymusić podpisanie aneksu do umowy, w którym z pewnością był zapis o zrzeczeniu się odsetek karnych należących się w przypadku niedotrzymania terminu ukończenia budowy, w zamian za wykończenie segmentu przez jego firmę.

– Kochanie, przecież nie będziemy się wdawać w „pisemną pyskówkę” z tym cwaniaczkiem – stwierdziła Kasia patrząc z lekkim niepokojem na wściekłego męża. – Punkt po punkcie odpowiemy kulturalnie na jego bzdury.

– Ok. Czekaj, wyciągnę umowę i raz jeszcze podamy bałwanowi punkty i paragrafy, żeby sobie dokładnie poczytał.

– Wiesz co? Boję się, że z takim hochsztaplerem sami sobie nie poradzimy. Trzeba będzie zwrócić się do prawnika.

– Do tej pory chyba nikt z osiedla nie wytoczył mu sprawy – zastanowił się Mikołaj. – Tak namącił ludziom w głowach, że władowali własne pieniądze w budowę, jak nasz przyszły sąsiad zza ściany, więc teraz nie mają pola manewru. Słusznie się obawiają, że Budowlańczyk nie odda im kasy jeśli wystąpią przeciw niemu.

– Mężu mój, po raz kolejny muszę stwierdzić, że jesteś absolutnie genialny – zarzuciła Kasia ręce na szyję Mikołaja.

– Wiem o tym – odpowiedział z uśmiechem. – Tylko dlaczego teraz?

– Bo się nie dałeś oszukać ani poprzednio w sprawie mieszkania przy Nowoursynowskiej ani teraz nie wszedłeś w układy z Budowlańczykiem, chociaż cytuję: zachowałeś się nieelegancko i ręce mu opadają, bo niczego nie rozumiesz  z umowy i jego pism – zachichotała.

Niezależnie od cholerycznego właściciela niesolidnej firmy ruszyli z pracami, które zgodnie z odpowiednim punktem umowy – a wbrew bełkotowi Budowlańczyka  – mogli wykonać samodzielnie. Tak więc stanął kominek. Kasia nie mogła powstrzymać okrzyków zachwytu. Bo i było nad czym krzyczeć. Kiszkowaty fragment salonu optycznie się powiększył dzięki narożnej „budowli” mającej u podstawy obmurowane półki, pod które można włożyć na przykład drewno na opał. Na dębowej zaś półeczce nad paleniskiem znalazło się  miejsce na  postawienie drobiazgów i bibelotów.

– Jak dobrze, że nie poszliśmy za modą robiąc kominek w postaci dziury w płaskiej ścianie. Nasz jest cudowny i fantastyczny! Cały pokój taki jest, taki żywy choć niczego więcej tu nie ma, nawet podłogi.

– Od razu widzę miejsce na telewizor. Spójrz Kasiu. Przedtem nigdzie nie pasował, a teraz od razu wiadomo gdzie ma być.

– Tak, na ścianie między kuchnią a przedpokojem, na komódce. Z miejsca, w którym postawimy sofę czy kanapę będzie doskonale widoczny kominek z jednej strony a telewizor z drugiej.

– Czyli obydwa domowe ogniska – uśmiechnął się Mikołaj.

W markecie budowlanym Obi po promocyjnej cenie nabyli panele na całą podłogę na piętrze. Majster pilnował roboty i szybko zostały położone. Wcześniej wykończono strych, który wprawił Kasię w stan euforii. Ponieważ segment był narożny więc i strych okazał się nad podziw duży. Wprawdzie Mikołaj nie mógł stanąć prosto nawet na samym środku ale co z tego? Pod skosami mógł kucać, żeby coś przysunąć albo odsunąć i wystarczyło. Tym sposobem mnóstwo paczek z książkami już udało się umieścić na strychu. Kasia dostała jubileuszówkę za trzydzieści lat pracy. Pieniądze poszły na ratę kredytu oraz kafelki do małej łazienki, mogła więc sobie wyobrażać swoją niebieską łazienkę z dachowym oknem. Najpierw była przeznaczona dla teściowej wraz z przylegającym do niej pokojem. Pani Wacia jednak nie była pokojem zachwycona, wydał jej się zbyt ciemny. Kasia zmieniła wówczas plany i oddała jej pokój, w którym chciała zrobić gabinet. Gabinet zaś powstał tam, gdzie miała być ich sypialnia, czyli w pokoju z dwoma połaciowymi oknami. W ten sposób Kasia z Mikołajem zyskali sypialnię połączoną z własną, prywatną, osobistą łazienką z czego byli ogromnie zadowoleni.

Zaczęło się przewożenie całego dobytku i instalowanie w wymarzonym domku.   .

Przyjeżdżając do nowego domu dziadków Klarcia była zachwycona. Mogła biegać po pustym salonie i krzyczeć ile sił w płucach bez obawy, że zakłóci spokój sąsiadom, ponieważ jeszcze nikt za ścianą nie mieszkał. Skakała po schodach, szalała w całym domu, na antresolce urządziła „domek na drzewie”. Spała razem z dziadkami na podłodze, na ogromnym dmuchanym materacu, co też się jej bardzo podobało.

Kiedyś, niedługo po „odstawieniu” pampersów, bawiła się z dziadkiem i nie reagowała na słowa Kasi wysyłającej ją do łazienki. Oczywiście skończyło się to katastrofą i koniecznością przebierania.

– Psecies są matecki do pseblania.

– Nie ma majteczek, rodzice nie dali.

– Ceba kupić. I pieluski tes.

– Mówiłam, żebyś poszła do łazienki? Czemu nie posłuchałaś? Myślisz, że ci wszystko wolno? – gderała babcia ścierając mokrą plamę z podłogi.

– Mnie sysko wolno, bo ja jestem ukochana cólecka tatusa – oświadczyła butnie. Ale za chwilę już obejmowała łapkami Kasię. – Psyklo mi, pseplasam ce baldzo.

– Nie chce u nas, chce u babcy i dzadza – oświadczyła kiedy rodzice po nią przyjechali. – Tu dopielo jest zycie.

Miała swoje przybory toaletowe. Ogromnie ucieszyła się zobaczywszy swoje zabawki do kąpieli, które pamiętała ze starego mieszkania.

– To moje! Do kopania, moje syskie zabawecki! I gobecka tes?

– Twoje, do kąpania, gąbeczka też, kochanie ty moje najdroższe – Kasia zawsze cieszyła się radością Klarusi.

Kasia otworzyła oczy. Wokół było ciemno, do świtu jeszcze widocznie daleko. Leżała bez ruchu i próbowała zidentyfikować miejsce pobytu. Do niczego znanego nie pasowało, żadnych znajomych odgłosów, okno nie z tej strony… ale jak wygodnie! Mikołaj spał obok.

No to wszystko jasne. Nie tak miała wyglądać pierwsza noc na nowym własnym łóżku we własnym nowym domu, lecz Kasia po prostu padła kiedy mąż brał prysznic. Usnęła twardo jak kamień i obudziła się dopiero teraz. Która może być godzina? Zerknęła na ekranik komórki. Piąta trzydzieści. Co za szczęście, że nie poniedziałek lecz niedziela. Mają przed sobą cały dzień. Przeciągając się z przyjemnością, wróciła myślami do początku weekendu.

W piątek Mikołaj przyjechał po nią zaraz po pracy i pojechali do domku. Kasia rozpaliła ogień w kominku. Wysuszone drewno zajęło się od pierwszej zapałki. Spędzili cudowny wieczór w towarzystwie włoskiego szampana.

W sobotę przyjechało wyczekiwane zamówione łóżko. Kasia zadecydowała, że złożą jego elementy w salonie, po trochu będą wnosić na górę i sami je skręcać. Nie chciała, żeby dostawcy w zabłoconych butach wchodzili po świeżo lakierowanych schodach. Pomysł może i dobry, gorzej z wykonaniem. Części ramy okazały się bardzo ciężkie. Nic dziwnego, w końcu zrobiono je z litego dębowego drewna. Było to jednak zupełnie nic w porównaniu z ciężarem materaca. Nie dosyć, że ogromny, gruby i potwornie ciężki, to nie było go jak uchwycić, żeby wnieść. Na folii, w którą był zawinięty, rzucała się w oczy nalepka informująca, że tego produktu nie wolno zginać.

– I weź to teraz jakoś, człowieku, i wnieś – jęczała Kasia.

– On jest cięższy od ciebie – wystękał Mikołaj.

– Na pewno mniej przyjemny w dotyku – wydyszała Kasia, na co Mikołaj tylko skinął głową na znak zgody, nie mogąc się odezwać.

Kasia trzymała od dołu, Mikołaj od góry i pomału wciągali na kolejny schodek. Po wielu próbach, z ogromnym wysiłkiem przepchnęli olbrzyma na zakręcie schodów. Oboje mieli wrażenie, że kręgosłupy im pękają w kilku miejscach jednocześnie. Kiedy wreszcie udało się go przemieścić ze schodów do sypialni, przez dłuższą chwilę oddychali głęboko stojąc bez ruchu zmęczeni ale szczęśliwi. Ułożyli stelaże na skręconej ramie, na nich materac.

– Jakoś strasznie wysoko – stwierdził Mikołaj. – W sklepie wyglądało inaczej.

– Bo tam była duża przestrzeń a  tu mały pokoik i ściany zaraz obok.

– Ale jakoś wysoko – powtórzył Mikołaj.

– Ale jak dobrze! – Kasia rzuciła się na materac. – O matko, jak wygodnie! Spróbuj. A ja idę pierwsza do łazienki.

20.04.2018