Anna Pisze

Mija weekend, pierwszy wiosenny, ciepły i pogodny. Ptaki śpiewają jakby na scenie się znalazły i nie chcą przestać wykorzystując każdą chwilę wiosny. Ale nie tylko śpiewają. Sójka kłóciła się ze mną rano. Normalnie się kłóciła. Wyszłam ok. 6-ej z psami, ona siedziała na drzewie przy wejściu na łąką i darła się jak opętana. Przystanęłam i mówię do niej: po co się tak drzesz babo jedna? Ona zamilkła na moment, przyjrzała mi się ze swej wysokości i jak nie zacznie się wydzierać! Nie wiem co sobie myślała, może,  że jak siedzi na gałęzi to jest większa ode mnie i może sobie pozwolić na takie zachowanie? Skitusia to nie ruszyło ale Szilka natychmiast się zainteresowała. Ona goniłaby wszystkie ptaki, na pewno żywiła się nimi kiedy nie miała domu i dzięki temu przetrwała, cóż, prawa natury. Teraz jej nie wolno, żarełko ma w misce ale instynkt łowcy się odzywa na widok fruwających stworzeń. Stanęła pod sójką i zaczęła się coś do niej mówić, a sunia ma taki zasób słów jakiego nie słyszałam u żadnego z moich psów, choć i Browek umiał gadać, nawet „mama” powiedział, naprawdę:) Tak trwało dłuższą chwilę, sójka niczym się nie przejmowała, bezczelnie się na mnie patrzyła ignorując psicę i skrzeczała dalej. Wreszcie Skitsowi znudziło się stanie w jednym miejscu bez żadnego widocznego dla niego powodu i ruszył do przodu. Ile można tak stać bez sensu? Nie byłam przygotowana na szarpnięcie, więc poleciałam za nim. Szilka przez chwilę była w rozterce, spoglądała to na mnie to na sójkę, wreszcie dosłownie olała ptaka (a raczej miejsce po drzewkiem) i ruszyła za nami. Sójka została na placu boju a jej skrzeczenie rozlegało się daleko i towarzyszyło nam dopóki nie wyszliśmy na ulicę.

To jest Skituś kiedy jeszcze był młodziutki, teraz ma siwą mordkę lecz pozostał takim samym słodkim ciapkiem

Biedronka zrobiła brzydki kawał i odfrunęła za tory. Wróci, lecz do tego czasu życie mam utrudnione a do wygody się już przyzwyczaiłam. Remont budynku na zewnątrz szedł pełną parą, w porządku, nic jednak nie zapowiadało, że wejdą do środka w tak ekspresowym tempie bez uprzedzenia. I o to ostatnie mam pretensję, nie o co innego. Rano przechodziłam z psami obok sklepu i nie było żadnej informacji, żadnej, że od dziś zamknięte (to było w środę). Wzięłam wózek, listę zakupów dość pokaźną – tak wypadło – i … zastałam informację, że zamknięty sklep z powodu remontu. Zaklęłam brzydko i głośno. Na usprawiedliwienie mogę dodać, że nie ja jedna. Cóż było robić, powędrowałam kawałek spory do następnej Biedronki. Rozsiadły się w okolicy dość licznie. Co innego jednak pokonywać taką drogę z psiakami idąc na spacer a co innego po zakupy i z powrotem. Ale… ja lubię sama chodzić do sklepu, Mąż jest delegowany tylko w sprawie konkretnych przedmiotów ewentualnie ciężkich w rodzaju zgrzewki wody mineralnej.

Dziś już piątek, zleciał tydzień jak z bicza strzelił. Na jutro zapowiadają 20 st., jeśli nie będzie padało planuję prace w ogródeczku. Teraz jest leciutka mżawka, nawilży roślinki, które z ziemi wychodzą. Bez ma coraz większe pąki, hortensja wypuszcza listki, tulipany się pokazały, nawet trzy krokusiki znalazłam:)

Wyszukałam fotkę Browusia, taki był podobny do Pana Psa Quattro, tylko mniejszy. Teraz śpi wśród innych zwierzaczków w Koniku Nowym.

To jest nieostrzyżony Browar na Ursynowie

Lubię wymyślać imiona i nazwiska nowym bohaterom. Trochę to trwa, mam mgliste pojęcie kim dana osoba ma być, wiem tylko po co jest potrzebna, z kim ma wejść w związek bo mi akurat kogoś takiego brakuje. Przeglądam kalendarz, czytam imiona a gdzieś w mózgu kłębi się coś na kształt mgły, stąd mgliste pojęcie;) Nagle trafiam na jakieś imię, przy nim samorzutnie pojawia się nazwisko i koniec. Nie mogę już niczego zmienić. Ten „byt” zaczyna żyć własnym życiem, wyglądać, mówić, sam określa kim jest i co robi. Śmieszne, ale tak jest naprawdę, choć nikt normalny w to nie uwierzy:)
Między działaniami związanymi z przenoszeniem bloga a uczeniem się funkcjonowania w nowym miejscu myślałam intensywnie, że muszę znaleźć partnera dla Marysi Barteckiej. Jeśli przeczytałyście „Pasma życia” to wiecie, że mówię o córce Winicjusza. Jeśli nie – zapraszam do lektury, jest na blogu. Właśnie przed chwilą mnie olśniło i zdradzę, że nazywa się Hubert Klonowski i ja na to nic nie poradzę. Imię musiało być na literę „H”, nazwisko pojawiło się samo i koniec, kropka, tak musi zostać.
W sobotę wiało przeokropnie, szkód na szczęście nie było, pojemnik na śmieci turlał się tylko pod wpływem powiewu mimo, że obciążyłam go kawałkiem drewna, widocznie za lekkim. Mały wpadł na chwilę, która miała być krótka lecz się wydłużyła. Wykorzystałam dziecko do rozgryzienia zagadki: dlaczego nie mogę komentować u Ewy Jasnej choć przedtem mogłam. Okazało się, że coś pokręciłam z hasłami i chłopcy obaj – bo Duży przy telefonie – jakoś to odkręcili. Pytań mam jeszcze mnóstwo lecz nie wszystkie za jednym zamachem mogę stawiać. Po pierwsze – jak za dużo to i tak nie pojmę i nie zapamiętam, pokręcę nawet jak zapiszę. Po drugie zaś – i tak niezaplanowanie zajęłam zbyt dużo czasu tak cennego w weekend dla pracujących przez cały tydzień. Ale co ja bym bez chłopców zrobiła? Nic, zupełnie nic.
A dziś już wtorek rano. Wczoraj byłam u Calineczki, zaraz też jadę. Piękne słońce świeci lecz chłodno jest, ręce mi zmarzły bez rękawiczek ale nic to, jest pięknie. Jeden stopień na plusie, psiaki załatwiły swoje sprawy, obiad z wczoraj został to Mąż odgrzeje. Mogę spokojnie jechać „na służbę” do malutkiej, najukochańszej Szkrabusi:)))

Tradycyjnie już 8 marca Jurek Owsiak podał sumę zebraną podczas styczniowego finału WOŚP. Tym razem ze świętem radości, wspólnoty, świętem pomagania łączy się wspomnienie tragicznego wydarzenia, morderstwa będącego wynikiem dopuszczania do swobodnego, bezkarnego wyrażania nienawiści oraz zachowań w publicznej sferze życia promujących tę nienawiść do wszystkich „innych”; do promowania wręcz mowy nienawiści, która padła na podatny grunt powodując śmierć. Pominę dalsze wywody, wszystkie myśli powstające w związku z tamtym wydarzeniem, z powodami jego zaistnienia…
Najważniejsze, że okazaliśmy się hojnym społeczeństwem, dobrym, pięknym narodem wspierającym dobre przedsięwzięcia w dobrym celu na przekór ciemnym stronom mocy. Rekord został pobity, zebrano dokładnie 175 938 717, 56 zł. Czyli prawie 176 milionów. Musiałam liczyć te cyferki, żeby prawidłowo odczytać. Jak już odczytałam to się baaardzo ucieszyłam, ileż dobrego można dzięki temu uczynić, ile istnień uratować, maleńkich serduszek sprowokować do bicia… łza się w oku kręci z radości i jednocześnie przysłowiowy nóż się w kieszeni otwiera na myśl o tych, którzy kłody rzucają i kalumniami ciskają, by ten piękny projekt zohydzić i zniszczyć.
Akurat pisałam te słowa w niedzielę podczas programu „Twoja twarz brzmi znajomo” i w tym momencie Antek Smykiewicz zaśpiewał „The Sound of Silence”, niesamowity utwór, który właśnie z tym ostatnim finałem WOŚP i wydarzeniami późniejszymi stał się nierozerwalnie połączony, nabrał specjalnego znaczenia, wzruszenie też mnie ogarnęło  na wspomnienie nieprzebranych tłumów żegnających swojego prezydenta…
Ten rekordowy wynik daje nadzieję na przyszłość, na to, że Jasna Strona Mocy jeszcze nie zginęła, jest i żyje:)))

Pożegnałam się z bloxem. Pożegnalny wpis ma nr 555. Zupełnie przypadkiem tak wyszło.
Nie rozpoczynam jednak czegoś nowego tylko kontynujuę, ponieważ udało mi się przenieść zapiski i dzięki temu mogę zachować ciągłość. Problemem pozostaje strona techniczna i ten stan pewnie będzie jeszcze trwał długo. Ważne, że podstawy opanowałam, na szczegóły mam czas. Początki są zawsze trudne. Jak sobie przypomnę początki korzystania z karty do bankomatu to pusty śmiech mnie ogarnia. Tak bardzo się bałam, że coś zrobię źle, że mi bankomat połknie kartę, że pomylę cyferki, że …. oj, dużo tych „że” było. Z koleżanką Morelką wracałyśmy razem z pracy idąc na przystanek a po drodze mijałyśmy bankomat (nazywany przez nas ścianą płaczu). Wtedy, gdy zachodziła potrzeba skorzystania z owego strasznego urządzenia szłyśmy razem dla dodania sobie odwagi. Ileż emocji nam wtedy towarzyszyło, ale jakoś dawałyśmy radę. A dziś z bankomatu korzystam prawie bezmyślnie, odruchowo, nie zastanawiając się, tak samo płacę kartą w kasie sklepowej. Mam więc nadzieję, że poruszanie się w tym nowym miejscu z czasem opanuję w stopniu wystarczającym. 

Przed chwilą przeżyłam komputerowy horror. Chciałam wrzucić to napisane powyżej ale – się nie dało. Jakbym się znalazła na obcej planecie nie znając języka i widząc w innym wymiarze niż mieszkańcy. Coś mi latało, skakało, jak dotknęłam klawiatury to te wszystkie robaczki robiły co chciały, nie byłam w stanie niczego opanować. Poryczałam się z bezsilności a tu się okazało, że moje kochane dziecko uaktualniło program czy coś. Błagałam, żeby wrócił do starego, który już umiem obsługiwać i na szczęście się udało. Uff… daj chłopu zegarek to go będzie kłonicą nakręcał…