Anna Pisze

Bardzo mi żal z powodu bloxitu (termin Ewy), weszłam na kilka blogów dzisiaj, tak pożegnalnie i żal. Wyglądu, łatwości obsługi, przejrzystości komentarzy i prostoty ich dodawania, co powodowało, że komentowanie stawało się rozmową. W tych innych, obcych jeszcze miejscach, ehh, szkoda mówić.
Życie jednak toczy się dalej, gdzie nie spojrzeć – burzliwie, ale nie chcę o tym mówić. Słońce zaświeciło i na jasnej stronie życia wolę się skupić.
Rano mżyło, nawet założyłam Skitusiowi płaszczyk, bo choć było stosunkowo ciepło – dzięki ubranku mniej się zachlapie a więc i błota mniej przyniesie do domu. Zaś błota mnóstwo na łące, nie dało się chodzić, firma ogrodnicza, która mieści się w sąsiedztwie rozjeździła trawę i jest bagno po prostu. Wczorajszego ranka ziemia była na tyle zmarznięta, że nawet do lasku z psiakami poszłam.
Poza tym siedzę, klikam, przenoszę, szukam, złoszczę się, mam dość a potem się cieszę jak coś mi się uda. No i tak.

4.03.2019

Jest tak. Potrafię przenieść po kolei tekst oraz komentarze znajdujące się pod nim. Nie za jednym zamachem lecz w kilku krokach. Pomału ale idzie do przodu. Po skończeniu zacznę pisać na bieżąco. Właściwie to będę tu, na bloxie, do samego końca i dopiero zacznę „nowe życie” od 30 kwietnia. Czyli od urodzin mojej babci Stefy, która urodziła się 30.IV.1898 roku, więc jeszcze w XIX wieku. Tamto pokolenie w ciągu swego życia napatrzyło się na zmiany we wszystkich dziedzinach życia, już kiedyś o tym wspomniałam. Od pierwszego pociągu przejeżdżającego przez wieś do oglądania na ekranie telewizora spaceru człowieka po księżycu.
Z księżyca do realu wracam. Wczoraj usuwałam jakieś idiotyczne komentarze w obcych językach: angielskim, francuskim, rosyjskim i nawet robaczkami pisane. Było tego ok. 2 800 pozycji. Najpierw próbowałam coś zrozumieć, poliglotką nie jestem i najlepiej mi szło z rosyjskim. Jednakowoż i z innych coś niecoś pojęłam. I wtedy zaczęłam się zastanawiać, czy przez przypadek, nieświadomie nie użyłam jakiegoś hasła, bowiem wszystkie one (komentarze) były pod przeniesionym dawno temu wpisem „Dżem na nosie”. Słuchajcie, czego tam nie było, od propozycji spotkań z gorącymi panienkami, poprzez różnorakie i różnopłciowe z używaniem środków różnorakich wymienianych w kilometrowych listach. Były i reklamy różnych medykamentów, głównie viagry i owych środków odurzających znanych z telewizora. Szybko przestałam tracić czas na podobne pie..doły i kasowałam. Najpierw pojedynczo, potem odkryłam jak to można robić zbiorowo – co dla takiej technicznej nogi jak ja – jest osiągnięciem nie lada. Tak mi upłynął cały wczorajszy dzień, w realnym świecie naprawdę długo nie przebywałam. Zrobiłam tylko zakupy, przygotowałam obiad, potem poszliśmy z psami i znów zasiadłam przy Lapciu. Dziś z rana zajrzałam, potem musiałam udać się do miasta w celach różnych, znów obiad, spacer i zabieram się za ciąg dalszy.
Jakie Wy wszystkie jesteście kochane!!! Takie poczucie wspólnoty się czuje, taką życzliwość, że aż się ciepło na sercu robi:)))

1.03.2019

Akurat dokładnie dziś mijają dwa lata od mojego pierwszego wpisu. Jak ja się wtedy bałam i krępowałam! Że co sobie ktoś pomyśli, że to wszystko głupie jest co robię, mówię, myślę i piszę, że po co to komu …. oj, straszne to było. Po tych dwóch latach jestem szczęśliwa, że się odważyłam, nie stchórzyłam i nie schowałam się do mysiej dziury na co największą miałam ochotę. Poznałam Was, tyle kochanych dziewczyn, a i chłopaki się czasem odzywają, co jest niezmiernie miłe:)))
Przenosząc po kolei teksty z bloxa na nową stronę cofnęłam się do 2017 roku (wczoraj na tym skończyłam) i przeżyłam ponownie emocje zapisane a związane z wydarzeniami lipcowymi, z obroną sądów, w której uczestniczyły tysiące ludzi. Zapisywanie i opisywanie wydarzeń na bieżąco pozwala zachować temperaturę emocji, które po czasie są nie do odtworzenia. Poza sprawami dotyczącymi kraju tyle się zdarzyło i w życiu prywatnym rodziny przez ten czas. Najważniejsze niewątpliwie to pojawienie się na świecie Calineczki:))) Tej cudownej, kochanej szkrabusi malutkiej:))) W związku z tym do nas przeniósł się Skituś i jest z tego wyraźnie zadowolony. Nie było to dla niego jakąś kara za grzechy, bo od małego szczeniaczka u nas często bywał i wiedział, że to też jego dom. Odszedł Karmelek za Tęczowy Most, kotuś Małego a przybył niedawno Lammy, który wygląda bardzo podobnie jak Ozy, brat Karmelka, który po jego odejściu poczuł się samotny. Tak to się wszystko ze sobą przeplata – radość i smutek, nadzieja i rezygnacja, odejście i narodziny. Takie jest życie, nieustannie przynoszące zmiany. A tych ja nie lubię. Nienawidzę zmian!!!
I co z tego, że ich nie znoszę, tych zmian? Ani tych, ani tamtych, ani żadnych!!! Nadchodzą i się o zdanie nie pytają. Przypomniał mi się dowcip. Co robić jak wieje wiatr ze wschodu? Wiać razem z nim! Powiał wiatr na bloxie naszym, rozwieje nas w różne strony. Jednym się odechce całkiem, inni znajdą nowe miejsca i będziemy się szukać. To znaczy, kto będzie chciał.
Dobrze, szkoda czasu na gadanie, biorę się za dalsze przenoszenie. Potem się wezmę za poprawianie, selekcję, na razie biorę po kolei jak leci (leciało). Wczoraj przez długi czas siedziałam, patrzyłam na drukowane robaczki na monitorze i w ogóle nie wiedziałam o co chodzi. potem pomału doszłam do pewnych wniosków i nawet mi dobrze szło. Tak więc przystępuję do dalszych czynności:)))
A w ogóle to ogromnie się cieszę, że Was poznałam:)))

27.02.2019

Jestem niepocieszona, zmartwiona a tak naprawdę naprawdę zła i wściekła!!! Jutro minie druga rocznica mojej przygody blogowej a tu taka paskudna niespodzianka! Nie lubię niespodzianek, nienawidzę zmian! Tak dobrze się tutaj poczułam, od rana myślę o spotkaniach z Wami w tym – wprawdzie – wirtualnym świecie, lecz przynoszących zupełnie realny rezultat jak choćby przepisy, wymianę doświadczeń, uwag, wykorzystywanie dobrych rad, zastanawianie się nad własnym postępowaniem czy słowem na skutek kontaktów z Wami itp., itd.
A tu zamykają bloxa. Nie podoba mi się to!!!
Jakie wyjście z sytuacji? Kiedyś Duży założył mi … stronę? Nie wiem, przecież jestem kompletną nogą w tych sprawach. W każdym razie miejsce, gdzie miałam przenosić teksty z bloga gdy pierwsze pogłoski o zamknięciu się pojawiły. Przecież po to zaczęłam pisać na blogu, żeby swoje dyrdymałki ocalić od zapomnienia i puścić je w świat. Nie przenosiłam, bo tak dobrze mi było na blogu, normalnie jak w domu:))) Teraz zaczęłam w przyspieszonym tempie przenosić. Wykańczać i poprawiać będę potem, jak skończę. Nie potrafię się całkiem tam poruszać, nie wiem co z komentarzami – jakieś się pojawiły w obcych językach, niczego nie rozumiem bo instrukcje też nie „po mojemu”, potrzebne mi wsparcie Dużego. Kiedyś się ogarnę z tym wszystkim, na razie tylko przenoszę. W każdym razie adres podam, to będziecie mogły podać swoje nowe namiary, żebym mogła Was odszukać w tej nowej rzeczywistości. Nie zostawiajcie mnie całkiem, proooszę!!!

26.02.2019

Nad ranem przysnęłam i miałam kilka fajnych pomysłów do opisania, ale kiedy się całkiem obudziłam to zniknęły jak przysłowiowa senna mara i nie mogę sobie nic przypomnieć. A kiedy spojrzałam w okno, nie mogłam uwierzyć, że jestem na tym samym świecie co wczoraj. Powitało mnie oślepiające słońce, lekki śnieg na dachach i oknach połaciowych, do mniej przyjemnych efektów – dla kierowców – należało skrobanie zaszronionych szyb samochodowych. Dźwięk owej czynności roznosił się po całym osiedlu. Wyszłam z psami, pierwszy raz rankiem od tego paskudnego przeziębienia. Było świeżo, trochę mroźnie lecz miło, czysto, biało, wczorajsze błoto zamarzło i dało się przejść bez brudzenia butów. Jaki ogromny kontrast w porównaniu z dniem poprzednim, kiedy caluteńki dzień padało, psiaki wychodziły tylko na chwilę i wracały przemoknięte do przysłowiowej suchej nitki (tu:do suchego kudełka).
Znalazłam przepis na oponki serowe pieczone w piekarniku, nie smażone na oleju czyli zdrowsze i mniej kaloryczne. Mam w lodówce wiaderko sera i zastanawiam się czy nie spróbować go wykorzystać w ten właśnie sposób. Kusi mnie i nie wiem, czy nie ulegnę;) A dziś barszcz (niby) ukraiński ugotowałam, cały wielki gar i właśnie się „przegryza”, do niego mam (prawie) świeżutki koperek z zamrażalnika. Pachnie zupełnie tak samo jak dopiero zerwany z grządki. Uwielbiam zapach koperku.
Nie mogłam znaleźć mojej farby do włosów, od lat używam Londy i jestem do niej przywiązana, nie lubię eksperymentować z nowościami. Kiedyś mi się to zdarzało z opłakanymi skutkami. Białą henną spaliłam sobie włosy tak, że w palcach się rozłaziły. Długo musiałam czekac aż odrosły. Innym razem chciałam naturalnymi środkami nieco je podkolorować i wyszły zielone;))) Wtedy użyłam ciemnej farby, jakoś trzeba było ten „wyjściowy” kolor przykryć, potem przeszłam na (niby) naturalne na bazie basmy i czegoś tam jeszcze. Nawet byłam zadowolona do czasu gdy niedługo po farbowaniu odrosty znów było widać. Wróciłam do jasnych przez różne kolorowe etapy przejściowe i teraz znowu jestem zadowolona. To znaczy byłam, dopóki mogłam w każdej drogerii Londę kupić. Zużyłam ostatnią z zapasu i nie mogłam znaleźć w sklepie. Na szczęście w internetowej kosmeterii znalazłam i mam na jakiś czas.

22.02.2019

W czwartek byłam u Calineczki:) Noo, przecież to jest szkrab do zjedzenia po prostu! Oczywiście jak każde wnuczątko dla kochającej babci:) Chłonie babcia każdy ruch, tuptanie, machanie rączką, minki, gadanie w narzeczu marsjańskim albo jakimś nowogalaktycznym, kombinowanie co zrobić, żeby nie zjeść tego, czego nie chce, zaś dostać to na co ma ochotę. Ehh, cud natury i już. Urszula coś wie na ten temat, jest na bieżąco ze względu na Olusia:))) Po powrocie do domu już Lapcia nie włączałam, późno było i naprawdę czułam się zmęczona.
Nadchodząca niedziela jest świętem przyzwoitych ludzi, więc liczę na to, że humor mi się poprawi, może znów padnie rekord – czego życzę wszystkim potrzebującym, tym, którym od wielu lat pomaga Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Jak dobrze zobaczyć uśmiechnięte twarze bez fałszu, obłudy, i… nie będę wymieniać bez czego, bo i po co. Przypomniało mi się jak rok temu pewien poseł mówił co to on myśli o dawaniu na
Orkiestrę. No i … prezydentem Warszawy nie został:))) W każdym razie niech się uda zebrać jak najwięcej i jeszcze więcej niż jeszcze więcej:))) Całym sercem jestem za Orkiestrą!!!

11.01.2019

Dziś prawdziwa wiosna w powietrzu. Wybrałam się po zakupy, przez cały tydzień nie byłam w sklepie, więc to i owo się skończyło, należało odnowić zapasy. Ponieważ blisko i na chwilę – ubrałam cienką kurtkę i dobrze zrobiłam, bo zgrzałabym się jak mysz kościelna. Swoją drogą dlaczego się mówi – jak mysz kościelna – czy ktoś wie? Mamy zakodowanych mnóstwo różnych powiedzonek, używanych automatycznie a jak się zastanowić to nie wiadomo skąd się wzięły i jakiegoś sensu trudno się doszukać.
Jak co roku wiosną, kiedy śniegu już nie ma, bardziej wyraźnie rzucają się w oczy tony śmieci zostawianych na poboczach, trawnikach, koło torów to już w ogóle jedno wysypisko się tworzy. Jeszcze nie tak dawno chodziliśmy z psami takim fajnym skrótem obok działek, potem nieużytkami aż do tzw. centrum handlowego. Mówię „tzw.” bo to jeden budynek z kilkoma sklepami, ale nazwa szumna być musi. Teraz moda na słowo „centrum”. Tak mi się skojarzyło odnośnie mody na nazwy. Najpierw np. był Dom Kultury, potem Centrum Kultury, teraz używa się określenia Arena – wcale nie w związku z areną cyrkową, widziałam już ciucholand z „areną” w nazwie. To świadczy chyba tylko o tym, że język jest wciąż żywy i rozwija się, poszerzając znaczenie słów.
Cóż mnie tak znosi na boki, dryfuję zamiast wprost dążyć do celu. A chciałam tylko powiedzieć, że mnie cholera wzięła, bo nawet pod ogrodzeniem schroniska jakieś paskudne typy śmieci wyrzucają, o zgrozo, części samochodowej karoserii się walają! Butelki szklane i plastikowe, puszki po piwie i opakowania po zakąskach to normalka, ale kawałki aut? A dalej, gdzie przejście było to już ciężarówkami chyba jakieś resztki z ogrodów wywożą, bo naprawdę wielka ilość się zgromadziła. Oj, marudzę, wiem, że marudzę ale tak by się chciało mieć wokół ładne miejsca, czyste, uporządkowane gdzie bezpiecznie dałoby się spacerować bez groźby zatrucia (już olejem czy innym chemicznym świństwem był teren skażony), skaleczenia czy utonięcia w odpadkach. Mąż żartował, że bar pod chmurką już otwarty. No dobrze, ale nie mogliby zabrać ze sobą tych pozostałości po konsumpcji? Przecież jak przynieśli pełne to puste łatwiej zabrać z powrotem, prawda? Tak samo jest na turystycznych szlakach górskich. Ci „turyści” wnoszą pełne naczynia różniste a potem fruuu i w krzakach lądują puste. Czy nasze społeczeństwo kiedykolwiek się zmieni pod tym względem? Wiem, pytanie retoryczne.
O wiele przyjemniej idzie się miejscami rzadziej uczęszczanymi. Tam wiosnę naprawdę można poczuć i zobaczyć. Ździebełka świeżej trawy zaczynają się pokazywać, Szilunia je wyszukuje i zjada. Ptaszki śpiewają, skaczą po gałązkach aż miło popatrzeć. Bez ma pąki nabrzmiałe, mam nadzieję, że on, ten mój bez, zdaje sobie sprawę z tego, iż dopiero jest luty i nie zechce pachnieć już teraz. Kusi mnie aby wyjść do ogródka,
lecz nie, nie dam się omamić, ponieważ jeszcze do końca nie wydobrzałam, więc zachowując resztki zdrowego rozsądku oprę się pokusie;) Jedynie rozsypałam na trawie kilka torebek (po cukrze) przez zimę ususzonej (zużytej) herbaty. Zawsze to naturalny nawóz. Jak dobrze, że dzień już dłuższy i słoneczko coraz wyżej i dłużej świeci. O, a teraz Franuś przyszedł w odwiedziny:)))

19.02.2019