Anna Pisze

Adelka spędzała z Adamem sporo czasu. Czasem wspólnie gotowali nowa potrawę, szli do kina albo do teatru, często przyjeżdżał z Bierką  i ze wszystkimi psami pokonywali piechotą wiele kilometrów, kiedy indziej znów jechali do znajomych na działkę pod Warszawę albo odwiedzali Krysię na działce przy Idzikowskiego. Sprawiały jej te wyprawy dużą przyjemność. Aż za dużą. Od czasu poznania Alana jeszcze większą. Zauważyła, że z niecierpliwością czeka na dzwonek telefonu, zaś przed spotkaniem z Adamem zwraca większą niż zazwyczaj uwagę na ubiór i staranność makijażu. Z jednej strony było to przyjemne uczucie, z drugiej jednak zaczynało ją denerwować, bo przecież ceniła sobie niezależność emocjonalną, z którą bardzo dobrze jej się żyło aż do tej pory, a która pozwalała obserwować z dystansu sercowe perypetie przyjaciółek oraz bliższych i dalszych znajomych. Miała wrażenie, że „coś” zaczyna ograniczać jej wolność osobistą i wdzierać się do jej świata powodując zamieszanie i zachwianie ustalonego ładu. Raz było jej z tym dobrze, innym razem była wściekła z powodu własnych odczuć. Miała kilku osiedlowych znajomych płci niewątpliwie przeciwnej, z którymi utrzymywała „psie” kontakty, ale nigdy nie była bardzo zaangażowana w owe stosunki, nie rozstrajało jej to, było powierzchowne, nie miało głębszego wpływu na nią samą.

– Wiesz, mam wrażenie, że Adelka stała się jakaś taka drażliwa albo nieobecna. Jakby ja coś gryzło od środka  – pierwsza Elżbieta zauważyła, że coś się dzieje z przyjaciółką i podzieliła się z Kasią swymi obserwacjami.

– Może i racja, ostatnio nie mogłam przyjechać w poniedziałek, żeby ją wygnieść i była wyraźnie zdegustowana – odpowiedziała Kasia.

– No właśnie, bo Adam nie zadzwonił przez cały tydzień. Duma nie pozwoliła jej zadzwonić pierwszej i wyżywała się na mnie wieczorem na spacerach – wyjaśniła Ela.

– Przyganiał kocioł garnkowi – uśmiechnęła się Kasia. – Przypomnij sobie jak ty wyżywałaś się na nas za całe swoje życie i małżeńskie problemy.

– I pewnie jeszcze za moje życie płodowe, co? Ale dzięki – spojrzała Ela ciepło na przyjaciółkę. –Trzymałyście mnie przy życiu i tylko dlatego wszystko przetrzymałam. A zmieniając temat na przyjemniejszy, może pójdziesz jutro ze mną na giełdę?

– Jasne. Przecież wiesz, że gdybym nie poszła, to tak jakby nie było weekendu. Muszę zrobić zakupy na dwa domy oraz, oczywiście, pogrzebać w ciuchach.

– Świetnie, pomożesz mi, bo dostałam od Adelki wyraźne polecenie co mam jej znaleźć.

– Nie może być! Naprawdę? Widzisz, to dowód, że naprawdę przeżywa coś niezwykłego.

– Daj głos jak się obudzisz i pójdziemy razem Teraz muszę już lecieć, cześć.

Po wyjściu Eli Kasia uciszyła Dżemika i choć próbowała zająć myśli własnymi sprawami, królowała w nich Adelka.

Adelka zaś w tym samym czasie rzuciła się na telefon, który głośno zadzwonił wyrywając ją z zamyślenia.

– Adam? – krzyknęła do słuchawki i zbladła usłyszawszy nieznany głos.

– Nie, jestem jego sąsiadem. Adam miał zawał…

– O Boże – zdołała jęknąć.

Świat zawirował jej przed oczami, w ciągu kilku sekund odczuła wokół siebie nagłą potworną, bezdenną pustkę… już raz tak było… dawno temu, kiedy dowiedziała się o Andrzeju porwanym przez lawinę… Nagle zrozumiała jak ważnym elementem jej świata stał się Adam.

– Halo! Proszę pani! Jest pani tam? Jeszcze mi kobieta padnie trupem przy telefonie… Proszę pani!

– Tak, jestem, przepraszam – odezwała się słabym głosem.

– Już wszystko dobrze. Nic mu nie będzie, to był na szczęście lekki zawał. Spokojnie, wyjdzie z tego – człowiek po drugiej stronie słuchawki próbował dodać jej otuchy.

– Na pewno wyjdzie? – zapytała  już żywszym głosem.

– Na pewno. Dał mi numer pani telefonu, żebym zadzwonił z przeprosinami, że się nie odzywał. Nie mógł.

– Bardzo, bardzo panu dziękuję za wiadomość. W którym jest szpitalu? Tak, a sala? Dziękuję jeszcze raz. Tak, tak, dobrze, jestem spokojna. O Boże! A Bierka? Pan się nią zajął? Jakże mam panu dziękować? Przyjadę po nią, dobrze, do widzenia.

Usiadła z westchnieniem. Psy naprzeciw, zaniepokojone, wpatrzone w panią. Nawet Miś nie szczekał tylko cichutko popiskiwał. Reks położył jej na kolanie swą wielką łapę. Pomału kolory zaczęły wracać na pobladłą twarz, głęboko westchnęła wciągając w płuca maksymalną ilość powietrza.

– Dobrze, że jutro nie idę do pracy. Rano odwiedzę Adama i sama wszystko sprawdzę – powiedziała zwierzakom.

W nocy prawie nie spała. Zresztą nie umiałaby rozgraniczyć co było jawą, co snem, co marzeniami sennymi a co logicznymi przemyśleniami całego życia. Rano stanęła na balkonie oświetlona promieniami wschodzącego słońca mając u stóp cały świat, przed sobą widok na odległe lasy, w sercu czuła głęboką pewność, że Bóg zesłał jej Adama aby z nim i z jego przyjaźnią spędziła resztę życia. Nie myślała o małżeństwie ani o wspólnym zamieszkaniu. To niosłoby za sobą zbyt duże komplikacje dla osób przyzwyczajonych do samodzielnego życia. Raczej o związku emocjonalnym, a dokładniej – o zgodzie na ten związek.

17.04.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl 11 miesięcy temuW pewnym wieku już bardzo ciężko podjąć decyzję o wspólnym
  życiu nawet jeśli ten KTOŚ jest bardzo bliski. A jednak boimy się samotnych
  dni…nocy… Nikt tak naprawdę nie chce być sam, ale i tak najważniejsze jest zdrowie.
  słoneczności Aniu !
• annazadroza 11 miesięcy temuKasiu:-) Zdrowie jest najważniejsze, masz rację. Mój Tata mawiał, że jak mamy zdrowie i pieniądze, to z całą resztą sobie poradzimy:)
  Różnie bywa ze związkami wtedy, kiedy dwie osoby są po tzw. przejściach, każda jest ukształtowana, ma swoje przyzwyczajenia, nawyki i nie ma ochoty ich zmieniać całkowicie. Czasem to wymaga wielu wyrzeczeń a czasem jest wręcz niemożliwe. Myślę, że to indywidualna sprawa i jeszcze – na ile ktoś jest skłonny do ustępstw.
  Miłego dnia, Kasieńko:)))

Zjedli obiad. Mikołaj zmywał w kuchni. Kasia obierała pieczarki siedząc w fotelu, trzymając tackę z obierkami na kolanach. Na ekranie telewizora zmieniały się co chwilę skłócone gadające głowy. Szkoda słuchać. I Kasia nie słuchała, bo myśli uleciały w kierunku Wilanowa i dotarły na Ursynów do miejsca budowy upragnionego mieszkania. Bez zdziwienia zatem przyglądała się budynkom, które ukazały się na ekranie, uważając je za projekcje własnych myśli.

– Czemu mnie nie wołasz? – dotarł do niej głos męża, który wyskoczył z kuchni z mokrymi rękami i stanął przed telewizorem. – Co oni mówią? Przecież to nasze osiedle!

Oprzytomniała i skierowała uwagę na telewizyjny obraz i dźwięk oraz na wygląd, a raczej na zmianę w wyglądzie Mikołaja oraz na jego słowa.

– A to dranie! – wykrzyknął wzburzony. – Teraz rozumiem dlaczego ta kobieta kręciła i nie chciała się konkretnie umówić u notariusza.

– Co takiego? Słucham? – poruszona reakcją męża Kasia wsłuchała się w słowa dziennikarza rozmawiającego z grupką lokatorów budynku widniejącego w tle. – Czy ja dobrze zrozumiałam? To znaczy, że oni wszyscy dali deweloperowi pieniądze bez aktu notarialnego zabezpieczającego ich interesy?

– Dokładnie tak.

– No to mają w plecy. A ty się nie dałeś w to wciągnąć! Mężu mój najdroższy, jesteś genialny – wykrzyknęła z podziwem.

– Miło, że to zauważyłaś – uśmiechnął się do żony. – Ale, kochanie, odłóż nóż, nie zbliżaj się do mnie z tym narzędziem zbrodni…

Kasia odłożyła nóż, tacka z obierkami wylądowała na podłodze, ale żadne z nich nie zwróciło na to uwagi.

– Mikołaj! Gdybyś nie był taki genialny stracilibyśmy wszystkie pieniądze! A ja się na ciebie złościłam, że jeszcze nie podpisałeś umowy.

– Przecież tłumaczyłem ci wielokrotnie, że bez notariusza nie ma w ogóle o czym mówić. Wszyscy ci, którzy tam już mieszkają, zawarli umowy w formie pisemnej lecz nie mają aktów notarialnych.

– No tak – posmutniała Kasia. – Ale co my teraz zrobimy?

– Zaczniemy szukać od nowa. Szkoda, bo ładne to mieszkanko…

– I w idealnym miejscu – dodała ze łzami w oczach.

– Mieszkać można wszędzie – skwitował bez zrozumienia Mikołaj, który nie był emocjonalnie związany z Ursynowem.

– Nieprawda! Ile razy mogę ci tłumaczyć, że nie!

– Uspokój się, poszukamy czegoś po południowej stronie Warszawy. Z pewnością coś znajdziemy. Jutro środa, w gazecie jest dodatek mieszkaniowy, będziesz miała w czym wybierać.

– No dobrze, masz rację. W ten weekend będą targi mieszkaniowe w Pałacu. Pójdziemy, zobaczymy co jest w ofercie.

Żegnała w myślach urocze mieszkanko z oknami wychodzącymi na krzaki bzu od strony Wilanowa i konie za płotem obok knajpy… Spokojniej podeszła do kwestii miejsca przyszłego zamieszkania niż zaraz po ślubie z Mikołajem. W tym – w sumie krótkim – czasie wydarzyło się tak wiele w jej życiu osobistym i zawodowym, i były to sprawy ważniejsze od żalu za mieszkaniem. Powinna się cieszyć, że mąż okazał się mądry i przewidujący. Ze znów załzawionymi oczami spojrzała na swoje ślubne szczęście, tym razem to były łzy rozczulenia i miłości. Przytuliła się, a właściwie wtuliła tak, że całkiem utonęła w objęciach męża, zniknęła, nie było jej poza nim…Czuła ogromną miłość, którą mogłaby określić jako połączenie czułości, zaufania, poczucia bezpieczeństwa, pragnienie bycia zawsze obok, blisko, jak najbliżej…

– Kochanie, jest coś o czym akurat w tym momencie powinienem wspomnieć – pocałował czubek Kasinej głowy patrząc przed siebie w nagłym zamyśleniu.

– Co takiego? – wtulała się jeszcze mocniej oplatając ramionami Mikołaja. – Mam nadzieję, że nic strasznego. Wystarczy mi wrażeń na dziś. Jak mnie jeszcze bardziej zdenerwujesz to nigdy nie obiorę tych pieczarek i nie zrobię obiadu na jutro.

– Nie wiem jak na to spojrzysz – odsunął ją nieco od siebie i poważnie spojrzał w oczy. – Wszystko zależy od twojej decyzji.

– Ale co? Wyduś z siebie,  bo się zaczynam bać.

– Widzisz, moja mama powiedziała, że bardzo żałuje, że już wybraliśmy mieszkanie, bo może… gdybyśmy się zdecydowali na większe… to i dla niej znalazłoby się miejsce..

– Czyli… chciałaby… zamieszkać z nami – ostrożnie sformułowała myśl.

– Nie denerwuj się kochanie…

– Ależ ja się nie denerwuję. No co ty, Mikołaj – wciągnęła głęboko powietrze w płuca.

– Pomyślałem, że może gdzieś blisko, w tym samym bloku albo obok udałoby się kupić drugie, małe mieszkanko dla niej. Wiesz, mama nie jest już najmłodsza, często źle się czuje, ciśnienie ma wysokie, nieraz boi się być sama w domu… – wykorzystał „zapowietrzenie się” Kasi, a teraz ona zrobiła to samo kończąc za niego zdanie.

– I dzwoni po ciebie w środku nocy, żebyś przyjechał i z nią posiedział. Przecież nikt lepiej ode mnie nie wie jak często…A problem widzę zasadniczy.

– Jaki?

– Finansowy skarbie, finansowy. Wiesz co, zrób mi dobrego drinka, a sobie zrób co chcesz. Musimy pomyśleć i policzyć.

Mikołaj odetchnął głęboko, jakby po długim biegu z ciężarem pozbył się wreszcie owego ciężaru i poczuł przyjemną lekkość.

– A na co masz chęć? Jest jeszcze słowacka śliwowica.

– Oczywiście vermouth z tonikiem. Przecież wiesz, że przy tym najlepiej mi się myśli.

Z ulubioną wysoką szklanką w ręce usadowiła się wygodnie na szerokim łóżku przykrytym bordowym sztucznym futerkiem. Stojąca lampa z żółtym kloszem rzucała ciepłe światło. Kasia uspokajała się tu i czuła bezpiecznie. Oparła się o poduszkę i wyciągnęła rękę do męża.

– Chodź, usiądź obok mnie. Ważne sprawy należy omawiać w przyjemnym nastroju, nie uważasz?

Rzeczywiście zrobiło się miło i intymnie. Pieczarki leżały na ławie i traciły nadzieję, że szybko ktoś sobie o nich przypomni, chociaż „polecały się na obiad”… Mieszkańcy malutkiego przytulnego mieszkanka rozważali kwestię przyszłości, całego dalszego życia.

– W żaden sposób nie da się kupić dwóch nowych mieszkań po sprzedaży twojego i mamy. Nie ma takiej możliwości – stwierdziła Kasia.

– Kupno jednego większego mieszkania też wymagać będzie dużego kredytu. A w ogóle nie jestem zwolennikiem mieszkania razem z rodzicami. Wynikają z tego nieporozumienia, rodzą się konflikty i kłótnie w rodzinie. – dodał Mikołaj

– W mieszkaniu tak – zaczęła Kasia tak dobierając słowa, aby jak najlepiej oddać swoje myśli. – Nie wyobrażam sobie życia w jednym mieszkaniu z dorosłą osobą, tym bardziej teraz, po moich doświadczeniach z tatą. Poza tym od kilkudziesięciu lat jestem sama sobie panią i nie zniosę, żeby nagle ktoś zaczął mnie traktować z góry jak dziecko i dyktował mi co mam robić. Nawet przebywanie  z tobą bezustannie przez dwadzieścia cztery godziny na dobę było dla mnie początkowo nie do wytrzymania.

– Co ty mówisz? – spojrzał zaskoczony Mikołaj. – Co… jak…

– Nie przerywaj, muszę skończyć. Przecież wiesz, że bardzo cię kocham – pogładziła palcem policzek męża. – Moje odczucia nie miały nic wspólnego z miłością. Chciałam być z tobą a jednocześnie nie mogłam być całkiem szczęśliwa bez mojego kochanego mieszkanka na Ursynowie i życia, które sobie ułożyłam. Dopiero teraz jakoś przywykłam, jeszcze nie do końca, ale traktuję bycie tutaj jako coś przejściowego, w oczekiwaniu na prawdziwy dom.

– Myślałem, że jesteś szczęśliwa…

– Przecież jestem! Tylko inaczej wygląda szczęście młodej dziewczyny wchodzącej w dorosłe życie z rodzinnego domu, bez obciążeń, samej, a zupełnie inaczej kobiety dojrzałej, która ma za sobą pół życia na własny rachunek, kobiety po przejściach, żyjącej nie tylko dla siebie, ale dla dzieci. My matki takie już po prostu jesteśmy.

– I za to też cię kocham – pocałował ją w czubek głowy.

– To się bardzo dobrze składa, bo i ja ciebie – odwzajemniła się tym samym. – Ale nie przerywaj, bo stracę wątek.

– Nie lubię przerywać jak zacznę – mrugnął i przytulił żonę, która jednak się wyswobodziła z mężowskiego uścisku ze śmiechem i zaczęła tłumaczyć.

– Widzisz dlaczego nie możemy mieszkać z mamą w jednym mieszkaniu? Miałabym świadomość, że jest za ścianą i w każdej chwili może wejść. Zero intymności i swobody.

– No właśnie, więc…

– …więc jeśli w mieszkaniu nie – weszła mu w słowo, – to w domku jak najbardziej.

– W jakim domku? O czym ty mówisz?

– Przyszło mi to do głowy bardzo dawno temu.  Wyobrażałam sobie nieduży domek, w którym każdy miałby swój kąt, swoją łazienkę i nikt nikomu nie wchodziłby w drogę. Chłopcy byli wtedy mali… Potem się zaczęły problemy z dojrzewaniem, ze szkołą, z tą całą „pierestrojką” w pracy i w kraju, i marzenia odpłynęły w siną dal. W tej chwili wróciły.

– Myślisz o budowie? Nie, to niemożliwe.

– Pewnie, że niemożliwe. Sprawdzaliśmy przecież ceny działek wokół Ursynowa i ceny nie są dla normalnych ludzi.

– Bo się uparłaś na Ursynów jakby nie można było mieszkać gdzie indziej.

– Owszem, uparłam się, bo kocham Ursynów i chcę być blisko i dzieci, i ukochanej dzielnicy. A poza tym dawno temu przyrzekłam sobie, że jeśli kiedykolwiek się przeprowadzę, to tylko bliżej lasu.

– Czy sądzisz, że w domu, powiedzmy, że dałoby się coś znaleźć, da się żyć bez antagonizmów? Nie wierzę, jestem przeciw…

– Poczekaj, mam schowany katalog projektów domów, który dostałam od Mariolki. Przyniosę i pooglądamy. Od czegoś trzeba zacząć.

Wyciągnęła katalog spod sterty czasopism. Oglądali projekty domów wolnostojących dużych i małych. Wszystkie piękne, jak to na obrazku, każdy chciałoby się mieć.

– Skonkretyzujmy czego nam potrzeba. Po obejrzeniu tylu projektów mamy chyba jakieś pojęcie – skwitował Mikołaj. – Ewentualnie oczywiście…

– Oczywiście a nie ewentualnie – sprostowała Kasia. – Konieczne są dwa poziomy. Przynajmniej dwa. Na przykład na dole salon z kuchnią i, powiedzmy, pokój mamy z łazienką, zaś na górze nasza sypialnia z łazienką i jeden pokój wolny, taki garderobo-biblioteko-gabinet. Albo w innym układzie, natomiast koniecznie muszą być dwie łazienki, bo na wspólną się nie zgodzę. Należy nam się sfera intymności. Poza tym jest to bardzo często punkt zapalny stosunków teściowa – synowa.

– Drugi punkt to kuchnia. Dwie gospodynie w jednej kuchni – powątpiewająco pokręcił głową. – To niemożliwe.

– Chyba sobie z tym poradzimy. Twoja mama ciągle mówi, że nie lubi gotować, robi to tylko ze względu na ciebie. Odciążę ją z przyjemnością, bo gotować lubię.

– No, nie wiem…

– Przede wszystkim będzie miejsce, „rozleziemy się”, nie musimy na siebie wpadać tak, jakby to było w mieszkaniu. Aha, ogródek. Musi być kawałek ogródka, wtedy będzie miała zajęcie. Wiesz, że lubi się zajmować kwiatkami. Zamiast siedzieć w czterech ścianach i gapić się w telewizor, pójdzie na powietrze. Od razu będzie zdrowsza. Zobaczysz. Poza tym przyjdzie czas, że trzeba będzie zacząć kontrolować, czy prawidłowo przyjmuje leki, co je, żeby ciągle nie narzekała na żołądek. W tym wieku należy jej już poświęcić więcej uwagi. Gdybym tatę miała wcześniej na oku to może zauważyłabym objawy choroby i jeszcze udałoby się coś poradzić – łza spłynęła po policzku Kasi.

Mikołaj otarł łzę i przytulił żonę.

– Kotku, zrobiłaś wszystko co się dało. Na Alzheimera jeszcze nie wynaleziono lekarstwa.

– Może, ale ja ciągle mam wyrzuty sumienia.

– Niepotrzebnie skarbie, na pewne rzeczy naprawdę nie mamy wpływu.

Przejrzeli tony gazet, dziesiątki albo i setki ofert z rynku pierwotnego i wtórnego. Zjeździli całe miasto – a raczej jego peryferia z każdej strony – w poszukiwaniu inwestycji, która spełniałaby ich oczekiwania i byłaby do uchwycenia pod względem finansowym. Najgoręcej zaczęło bić Kasine serce, kiedy idąc z Dżemikiem na spacer wypatrzyła na Moczydłowskiej budowane segmenty. Mikołaj udał się tam nazajutrz rano lecz niestety, bariera finansowa okazała się nie do pokonania. Jakiś czas potem Mikołaj znalazł w Wawrze segmenty, które odpowiadały wszystkim wymaganiom poza lokalizacją. Kasia niby godziła się na ten wariant ale w głębi duszy błagała los, aby nie musiała tam zamieszkać. No i tak się stało, budowa została przerwana. Później z bliska przyjrzeli się osiedlom w okolicach Nowej Iwicznej, podobały im się lecz zrezygnowali po dokładnym przeliczeniu kosztów związanych z wykończeniem budynku będącego w stanie surowym. Następny wyszukany segment był po prostu idealny i miał olbrzymią zaletę w postaci dużego poddasza do zagospodarowania. Kasia widziała tam całe czterdzieści metrów kwadratowych zapełnione półkami książek, swój kąt do pracy i domową siłownię. Pozostała kwestia kredytu. We wszystkich bankach  okazywało się, że nie mają wymaganej zdolności kredytowej, zaś mama Mikołaja nie wchodziła w rachubę ze względu na wiek. W międzyczasie wyszło na jaw, że nie staliby się właścicielami budynku po wpłaceniu pieniędzy, lecz mieliby jedynie udział w całości. Dopiero po wykupieniu wszystkich segmentów przez indywidualnych właścicieli należałoby dokonać notarialnie podziału na poszczególne części własności.

– Jakoś tak. W każdym razie strasznie to skomplikowane i prawie niemożliwe, żeby się wszyscy porozumieli bez problemów. Wiesz jak to u nas jest, zawsze musimy się kłócić, taki naród – tłumaczyła Kasia Elżbiecie.

– Aaa, to dlatego jesteś taka wściekła. Wyglądasz jakbyś miała pęknąć za chwilę na tysiąc kawałków.

– Też byś tak wyglądała, gdyby upragnione mieszkanko odpłynęło w siną dal.

– Rozumiem, że w dalszym ciągu nie masz chałupy – Elka pokiwała z politowaniem głową.    – I po co ci to było? Nigdzie nie jest tak dobrze jak na naszej wsi.

– Masz absolutną rację poza jednym: wsią już tego nazwać nie można. A tak było kiedyś fajnie…

– Zające biegały wśród chaszczy na metrze, którego jeszcze nie zaczęli kopać… – westchnęły obydwie pogrążając się we wspomnieniach.

Młodzi stażem małżonkowie nie ustawali w poszukiwaniach. Za którymś razem natrafili w Piasecznie na plac budowy, który wyglądał wyjątkowo nieciekawie. Domki były na różnych etapach „rośnięcia”, jedne stały prawie gotowe, inne, ledwo zaczęte, zarastały chwastami. Ogólnie było niechlujnie i brzydko.

– Pewnie każdy sam sobie stawia jak chce – powiedziała Kasia. – Ale przecież nie będziemy budować sami, bo się na tym nie znamy. Idziemy stąd.

Po jakimś czasie wrócili w to samo miejsce. Więcej domków zostało wykończonych i zamieszkałych. Całość wyglądała zdecydowanie sympatyczniej niż poprzednio. Przyjrzeli się bliżej, Mikołaj umówił się z deweloperem, warunki wydały się zachęcające. Podjęli decyzję. Skorzystali z pomocy młodego doradcy finansowego. Wyszukał on bank, który zgodził się na udzielenie kredytu hipotecznego na trzy osoby słusznie rozumując, że emerytura mamy to stały i pewny dochód. Podpisali akt notarialny własności działki, na której stał rozpoczęty segment. Pieniądze mieli wpłacić w ciągu tygodnia. I wtedy… bank wycofał się z kredytowania! Młody doradca w ostatniej chwili znalazł inny bank, który udzielił kredytu, chłopak nawet z własnego konta przesłał pieniądze, żeby zdążyli w terminie uregulować należność za działkę. Szkopuł w tym, że kredyt był we frankach szwajcarskich a oprocentowanie potwornie wysokie. W tym konkretnym momencie  nie mieli jednak innego wyjścia, zostali postawieni pod ścianą. Musieli skorzystać, żeby nie stracić wpłaconej już kwoty i nie płacić kolosalnej kary.

– Nie martw się kochanie – pocieszał Kasię mąż. – Po przelaniu ostatniej transzy na konto dewelopera poszukam innego banku, który przejmie cały kredyt z mniejszym oprocentowaniem. Będzie dobrze, poradzimy sobie.

– Musimy. Mam serdecznie dość takiego tymczasowego życia. Wiesz przecież, że Byk musi stać pewnie na ziemi wszystkimi czterema nogami. Inaczej nie jestem w stanie normalnie funkcjonować. Wytrzymam jeśli będę wiedziała, że to już na pewno moje miejsce.

– Będzie. Teraz nie mamy wyjścia. Po takich przejściach…

– Uff, oby szybko się wzięli za budowę naszego domku. Na razie nie przywoź tu mamy, bo się przestraszy na widok betonu porośniętego zielskiem. A ja już zacznę sobie wyobrażać, jaki będzie po wykończeniu – rozmarzyła się. – Wiesz jaki będzie cudny? Widzę kominek, szczapy płoną na kominku, iskry skaczą i rozbłyskują, drewno roztacza wokół niepowtarzalny zapach…

– Iskry skaczą – wszedł jej w słowo Mikołaj, – jedna właśnie wskoczyła na dywan, po chwili cały dom zamienia się w pochodnię i stąd niepowtarzalny zapach…

– Zdurniałeś? – spojrzała z dezaprobatą i silnym kuksańcem w bok poczęstowała męża. – Jaki dywan? Żadnej szmaty na podłodze. Dosyć mam kurzu. Poza tym będzie ogrzewanie podłogowe więc jedynym sensownym wyjściem są płytki w salonie. Prawda? A więc żadnych pochodni, co najwyżej świece.

– Już wszystko zaplanowałaś? Tak od razu, nie pytając mnie o zdanie?

– Nie, jeszcze nie wszystko. Nie wiem na przykład jaki kolor paneli mi się będzie podobał…bo kafelki w naszej łazience muszą być niebieskie – zerknęła spod oka. – Mikołaj! Kochanie! Naprawdę możemy zacząć myśleć o urządzaniu domu? To nie sen? Jest cudownie…

Reszta słów przeszła w niezrozumiały pomruk pod wpływem poczynań męża.

13.04.2018

• nie-okrzesana 11 miesięcy temuMy o mało nie pozabijaliśmy się z powodu niebieskich kafelek w łazience.
• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl 11 miesięcy temuNa szczęście ,,dom w sosnach,, sama wykańczałam wg własnych projektów.
  To był fantastyczny czas dla mnie, bardzo się wtedy zrealizowałam.
  Ale miałam genialnego wykonawcę a to jest pół powodzenia.
  Słyszałam że niektóre małżeństwa nie wykończą domu, za to się rozwiodą 😉
  Ale wierzę że Kasia i Mikołaj dadzą radę i znajdą swoje miejsce na ziemi.
  Odpoczynku i miłego weekendu Aniu :)))
• kobietawbarwachjesieni 11 miesięcy temuWłasny dom to najlepsze rozwiązanie. Ja też mieszkam we własnym domu.
• annazadroza 11 miesięcy temuNie-okrzesana:-) Jak to? Bo miały być czy nie miały? I kto wygrał? Fajne są takie wspomnienia:)
• annazadroza 11 miesięcy temuKasiu:-) Dobry wykonawca to skarb, naprawdę wiem coś o tym. To znaczy wiem o niedobrym:( Jeśli sama mogłaś sobie projektować i wykańczać swój domek, to miałaś na pewno przyjemność. Skoro malujesz – to wnioskuję, że masz wiele artystycznych zdolności, więc urządzanie domku według własnych pomysłów to wielka radość i spełnienie. Buziaki:)))
• annazadroza 11 miesięcy temuMarysiu:-) Własny na pewno. Gorzej gdy należy do banku, a człowiek drży co miesiąc ze strachu, czy tym razem jeszcze starczy na ratę czy już nie.
  A masz bez i jaśmin w ogródku? Uściski wiosenne dla Ciebie:)))

Adelka zaczęła chodzić na rehabilitację, zabiegi bardzo jej ulżyły w bólu ramienia. Właśnie dotarła do przychodni gdy zadzwonił telefon. Stanęła przy okienku, położyła torbę na ladzie i szukała komórki. Nad okienkiem rzucał się w oczy duży napis RECEPCJA NIECZYNNA. Za Adelką stanęła jakaś kobieta.

– Niech pani tu nie stoi bo zamknięte – rzuciła Adelka do tyłu szukając dalej w torbie.

– Co mi pani będzie mówić, wiem gdzie mam stać! – ze złością odpowiedziała kobieta.

– No to niech pani stoi – wzruszyła ramionami Adelka wyjmując znaleziony wreszcie telefon.

– Co za nieużyte ludzie, stanie w kolejce im przeszkadza – usłyszała odchodząc od okienka.

Po zabiegach Adelka ustawiła się w kolejce, żeby oddać kluczyk od szafki, do której wkładała swoje rzeczy, oraz odebrać dowód osobisty oddawany w zastaw.  Pracownicy w okienku nie było, kolejka stawała się coraz dłuższa.

– Poszła baba na pogaduchy – ktoś powiedział rozpoczynając wymianę zdań.

– Trzeba ją zawołać – podpowiedział kobiecy głos.

– Ale ona się obrazi, jest nieprzyjemna – odezwał się staruszek z laską.

– One wszystkie są nieprzyjemne – dopowiedziała kolejna osoba.

– O, lezie pomału – zauważyła pierwsza.

– Nie może się pani pospieszyć? – Adelka nie wytrzymała. – Ludzie czekają, do domu chcą iść, już późno.

– Ja też mam prawo wyjść – nadęta jejmość nadęła się jeszcze bardziej.

– Tu wszystkie nieprzyjemne – powtórzyła starsza pani z zaciśniętymi ustami.

– Ze zwierzętami powinny pracować, nie z ludźmi – dodał dziadek w brązowym sweterku.

– Z jakimi zwierzętami?! – podniosła głos Adelka. – Żeby zwierzętom krzywdę robiły? A w życiu!

– Ze zwierzętami powinni pracować dobrzy ludzie – pokiwała głową szczupła pani z siwym koczkiem. – Zwierzęta często lepsze od ludzi.

– Bo nie wredne – podpowiedział dziadek w czerwonej kamizelce zrobionej na drutach.

– Często pies pana kocha choć pan wredny jest – powiedziała pani w berecie na głowie.

– To może ktoś i tę panią pokocha? – uśmiechnęła się pani z koczkiem.

– Musiałaby pracować  na okulistyce z niewidomymi – skwitował pan w brązowym sweterku odchodząc z odzyskanym dowodem w ręce.

– Jakie pani ma piękne zęby – powiedział dziadek w czerwonej kamizelce do zaskoczonej Adelki.

– Dziękuję – uśmiechnęła się. – To po mamie.

– I pasowały? – szczerze się zdziwił, a Adelka parsknęła śmiechem i jeszcze długo nie mogła opanować śmiechu idąc ulicą

Nazajutrz wracała z pracy w pogodnym nastroju. Miała w planie – oczywiście po spacerze z psami – włączenie pralki, wystawienie na świeżo sprzątnięty balkon skrzynek z przechowanymi przez zimę pelargoniami. Potem chciała sięgnąć po nową powieść pożyczoną od Kasi. Wieczór zapowiadał się miło i spokojnie. Adam wraz z Bierką wyjechał w okolice Radomia w  rodzinnej sprawie i miał tam spędzić jakiś czas.

Na psiej górce spotkała Elżbietę z Gamą i Betą. Reks, Miś i Perełka przyłączyły się do zabawy  i cała piątka radośnie biegała po trawniku. Przyjaciółki pogrążone w rozmowie nie zwróciły uwagi na kobietę, która przystanęła na ścieżce wydeptanej w poprzek górki. Z wyraźną niechęcią patrzyła na bawiące się psy. Wreszcie coś krzyknęła.

– Ona do nas mówi? – spytała Ela.

– Czy musicie tu przychodzić z tymi bydlakami? – krzyknęła znowu obca kobieta.

– Przepraszam, a o co konkretnie pani chodzi? – spokojnie spytała Elżbieta, Adelka zaś od razu poczuła, że ją bierze jasna cholera.

– Szczekają, srają, szczają, nie możecie iść gdzie indziej? – głos był tak nasycony nienawiścią, że powietrze wokół zdawało się drgać i świecić.

– Akurat tutaj jest miejsce dla psów, dla ludzi są chodniki czyste i wyasfaltowane. Poza tym sprzątamy po naszych psach – dobitnym, cichym i pozornie spokojnym głosem odpowiedziała Elżbieta.

– Po co się pani wdrapywała na psią górkę? – dodała Adelka. – Żeby się wyżywać na niewinnych istotach? A potem pójdziesz, kobieto, do kościoła i będziesz udawać miłosierdzie i dobroć? Widziałam cię nieraz! A nie wiesz, że Jezus zabronił się znęcać nad młodszymi braćmi i kazał się nimi opiekować? I że każdy odpowie za wszystkie świństwa jakie w życiu zrobił choćby ukrywał je nie wiadomo jak głęboko?

– Zabraniam wam tu przychodzić – zaskrzeczała baba.

– A ja zabraniam pani przechodzić pod moim blokiem – warknęła Elka.

Baba odeszła mrucząc pod nosem i ziejąc wściekłością.

– Co za dzień – jęknęła Adelka. – Pogoda na ludzi działa czy co? Opowiem ci o rehabilitacji…

Nazajutrz rano miały zajęcia z tańca. Elżbieta zajrzała do kosza z napisem „rzeczy znalezione”. Znajdowało się tam mnóstwo różnych przedmiotów zapomnianych przez kursantów. Były apaszki, szaliczki, kapcie, pęk kluczy oraz mnóstwo innych drobiazgów. Uwagę Elki przyciągnęły buty tak jakoś znajomo wyglądające. Wyjęła je.

– Czy któraś z was nie zostawiła tu butów? – spytała. – Całkiem fajne, gdyby nie były na obcasach to mogłabym się przyznać.

Adelka obojętnym wzrokiem obrzuciła pantofle, pozostałe uczestniczki zajęć też, więc Ela wrzuciła je z powrotem do pojemnika.  Po powrocie do domu zajęła się obiadem.

Zadzwoniła Adelka.

– Słuchaj! To były moje buty! Od dwóch miesięcy ich szukałam i stwierdziłam, że pewnie wyrzuciłam przez pomyłkę.

– O rety – jęknęła Ela.

– Ale to jeszcze nic! Nie mam biletu, dowodu, portfela, niczego! Mam za to kluczyk z szatni! Przez te buty! Bo jak je pokazałaś, to mi zaczęły chodzić po głowie. Nie oddałam kluczyka i nie odebrałam dokumentów!

– O matko – znowu jęknęła Elka. – Jak to możliwe?

– Zwyczajnie. Zjechałyśmy windą, bo akurat była, więc nie przechodziłyśmy przez bramki w metrze i nie wiedziałam, że nie mam biletu. Teraz chciałam kawałek podjechać metrem  i szukam, szukam a tu klops, nie ma.

Z telefonem przy uchu Elżbieta podeszła do swojej kurtki i włożyła rękę do kieszonki, w której zawsze trzymała kartę miejską.

– Rany koguta! Ja też zostawiłam bilet! Mam w kieszeni kluczyk od szafki!

Chcąc nie chcąc musiała wyłączyć gaz, zestawić obiad i obie z Adelką wróciły do szatni aby odebrać swoje dokumenty. Zadzwoniła do Kasi opowiadając ze śmiechem całą historię.

Kilka dni później Ela i Kasia weszły do ciucholandu na Cynamonowej. Obie szperały w koszach, oglądały ubrania powieszone na wieszakach chichocząc jak rozbawione dziewczynki. Nagle Ela znieruchomiała na widok wchodzącej do sklepu kobiety ubranej w futro.

– O, właśnie przyszła właścicielka górki – powiedziała tak głośno, że obejrzały się wszystkie klientki obecne w sklepie.

– Która to? – równie głośno spytała Kasia.

– Ta w wyliniałych wilkach – wyjaśniła Ela nie spuszczając wzroku z poczerwieniałej ze złości baby.

– Ciekawe. A może to z psów, które biegały po górce i zaginęły? – Kasia wlepiła wzrok w futro.

– No, wyliniały. A baba jest wściekła na wszystkie żywe – podsumowała Elka.

Baba opuściła sklep, w którym między stałymi bywalczyniami było wiele miłośniczek i opiekunek psów i innych zwierząt.

– Miałam ci powiedzieć, że Teresa zaproponowała mi wykonanie rysunków do swojej nowej bajki. Zastanawiam się, czy przyjąć propozycję, nie wiem czy jeszcze potrafię rysować – spojrzała Elka na przyjaciółkę.

– A kto by potrafił jak nie ty? Przecież nie ja ani Adelka. Tylko ty masz zdolności plastyczne. Ja mogę ci służyć najwyżej za modelkę do postaci baby Jagi – zaśmiała się Kasia.

10.04.2018

Kasia umówiła się z młodymi, że raz w miesiącu będzie brała Kruszynkę na weekend. Nacieszy się wnuczką a młodzi będą mieli trochę czasu dla siebie. Dobrze pamiętała jak potrzebna jest młodym rodzicom chwila odpoczynku bez pieluszek w tle. Pierwszy raz dziewczynka spała w maleńkim mieszkaniu Mikołaja mając siedem miesięcy. Usypiali ją oboje, usnęła ściskając małą rączką palec Kasi. Zawsze potem tak u nich zasypiała, właściwie dopóty, dopóki nie poszła do szkoły. A naukę zaczęła nie mając jeszcze sześciu lat. Od tego momentu zaczęła się szybko „robić” duża.

Najpierw jednak była maleńką, słodką, pachnącą mlekiem przytulanką, skarbem, Kruszynką najdroższą na całym świecie. Za każdym jej pobytem w ruch szły książeczki, zawsze ten sam żelazny zestaw, z kolorowymi ilustracjami na grubych kwadratowych stronach. Obowiązkowo. Z początku było oglądanie obrazków, nazywanie kolorów, zwierzątek, przedstawionych postaci oraz czytanie przez babcię albo dziadka, potem powtarzanie przez Klarcię tekstów w cudownie dziecinnym języku. Obecnie panna Klara sama czytała wszystkie na głos z szybkością karabinu maszynowego w czasie każdej swojej bytności u dziadków i nawet z „Ptasim radiem” sobie świetnie radziła.

W ogóle było zawsze mnóstwo atrakcji dla maleńkiej dziewczynki. Na przykład ławeczka do ćwiczeń pełniła funkcję domowej zjeżdżalni. Kocyk, z którego spoglądały podobizny dwóch słodkich kociaków, stawał się kurtyną w teatrzyku, w którym rolę aktorów przejmowały wszystkie zabawkowe zwierzątka „mieszkające” na stałe u dziadków, bo miała Kruszynka tutaj swoje zabawki, do picia swój kubeczek z dzióbkiem, komplet składający się z talerzyków, miseczki, kubeczka i sztućców z melaniny. Poza tym zabawki do kąpieli, gąbeczki, także szczoteczkę do ząbków odkąd tylko mogła zacząć uczyć się utrzymywania prawidłowej higieny jamy ustnej. Kasia chciała, żeby jej królewna od początku wiedziała, że jest kochana, upragniona, akceptowana, bo to bagaż na całe życie. Bywa dobry ale i bywa zły, obciążający nieraz na zawsze, pociągający za sobą brak poczucia własnej wartości, kompleksy, nieumiejętność radzenia sobie w dorosłym życiu ze stresem oraz problemy w kontaktach z ludźmi.

Podczas ładnej pogody Kasia i Mikołaj chodzili z Klarunią  na spacery nad Jeziorko Czerniakowskie, gdzie mała skakała z radości na widok oswojonych kaczek podchodzących bardzo blisko, przyzwyczajonych, że ludzie przynoszą im dobre jedzenie. W domu, wkrótce po przywiezieniu jej przez rodziców, ciągnęła Kasię w stronę drzwi wołając „oc kalmic kacuski”. Na placu zabaw nad jeziorkiem lubiła korzystać z huśtawek i wspinać się po drabinkach – oczywiście przez cały czas przytrzymywana przez uwielbianego dziadka. Po nakarmieniu ptactwa wodnego i wybawieniu się wnuczki nad brzegiem jeziorka, szli na plac, na którym stała mała lokomotywa na pamiątkę kolejki wąskotorowej jeżdżącej dawnymi czasy w okolicy. Można było wejść do wewnątrz, kręcić wajchą, wyglądać przez okienka i buczeć przez nie udając ciuchcię. Jednym słowem – świetna zabawa. Obecnie ciuchcia została przestawiona blisko ulicy Wiertniczej. Zupełnie bez sensu, bo wcale jej nie widać i bawić się w niej nie można. Klarcia jednak miała to szczęście, że „załapała się” na zabawę na ukrytym w zieleni placu i ma o jedno miłe wspomnienie więcej. Pamięta też jak ratowała łabędzia, który – oszołomiony po upadku na trawę spowodowanym zderzeniem się z przewodami wysokiego napięcia – najwyraźniej stracił orientację. Pomalutku został zapędzony nad wodę wspólnymi siłami przez Kruszynkę z dziadkami oraz miłą panią, która była z psem na spacerze. Piękny ptak doszedł do siebie dotarłszy do jeziorka i odpłynął odzyskując formę.

W domu poza typowymi dla wieku zabawami lubiła ogromnie taniec, szczególnie przy dźwiękach irlandzkiej muzyki. Kazała włączać kasetę z „Lord of the dance” i patrząc na ekran telewizora wykonywała ewolucje taneczne usiłując naśladować tancerzy.

Czasem Klarcia nocowała z Kasią na Ursynowie, gdy rodzicom coś wypadło, a Kamil w tym samym czasie musiał wyjechać. Kasia uwielbiała te chwile, miała małą tylko dla siebie, Dżemika, Kicię i przyjaciółki pod ręką. Kruszynka zaś bardzo dobrze czuła się u babci. Każde normalne dziecko jest szczęśliwe gdy ma obok siebie kota, psa i kochające osoby potrafiące wejść w świat wyobraźni, w którym dziecko funkcjonuje. Chodziły na plac zabaw, pomagały Elżbiecie czyścić samochód co w wykonaniu Klarci polegało na skakaniu wokół pojazdu i bieganiu po trawie. Potem czytały bajkę. To znaczy babcia czytała a Klarunia powtarzała przetwarzając treść po swojemu. Usiadła do obiadu ale prawie niczego nie zjadła poza bułką tartą przysmażoną na maśle, zgarniając całą z fasolki szparagowej ze słowami: „pysna ta potlawa”. Potem młoda dama usiadła w kuchni przy stole w towarzystwie Kasi, Elki i Adelki mówiąc: „my dziewcyny”. Słuchała, kiwała główką ze zrozumieniem, włączała się do rozmowy i zwracała na siebie uwagę słowami: „ cicho, telas ja mówię”. A dopóki Elżbieta nie dotarła do Kasi, dopytywała się: „kiedy ta Elka wlescie psyjdzie”?

Uwielbiała towarzyszyć babci podczas gotowania, pomagała angażując się z całej duszy.

– Babca, gotujemy lazem? Tak? Dodać sole? I psepsu?

– Dodaj czosnek.

– Jesce cosnek?  Splóbuj, doble?

– Bardzo dobre.

– To zjedz sysko. Na zdlowie.

6.04.2018