Anna Pisze

Adelka nie lubiła momentu skończenia czytania książki, szczególnie jeśli polubiła bohaterów i przywiązała się do nich. Pragnęłaby dalej uczestniczyć w ich życiu. Nie zapominała o nich od razu, przez czas jakiś żyli jeszcze w jej wyobraźni. Kilka dni, tygodni, czasem wracali po miesiącach.

Odłożyła na bok tak zwane opasłe tomisko, niezwykle pasjonującą lekturę i jeszcze niezupełnie przytomna rozejrzała się wokół. Miś wraz z Perełką spały obok niej, Reks rozciągnął się na całą swą wielkość pod oknem balkonowym, aby mieć dobre pole obserwacji całego towarzystwa, Bierka zaś tak, aby mieć na oku swego pana oraz Adelkę. Na resztę współbraci nie zwracała uwagi. Adam siedział w małym pokoiku. Oprzytomniała całkowicie.

– Co robisz? – spytała szukając wzrokiem pilotów od telewizora i dekodera, nie było ich na miejscu.

– Jem – padła odpowiedź.

– Nie wiesz, gdzie się podziały piloty?

– Są ze mną – usłyszała.

– Co ty mówisz? – zdziwiona podniosła się z fotela i zajrzała do pokoiku.

– Nie lubię jeść w samotności, kiedy jestem z tobą. Ty nie chciałaś, to jem w towarzystwie pilotów – wyjaśnił z łobuzerskim uśmiechem.

Parsknęła śmiechem.

– Przepraszam cię, ale musiałam skończyć książkę. Tak mnie wciągnęła, że nie mogłam się oderwać. Teraz mogę ci ją pożyczyć.

– Akurat przyda mi się na wieczór, skoro taka zajmująca. Jutro o niej porozmawiamy.

– Masz zamiar siedzieć nad nią do rana?

– Skoro taka zajmująca…

Nazajutrz rozmawiali jednak na zupełnie inny temat. Adam nie posiadał się z radości, bowiem zadzwonił do niego wnuk, na stałe mieszkający w Irlandii, z informacją, że przylatuje do Polski. Adam więc o niczym innym nie mógł myśleć, a tym bardziej mówić.

– Nie masz pojęcia, Adelko, jaki to świetny chłopak. Skończył studia, pracuje, chociaż kiedyś mówił, że tylko muzyka się dla niego liczy i nic więcej go  nie obchodzi.

– A czym teraz się interesuje? To znaczy, mam na myśli gdzie pracuje, w jakiej branży.

– Alan jest informatykiem w firmie fonograficznej.

– Wcale więc nie rozstał się z muzyką – skomentowała Adelka. – Na długo przylatuje?

– Na jakieś dwa tygodnie. Z tym, że w Warszawie  będzie cztery dni, potem jedzie na południe.

– To znaczy gdzie?

– Do Krakowa, w sprawach firmy.

– To się zdążysz nim nacieszyć. A jutro masz jeszcze wolne? – spytała z uśmiechem.

– Przecież jest dorosłym facetem, niańki nie potrzebuje – Adam odwzajemnił uśmiech. – Coś konkretnego masz na myśli?

– Mam – zawahała się. – W Wilanowie  jest instalacja rozświetlająca ogród przy pałacu. Bardzo chciałabym zobaczyć w naturze, nie tylko w telewizorze.

– Nie widzę przeciwwskazań. Trzeba tam pojechać po południu. Za dnia nie ma efektu, zapewne dopiero o zmroku oświetlenie sprawia odpowiednie wrażenie.

– Oczywiście, przecież zwiedzać można dopiero po południu. Ojej, jak się cieszę! Przyjedziesz do mnie z Bierką, pójdziemy na długi spacer, żeby psy się wybiegały i spokojnie mogły potem na nas czekać w domu.

Oboje z wielką przyjemnością zwiedzali Królewski Ogród Światła. Niestety, temperatura znacznie spadła i zimno nie pozwalało długo cieszyć się spacerem.

– Adelko, mam propozycję nie do odrzucenia.

– To znaczy?

– Proponuję, abyśmy podjechali do irlandzkiego pubu, rozgrzejemy się i posłuchamy muzyki na żywo.

– Wiesz co? Chętnie. Słyszałam, że tam atmosfera jest wspaniała, dziś gra zespół prosto z Irlandii.

– Coś więcej o kapeli wiesz?

– Nie, skąd. Nie znam się, lubię tylko słuchać, nawet bardzo. Trafiłam na informację w internecie, stąd wiem – rozcierała zmarznięte ręce. – Szkoda, że latem nie ma takiego pokazu światła. Można byłoby dłużej się napawać tym koncertem, tą symfonią świateł…

– Widzę, że już całkiem na muzyczne tory się przestawiłaś – powiedziała Adam otwierając przed Adelką drzwi samochodu.

W pobliżu pubu nie było miejsca, zaparkowali więc nieco dalej. Adelka rozgrzała się w aucie, toteż nie narzekała, że kawałek drogi musieli pokonać pieszo. Przeszli się Królewskim Traktem jeszcze ozdobionym świątecznymi dekoracjami, rozjaśnionym kolorowymi światełkami. Doszli na Miodową. Po drodze Adam opowiadał Adelce o pewnych wydarzeniach ze swego życia. Część już znała, ale niektóre słyszała po raz pierwszy. Słuchała więc całą uwagę skupiając na jego słowach.

– Mówiłem ci już, że moja żona i syn zginęli w wypadku wracając z Anglii, gdzie spędzili trzy miesiące. Żadne z nich nie wiedziało, że Jana spodziewa się dziecka… I się nie dowiedzieli, chyba, że z tamtego świata. Jana była dziewczyną Jarka, Irlandką polskiego pochodzenia, poznali się w Dublinie. Jarek miał zamiar tam zamieszkać, planowali ślub. Żona wracała do domu, on chciał pozamykać swoje sprawy w Polsce i zebrać papiery potrzebne do ślubu i rozpoczęcia nowego rozdziału życia… – zamyślił się. – No i tak to się potoczyło… Jana zadzwoniła do mnie dopiero po urodzeniu Alana. Jestem jej bardzo wdzięczny. Przecież mogła nic mi nie mówić. Nie miałbym o niczym pojęcia, żyłbym w nieświadomości, że tam daleko, na wyspach żyje mój wnuk, syn mojego małego Jareczka, mojego jedynego syna, którego straciłem… Jest do niego bardzo podobny… – odwrócił twarz, żeby ukryć zwilgotniałe oczy.

Adelka czuła ogromne wzruszenie zasłuchana w opowieść zwykle opanowanego, spokojnego mężczyzny. Opowieść nasyconą tak wielką dawką emocji, taką tęsknotą, żarem, miłością, że z trudem go poznawała. Wsunęła mu ręką pod ramię. Poklepał lekko jej dłoń, uśmiechnął się.

– Dziękuję, że słuchasz mojego „wywnętrzania się” bez słowa skargi.

– To ja dziękuję, że mi o tym opowiedziałeś – wiedziała, że odkryła zupełnie dotąd nieznaną twarz swojego towarzysza.

– Wiesz Adelko, – zaczął zmieniając temat gdy dotarli na miejsce – ten pub powstał w 1991 roku i działa do tej pory. Nie narzeka na brak klientów, a grono stałych bywalców wciąż się rozrasta.

Przywitało ich ciepło i miłe wnętrze.

– Czego się napijemy? – spytała siadając przy stoliku.

– Oczywiście piwa, jakżeby inaczej – odpowiedział rozglądając się uważnie.

– Zobacz, dziś gra Alan Band, zaraz chyba zaczną, widzę chłopaków. I dziewczyna jest, pewnie solistka – paplała rozglądając się po wnętrzu. – Może jakąś balladę zaśpiewa? Uwielbiam irlandzkie ballady.

– Tutaj piwo jest podawane z beczki.  Ja dla siebie wezmę Guinnessa, tobie proponuję cider z beczki, Steward Press, tu jest menu, widzisz?

– Zdaję się na ciebie. Nie znam się na piwie. Lubię tylko imbirowe, którym Kaśka częstuje czasami na naszych babskich zbiórkach – odpowiedziała. – O popatrz, tutaj nawet odbywają się stałe imprezy, na urodziny pubu, na Walentynki, na Dzień Świętego Patryka, na Halloween i na Sylwestra. Zaczynają – powiedziała.

Utonęła całą duszą w dźwiękach irlandzkiej muzyki i tonęła tak aż do przerwy, nie myśląc o trunku stojącym na stoliku ani o w ogóle niczym. Poddała się rytmowi i odpłynęła.

– Nie muszę pytać: jak ci się podobało – zagadnął Adam. – Widziałem po twoich oczach, że odpłynęłaś na zieloną wyspę.

– Fantastycznie grali. A ten piękny chłopak, który miał kilka solówek na gitarze to… po prostu brak słów. Geniusz jakiś czy co?

– A chcesz porozmawiać z tym geniuszem ? – Adam miał tak zadowoloną minę, że przywodziła na myśl chłopaka, który cieszy się z dobrze spłatanego psikusa.

– Nie żartuj sobie ze mnie – ofuknęła go Adelka. – To jest niemożliwe. Nie znam angielskiego na tyle, żeby rozmawiać.

– Nie będzie ci potrzebny – uśmiechnięty od ucha do ucha pomachał do gitarzysty. – Hej, Alan, podejdź na chwilę.

Adelka zaniemówiła. Tymczasem piękny Irlandczyk z gębą roześmianą dokładnie tak samo jak Adam zbliżył się do nich.

– Nie myślałem, że naprawdę cię tu zobaczę, dziadku – odezwał się. – Fajnie, że przyszedłeś, przyszliście – poprawił.

– Adelko, przedstawiam ci mego wnuka Alana – powiedział Adam wprost pękając z dumy.

Spędzili razem przerwę, potem jeszcze kolejną. Adelka była zachwycona, zaliczyła wieczór do jednego z najbardziej udanych w swoim życiu. Taksówką wrócili do domu Adelki, przecież psy dość długo były same. Wyszli na spacer, który stał się bardzo przyjemny mimo mrozu, bo przestało wiać, zaś na granatowym niebie pojawiły się gwiazdy i rożek księżyca. Po spacerze Adam z Bierką taksówką pojechali do domu. Adelka zaś długo rozmyślała o zawiłych kolejach ludzkich losów i usnęła uśmiechając się do myśli, jakby to było, gdyby miała takiego wnuka jak Alan.

16.03.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl 11 miesięcy temuŚwietny jest ten świat … czytam i cieszę się, że mogę w nim pobyć.
  Ale to za krótko… dlaczego Aniu tak jest tylko w bajkach ?
  A może to możliwe tylko mnie to ominęło.
  Ściskam cieplutko w ten mrozik :)))
• annazadroza 11 miesięcy temuKasiu:-) Nie wiem dlaczego, nikt nie wie. Może dlatego, że tak jest gdzieś w innym wymiarze? Ale dobrze, że bajki są, bo można się znaleźć w świecie, jaki chciałoby się wokół siebie mieć. Można uruchomić wyobraźnię, odpocząć, zrelaksować się w tym wymyślonym miejscu, a może potem da się z niego jakąś część przenieść do swego świata?
  U mnie śnieg, mróz, zawieja więc Twoje ciepłe uściski bardzo się przydadzą:) Odwzajemniam:)))

Kasia obudziła się. Choć wokół panowała ciemność i była głucha noc, sen uciekł ostatecznie, oddalił się, odpłynął w niewiadomym kierunku. Leżała z otwartymi oczami nie mogąc ustalić ani czasu ani miejsca, w którym się znajduje. Przed oczami wciąż przewijały się obrazy z bardzo realistycznego snu, który ją obudził: pakowała swoje rzeczy i wyprowadzała się ze swego kochanego mieszkania. Ze łzami rozglądała się wokół  pytała samą siebie co się dzieje? Co ja robię? Po co mi to? Czy mi źle było? Po co mam cokolwiek zmieniać? Nienawidzę zmian! Nie chcę zostawiać domu! To moje, to wszystko moje! Tu jest całe moje dorosłe życie. Jak mogę zostawić własny dom? Tu każdy przedmiot wiąże się z zapamiętaną chwilą w moim życiu. A zwierzaki? One beze mnie a ja bez nich? To niemożliwe! Ja nie chcę! Śpiący obok Mikołaj przewrócił się na drugi bok, objął ją we śnie i przytulił. Zmory się rozwiały, obawy zniknęły. Z wolna wróciła do rzeczywistości, odnalazła czas i miejsce. Odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się do siebie. Już za tydzień zostanie żoną Mikołaja. Będzie mogła bezkarnie przytulać się do niego nawet w miejscach publicznych mając do tego formalne prawo. Przestanie się obawiać, że jakakolwiek ponura małpa, zmora z przeszłości rodem nagle pojawi się i zabierze jej tak ciężko wywalczone szczęście. Delikatnie, aby nie obudzić śpiącego, pocałowała rozgrzany snem policzek i wysunęła się z objęć narzeczonego.  Zrobiła sobie kawę i usiadła w fotelu owijając się szlafrokiem. W zeszłym roku w styczniu była plusowa temperatura. Teraz – jak na złość – jest minus dwadzieścia stopni i jeszcze spada. Szkoda. Ale nic to.  Nic im nie może przeszkodzić.  Nawet głupie senne majaki pochodzące z lęków ukrytych w podświadomości nie mają racji bytu.

Ustalili między sobą, że Kasia będzie jeździła w poniedziałki na Ursynów „gnieść” Adelkę tak jak dotychczas, oraz w piątki, żeby Kamilowi coś ugotować, pomóc sprzątnąć, a w sobotę rano iść na giełdę, zrobić zakupy, spotkać się z sąsiadkami, pojechać do Hita dla przyjemności, no i oczywiście pójść z Dżemikiem na długi spacer. Poza tym będą szukać docelowego mieszkania na Ursynowie. Mikołaj był taki kochany, że przystał na jej pomysł. Spojrzała na niego z rozczuleniem. Zrozumiał, a może nie tyle zrozumiał ile zaakceptował fakt, że ona nie chce mieszkać gdzie indziej niż na tej swojej ukochanej wsi, która na jej oczach zmieniła się w miasto. Od pierwszego dnia, kiedy ćwierć wieku temu wysiadła z autobusu i zaczerpnęła powietrza głębokim wdechem, wiedziała, że to jej miejsce na ziemi. Tak, to było naprawdę aż ćwierć wieku temu i tak już zostanie na zawsze. Żadna inna dzielnica nie wchodzi w rachubę. Kiedy uda się znaleźć mieszkanko leżące w granicach ludzkich możliwości finansowych, będzie mogła Dżemika zabierać do siebie i odciążyć syna.   Posłała w przestrzeń uśmiech. W pełni ufała Mikołajowi. Miał w sobie tyle ciepła, czułości, delikatności, że nic więcej się nie liczyło. Boże, przecież nigdy w życiu nikt nie okazał jej tyle miłości! Przy nikim nie czuła się tak dobrze i bezpiecznie. Tylko czy ona nie zawiedzie? Czy Mikołaj nie będzie żałował swojego kroku? Czy ona potrafi okazać mu swoje uczucie? Przekonać, nie, przekonywać codziennie o ogromnej miłości, która wypełnia jej serce? Pełna wątpliwości spojrzała w stronę ukochanego. Nie spał już. Obserwował ją z szeroko otwartymi oczami. Uśmiechnął się, gdy ich spojrzenia się spotkały i wyciągnął ramiona. Szybko znalazła się w łóżku, wtuliła się w niego, wszelkie wątpliwości rozpierzchły się i zniknęły.

Tydzień poprzedzający ślub minął ogromnie szybko. Kasia czuła się zmęczona fizycznie i psychicznie. W pracy był to okres bardzo gorący związany z kolejną reorganizacją uniemożliwiającą wykonywanie normalnej pracy, tworzeniem nowych struktur – albo raczej odtwarzaniem tych, które zostały zniszczone poprzednio, wyrzucaniem z pracy starych pracowników i wszelkimi zmianami jakie w tym kraju następują zawsze po wyborach  Niestety, nie widać tu czegoś takiego jak „dobro publiczne” czy „wyższe dobro”. Liczą się tylko wyznawcy aktualnie rządzącej partii i na tym koniec. Po objęciu władzy zaczyna się wymiana wszystkich i wszystkiego. I jeszcze to ciągłe poczucie zagrożenia…

Nic to, ona, Katarzyna, nie będzie teraz o tym myśleć. Starała się odpędzać od siebie złe myśli i nie zmieniła terminu urlopu mimo obawy, że nie będzie miała do czego wrócić. Swojej tajemnicy strzegła przed wszystkimi, nie zdradziła się ani jednym słowem, nikt – poza jedną jedyną Mariolką – nie wiedział o zmianach zachodzących w jej życiu. Postanowiła, że powie o wszystkim dopiero po fakcie. Musiała więc bardzo pilnować każdego słowa, nieraz przychodziło ugryźć się w język w ostatniej chwili albo zmieniać dalszy ciąg rozpoczętej wypowiedzi. W sekrecie kupowała strój ślubny, co naprawdę nie było sprawą prostą.

– Elcia, błagam cię, chodź ze mną, bo już oczopląsu dostaję. Nigdzie nie ma nic jasnego. Same ciemne brązowe ciuchy. Ładne, ale nie na ślub – skarżyła się przyjaciółce. – Musisz mi pomóc, bo będziesz świadkową.

– Tak? Ja? Miło, że mi powiedziałaś teraz, a nie na dzień przed ślubem.

– Miałam ci powiedzieć, ale ciągle zapominam…

– Pomogę ci, ale pod warunkiem, że ty pomożesz znaleźć coś dla mnie. Jak mam być drugą damą na uroczystości, to też muszę wyglądać jak człowiek.

– Niech ci będzie, ale pomóż, bo oszaleję. Masz teraz więcej czasu niż ja, więc się rozejrzyj.

Przeszły wzdłuż i wszerz Galerię Centrum, Galerię Mokotów, Galerię Ursynów i Land, bazarek na Wałbrzyskiej, Giełdę na Dołku. Bez  rezultatu. Wreszcie „coś” kazało Kasi wyjść z pracy pod jakimś pretekstem i pójść na Plac Zbawiciela. Tam Pod Arkadami znalazła jedną jedyną rzecz nadającą się na tak ważną okazję. Sprzedawczyni była miła i zgodziła się odłożyć kostium.

– Muszę przyjść z siostrą, żeby mnie obejrzała – wyjaśniła

– A boś ty nie siostra?  – powiedziała do Eli. – Po tylu latach to ty i Adelka jak siostry. Co tam będę obcej kobiecie tłumaczyć nasze rodzinne powiązania.

Olbrzymie płatki śniegu wirowały, zasłaniały oczy, siadały na rzęsach, wiatr wpychał je w każdą szczelinę ubrania, pod niedokładnie owinięty szalik czy nie dopięty suwak.  Przyjaciółki z trudem dobrnęły od przystanku do sklepu. Elżbieta dokładnie i krytycznie obejrzała kostium i Kasię, która – mając dość bezowocnych wypraw do sklepów odzieżowych – zdecydowała się na kupno.

– No dobrze – zgodziła się Elka. – Tylko trzeba ci do tego znaleźć kontrastującą bluzkę, najlepiej ciemnozieloną.

– O Boże, znowu mam chodzić po tych wszystkich sklepach? – jęknęła Kasia. – Już nie mam siły. A poza tym kiedy?

– Teraz. Zostawimy tu ciuchy i pójdziemy dalej, a potem wrócimy.

– No dobrze – zgodziła się Kasia bez przekonania. – Czy mogłybyśmy zostawić ten strój, żeby się nie pogniótł i  i nie zmókł? Przejdziemy się po sklepach, może znajdziemy bluzkę – zwróciła się do sprzedawczyni. – Zabierzemy w drodze powrotnej.

Sprzedawczyni uśmiechnęła się z sympatią.

– Widzę, że wersja się zmieniła. Najpierw miały panie udać się na poszukiwanie całkiem nowego stroju, teraz już tylko bluzki.

– Ja już mam dość i jestem zdecydowana. To ona wiecznie marudzi – teatralnym szeptem tłumaczyła Kasia.

– Jest pani w tym kostiumie naprawdę dobrze, wygląda pani bardzo efektownie. Kilka klientek go przymierzało i żadna nie wyglądała w nim równie korzystnie. Musiały zrezygnować.

– Na pewno tu wrócę  – stanowczo oświadczyła Kasia.

Wróciły szybciej niż się spodziewały. Śnieg sypał tworząc na ulicach trudne do przebycia błoto. Zajrzały do kilku okolicznych sklepów zwracając uwagę na bluzki. Nic im nie pasowało. Wreszcie zmarznięte i przemoczone spojrzały na siebie.

– Wracamy? – spytały równocześnie.

– Nie musisz mi tego drugi raz powtarzać – Kasia miała wyprawy serdecznie dość. – Wracamy, jakąś  bluzkę może znajdę na giełdzie. Zresztą wydaje mi się, że mam w szafie taką małą bluzeczkę, akurat pod marynarkę.

– Ja też coś mam. Przymierzysz wszystko co mamy i zobaczymy jak będziesz wyglądać. Coś przecież dobierzemy.

Nareszcie. Jeden problem z głowy. Pozostały do kupienia buty. Oczywiście nigdzie nie było odpowiednich. Jeśli nawet trafiały się jasne – to z modnymi wąskimi, długimi czubkami jak u klowna, czego Kasia szczerze nie znosiła.

– Nie cierpię tego. Brakuje tylko pompona na wygiętym do góry szpicu – narzekała przyszła panna młoda.

Wreszcie znowu „coś” kazało jej iść piechotą przez Puławską. Szła od Woronicza w stronę Rakowieckiej. Wydawało się to bez sensu, bo sklepy otwierano o jedenastej, a do tej godziny brakowało jeszcze czterdziestu pięciu minut. A jednak…  Jeden jedyny sklep rozpoczynał działalność o godzinie dziesiątej. Na półce stała jedna jedyna para kremowych butów w rozmiarze noszonym przez Kasię. Tym sposobem buty trafiły do szafy. Po pracy Mikołaj przyjechał po narzeczoną i wyruszyli na miasto w poszukiwaniu kremowej koszuli dla niego i muszki pasującej do garnituru. W Arkadii trafili na bluzkę dla Kasi, w Galerii Centrum na koszulę z kołnierzykiem specjalnie do muszki. Ileż tego załatwiania! I wszystko Kasia musiała robić po cichu, w tajemnicy, żeby w pracy nikt niczego nie zauważył. Miała niejasne wrażenie, że gdyby się zdradziła ze swoimi planami, z pewnością stałoby się coś złego…

Nareszcie udało się Kasi doczekać urlopu. Pozostało kupienie kolczyków i ozdoby do włosów. Poszły z Elą do hal targowych pod Pałacem Kultury, tam kupiły kwiaty do włosów. Kolczyki z perełek znalazły w sklepie Jablonexu na Marszałkowskiej. To był finisz. Czekały do rana, żeby przymierzyć ubrania i dodatki, i przy dziennym świetle sprawdzić wygląd całości. Orzekły zgodnie, że się udało . Nawet Kasia przyznała, że wygląda zupełnie przyzwoicie. Teraz przyszła kolej na Elżbietę  jako drugą damę. Wybór padł na beżowy garnitur. Bez trudu dobrały do niego bluzkę, w końcu miały w czym wybierać zgromadziwszy chyba z piętnaście różnych w jednym miejscu.

Zima oszalała i pokazywała swoje możliwości. Miejscami temperatura schodziła do minus trzydziestu stopni Celsjusza. Śniegu napadało tyle, że norma opadów za kilka ostatnich bezśniegowych lat została zrealizowana z nawiązką. Kasia obudziła się ze świadomością, że – jak w starej piosence Mieczysława Fogga –  „w kalendarzu jest wciąż taki dzień przeznaczony wyłącznie dla ciebie”, to znaczy dla niej. Mało tego, ów dzień wreszcie nadszedł! Jak ona to przeżyje? Czy na pewno nic się nie stanie? A może Mikołaj w ostatniej chwili stwierdzi, że nie ma chęci wiązać się na zawsze, że woli wolność? Albo ona nie zdąży, bo zepsuje się metro i utknie na kilka godzin pod ziemią? Albo spódnica się rozerwie podczas zakładania, albo…. Dopiero po długiej chwili udało jej się zapanować nad myślami i zaprowadzić we własnej głowie jaki taki porządek.

Nic złego się nie stało i nic nie zakłóciło uroczystości. Obecni byli tylko najbliżsi: mama Mikołaja, Marek z rodziną, chłopcy oraz sąsiadki-przyjaciółki. Taty nie przywieźli ze względu na straszny mróz. Agnieszki z Kruszynką z tego samego powodu również nie było.

Śniegu napadało tyle, że ulice Warszawy stały się puste i prawie nieprzejezdne. Mieli pojechać samochodem do Szczawnicy, jednak wobec psikusa sprawionego przez aurę trzeba było zmienić plany i samochód zostawić w Warszawie. Kupili bilety na poranny ekspres do Krakowa, a stamtąd autokarem dotarli na miejsce, do swojego ukochanego mieszkanka. Zdążyli je urządzić wygodnie wykorzystując Kasine wiklinowe meble, które miała na Ursynowie. Dokupili tylko wersalkę do dużego pokoju i rozkładaną sofę do sypialenki. Aha, jeszcze szafę, która stała się ścianą oddzielając sypialnię od przedpokoju.

Przez okno balkonowe widać było biały świat, albo raczej: świata nie było widać spoza białego puchu wciąż spadającego z nieba. Kasia przytuliła się do męża, który mocno ją objął obiema rękami. Tak sobie stali patrząc na miliony białych gwiazdek za oknem i w tej chwili nie było szczęśliwszej pary chyba na całej kuli ziemskiej.

13.03.2018

• Gość: [kasiapur] *.toya.net.pl 11 miesięcy temuStrasznie mi się ,,błogo,, czytało ten wpis. Ten puszysty śnieg
  ten bajkowy nastrój, chciałoby się przenieść do własnego życia…
  Mam nadzieję że Im będzie dobrze.
  Aniu ściskam ciepło – bardzo bardzo :)))
• kobietawbarwachjesieni 11 miesięcy temuTakie obrazki przywodzą wspomnienia z własnego życia. Świetnie się czytało.
• annazadroza 11 miesięcy temuKasiu:-) Pewnie, że Im będzie dobrze, jak to w bajkach bywa… Buziaki:)))
• annazadroza 11 miesięcy temuMaryniu:-) Miło pomyśleć, że podobne chwile były przeżywane w realu. Serdeczności przesyłam:)))

W najgorszych chwilach zwątpienia Elżbieta nie przypuszczała, że stanie się jej udziałem życie w świecie rodem z powieści Franza Kafki. Można mieć różne poglądy. Można mieć inne podejście do rozwiązywania problemów. Zgoda. Wszystko jest w porządku jeśli ma się na myśli wyższe dobro, cel nadrzędny. W przypadku szkoły chodzi przecież o dzieci, o młodzież, a konkretnie o zrealizowanie programu dydaktycznego, ponadto przygotowanie młodych do życia i pracy wśród ludzi, ukształtowanie postawy otwartej na dobro, tolerancję i szacunek dla innych. Przy czym inność to i choroba, i poglądy polityczne, i kolor skóry czyli wszystko, co różni nas od reszty świata. Ale ten świat jest nami a my tym światem. Jedynie w taki sposób można rozumieć sens istnienia. Dla Eli było niedopuszczalne podejście typu: tylko ja mam rację, a reszta jest hołotą do wyeliminowania. Nie przypuszczała jednak, że ona sama stanie się ofiarą nieracjonalnych poglądów rodem z ciemnogrodu.  Przez ponad dwadzieścia lat oddawała się pracy z wielkim sercem, wyprostowała drogę życiową wielu dzieciom nawet z patologicznych rodzin, odnajdując w nich zdolności na przykład plastyczne czy organizacyjne, stwarzając tym dzieciakom możliwość nowego spojrzenia na siebie, na środowisko, dając siłę do wyjścia z niego i pójścia do przodu bez obciążeń. Wielką radością były dla niej odwiedziny dorosłych już uczniów. Przychodzili pogawędzić, pochwalić się zdobytym dyplomem, zmianą stanu cywilnego, nowo narodzonym dzieckiem. Często na ulicy zaczepiali ją rodzice dzieci, których była wychowawczynią albo uczyła przez wiele lat pracy, aby porozmawiać czy podziękować. Lubili ją, co dawali odczuć także na zebraniach. Szkoła była tuż obok bloku, w którym mieszkała kiedyś  z rodzicami. Teraz, gdy mieszkanie zajmował Rafał, często po lekcjach szła do syna. Była emocjonalnie związana z tamtą okolicą, z ludźmi, ze szkołą.

Niestety, przyszedł czas gdy Elżbieta stała u drzwi swojej szkoły, do której woźna jej nie wpuściła na polecenie nowej dyrektorki.

Cała afera rozpoczęła się w czasie wakacji. Koleżanka piastująca przez wiele lat stanowisko dyrektora przeszła na emeryturę. Odeszła żegnana z żalem przez grono pedagogiczne, rodziców i dzieci. Dotąd szkoła była przyjaznym miejscem dla uczniów, miejscem, w którym nauczyciele uczyli, pomagali, wspomagali, współpracowali, współtworzyli. Zwalniane stanowisko objąć miała dotychczasowa wicedyrektorka, oddana szkole tak samo jak świeżo upieczona emerytka.  Niestety, w związku z nowymi wiatrami wiejącymi w kraju, niespodziewanie przywieziono w teczce nową dyrektorkę nie licząc się z nikim i z niczym, a już najmniej z dobrem najmłodszego pokolenia.

Do pierwszego starcia między nauczycielką plastyki a nową szefową, ochrzczoną zaraz na wstępie mianem Larwy, doszło już przy robieniu dekoracji na rozpoczęcie roku szkolnego. Larwa próbowała narzucić swój punkt widzenia Elżbiecie. Ona zaś pozwalała sobą rządzić tylko Mirkowi przez długie lata małżeństwa. Poza tym nigdy i nikomu.

– Mnie tłumaczyła jak mam zrobić dekorację! Mnie!– wzburzona opowiadała Kasi. – Sama nie ma żadnego przygotowania nie mówiąc o wykształceniu, a co dopiero o guście! Wystarczy na nią spojrzeć! Ani pojęcia o kolorach, ani podstawowej wiedzy uprawniającej ją do profesjonalnego zabierania głosu w sprawach sztuki. Na dodatek  poleciła umieścić na dekoracji denny cytat, zupełnie nie nadający się na rozpoczęcie nauki w szkole przez siedmioletnie maluchy. „Nie ukrywam, że to cytat z mojej własnej twórczości” oświadczyła ta cholerna  Larwa próbując patrzeć z wyższością na pozostałe osoby, co jej nie wyszło z tego prostego powodu, że jest niższa nawet ode mnie!

Dla Elżbiety rozpoczął się bardzo ciężki, trudny i nerwowy okres. Podpisała nową umowę o pracę na zmienionych warunkach. Larwa niemal wyrwała jej papier z rąk.

– Odbierze ją pani sobie jak pani przyjdzie za tydzień do szkoły – wysyczała.

W międzyczasie Ela złożyła w ZUS-ie druki potrzebne do przyznania emerytury. Teraz cieszyła się, że jako nauczycielka ma prawo do wcześniejszej. Larwa stwierdziła, że Elżbieta musi wycofać złożony dokument, bo wkradł się weń błąd. Ela umówiła się z koleżanką na chwilowe zastępstwo w razie gdyby nie zdążyła z urzędu na lekcję, żeby dzieci nie były w klasie bez opieki. Rano przyszła do szkoły i przeprowadziła zajęcia, zrobiła też odpowiedni wpis do dziennika, pojechała, pozałatwiała sprawy i wróciła na lekcję niedługo po dzwonku.  I co się okazało? Że weszła do klasy bezprawnie, bo żadnej umowy nie było! Larwa wmawiała wszystkim, że umowa nie została podpisana!

– Jakbym miała mało problemów w życiu – powiedziała Elżbieta z goryczą.

– A może to znak sił wyższych, żebyś wreszcie inne życie  zaczęła? – zastanowiła się Kasia. – Zostawiła całą przeszłość za sobą i poszła do przodu? Nie przeskoczysz układów. Widzisz co się wokół dzieje. Olej to.

– O nie, ja tego tak nie zostawię – zaperzyła się Elka. – Nie chcę już tam pracować, ale Larwie nie odpuszczę. Sąd pracy jest już w to zaangażowany i sąd cywilny też. Ponieważ kilka osób skrzywdziła tak samo jak mnie więc postanowiliśmy ją zbiorowo pozwać. I właśnie moja sprawa jest pierwsza, jutro.

– A więc trzymam kciuki. Jutro mam dentystkę po pracy, potem przyjdź, opowiesz jak było.

– Nie zapomnę tego Larwie, nigdy! – ciągnęła wciąż oburzona Elżbieta. – Mnie woźna nie wpuściła do szkoły bo jej Larwa zabroniła, potem zaś nie wpuściła do szkoły rodziców, którzy przyszli na zebranie! Jakaś babcia spytała: dlaczego? Wtedy kazała wezwać policję wrzeszcząc: karierę człowiekowi chcą zniszczyć! Rozumiesz Kaśka? Karierę! Nigdy by mi nie przyszło do głowy w tych kategoriach myśleć o pracy. Zresztą jaką karierę? W podstawówce? To bardziej służba, często niewdzięczna, ale i często też dająca radość i satysfakcję z uratowania jakiegoś dziecka od pójścia złą drogą. Przy tym pieniądze marne więc jaka kariera? W sumie dobrze, że już nie muszę tam chodzić, bo bym nie wytrzymała. Szlag by mnie trafił jak amen w pacierzu!

Nazajutrz po wizycie u dentystki, przemiłej swojej imienniczki pani Kasi, jedynej na świecie, do której się nie bała chodzić, Katarzyna ściągnęła Elkę do siebie.

– No i mów – prawie siłą upchnęła ją na krześle miedzy pudłami ze spakowanymi książkami. – Mam pyszny grzaniec, to nam naleję.

– No cóż – zaczęła wyraźnie zadowolona Ela, – Larwa ma mi oddać niezapłacone pieniądze i wszystkie moje rzeczy, po które mnie nie wpuściła do szkoły. A wiem, że większość zniszczyła, więc będzie miała kłopoty. W sądzie mówiła same kłamstwa, ale sędzia nie dał się nabrać. Aha, jak w przepisowym terminie nie odda mi pieniędzy, to wystąpię z pismem do komornika.

– Widzę, że się rozochociłaś – zaśmiała się Kasia. – Po wygranej sprawie rozwodowej wyraźnie polubiłaś atmosferę sądu i dobrze się czujesz na sali rozpraw…

– Nie bądź wredna, dobrze? – żachnęła się Elżbieta. – Sama mnie całe życie zachęcasz, żebym walczyła o swoje a teraz mnie krytykujesz?

– Zdurniałaś? Ja cię krytykuję? Ależ ja jestem z ciebie dumna! A jeśli chodzi o ścisłość radziłam ci to wszystko olać. Teraz widzę, że to ty miałaś  rację. Gratuluję.

– No dobra, jestem spięta, więc na ciebie huknęłam – uśmiechnęła się Ela. – Nie gniewaj się.

– Na ciebie? A od czego są przyjaciółki? Ileż to razy w nerwach ja na ciebie „hukałam”? Wiesz, to jest coś fantastycznego, ta świadomość, że bez względu na sytuację, nerwy, humory naszego wieku i inne rzeczy, nic nam nie zaszkodzi…

– Chyba, że coś nieświeżego zeżremy – wtrąciła Ela.

– No wiesz, mnie chodzi o przyjaźń a ty…

– A chodzi ci o przeszłość, teraźniejszość czy przyszłość? – spytała Ela z poważną miną.

Kasia uniosła brwi z wyrazem zdziwienia i pytaniem w oczach.

– Teraźniejszość? Co to jest? – ciągnęła Ela. – Chwila, w której myślę już staje się przeszłością. Właściwie nie ma teraźniejszości, jest przeszłość i przyszłość, jedna staje się drugą, nie ma możliwości uchwycenia chwili przejścia…

– Ty chyba zwariowałaś – stwierdziła Kasia patrząc z lekkim niepokojem na przyjaciółkę i nagle uderzyła się ręką w czoło. – Nie, ty nie zwariowałaś, ty po prostu za mało wypiłaś! Musimy temu zaradzić, jeszcze mamy sporo grzańca. No, nalane. Dobrze ci teraz?

– Teraz, znaczy kiedy?

– Kiedy siedzisz przy mnie z winem, albo z książką przy kawie, albo idziesz z psicami na spacer w piękną pogodę – zniecierpliwiła się Kasia.

– Dobrze, nawet bardzo dobrze. Rzekłabym: wręcz wyśmienicie.

– I o to chodzi moja droga, o to chodzi.

9.03.2018