Anna Pisze

Lubię wymyślać imiona i nazwiska nowym bohaterom. Trochę to trwa, mam mgliste pojęcie kim dana osoba ma być, wiem tylko po co jest potrzebna, z kim ma wejść w związek bo mi akurat kogoś takiego brakuje. Przeglądam kalendarz, czytam imiona a gdzieś w mózgu kłębi się coś na kształt mgły, stąd mgliste pojęcie;) Nagle trafiam na jakieś imię, przy nim samorzutnie pojawia się nazwisko i koniec. Nie mogę już niczego zmienić. Ten „byt” zaczyna żyć własnym życiem, wyglądać, mówić, sam określa kim jest i co robi. Śmieszne, ale tak jest naprawdę, choć nikt normalny w to nie uwierzy:)
Między działaniami związanymi z przenoszeniem bloga a uczeniem się funkcjonowania w nowym miejscu myślałam intensywnie, że muszę znaleźć partnera dla Marysi Barteckiej. Jeśli przeczytałyście „Pasma życia” to wiecie, że mówię o córce Winicjusza. Jeśli nie – zapraszam do lektury, jest na blogu. Właśnie przed chwilą mnie olśniło i zdradzę, że nazywa się Hubert Klonowski i ja na to nic nie poradzę. Imię musiało być na literę „H”, nazwisko pojawiło się samo i koniec, kropka, tak musi zostać.
W sobotę wiało przeokropnie, szkód na szczęście nie było, pojemnik na śmieci turlał się tylko pod wpływem powiewu mimo, że obciążyłam go kawałkiem drewna, widocznie za lekkim. Mały wpadł na chwilę, która miała być krótka lecz się wydłużyła. Wykorzystałam dziecko do rozgryzienia zagadki: dlaczego nie mogę komentować u Ewy Jasnej choć przedtem mogłam. Okazało się, że coś pokręciłam z hasłami i chłopcy obaj – bo Duży przy telefonie – jakoś to odkręcili. Pytań mam jeszcze mnóstwo lecz nie wszystkie za jednym zamachem mogę stawiać. Po pierwsze – jak za dużo to i tak nie pojmę i nie zapamiętam, pokręcę nawet jak zapiszę. Po drugie zaś – i tak niezaplanowanie zajęłam zbyt dużo czasu tak cennego w weekend dla pracujących przez cały tydzień. Ale co ja bym bez chłopców zrobiła? Nic, zupełnie nic.
A dziś już wtorek rano. Wczoraj byłam u Calineczki, zaraz też jadę. Piękne słońce świeci lecz chłodno jest, ręce mi zmarzły bez rękawiczek ale nic to, jest pięknie. Jeden stopień na plusie, psiaki załatwiły swoje sprawy, obiad z wczoraj został to Mąż odgrzeje. Mogę spokojnie jechać „na służbę” do malutkiej, najukochańszej Szkrabusi:)))

Tradycyjnie już 8 marca Jurek Owsiak podał sumę zebraną podczas styczniowego finału WOŚP. Tym razem ze świętem radości, wspólnoty, świętem pomagania łączy się wspomnienie tragicznego wydarzenia, morderstwa będącego wynikiem dopuszczania do swobodnego, bezkarnego wyrażania nienawiści oraz zachowań w publicznej sferze życia promujących tę nienawiść do wszystkich „innych”; do promowania wręcz mowy nienawiści, która padła na podatny grunt powodując śmierć. Pominę dalsze wywody, wszystkie myśli powstające w związku z tamtym wydarzeniem, z powodami jego zaistnienia…
Najważniejsze, że okazaliśmy się hojnym społeczeństwem, dobrym, pięknym narodem wspierającym dobre przedsięwzięcia w dobrym celu na przekór ciemnym stronom mocy. Rekord został pobity, zebrano dokładnie 175 938 717, 56 zł. Czyli prawie 176 milionów. Musiałam liczyć te cyferki, żeby prawidłowo odczytać. Jak już odczytałam to się baaardzo ucieszyłam, ileż dobrego można dzięki temu uczynić, ile istnień uratować, maleńkich serduszek sprowokować do bicia… łza się w oku kręci z radości i jednocześnie przysłowiowy nóż się w kieszeni otwiera na myśl o tych, którzy kłody rzucają i kalumniami ciskają, by ten piękny projekt zohydzić i zniszczyć.
Akurat pisałam te słowa w niedzielę podczas programu „Twoja twarz brzmi znajomo” i w tym momencie Antek Smykiewicz zaśpiewał „The Sound of Silence”, niesamowity utwór, który właśnie z tym ostatnim finałem WOŚP i wydarzeniami późniejszymi stał się nierozerwalnie połączony, nabrał specjalnego znaczenia, wzruszenie też mnie ogarnęło  na wspomnienie nieprzebranych tłumów żegnających swojego prezydenta…
Ten rekordowy wynik daje nadzieję na przyszłość, na to, że Jasna Strona Mocy jeszcze nie zginęła, jest i żyje:)))

Pożegnałam się z bloxem. Pożegnalny wpis ma nr 555. Zupełnie przypadkiem tak wyszło.
Nie rozpoczynam jednak czegoś nowego tylko kontynujuę, ponieważ udało mi się przenieść zapiski i dzięki temu mogę zachować ciągłość. Problemem pozostaje strona techniczna i ten stan pewnie będzie jeszcze trwał długo. Ważne, że podstawy opanowałam, na szczegóły mam czas. Początki są zawsze trudne. Jak sobie przypomnę początki korzystania z karty do bankomatu to pusty śmiech mnie ogarnia. Tak bardzo się bałam, że coś zrobię źle, że mi bankomat połknie kartę, że pomylę cyferki, że …. oj, dużo tych „że” było. Z koleżanką Morelką wracałyśmy razem z pracy idąc na przystanek a po drodze mijałyśmy bankomat (nazywany przez nas ścianą płaczu). Wtedy, gdy zachodziła potrzeba skorzystania z owego strasznego urządzenia szłyśmy razem dla dodania sobie odwagi. Ileż emocji nam wtedy towarzyszyło, ale jakoś dawałyśmy radę. A dziś z bankomatu korzystam prawie bezmyślnie, odruchowo, nie zastanawiając się, tak samo płacę kartą w kasie sklepowej. Mam więc nadzieję, że poruszanie się w tym nowym miejscu z czasem opanuję w stopniu wystarczającym. 

Przed chwilą przeżyłam komputerowy horror. Chciałam wrzucić to napisane powyżej ale – się nie dało. Jakbym się znalazła na obcej planecie nie znając języka i widząc w innym wymiarze niż mieszkańcy. Coś mi latało, skakało, jak dotknęłam klawiatury to te wszystkie robaczki robiły co chciały, nie byłam w stanie niczego opanować. Poryczałam się z bezsilności a tu się okazało, że moje kochane dziecko uaktualniło program czy coś. Błagałam, żeby wrócił do starego, który już umiem obsługiwać i na szczęście się udało. Uff… daj chłopu zegarek to go będzie kłonicą nakręcał…

Okres przed każdymi wyborami powoduje zwiększenie ruchu w każdym środowisku. To jakby patrzeć w garnek położony na źródle ciepła. Zobaczyć można na dnie garnka najpierw nieliczne bąbelki, potem zwiększającą się ich ilość, następnie obserwuje się ruch wody coraz większy aż do bulgotania i ruchu tak silnego, że woda potrafi się wydostać z garnka zalewając źródło ciepła jeśli nie zostanie ono zmniejszone. Ot, takie skojarzenie miałam podczas śniadania słuchając informacji o różnych wczorajszych wydarzeniach i wypowiedziach. Byłam nie na bieżąco ponieważ skupiałam się głównie na klikaniu i powstrzymywaniu głośnych przekleństw cisnących się chwilami na usta gdy kliknęłam nie w to, co trzeba i znów coś naknociłam.
Teraz już wieczór, nareszcie dotarłam do tego, co to jest URL, tzn. dalej nie wiem co to, ale wiem, że jest przydatne, żebym mogła u Was na blogspocie komentować. Cały dzień mi to zajęło. Myślenie na ten temat mi zajęło. Wreszcie doszłam metodą prób i błędów przy czym ilość ostatnich była przeogromna. Dalej nie wiem co zrobić, jeśli tylko za pomocą konta Google można pisać. Może mi ktoś podpowie, bo nie wiem czy sama na to wpadnę. Wyczerpałam limit genialnych odkryć chyba na najbliższe dziesięć lat;) A jakie to wyczerpujące;)))

5.03.2019

Bardzo mi żal z powodu bloxitu (termin Ewy), weszłam na kilka blogów dzisiaj, tak pożegnalnie i żal. Wyglądu, łatwości obsługi, przejrzystości komentarzy i prostoty ich dodawania, co powodowało, że komentowanie stawało się rozmową. W tych innych, obcych jeszcze miejscach, ehh, szkoda mówić.
Życie jednak toczy się dalej, gdzie nie spojrzeć – burzliwie, ale nie chcę o tym mówić. Słońce zaświeciło i na jasnej stronie życia wolę się skupić.
Rano mżyło, nawet założyłam Skitusiowi płaszczyk, bo choć było stosunkowo ciepło – dzięki ubranku mniej się zachlapie a więc i błota mniej przyniesie do domu. Zaś błota mnóstwo na łące, nie dało się chodzić, firma ogrodnicza, która mieści się w sąsiedztwie rozjeździła trawę i jest bagno po prostu. Wczorajszego ranka ziemia była na tyle zmarznięta, że nawet do lasku z psiakami poszłam.
Poza tym siedzę, klikam, przenoszę, szukam, złoszczę się, mam dość a potem się cieszę jak coś mi się uda. No i tak.

4.03.2019