Anna Pisze

Wakacje zbliżały się ku końcowi, trzeba było wracać do domu i zająć się przygotowaniem do rozpoczęcia roku szkolnego. Członkowie ursynowskiej „mafii” po kolei ściągali w domowe pielesze.  Zgodnie z kilkuletnią  tradycją postanowili zrobić składkową imprezę na zakończenie lata i rozpoczęcie nowego sezonu. Należało podzielić role i w tym celu sąsiadki zebrały się u Magdy.

– Magda, wczoraj podobno zrobiłaś na swojej maszynie sweterek dla Steni – zagaiła Aldona.

– A zrobiła mi. Piękny – przytaknęła Stenia.

– Cicha ta twoja maszyna, wcale jej nie słyszałam – zauważyła najbliższa sąsiadka.

– Nic dziwnego, że jej nie słyszałaś, Doniczko, pewnie w tym czasie klęłam, bo mi się nici poplątały – słodkim głosem wyjaśniła gospodyni.

Dorota pojawiła się ubrana w mini spódniczkę. Nie aż tak krótką jakie nosiła we wczesnej młodości, oczywiście, że nie, ale kawałek przed kolano.

– Ciocia, coś ty z siebie zrobiła? – spytała Justysia.

– A co, źle wyglądam? – spojrzała na dziewczynkę zdumiona. – Wydawało mi się, że całkiem nienajgorzej.

– Źle to nie, ale wyglądasz  jak Alexis z „Dynastii”.

– Aha, z tyłu liceum z przodu muzeum – skomentowała Teresa, która również pojawiła się na zbiórce.

– Patrzcie ją, małpa złośliwa. Wolę to, niż z obu stron być najciekawszym odkryciem archeologicznym – odcięła się Dorota.

– Najgorzej kiedy baba staje się niczym rwa kulszowa – skrzywiła się Teresa.

– Czyli? – nie załapała Stenia.

– U-pier-dli-wa – z satysfakcją wyjaśniła Aldona

– A ty z czego się tak ucieszyłaś? – nieco zgryźliwie spytała Stenia.
– Z tego, że już bez słów rozumiem o czym one mówią.

– Czyli co autor miał na myśli – śmiała się Dorota. – No, autorka, co miałaś na myśli?

– Kiedy? Teraz czy przedtem? Bo teraz, to mi się przypomniał sen twojego młodszego dziecka.

– Który? On ciągle ma jakieś sny.

– Dziś mi opowiedział, że śniła mu się pani od matematyki, jak lata po parku z karabinem i chce go zastrzelić. Uciekał, uciekał aż ją podprowadził pod samą komendę. Policja ją złapała i zamknęła na długie lata – śmiała się Teresa.

– Ciekawe na jak długie – zastanowiła się Stenia.

– Pewnie na tak długie, ile trzeba, żeby Kajtuś skończył szkołę – wyjaśniła uśmiechnięta Aldona.

Rozległo się pukanie do drzwi i weszła Danusia.

– A mnie czemu znowu na zbiórkę nie zaprosiłyście? – odezwała się z żalem w głosie.

– Nie gniewaj się – szybko powiedziała Magda. – To przez Dorcię…

– Co przeze mnie, czego się czepiasz? – oburzyła się pomówiona.

– Justynka miała po ciebie skoczyć, bo przecież domofon znowu się zepsuł i nie można zadzwonić, ale przyszła Dorcia w mini i dziecku szczęka opadła…

– Aha, no to pokaż się Dorcia, zobaczę i ocenię – powiedziała Danusia. – Może wam wybaczę.

– Magda, ty chyba w łeb zarobisz – pogroziła Dorota sąsiadce, lecz posłusznie wstała z krzesła.

– No, teraz ja siadam na twoim miejscu, a ty się martw – usadowiła się Danusia ze śmiechem. – Nieźle wyglądasz, całkiem nieźle…

– Jak Alexis, prawda ciociu? – wtrąciła Justysia. – Zupełnie jak Alexis.

– Wiesz co, chyba jednak lepiej. Nawet zdecydowanie lepiej – oceniła Danusia.

– Skoro jesteśmy w komplecie, to do roboty – zarządziła Magda. – Słucham, która co robi?

– Ja sałatki – zgłosiła się Aldona jako pierwsza.

– Mogę przynieść bigos, mam zamrożony duży pojemnik, będzie jak znalazł – zaproponowała Danusia.

– To ja się zgłaszam do ryby po grecku – podniosła rękę Teresa. – Może być?

– Śledzie przyniosę – odezwała się Stenia. – Ostatnio wypróbowałam dwa nowe przepisy, pycha.

– Dobrze. Poza mną,  która jest jeszcze bez przydziału? – Magda miała naturalny dar obejmowania przywództwa w grupie.

– Dorcia – wskazały wszystkie jak jeden mąż i spojrzały na niezagospodarowaną jeszcze siłę.

– Nie bawię się tak, myślałam, że mi się upiecze – parsknęła śmiechem Dorota. – Cóż, niech wam będzie, zajmę się słodszą stroną życia.

– Czyli czym? – Magda żądała konkretów.

– Słodyczami przecież.

– Czyli? – drążyła temat gospodyni.

– Okej, to już powiem i w ten sposób nie będziecie miały niespodzianki. Trudno. Zrobię torcik serowy na herbatnikach, upiekę murzynka i szarlotkę – zaproponowała Dorota.

– Brzmi rewelacyjnie – powiedziała Stenia. – Już mi ślinka cieknie.

– Na pewno zrobisz? Jakoś ci nie wierzę – Teresa spojrzała z powątpiewaniem.

– Rozumiem, że napojami zajmą się chłopaki, jak zawsze – upewniła się Dorota jednocześnie wykrzywiając się do Tereski i pokazując język.

– Pewnie, na coś się przecież muszą przydać – odpowiedziała Magda. – To ja się zajmę przygotowaniem mieszkania, nakryciem, pieczywem i tym, co się okaże w ostatniej chwili, czyli brakującymi elementami… A wy co? Z przedszkola czy jak? – zdegustowana spojrzała na Tereskę i wykrzywioną Dorcię.  Danusia parsknęła śmiechem, Aldona jej zawtórowała.

– Nie zapomnij odrdzewiacza – przypomniała Dorota.

– Czego? – zdziwiła się Stenia.

– Nie wiesz? – zdziwiła się Aldona, że Stenia się dziwi. – Coli. To już nawet ja wiem, że po każdym nadmiarze, czy to jedzenia czy napojów, jest to rzecz niezbędna dla żołądka.

– Aaa, rozumiem – skinęła głową Stenia. – Już wszystko wiem.

– Tym razem jednak z tej metody nie skorzystam, jeszcze by zaszkodziło malutkiej – powiedziała Aldona. – Poza tym piła nie będę i z obżerania się też zrezygnuję.

– To  co ty będziesz robiła?

– Będę miała na was oko – powiedziała z tajemniczą miną. – Strzeżcie się.

cdn.

    Pan Józef stworzył ostateczny projekt domu zaakceptowany bez zastrzeżeń, za to z głośnymi okrzykami zachwytu. Na tym chwilowo temat się zakończył, ponieważ nikt nie wiedział jak potoczy się sprawa fatalnego kredytu mimo pobytu Sergiusza w Szwajcarii.  Lepiej było odkładać każdy grosz i być w pogotowiu czekając na to, co przyszłość przyniesie, czyli do samego finału. Niemniej jednak wyobrażanie sobie końcowego  rezultatu nic nie kosztowało i Dorota snuła plany, urządzała pokoje, co chwilę zmieniała  preferencje kolorystyczne, meble, styl i kiedy już w wyobraźni zdawało się, że wszystko jest gotowe, zaczynała od początku. Sprawiało jej to wielką przyjemność.

Czasem wpadała do Tereski, gdy udało się jej znaleźć wolną chwilę, najczęściej wykorzystując do tego psi spacer. Kiedyś trafiła na spotkanie starszych panów, czyli pana Józefa, Kazia i Dziadka, którzy będąc w wyśmienitych humorach, powitali ją serdecznie jak zwykle.

– Witaj dziewczyno – wstał Dziadek z krzesła. – Usiądziesz z nami na chwilę?

– Z wielką przyjemnością, lecz najpierw muszę załatwić to, po co przyszłam, bo zapomnę – zaśmiała się.

– A wiesz dziewczyno co to jest 68 zębów i 2 jaja? – zapytał Kazio.

– Nie, nie wiem.

– Krokodyl – odpowiedział z chytrym uśmieszkiem.  – A dwa zęby i 68 jaj?

– Pojęcia nie mam.

– Zebranie kombatantów – oświadczył tryumfalnie.

– Kaziu, wstydziłbyś się  – Helenka z niesmakiem spojrzała na męża.

– Taj co ty chcesz ode mnie, Helenko? Prawdę mówię.

– Helenko, co ty chcesz od niego? Prawdę mówi – zgodził się pan Józef z przyjacielem.

– Powariowali. Zimnej wody się napijcie, dobrze wam zrobi – postawiła dzbanek na stole.

– Coś ty, Helenko – spojrzał Dziadek zdegustowany propozycją. – Ja zimnej wody w butach nie lubię a co dopiero w żołądku.

Dorocie buzia śmiała się na sam widok Dziadka i jego kompanii, uwielbiała słuchać opowieści z ich bujnego życia,  przepełnione poczuciem humoru i sympatią do ludzi.

– Chodźmy do kuchni, tam spokojnie porozmawiamy – powiedziała Teresa. – Panowie niech sobie tu urzędują.

– Ale wrócicie do nas? – upewnił się pan Józef.

– A pamiętasz, jak się Kazio rozgadał, a my dopiero wtedy gdy brał oddech mogliśmy powiedzieć słowo?- zaśmiał się Dziadek.

– Co ty sobie mną gębę wycierasz? – obruszył się Kazio.

– A gdzież bym śmiał – odrzekł  z filuternym uśmiechem.

– No, to masz szczęście – pogroził palcem przyjacielowi.

– I bardzo dobrze, że mam. Ktoś powiedział, że łut szczęścia jest ważniejszy niż kilo rozumu – oświadczył zadowolony Dziadek

– O to to, miałem szczęście w czterdziestym piątym, bo mi ruski tylko kość złamał, a nie kark – przypomniał sobie Kazio.

– Jaką kość? Nic nie wiedziałam – zdziwiła się Helenka.

– Przecież byłem w konspiracji to jak mogłaś wiedzieć? – puścił oko do żony.

– Bredzisz. Bo nie wolno mieszać alkoholi, w kalendarzu było napisane…

– Cały czas mieszamy, ale tylko w żołądku, Helenko, nie w kalendarzu – oświadczył pan Józef.

Dorota nie wytrzymała i parsknęła śmiechem, nie zważając na pełne dezaprobaty spojrzenie Kaziowej małżonki. Zanim zdążyły opuścić pokój wpadł jak wicher Kuba, który pomimo przeziębienia poszedł pojeździć na rowerze.

– Kubusiu! Przecież miałeś przez weekend siedzieć w domu – zganiła syna Teresa.

– Weekend to sobota i niedziela a dzisiaj jest piątek – spojrzał zdziwiony na matkę. – Lekarz kazał siedzieć w domu przez weekend, więc o co chodzi?

– Dobrze kombinujesz – pochwalił Kazio.

– Kaziu! – Helenka załamała ręce.

– No co? Przecież wykazał się logicznym myśleniem.

– Od tej logiki dostanie zapalenia płuc i tyle będzie wszystkiego – Helenka nie spuszczała z męża groźnego wzroku.

Maciek zajrzał do pokoju, ogarnął sytuację jednym rzutem oka i postanowił wesprzeć brata.

– Dziadziu, pomożesz naprawić rower? Trochę mu się wygło…

– Nie wygło tylko wygięło – poprawiła odruchowo Helenka..

– Ciocia, przecież wiem, to taki żart – uśmiechnął się do Helci.

– A czemu popsuliście rower? – zainteresowała się Dorota.

– Ciotka, ty jeździsz raz na dwa lata i do tego w kółko, a my po lesie, po górkach, wybojach, wywracamy się, to co ty byś chciała?

– Nic już, nic – machnęła ręką, nie chciało jej się spierać z chłopakami. – Chodź do tej kuchni, Tereska.

– No to mów – Teresa posadziła przyjaciółkę na krześle obok kuchennego stołu.

– Mój brat mówi, że niedługo wraca już na stałe, wiesz jak ten czas szybko leci. Kontrakt się kończy – westchnęła Dorota.

– Co w związku z tym?

– Zastanawiam się jak będzie dalej.

– A jak ma być? Normalnie.

– Normalnie to na pewno nie będzie. Wyobrażasz sobie co zrobi, kiedy się dowie o dziecku?

– Mówiąc szczerze to nie wyobrażam sobie – odpowiedziała Teresa.

– Właśnie, ja też.

Pochyliły ku sobie głowy i cicho rozmawiały.

cdn.