Co to się działo 🙄

Opublikowano 27 kwietnia 2023, autor: anka

Działo się, oj działo😫😓😱 Było to tak. Babcia D. popsuła na amen ostatni aparat słuchowy. Oczywiście do niej nie dociera, że to czuła elektronika, że nie można ciskać sprzętem o podłogę, spać w nim, chować pod poduszkę (bo jej ukradną), kąpać się, zostawiać gdzie popadnie i potem szukać bez końca, albo odczepiać jedną część od drugiej, a potem – „napraw”… No dobrze, ale jak funkcjonować może człowiek  – nawet z Alzheimerem w towarzystwie – kompletnie odcięty od świata, wyizolowany absolutnie? Toż to koszmar. Nie dosyć, że nie pamięta, nie rozumie to jeszcze nie słyszy i nie można jej niczego powiedzieć, wytłumaczyć, przekonać… Cóż było robić, udał się MS do punktu audiologicznego (nie wiem czy się tak zwie, ja tak określiłam) z zapytaniem jak i co. Owszem, są super aparaty (w super cenie), ale na odległość nie można dobrać, należy babcię przywieźć na badanie… Zapisał na konkretny termin.  I bądź człowieku teraz mądry. Na hasło „badanie” babci D. prawie piana z pyska… jakie badanie?!!!  Od razu wietrzy spisek i atak na nią. Wreszcie dociera, że słuchu, i że aparaty słuchowe… Przez tydzień trwa przygotowywanie jej i przypominanie. Przecież po kilku minutach już nie pamięta i w koło Macieju od początku tłumacz o co chodzi kilka razy dziennie. Zorganizowanie całej akcji to jak zebranie sztabu antykryzysowego… Jak ją dobudzić, żeby wstała (śpi do obiadu), za każdym razem „ona sobie jeszcze pośpi”… Jak zmusić do umycia i uczesania… Jak przekonać, żeby założyła to ubranie a nie znowu jakieś od czapy. Jak podczas badania jej wytłumaczyć co ma robić i jak reagować, w ogóle wytłumaczyć o co chodzi…

Wreszcie nadszedł piątek, czyli termin wizyty. Cudem udało się wszystko przeprowadzić czyli  zmasowany atak na babcię D. Mam przygotowane dyżurne „wyjściowe” ubranie dla niej (oczywiście w mojej szafie, żeby nie miała „na oczach” bo zniszczy) i założyła je bez sprzeciwu, nawet się ucieszyła gdy pochwaliłam przed lustrem, że ładnie wygląda. Pojechali, uff! Wtedy ja myk do babcinego pokoju. Normalnie przy niej tam nie wchodzę, nie chcę się narażać na zarzuty, że coś znowu zginęło… Typowe dla tej choroby więc nie mam z tym problemu. Kiedy przychodzi z pytaniem co ma do roboty (ciągle jak jest przytomniejsza) mówię (pokazuję), że ma robotę u siebie, że trzeba posprzątać. Czasem to robi, czasem MS jej pokazuje co „jest do roboty”. Wszystko zależy od stanu babci D. w danej chwili. No więc dorwałam się do stajni Augiasza. Już mówiłam, że zbiera liście, kamyki, zrywa kwiatki i wszystko zanosi do siebie. Rany boskie święte! Czego tam nie było! Łącznie z książkami, które zabrała z moich półek bez wiedzy oczywiście i po kryjomu, w nich tony liści i kwiatków do zasuszenia, a książki w stanie „pożal się boże”. Najciekawsze, że po wejściu do pokoju na pierwszy rzut oka tego nie widać! Wymiotłam ze wszystkich zakamarków nagromadzone „skarby”, po czym się wzięłam za szafę. Przenosiłam zawartość (nie całą, bo się nie dało) do naszego pokoju, żeby na spokojnie przejrzeć co tam jest i wreszcie wrzucić do prania. Żeby nie było, że babcia D. jest przez nas zaniedbana! Ona jest na tyle świadoma, że nie da ruszyć swojego, ale nie na tyle, żeby dała sobie wytłumaczyć, że coś brudne i niech da do prania, trzeba zabierać ukradkiem i „u niej jest posprzątane”… Większe porządki udało się u niej zrobić przed wyjazdem do Szczawnicy pod pretekstem pakowania. W szafie było wymieszane wszystko ze wszystkim, już nie powiem co z czym… W każdym razie  w sobotę poszło pięć pralek, w niedzielę trzy. Przejrzałam co się dało, zostawiłam ubrania nadające się do użytku, to samo z pościelą. Część uprana, uprasowana została ułożona przez MS w babcinej szafie, część poszła do śmieci, a bardzo duża część do pojemników PCK. Nie uwierzycie, ale chyba pół bagażnika tego było. Czyste i porządnie zapakowane. Babcia D. jest teraz drobniutką, szczuplutką istotą, kiedyś była niczego sobie kobietą więc ciuchy zupełnie nie pasują za chińskiego boga. Kupiłam jej trochę w sam raz na nią, tamte po prostu z niej spadały.

Nie wszystko robiłam oczywiście sama podczas nieobecności babci I MS. Bo oni wrócili z aparatami. Badanie poszło sprawnie, aparaty jak z kosmosu są, a co dalej z nimi to się okaże. Trzeba pilnować, uważać itd… kiepsko to widzę, ale nie ma rady, siła wyższa.  W każdym razie akcja porządek trwała nadal, babcia siedziała w ogródku (ciepło w weekend było) i nie przeszkadzała w działaniach. Natomiast mnie zaczął przeszkadzać pęcherz, który od czasu emerytury siedział cicho (przedtem dokuczał bez przerwy), skończyło się koszmarnym bólem, gorączką prawie 39 stopni i antybiotykiem. Chyba moje ciało zdecydowanie stwierdziło, że przesadzam i kazało mi się uspokoić odmawiając współpracy. Mądre to ciałko, bo zalegając bez siły w łóżku zmusiło mnie do myślenia. Uruchamiając szare komórki odszukałam na yt kanał Kasi Gołębiewskiej refleksolożki, (o której już pisałam) i zaczęłam sobie pomagać „refleksologicznie”. Zapisałam się też na webinar z refleksologii. Dziś już zupełnie jestem na nogach, zrobiłam rano piękny wiosenny spacer z psiepsiołkami kochanymi, wreszcie zasiadłam do napisania tych słów kilku. Leki jeszcze biorę, ale czuję się dobrze. Wniosek – nie przesadzać więcej, myśleć o sobie, dbać o siebie, trochę sobie zacząć dogadzać, wszak mam siebie tylko jedną bez względu na wygląd i wiek. I chociaż kolejna Bycza wiosna wpisana w kalendarz, to w Byka duszy wiosna ma trwać przez cały rok. Howgh!

Alem się rozpisała, rany koguta! Jednak tyle się działo, że i tak nie wszystko przecież się zmieściło. O swojej szafie wspomnę kiedyś w przyszłości 😃😃😃 Dziękuję tym, co wytrzymali do końca i tym co nie dotrwali też 😁😁😁 Na osłodę i ozdobę kwiatki z przedogródka🌼🌷🌺 ale najpierw fragment koszulki, w której Duży odwiedził matkę, musiałam uwiecznić.

… niech wreszcie spokój i pokój zapanują …

🌺🌼🌸🌼🌺🌼🌺

… bratek skojarzył mi się z mordka mopsika 😀…

Kochani, pięknej majówki życzę, bezpiecznej, spokojnej mimo zapowiedzi 🌞🌷🌞

Aha, jeszcze coś! Wszystkim maturzystkom i maturzystom, co to zaczną toczyć boje o świadectwo dojrzałości POWODZENIA i trzymam kciuki!!!

💗💗💗💗💗💗💗💗

💙💛

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 31 komentarzy

🌞Kasia w Wilnie🌞 czyli „W międzyczasie”

Opublikowano 19 kwietnia 2023, autor: anka

Pomyślałam sobie, że najróżniejsze sytuacje, które się przydarzały bohaterkom ursynowskiego cyklu, a które nie zmieściły się w „głównych” powieściach, wskoczą do „W międzyczasie”. Dlatego tak nazwałam zbiorek, ponieważ wszystko dzieje się w trakcie, pomiędzy i w różnych innych konfiguracjach 😀 bez zachowania  jakiejkolwiek ciągłości, ani czasu, ani  miejsca, ani akcji. Po prostu co znajdę akurat podczas porządkowania papierów to wskoczy tutaj. Wszystko oczywiście w ramach zmiany otaczającego świata na bardziej uporządkowany, co – jak wiadomo – dla chomików jest pracą na miarę Syzyfa 😀 Niemniej jednak uprzejmie donoszę iż niebieski wór z makulaturą wystawiony (dziś zabierają) oraz cztery spakowane torby oczekują na wywiezienie i wrzucenie do pojemników PCK. Mam nadzieję, że zawartość trafi w ręce potrzebujących, a nie – jak się zdarzało – m.in. w inne ręce (unurzane – bo ręce można unurzać absolutnie we wszystkim – w złodziejstwach, oszustwach, kłamstwach, podłościach różnych itp. co każdy przyzwoity rodak widzi na własne oczy). I znów się nie opanowałam, ale po prostu się nie da… Wracając do tematu – dziś pierwszy „kawałek”, którego bohaterką jest Kasia z „Pasm życia”.

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞   🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞  🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

 Kasia w Wilnie  – 29.06.2010 zapiski

Wilno. Cóż mogłam przedwczoraj powiedzieć o Wilnie poza tym, że było nasze przed wojną, że od czasu króla Jagiełły związane było z Polską jak cała Litwa, że wszystkie mądre głowy (mądre bez cudzysłowu) w ten czy inny sposób przewinęły się przez to miasto na przestrzeni dziejów. No i oczywiście Romantyzm – niegdyś moja ukochana epoka w literaturze, a więc na myśl przychodzi Mickiewicz,  Słowacki, Filomaci, Filareci, idee wypełniające serca i dusze…. Jakże też nie wspomnieć o inteligencji międzywojnia…

„I to by było na tyle”. Bez osobistych odniesień jak choćby do Krakowa skąd mój ród…

Wtem okazało się, że mam do Wilna pojechać z delegacją w sprawie przekazania z naszej Biblioteki książek, których nikt nie chce (nikt – mowa oczywiście o aktualnych przełożonych) dla polskiej szkoły. Nie miałam ochoty, wszak nie lubię zbiorowych wyjazdów, zorganizowanych imprez, a do tego z obcymi ludźmi w obce miejsca… Od razu pęcherz ciśnie i boli, astma dusi, nerwy powodują trzęsionkę organizmu i niechęć do dalszego życia w ogóle… Mariolka i „dodelegowana” dziewczyna również nie wyrażały radości z powodu wyjazdu, wręcz przeciwnie. Ale w końcu… cóż było robić…

Zbiórka o szóstej rano, busik podstawiony, wszyscy dotarli, jedziemy. Po drodze mamy jeszcze zabrać Starszego Pana z Broku. Jest nas siedem osób. Pan Kierowca, najważniejsza osoba trzymająca (dosłownie) w rękach bezpieczeństwo całej grupy. Obok siedzi Jan, organizator i pomysłodawca całego przedsięwzięcia, wymierający gatunek człowieka poświęcający się całkowicie wcielaniu w życie swojej idei. Z tyłu córka Pana Kierowcy i Młody, przesympatyczny chłopak, osobisty asystent Jana, jego pamięć, organizer i kalkulator w jednym drobnym chłopaku. Z tyłu zaś trzy Gracje, w tym jedna podstarzała: Mariolka, Dodelegowana i ja, Kasia.

Nie znam wschodnich terenów Polski. Byłam kiedyś przez tydzień u koleżanki w Hajnówce, ale niczego charakterystycznego nie zapamiętałam. Nazwy takie jak Augustów, Sejny kojarzą mi się z pocztówkami z wakacji, rozglądałam się więc na boki notując w pamięci głównie olbrzymią ilość zieleni, budowane drogi na wschód i prace budowlane na nich co wiąże się z EURO 2012, które organizujemy wspólnie z Ukrainą. Dodelegowana jeździła na wakacje w mijane okolice, podniecona wypatrywała znajomych miejsc przypominając sobie różne wydarzenia, buzia jej się nie zamykała.

Starszego Pana zgarnęliśmy z drogi zablokowanej przez wypadek – zderzenie dwóch tirów, którego skutki oglądaliśmy z przerażeniem. Na szczęście kierowcy przeżyli o czym dowiedzieliśmy się od policjantów pracujących  przy katastrofie.

Dalej jechaliśmy już bez przeszkód kierując się na Wilno. Po przekroczeniu granicy („bezkolizyjnym” – wszak jesteśmy w Unii z Litwą  🙂 ) wzdłuż głównej szosy nie zauważyłam specjalnych różnic poza językiem i nieco inaczej wyglądającym znakiem drogowym (np. krowa jest bardziej kwadratowa). Aha, zapomniałam – dużo mniej samochodów niż na polskich drogach. Może dlatego, że wakacje? Pogoda trafiła nam się prawdziwie wakacyjna na ten wyjazd, tydzień wcześniej (jak się dowiedzieliśmy potem) lało bez opamiętania. Udało się trafić do szkoły, w której miało się odbyć uroczyste przekazanie listy książek (one same fizycznie miały dojechać po zakończonej inwentaryzacji). Pozostało nam jeszcze wypełnienie pudełka z listą czymś, co sprawi, że całość będzie wyglądała ładnie i elegancko, a co! Przymierzałyśmy po drodze kawałki sosny i wiązkę traw polnych, ale efektem był koszmarek do potęgi. Spędziliśmy trochę czasu w kwiaciarni i wreszcie wspólnymi siłami całej ekipy dobrana została kolorowa folia czy celofan (nie nazwę fachowo) pognieciona artystycznie przez Mariolkę (wszak ma papiery na to, że artystką jest 🙂 ), ułożona w pudełku. Na niej spoczęła lista przekazywanych książek, drukowana zresztą przez Dodelegowaną do drugiej w nocy (w domu) z maila, którego Mariolka jej przysłała z domowego komputera swojej szwagierki. Jak zawsze – wszystko na wariackich papierach.

Pan Dyrektor  polskiej szkoły przywitał nas bardzo serdecznie, oprowadził po budynku, po czym obie z Mariolką dorwałyśmy się do biblioteki, której zbiory pochodzą z darów. Okazało się, że uczniowie w tutejszym gimnazjum są w tym wieku co u nas w liceum, czyli jest to młodzież prawie dorosła przed maturą. A my spakowałyśmy bardzo dużo literatury dziecięcej. Na szczęście podstawówka polska też jest w Wilnie, więc będzie miał Pan Dyrektor jak te książki podzielić i jeszcze Dom Polski na część dla dorosłych się załapie.

Ku mojemu zdumieniu (i przerażeniu) uroczystość została zorganizowana w auli z udziałem Pana Senatora, Pana Konsula, Panów Posłów Polskich wybranych do Litewskiego Parlamentu. Moje obawy były w pełni uzasadnione, bo Jan kazał mi wyjść na środek. Na szczęście uprzedziłam go wcześniej, że się nie odezwę, bo się zapłaczę i zaplączę. Był cudny.

– Przeczytasz co jest na akcie (w tubie był papier czerpany z wypisanym pięknie przez naszą plastyczkę tekstem), bo ja nie mam okularów – szepnął.

– Przecież ja nie widzę tych literek – odszepnęłam. – Weź Mariolkę.

Tym sposobem Mariolka też znalazła się na środku auli, a ponieważ tekst ona przygotowała to z pamięci „czytała”, bo też nie miała okularów 🙂 Normalnie cyrk 🤣

Była telewizja polska na Litwie, kamery, wywiady, młodzież stawiła się licznie pomimo wakacji. Były śpiewy i recytacje zapowiadane  przez parę młodziutkich konferansjerów.

I w tym właśnie czasie coś się stało ze mną. Zostałam dosłownie oczarowana i zaczarowana. Kim? Czym? Wyjątkowo urodziwymi dziewczętami, a i chłopcom niczego nie brakowało, piosenkami wykonanymi wcale nie amatorsko, poezją, własną twórczością młodzieży również, a nad wszystkim unosił się „duch języka” – bo ja wiem jak to określić? Ten charakterystyczny wileński „zaśpiew” usłyszałam po raz pierwszy w życiu „żywy” i to w takiej ilości i natężeniu. Nieraz miałam do czynienia ze starszymi osobami z dawnych Kresów, którym pozostał akcent, słyszałam relacje w tv, na filmach także  niejednokrotnie, ale tu było zupełnie coś innego. Przez tych kilka chwil przeniosłam się w inny świat. To młodzi, piękni ludzie mówili do mnie żywym, cudownie pięknym polskim językiem, jakby np. z „Nad Niemnem” mojego ukochanego wyszli. Oni żyli i ten język też żył! Piękny język, pełen szlachetności, elegancji, dziś u nas już nieznany, zapomniany. A nasz?  Dziś taki zwulgaryzowany, chamski, „odpolszczony” w zestawieniu z tym zachowanym na Litwie. Szkoda…

Zostało nam bardzo mało czasu, żeby cokolwiek zobaczyć. Pan Dyrektor zajął się tym i zorganizował zwiedzanie pod wodzą Pani Przewodniczki, polonistki w gimnazjum. Śliczna młoda osoba o niesamowitej wiedzy i erudycji oprowadziła nas po wileńskiej Starówce, żebyśmy zdążyli zobaczyć jak najwięcej. Biegiem więc, w pantoflach na wysokich obcasach (wszak miałam być elegancka na uroczystości), z bolącymi nogami biegłam za młodymi pstrykając zdjęcia wszystkiemu co mi stanęło na drodze. Myślałam, że niczego nie zapamiętam ze szczegółami, ale co tam, szczegóły można znaleźć w przewodniku. Stało się coś dziwnego. Wilno zapadło w moją duszę. Zapragnęłam powrócić tu na kilka dni chociaż i spokojnie, we własnym tempie nasycić się pięknem, historią, przeżyć po swojemu…

Zdążyliśmy biegiem do sklepu. Mariolka miała zamówienie na likier ziołowy oraz ser z kminkiem. Najważniejsza jednak była w hipermarkecie toaleta (dla mnie szczególnie przy dolegliwościach). A toaleta! Cuda, fioletowe światło, woda się sama spuszcza i ja, dzikuska z Polski aż się przestraszyłam, że coś popsułam… cała Kaśka! Kupiliśmy wszystko i biegiem na miejsce zbiórki. Jeszcze flaszeczka likieru w podziękowaniu dla Pani Przewodniczki. Mariolka wróciła po nią do sklepu i bez kolejki (długa była) przepchnęła się do lady, a wszyscy ze zrozumieniem przyjęli fakt, że wycieczka czeka!  Nikt się nie złościł! Nieprawdopodobne!

W drodze powrotnej mieliśmy stanąć na pierogi, ale droga „się zbuntowała” i zamiast do „baby” z jedzeniem zaczęliśmy się zbliżać do Kłajpedy. Nadłożyliśmy ze sto kilometrów w głąb Litwy oddalając się tym samym od Polski. Pierogi przepadły, w żołądkach burczenie, miałam jeszcze wafelki, Mariolka wygrzebała w torbie suszone morele, woda była…

Znalazła się wreszcie droga w kierunku Ojczyzny. Wiodła przez zupełnie puste wsie, wśród pól. Ani światła, ani człowieka – wrażenie zgoła niesamowite i nieprzyjemne. Nareszcie stacja benzynowa. Zamknięta! Jest druga, ale też nieczynna. Kiedy stanęliśmy podeszło do nas „coś” – ni chłop ni baba i o papierosy się pytało. Jan odrzekł: „nie kuriaszczije”   i szybko odjechaliśmy.  Koszmarna, upiorna sceneria: księżyc w pełni, cmentarz porośnięty lasem, w dalszym ciągu wymarłe wsie, żywego ducha ani śladu. Wreszcie miasto. Puste ulice, tylko szła jedna para na całe miasto! Jedynie gdzie nie gdzie  w bloku światło… Okropność, jakby cywilizacja na wyginięciu…

Jaką ulgą było dotarcie do Polski! „Ukochany kraj, umiłowany kraj…” mimo to wszystko co się u nas dzieje…

O trzeciej nad ranem dotarliśmy do domu Starszego Pana, gdzie jego Małżonka czekała z kawą i ciastem. Potem dalej do Warszawy i wreszcie wróciliśmy tam, skąd wyruszyliśmy. Uff! Najbardziej lubię być w domu.

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞  🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞  🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

 

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie, W międzyczasie | 23 komentarze

Znowu środa – 12.IV. 2023 🌷

Opublikowano 12 kwietnia 2023, autor: anka

Dekorację świąteczną zrobiłam z tego, co pod ręką. To znaczy wykorzystałam jajka ugotowane w cebuli, z ogródka ucięty bluszcz, gałązki róży (parkowa czy ogrodowa – nie wiem. taki wielki krzak z wijącymi się gałązkami)), gałązeczki barwinka. Zielone włożyłam do słoiczka z wodą, słoiczek do szklanego pojemnika, który wypełniłam jajkami. Podobało mi się 🐣  Jajka zjadamy po świętach, zielone zostało w słoiczku i ładnie wygląda. Jeśli coś puści korzonki zostanie wsadzone do ziemi.

… ten stroik stał w pokoju…

Na kuchenne okno też wykorzystałam to, co chomik 🐹🐹🐹wyciąga z zakamarków 😃 czyli butelki po miodach, w których pięknie się prezentują gałązki przyniesione z psiego spaceru. oraz jajka wydmuszki przechowywane lata całe. Gałązki wypuściły listki, bazie zmieniły się w „gąsienice” 🌞

… na kuchennym parapecie …

Święta minęły, ale wiosna została 😃 🌷🌼🌻🌹 Powietrze pachnie rozkwitłymi w ciągu dnia kwiatuszkami mirabelki. Jest piękna, muszę jej zrobić zdjęcie, te kwiateczki są tak delikatne i nietrwałe, że silniejszy wiatr je zrywa. Od Franusia (czyli od Franusiowej opiekunki) dostałam śliczne bratki. Ładnie się prezentują na oknie 🌞

… kuchenny parapet od zewnątrz…

Zakwitły przed domem takie ślicznotki 🙂

Posadziłam trzy kolory stokrotek (czerwone, różowe, białe), mam ogromną przyjemność patrząc na nie 🌼

… kamienie przynosimy z psich spacerów …

Na urodziny MS upiekłam serduszko z ciasta francuskiego, w środku był dżem truskawkowy, biała czekolada rozpuszczona oraz gorzka czekolada rozpuszczona wylana na wierzch. Posypałam  wiórkami kokosowymi sprawdzając dokładnie czy to znowu nie sól, hi hi 🤣🤣🤣

… na dużym talerzu od świątecznego serwisu mojej mamy …

Miałam sen…  Przyśniło mi się, że za chwilę mam egzamin magisterski, ale nie mój z rzeczywistości tylko zupełnie nie wiem jaki, z czego, z jakiego zakresu i w ogóle o co chodzi. W panice rzucam się do notatek, do przeglądania starych gazet (mam we śnie świadomość, że w domu nie ma tv), szukam indeksu… I nie mam się w co ubrać! Przecież nienawidzę białych bluzek,  spodnie mam tylko dżinsowe, inne upchnięte w głębi szafy czekające na zmiłowanie (może jeszcze założę uprzednio straciwszy  nieco na wadze…), szukam też u babci w domku w Tenczynku… Wreszcie – też we śnie –  zdaję sobie sprawę, że to sen (taki sen we śnie), że egzamin daaawno temu zdałam i już nic nie muszę, bo jestem na wolności. Uff, co za ulga! Obudziłam się przepełniona wdzięcznością, że to już było, minęło i nie wróci 😅 Uczucie wdzięczności jest miłym uczuciem, takim wywołującym uśmiech, lekkość i dodającym skrzydeł bez Red Bulla 🙂 Tak odczytałam przesłanie i pomyślałam, że mam za co być wdzięczna – za dzieci, za wnuczki, za MS, za domek, za stokrotki i bratki, za to, że jeszcze widzę i mogę cieszyć się ich urodą, za kochane stare psiaki, z którymi mogę jeszcze chodzić na spacery, za miłość Franusia, który sam nas wybrał, za lasek obok, za Szczawnicę, za ten mój kącik blogowy, w którym się spotykamy, za…. ileż tego jeszcze jest do wymieniania, to cudowne 💗 Może podzielicie się częścią Waszych powodów do wdzięczności? Proooszę 😘

Życzę Wam jak najwięcej powodów do wdzięczności, życzę dobrego tygodnia i dziękuję za odwiedziny. Pięknej wiosny dla wszystkich 🌞💗🍀

💙💛

 

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 12 komentarzy

5 kwietnia 2023, już środa 🍀💗

Opublikowano 5 kwietnia 2023, autor: anka

Za chwilę święta wiosenne. Szczerze mówiąc dotarło to do mnie wczoraj (jest wtorek, imieniny miesiąca), weekend miałam zajęty bardzo dokładnie, wszak Calineczka u nas gościła. Tym razem nie była malarką lecz panią restauratorką i kucharką. My oczywiście byliśmy gośćmi lokalu, nie było zmiłuj 😃 Sama robiła ciastka, nie pozwalała się do swoich dotknąć i tu babcia straszną dała plamę, ale o tym za chwilę… 😂😂😂

… pięknie tylko wyglądały …

… jak wyżej, pięknie tylko wyglądały …

Przywieźli (Duży z córeczką) truskawki. Wyglądały pięknie, ale były okropnie niedobre. Wpadłam na pomysł, żeby zużyć je do ciastek. Calineczka się zapaliła do pracy, pomagała, ciastka wyszły ładnie, z jabłuszkiem, winogronami i truskawkami. Wszystko było świetnie dopóki MS nie spróbował. Zrobił dziwną minę i spytał, czy dodawałam sól do ciastek. No gdzie! Cukier puder tylko na wierzchu jest widoczny! Ale… czym prędzej spróbowałam i… tego się nie da zjeść!!! Cóż, obejść się trzeba było smakiem 😖 Szybko upiekłam chlebek bananowy, który zjeść się dał 🙂

Moja wnusia jak zwykle jest niejadkiem, ale zażyczyła sobie kluski z dziurką czyli śląskie. Zrobiłam w niedzielę, wyszło 140 i jeszcze kilka sama zrobiła lepiąc z ciasta ślimaki, jakieś glisty i inne szkaradzieństwa. Ślimaki 🐌 się ugotowały, reszta rozpłynęła się w wodzie podczas gotowania. A wiecie z czym Calineczka jadła kluski? Z czekoladą, bo ona jest Czekoladową Panienką 😍 Na moje usilne nalegania by zjadła „coś normalnego” usłyszałam – „Nie zmuszaj mnie do tego, nie jesteś zmuszarką” 🤣 Aha, a przy okazji różnych rozmówek, wyjaśniań itp. dowiedzieliśmy się co to jest kopalnia – „To jest coś takiego co się kopa skarby” 🤣

… pizza na cieście francuskim była smaczna …

Franuś na dowód, że uznał nas za swoją kocią rodzinę pierwszy raz postanowił tę rodzinę dokarmić…  Dobrze, że nie ja się natknęłam na ten „prezent” tylko MS… Zapakował w torbę i nie widziałam na szczęście, Calineczka też nie widziała. Otóż Francesco pod drzwi balkonowe przyniósł upolowanego szczura!!! Dawno temu Rudy kot, który też do nas przychodził, przyniósł nam żywą myszkę. MS złapał ją i wynieśliśmy na łąkę, Rudy przez pół dnia szukał jej w ogródku i nie rozumiał gdzie się podziała 🐱

Calineczka z dużego pudła po psim żarełku (przywiezionym przez kuriera, zamawianym przez Dużego w zooplus) zrobiła Franusiowi domek i od niedzieli tam najchętniej przesiaduje, jakoś mu przypasowało to miejsce.  Pudło wylądowało pod stolikiem i tam Franka szukać należy 🐱👩  Bawili się razem, nawet pierwszy raz sam wszedł szkrabusi na kolanka 🙂

… są w dobrej komitywie jak widać 🐱👸 …

Zakupy świąteczne częściowo zrobiłam🛒 i za głowę się złapałam kiedy zobaczyłam przy kasie sumę 😢… a naprawdę żadnej rozpusty, same najpotrzebniejsze rzeczy… ale stop, żadnej politycznej kwestii jak sobie obiecałam… tylko, do jasnej choinki, czy te 30% to ślepcy czy głupcy, bo dociec trudno, no ewentualnie szubrawcy i… (każdy wpisuje co uważa za słuszne) wchodzą w rachubę…  A święta coraz bliżej🐤🐤🐤

Niechby się tak stało, że wiosenne święta przyniosą nadzieję na lepsze jutro, na odrodzenie tego, co dobre i przyzwoite, uczciwe i sprawiedliwe w dosłownym znaczeniu, i niech tak się stanie, nadzieja niech się zmieni w rzeczywistość 🍀💗💗💗🍀

ZDROWYCH, SPOKOJNYCH, SZCZĘŚLIWYCH ŚWIĄT WIELKIEJ NOCY 

 

 

🍀🍀🍀💗💗💗💗💗🍀🍀🍀💗💗💗💗💗🍀🍀🍀💗💗💗💗💗🍀🍀🍀

💙💛

 

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 30 komentarzy

Pierwszy dzień wiosny 2023

Opublikowano 21 marca 2023, autor: anka

Myślę sobie…

Zapiski były robione z doskoku przez kilka dni. Często bywa, że gdy wreszcie włączę Lapka to coś się wydarza i koniec zabawy. Nic to, w końcu przecież kiedyś się uda 😊

Pisałam od zawsze, odkąd się nauczyłam pisać. Czytałam od kiedy nauczyłam się składać litery w wyrazy. Najpierw słuchałam jak dziadek czytał kiedy mieszkałam w Tenczynku. Mama przywiozła mi „Baśnie z 1001 nocy” (mam dotąd na półce) i dziadek co wieczór czytał na głos, ja i babcia  słuchałyśmy z zapartym tchem, a dziadek czytał sam zaciekawiony co będzie dalej. W podstawówce  odważyłam się nawet wysłać sonet do „Płomyczka”, taka byłam 😁 Prawdziwy sonet z zabójczym rymem „żurawie na jawie”, a więcej nie pamiętam o czym był, hi hi 😊

Ukrywałam swoje „arcydzieła”, słyszałam wciąż „zejdź z obłoków na ziemię”, „myśl realnie”… no to starałam się myśleć realnie… Potem dzieci, praca, samodzielna mama nie miała czasu na dyrdymałki choć wierszyki i bajki dzieciom układała póki były małe. Pierwsza prawdziwa powieść powstała właściwie jako autoterapia po rozwodzie i po śmierci mamy… „Prawdziwa” – bo w ósmej klasie napisałam w kilku zeszytach mieszczące się „dzieło” o miłości do Seweryna Krajewskiego, a może nawet nie o samej miłości tylko o przygodach wszystkich czterech chłopców z Czerwonych Gitar i ich dziewcząt. Oczywiście ja byłam wybranką Seweryna 😊 Jakże żałuję, że to „dzieło” zniszczyłam! Byłam  na studiach gdy czytałyśmy je z Lucy i jej koleżanką płacząc ze śmiechu. Później – „będąc dojrzałą kobietą” – doszłam do wniosku, że nie wypada mi zostawiać tego ku pamięci i „dzieło” unicestwiłam 😊 A Seweryn wtedy pięknym młodzieńcem był 😀

… ten plakat do tej pory wisi na wewnętrznej stronie drzwi od szafki 😃 …

Przez kilkadziesiąt lat (rozwiodłam się mając 33 lata, teraz mam razy dwa plus jeszcze trzy) – jak to się mówi „ „pracowałam nad sobą” z różnym skutkiem, różnymi metodami, czytałam, szukałam, zresztą wspólnie z tatą podrzucaliśmy sobie odpowiednie książki, mam do tej pory sporo pozycji od niego. Miał zwyczaj podkreślać ołówkiem interesujące go fragmenty (tylko we własnych egzemplarzach). Teraz traktuję je jako przesłanie, często znajduję odpowiedź dla siebie w owych fragmentach, w zupełnie przypadkowo wziętej do ręki książce. Mówię „dzięki Szefie”, a on uśmiecha się ze zdjęcia…💗 Przez długi czas nie rozstawałam się z „Możesz uzdrowić swoje życie” Louise Hay i z książkami Leszka Żądło. Zawsze którąś miałam przy sobie w metrze, w autobusie, w tramwaju, na przystanku, w każdej możliwej chwili „nurkowałam” do środka i mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że ratowały mi życie. W świecie fizycznym uratował je lekarz z Ukrainy, dr Aleksander Nowicki, do którego przeznaczenie  mnie doprowadziło. Często teraz o nim myślę, zastanawiam się czy żyje, czy jest w Ukrainie czy wyjechał…. Czytałam Silvę, słuchałam kasety Lecha Emfazego Stefańskiego, ale nigdy do końca nie opanowałam żadnej sztuki, zawsze coś stawało na przeszkodzie, szeptało z tyłu głowy, żebym dała spokój bo to nie dla mnie, głupotami znowu się zajmuję zamiast myśleć realnie…  Mimo to całkiem owej  „pożywki dla duszy” nie odstawiłam. I całe szczęście 😊 A tak w ogóle to życie mi uratował MS pojawiając się na mej drodze 😃💗💗💗

Tak przebrnęłam przez wszelkie odsłony życia i doczekałam wolności czyli upragnionej, wytęsknionej emerytury. Mało tego, od roku mam wolność od telewizji i to uważam za zrządzenie losu. Dzięki temu zaprzyjaźniłam się z YT, odkryłam mnóstwo ciekawych kanałów – prowadzonych przez świetnych ludzi –  z różnych interesujących mnie dziedzin. Między innymi dzięki temu uświadomiłam sobie pewne sprawy.

Tu przechodzę do odpowiedzi na słowa Poli.  Miałam milion wątpliwości związanych z życiem na blogowisku, no miałam, nie da się ukryć.  Napisałam  we wpisie – „27 lutego 2017 roku odważyłam się na napisanie pierwszych słów na blogu. Ze strachem, z tysiącem obaw (jak zwykle ja), że to głupie, bez sensu, że nie potrafię, że zgłupiałam na starość, że to, że tamto…”.  Polinko, blogowisko jest żywe, na bieżąco każdy może mi chcieć udowodnić, że piszę głupoty, bzdety i w ogóle to mogę sobie wsadzić te gryzmoły tam, gdzie słońce nie dochodzi itp., itd. I wtedy będę przeżywać, gryźć się, denerwować, nie spać po nocach, popadać w jeszcze gorsze nastroje… i po co mi to, i gdzie ja się pcham… i znowu  w koło Macieju wszystkie kompleksy krążą wokół…  Napisać powieść to żaden problem, nikt tego nie widzi, nikt nie może krytykować, bo nie zobaczy dopóki ja o tym nie zdecyduję i dlatego to jest zupełnie inna kwestia. Przełamałam się jednak i okazało się, że moje dyrdymałki sprawiają komuś przyjemność, ktoś coś przeczyta, odpocznie, zastanowi się, nawet zada sobie tyle trudu, żeby napisać komentarz co już w ogóle jest niesamowite! Szok! Normalnie szok przeżywałam na początku 😊

(Jejkuuu, szok przeżyłam teraz spojrzawszy za okno! Jest 9 marca godz.6.04. Masa śniegu!!! Wszędzie biało!!! )

Postanowiłam wszystkie „dzieła” czyli dłuższe i krótsze dyrdymałki zaprezentować na blogu i odważyłam się na to. Trochę się bałam, że nie zdążę wszystkiego opublikować przed udaniem się na Drugą Stronę Tęczy, więc na początku spieszyłam się bardzo 😊 Niepotrzebnie. Zdążyłam, dokończyłam zaczęte wcześniej ( „Po co wróciłaś Agato?” „Widocznie tak miało być”, „Pasma życia”), napisałam „Babie lato i kropla deszczu”. Tę ostatnią powieść skończyłam  – jak już wspominałam – przed inwazją na Ukrainę. Ostatnio napotykam na informacje o przekazywaniu przeżyć, emocji na kolejne pokolenia, o traumie rodowej. Okazuje się, że z poziomu świadomego nie ma dostępu do tego co się dzieje w poziomie podświadomym i nieświadomym. Są metody pracy z emocjami, z programami, traumami, które są na naszej linii życia ale pochodzą od przodków. Jest to niezwykle ciekawe, lecz nie będę się teraz zagłębiać w temat, może kiedyś. W każdym razie pomyślałam, że  może  w jakiś sposób to się we mnie odezwało, któż może wiedzieć?

Słuchając Mediteusza na YT uświadomiłam sobie wiele rzeczy. Wzięłam też sobie do serca tezę, że stawianie warunków jest bez sensu w kontekście odkładania planów, realizacji marzeń „na zaś” – jak coś się zdarzy, jak będzie pogoda, jak wygram w totka, jak kobieta zostanie prezydentką,  jak moja wnuczka wyjdzie za mąż, jak to jak tamto… Przemyślałam (rano, kiedy wszyscy spali i miałam chwilę dla siebie) co ja tak naprawdę chcę robić przez tę resztę pobytu w obecnej postaci na naszej pięknej błękitnej planecie.  Przecież wiem, pisać. Ale tylko pisać, nie bywać w żadnych dużych skupiskach, nie spotykać się na żadnych tzw. wieczorach autorskich, nie pokazywać się,  nie uzależniać się od nikogo i niczego. Mam chęć – piszę, nie mam weny – przestaję i czekam na jej powrót nie tracąc zdrowia z nerwów, że termin, że ktoś czeka, że zobowiązanie, że coś tam jeszcze… Mam mieć radość, przyjemność z tego co robię!

Uświadomiłam sobie to wszystko jasno i wyraźnie. Nareszcie! Już nie muszę się stresować, zastanawiać, co inni powiedzą, że nie chodzę po wydawnictwach, nie proszę, nie szukam – bo po prostu nie chcę. Nie chcę być od nikogo i od niczego uzależniona i mogę sobie na to pozwolić. Tę wolność daje mi emerytura. W tej materii oczywiście, bo przecież pozostają domowe obowiązki, kwestia zdrowia,  dbanie o babcię D. itd. Tę wolność, radość, przyjemność mogę czerpać z bloga! Wystarczy mi w zupełności, że czytacie, zaglądacie, odzywacie się i to jest wspaniałe. I dlatego postanowiłam, że dla własnej przyjemności i może trochę Waszej „Babie lato i kropla deszczu” będzie w odcinkach na blogu.

Kocham być w domu, najbardziej na świecie kocham być w domu, lubię bywać w najbliższej okolicy czyli tam, gdzie dojdę na piechotę, nie lubię zmian (jak to Byk) i kocham Szczawnicę. Lubię gotować (to już wiecie), wypróbowywać nowe przepisy, przygotować coś dobrego dla dzieciaków kiedy nas odwiedzą.

Mogę, chcę, ale nie muszę! I tym optymistycznym akcentem kończę niniejsze wywody życząc spokoju, pokoju i zdrowia, dziękując jednocześnie za odwiedziny i komentarze. Wszystkiego co najlepsze w pierwszym dniu WIOSNY 🌺🌞🌺

Pierwsze wiosenne, właściwie wczesno wiosenne zdjęcia 🙂

… pole przy działkach …

… chatka Baby Jagi 😃 …

Teraz niespodzianka – Franuś w oryginale oraz widziany oczyma Calineczki 😺😺😺

Podobieństwo uderzające, prawda?

💗😺💗

Jeszcze z dzisiejszego spaceru

Teraz naprawdę kończę. Dobrego tygodnia 💗💗💗

💙💛

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 44 komentarze

13 marca 2023 🌞

Opublikowano 13 marca 2023, autor: anka

Dziś Bożeny i Krystyny mają swoje święto, więc wszystkiego co najlepsze życzę z całego serca 🌞

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞   🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞   🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

Poniedziałek upływa pod znakiem deszczu, mogę powiedzieć, że spływa,  woda spływa z psiepsiołów po spacerze.  Wczesnym rankiem jeszcze tak źle nie było, rozpadało się porządnie dopiero po naszym  powrocie do domu. Trochę wycierania, owszem,  ale to zupełnie nic w porównaniu z tym co się działo po południu. Teraz dosychają na ciepłej  podłodze. Chciałam napisać, że Franuś śpi w swoim domku przytulony do Lolusia, ale właśnie pojawił się za oknem i musiałam się podnieść z fotela, żeby wpuścić mokrego kota😺 Wytarłam, poleżał chwilkę za fotelem i pomaszerował do swojego koszyczka pod stolikiem. Dostałam zdjęcie „chłopaków”, ale widocznie Maluszek znalazł kocią kryjówkę i Franio postanowił zmienić lokal w poszukiwaniu spokoju 😺

… Franuś z Lolusiem wymyślają psoty …

… słodziaki przytulone …

Prezentuję kolejne próby kulinarne. Inspiracją były filmiki z YT. Lubię Silver TV, akurat trafiłam na przygotowanie gulaszu warzywnego z „ryżem” z kalafiora. Powiem Wam, że ten „ryż” jest przepyszny. Wpisuję go na stałe do kajetu 🙂  https://www.youtube.com/watch?v=YyXs8Fzkk2k&feature=youtu.be

… właśnie tak wyglądało moje danie…

Drugi wypróbowany przepis byłby super gdyby nie to, że pomidorki niesmaczne, jednak to nie pora roku i lepiej zaśpiewać z Michnikowskim   'Addio pomidory”, potrawę powtórzyć latem –  https://www.youtube.com/watch?v=STdm-dP2FY4

… zapiekanka prezentowała się ładnie…

W weekend Calineczka nas zaszczyciła swoją obecnością 💗 Akurat pogoda w sobotę nie zachęcała do wyjścia z domu, trzeba było organizować zajęcia domowe 🙂 Już nie ma z tym problemu, jest przecież dziewczynką chodzącą do przedszkola. Nie obyło się bez występów wokalnych z tym samym „mikrofonem”, którego używała Wercia w jej wieku 😀

… artystka podczas występu 🙂 …

… Sziluni nie bardzo podobała się opaska na głowie, w którą wystroiła ją Calineczka …

… i jeszcze tego nie było – Franek w wannie 😀 …

Z wanny poszedł do zamku przywiezionego przez Calineczkę 😀

… pan na zamku …

Podobno następny weekend ma być ciepły i prawdziwie wiosenny. Mnie to cieszy, wezmę się za ogarnięcia ogródeczka. Miałam zamiar w miniony lecz pogoda pokrzyżowała plany (chciałam wykorzystać energię Calineczki 😉 )

… znalazłam jednego krokusika …

🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞     🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞    🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞🌞

Dziękuję za odwiedziny i komentarze 💗  Życzę dobrego, spokojnego tygodnia 💗 Zawsze to jeden tydzień bliżej do lepszego  🌞 Trzymajcie się zdrowo, bezpiecznie 🌞

💙💛

Zaszufladkowano do kategorii Kuchennie i smacznie, Myślę sobie | 26 komentarzy

8 marca 2023 💐

Opublikowano 8 marca 2023, autor: anka

Kochane💗 W Dniu Dziewczyńskiego Święta życzę nam wszystkim tego, co każdej w duszy gra, o czym każda marzy, czego każda z nas pragnie  i niech się to stanie 💗

💗 Myślę, że to będzie zgodne z życzeniem większości 🌞 WZYWAM WIOSNĘ 💗

Przypominam czego Skituś życzył  jeszcze na Bloxie, w tym zwariowanym czasie przenoszenia blogów https://annapisze.art/?p=1367

💐💐💐🍀💐💐💐

Trzymajcie się cieplutko i bądźcie szczęśliwe 💗

💙💛

 

 

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 22 komentarze

27 lutego 2023 🍀

Opublikowano 27 lutego 2023, autor: anka

Przelatują dni biegusiem jak to mają we zwyczaju. Już nawet nie ma co się dziwić, po prostu czas przyspieszył i tyle.  Dopiero były Walentynki, pożarłam 10 – słownie dziesięć –  pączków tak jak sobie obiecałam plus jeden dodatkowy, specjalny od MS. Następne pączki zjem za rok, więc właściwie jeden na miesiąc to wcale nie jest dużo, nieprawdaż 😁😁😁? Minęła pomyślnie wizyta prezydenta Bidena, nadeszła rocznica inwazji zbrodniarza Putina na Ukrainę i oby była pierwszą i ostatnią. Nie znalazłam słów aby o tym pisać…

26 lutego minęły trzy lata od podjęcia decyzji o rezygnacji z konsumowania zamordowanych zwierząt.

27 lutego 2017 roku odważyłam się na napisanie pierwszych słów na blogu. Ze strachem, z tysiącem obaw (jak zwykle ja), że to głupie, bez sensu, że nie potrafię, że zgłupiałam na starość, że to, że tamto… Sześć lat minęło, a ja sobie już nie wyobrażam życia bez bloga, bez zaglądania na Wasze strony, bez Waszej obecności  – choć niby tylko wirtualnej – ale jakże rzeczywistej. Zaglądam codziennie, telefonu wielka zasługa, że mogę bez włączania Lapka. Gorzej z odpowiedziami, tych bez Lapka nie dam rady, ale cóż to znaczy wobec innych korzyści. Jak będę mogła włączyć to odpowiem i już.

Przez ten czas dużo się wydarzyło. I dobrego i wprost przeciwnie. Urodziła mi się Calineczka 💗🌞 i to jest najcudniejsze 😃  Napisałam kolejną powieść, ileś tam  innych dyrdymałek.

Na zewnątrz – różne działania rządzicieli, pandemia,  najazd Putina na Ukrainę i potworne zbrodnie jakich dopuszczają się najeźdźcy. Pomyślałam, że rozmowa z Krystyną Kurczab-Redlich zwaną „putinolożką” może kogoś zainteresować, mnie dała dużo do myślenia.  Film  – „Rosjanie wierzą w filmy propagandowe. Żyłam tam 15 lat. Wiem co to jest strach Rosjan” znalazłam na Onecie.  Polecam.

Zupełnie nie wiem jak to się dzieje, jak to się stało, że tuż przed wojną, w takim momencie napisałam „Babie lato i kropla deszczu”. Skończyłam pisać przed ruską inwazją na Ukrainę. To, co jest w powieści nie ma kompletnie nic wspólnego z polityką, żeby było jasne. Wątek ojca pana Horacego i taty Ingi od dawna „chodził mi po głowie” ponieważ mój dziadek stał się ofiarą tamtych potwornych czasów. I to tyle w temacie. Po 24 lutego 2022 roku nastąpiła zmiana, taki koniec starego świata w jakim żyliśmy lepiej czy gorzej, ale w miarę spokojnie i bezpiecznie. I znów nie mówię o polityce, to inna sprawa. Dawno już wspominałam, że wyczytałam, iż układy na niebie są takie same jak w XVIII wieku (podobno planety dokonują ruchów na niebie jakich nie było od wieków) podczas  rozpadu I Rzplitej i rozbiorów. Moja „pomroczność jasna” podpowiedziała mi, że w tym co się dzieje są sprawy poruszenia energii, jakby wyrównywanie, zadośćuczynienie, przeogromna energetyczna przebudowa. Wtedy były rozbiory, dziś obiektem chorej chęci „rozebrania” przez psychopatę są tereny m.in. wówczas należące do nas. Ukraińcy przeżywają teraz potworności jakie niegdyś były udziałem poprzednich pokoleń (dziadków i rodziców, wcześniej nie sięgam, bo i po co?). Przeszłość minęła, nie wróci, ważne TU i TERAZ bo buduje PRZYSZŁOŚĆ…

Jest poniedziałek, wstałam o 3.40, Franek śpi, Skitek też, Szilkę bolą łapki (wciąż nie mogę jej odchudzić), dałam jej pół pyralginy; babcia D. kręci się u siebie, słyszę jak co chwilę coś spada na podłogę, może MS spokojnie chwilę pośpi… i zaczął się kolejny tydzień. Coraz bliżej wiosny i coraz bliżej tego, co lepsze…

…💗 pączuś od MS 💗…

… ciasto francuskie z marmoladą, częstujcie się 😃💗…

Dobrego tygodnia wszystkim życzę i dziękuję za odwiedziny 🙂💗🍀

💙💛

 

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 28 komentarzy

Szczawnica 2003/04 ❄

Opublikowano 16 lutego 2023, autor: anka

Trafiłam na zapiski z naszego wyjazdu sylwestrowego do Szczawnicy podczas którego zatrzymaliśmy się w „Sobieskim” na ul. Jana Wiktora. Pokazywałam tę uliczkę w starszym wpisie i są tam zdjęcia, samego „Sobieskiego” również  – https://annapisze.art/?p=3401

❄❄❄❄❄❄❄❄

Przyjechaliśmy w sobotę 27.XII.2003. Mieszkamy na ul. Jana Wiktora w małym, uroczym mieszkanku. Składa się z pokoju i dużej kuchni, której okno jest ukryte w dachu. W pokoju też jest ścięta ściana jak na poddaszu, bo to zresztą ostatnie piętro. Super! Tylko marzyć o takim mieszkanku na własność 😊

W niedzielę 28.XII.2003 spokojnym spacerkiem poszliśmy na Czardę i Sewerynówkę, a nawet jeszcze dalej. To cudna trasa, idzie się wygodną drogą, a po obu stronach kłania się las 🙂 Można tak iść i iść dopóki sił wystarczy. Jeśli ktoś chce może odbić w bok, ale zimą bym się nie odważyła.  Na obiad zeszliśmy do „Chatki”. Byłam zmęczona, nie powiem, że nie, bo bym skłamała. Zjadłam podwójne frytki z podwójną kapustą i filetem. MS szaszłyki i kociołek pieniński. Potem zrobiliśmy zakupy, zostawiliśmy je w domu i poszliśmy Parkiem Górnym na plac Dietla, w końcu to przysłowiowy rzut beretem. Ucieszyłam się, że odnowiony został zabytkowy budynek, a w nim restauracja „Zdrojowa”. Sprawił mi ogromną przyjemność widok żyjącego domu. W czasie pierwszego pobytu widziałam dużo opuszczonych, starych, walących się domów. Nawet pomyślałam o sfotografowaniu wszystkich napotkanych i zatytułowaniu cyklu „umierające domy”. Ale na pomyśle się skończyło, jak zwykle u mnie, pomysłów mam mnóstwo, ale z wykonaniem… lepiej nie mówić ☹ Nagle zgasło światło w całym mieście, szczęśliwie tylko na chwilę. Zeszliśmy jeszcze w dół do „Halki”, (dom towarowy, taki PDT), MS kupił szampana. Teraz MS robi grzane piwo, a ja notuję, żeby nie zapomnieć. Jedyny mankament to zimne kaloryfery.

Poniedziałek 29.XII.2003. Zimno, nie grzeją, brrr… MS zadzwonił do pani, która się tym mieszkankiem opiekuje. Przyszedł pani mąż i zrobił porządek. Chyba z powodu wczorajszych dwóch awarii prądu (potem dugi raz prąd zniknął) tak się porobiło, jakiś mechanizm się rozregulował czy coś…

Naprzeciwko było do sprzedania takie samo mieszkanko jak to, w którym właśnie jesteśmy, tylko z balkonem. Co za pech! Już sprzedane! Jaka szkoda 😟 Poszliśmy ul. Szalaya do Szlachtowej. Okazało się, że „Posesja” (biuro nieruchomości, które znalazłam w internecie) jest nie w samej Szczawnicy lecz w Szlachtowej, dwa kilometry dalej. Cóż, nie znaleźliśmy, widocznie nie jest nam dane w tym konkretnym momencie historycznym. Wróciliśmy do centrum, przespacerowaliśmy się deptakiem wzdłuż Grajcarka do Dunajca, wróciliśmy ul. Główną robiąc po drodze zakupy w „Halce”. Na obiad wybraliśmy się do „Zdrojowej” na pl. Dietla, żeby sprawdzić jak tam jest. Okazało się, że sympatycznie i smacznie. Naprawdę się ogromnie cieszę, że ten piękny budynek ożył.

Ogrzewanie działa.

Wtorek 30.XII.2003.  Pokręciliśmy się po miasteczku zachwycając się tym co przed oczami nam się ukazywało 🙂 Weszliśmy też do Ośrodka Kultury po tutejszą lokalną gazetkę „Z Doliny Grajcarka”. Budynek wygląda nędznie, dach pewnie dziurawy był i przepuszczał – z wyglądu sufitu wysnułam taki wniosek.  Kupiłam kilka numerów,  żeby sobie wieczorem poczytać i poznać tutejsze sprawy 🙂 W namiocie pod Palenicą wypiliśmy grzane piwo z sokiem na rozgrzewkę, obiad zjedliśmy w „Zdrojowej” jak wczoraj.

Środa 31.XII.2003. W domu cieplutko i przyjemnie. Ostatni dzień roku przynosi rozmyślania o tym co było i co będzie. Po głowie „mi chodzą” tylko pieniądze na mieszkanie w Szczawnicy – skąd wziąć, jak zarabiać na życie, żeby móc odejść z pracy itd… Chciałabym mieć własne  mieszkanko w Szczawnicy! To byłoby jakby wyrównanie rachunków z życiem w sensie nie ciągnięcia dalej balastu przeszłości i umożliwienie samej sobie – wolnej, dzikiej i swobodnej – ruszenia w dalszą drogę. Bo… właściwie ciągle zdaje  mi się, że wciąż  jestem na początku tej drogi…

Czwartek 1.I.2004. Jaki będziesz Nowy Roku? Dla Byka podobno masz być fantastyczny, przynieść sukcesy i spełnienie marzeń. Coś, co było do tej pory nieosiągalne, samo wpadnie w ręce. Tzn nie samo, ale dzięki działaniu, albo może dzięki powstrzymywaniu się, czyli od niedziałania 😉 Może ja się zmobilizuję. Skoro cały 2003  biegałam a nie chodziłam, działałam na wysokich obrotach tak, że przed świętami o mało nie padłam ze zmęczenia, to teraz te „wyczyny” zaczną przynosić efekty? Co bym chciała osiągnąć? Trzeba się nad tym zastanowić, ale po co po raz n-ty? Przecież wiem. Chcę wolności w sensie braku przymusu chodzenia na konkretną  godzinę do pracy i bez konieczności użerania się z osobami, które może nie są złymi ludźmi, lecz nie są w stanie zrozumieć co się do nich mówi, bo wiedzą swoje, wiedzą lepiej i na tym koniec. Inne słowa odbijają się od nich jak groch od ściany. W ludziach i wydarzeniach widzą same wady nie dostrzegając – lub pomijając – jakiekolwiek dodatnie, pozytywne aspekty, elementy… Oho, zaczynam używać wielosłowia. Może czas wrócić do pisania i – zwyczajnie – przypomnieć sobie własny ojczysty język, który się zapomina,  który chowa się gdzieś ze wstydu za  bliźnich na co dzień operujących kilkoma słowami określającymi dosłownie wszystko – stany emocjonalne, wygląd, charakter.  W horoskopie o twórczości też było, więc może…

W noc sylwestrową spadł śnieg taki cudny, czysty, biały, puszysty. O godzinie dziesiątej rano jeszcze jest, ale nadciągają czarne chmury i nie wiem czy się uda dojść na Bryjarkę.

Udało się! Doszliśmy nie tylko na Bryjarkę lecz i do „Schroniska pod Bereśnikiem”. Krajobraz bajkowy otaczał nas ze wszystkich stron. Drobniutki śnieżek prószył cały czas, chwilami lekki, słoneczny blask przebijał się przez chmury, ale zaraz niknął, bo go przesłaniały – szarosine, szare, stalowe, groźne, śniegonośne, śniegosypne nasuwające się od strony Palenicy. Do tego kłębiące się mgły zasłaniały miejscami widoczność. Biały blask śniegu, albo raczej biel śniegu powoduje jasność nawet w nocy. Było i jest przepięknie. Nie zmarzłam wcale. Szłam w nowych butach (kupionych na pl. Dietla), cieplutko było mi w stopy, w życiu takich ciepłych butów nie miałam! Trochę tylko palce bolą, mogłyby być ciut większe przy schodzeniu z góry, pod górę były idealne 😊 W schronisku rozgrzaliśmy się ciepłym trunkiem i podziwialiśmy panoramę Pienin. Potem jeszcze przeszliśmy cały deptak wzdłuż Grajcarka, a na obiedzie wylądowaliśmy w „Chatce”, gdzie udało się znaleźć siedzące miejsce bez czekania 😊

Wieczorem z domu już mi się nie chce wychodzić choć jest bardzo pięknie i bezwietrznie, i godzinami można się snuć po urokliwych uliczkach. Ale… za dużo ubierania.

Myślę i myślę, snuję plany i marzenia. Gdybym tak wygrała w totka…wiem, durna jestem, ale wtedy  mogłabym wolność odzyskać… No tak, ciąg dalszy wczorajszych przemyśleń: „jak” i „co”. Albo inaczej, „co” – wiem, nie wiem tylko „jak”, buuu…  Nie umiem znaleźć sposobu realizacji, a może jeszcze bardziej siły, umiejętności, konsekwencji, koncentracji. Przeszkadza mi odwieczny brak wiary w siebie, we własne umiejętności. Pomysłów zawsze miałam masę, tylko – niestety – poprzestawałam na ich etapie nie potrafiąc iść dalej. Wiem, że chcę pisać, ale dlaczego tego nie robię i nie szukam drogi w tym kierunku prowadzącej? Zaniedbałam wszystko po wydaniu „Wejścia w światło”, obraziłam się potem na świat, że to nie moja powieść wygrała konkurs… oj, głupia ty! Przecież było do przewidzenia, że tak się stanie. Zamiast się skupić na realizacji planów, pracy nad sobą to się dałam ponieść negatywnym emocjom jakby plączących się po głowie mrzonek obowiązkiem było spełnianie się bez mego udziału ☹  Dołożyły się różne życiowo-rodzinno–bytowo-zdrowotne problemy. Przez to dawałam pożywkę negatywnościom, które w wielkiej liczbie zebrały się wokół mnie i we mnie korzystając z mego braku panowania nad sobą i nieumiejętności wykorzystywania zdobytej wiedzy, buuu… Anka! Zacznij wreszcie myśleć rozsądnie!!! „Kto mało myśli często się myli” – powiedział Leonardo da Vinci.

❄❄❄❄❄❄❄❄

Na tym się skończyły moje zapiski. Wróciliśmy chyba w sobotę 3.I. 2004. W butach, które wtedy kupiłam w sklepiku na pl. Dietla wiosną posadziłam kwiatki (białe i żółte bratki)   – https://annapisze.art/?p=3401   

Fotki są z późniejszego pobytu, tamte były na płytach, których nie wgrałam do Lapka, a teraz coś się zablokowało i kieszonka nie działa, muszę się zadowolić tym, co jest już zapisane. Kilka z tych zdjęć już było – https://annapisze.art/?p=2339

… dalej za „Czardą”…

… kaplica na Sewerynówce, też za „Czardą”…

… rzut oka w stronę Szlachtowej …

… kładka nad potoczkiem przed „Czardą”…

… rzut oka z górki przy dawnym „Górniku” (teraz jakieś SPA coś tam)… na ul. Zdrojową …

… „Dwór Szalayów”między ul. Szalaya a Grajcarkiem …

… z Parku Górnego rzut oka na kościół św. Wojciecha …

… altanka w Parku Dolnym – przed remontem …

Trafiłam na YT na filmik z dronu pokazujący „Wandę” nad Grajcarkiem ,”Almę” w Parku Górnym oraz kawiarnię „Aida” na dachu obecnie też zniszczonego, nieczynnego budynku uzdrowiskowego  – opuszczone domy, kiedyś będące przepięknymi budynkami. Szczególnie „Wanda” do tej pory mnie zachwyca/  Mam je na zdjęciach, poszukam i pokażę z naszego poprzedniego pobytu. Tu jest link do filmiku, widać też  z drona fragment okolicy – https://www.youtube.com/watch?v=lF9QX2ktyO4

Kochani, wiosna coraz bliżej 🌺 Dziękuję za odwiedziny i pozostawione słowa, niech słoneczko przygrzewa i rozpędza chmury oraz złe myśli 🌞 🍀

💙💛

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie, Szczawnica | 26 komentarzy

😀 7 lutego 😀 2023 😀

Opublikowano 7 lutego 2023, autor: anka

Dziewczynki umilały nam weekend swoją obecnością, zaś o Calineczce można śmiało powiedzieć, że urozmaicała na wszelkie możliwe sposoby każdą chwilę, w której nie spała 😀😁  Pozazdrościć jej energii i pomysłowości, ale dla opiekuna to ciężkie zadanie. Musi (opiekun) mieć oczy dookoła głowy i wysilać szare komórki, aby wcześniej wpaść na to, co właśnie szkrabusia  zamierza uczynić 🙂 I tak się do k0ńca  upilnować nie da urwipołcia małego. Jako zodiakalna Panna chce wszystko robić sama, we wszystkim pomagać i musi mieć zawsze rację 🙂 I tu babcia szare komórki ćwiczyć musi 🙂 Woda wychlapana z wanny (bo muszelki pływały w gniazdku z ręcznika), połowa pasty do zębów wyciśnięta do jej kubeczka, wysmarowana kremem do stóp ona cała i łóżka kawałek gdy babcia była w łazience to tylko drobiazgi 😁😁 Jeśli już się uda ją nakłonić do wskoczenia do łóżka to przytulona do babci chce, żeby babcia czytała jej wierszyki o Szilusi i Skitusiu. Babcia bierze telefon, wchodzi na swego bloga i czyta swoje wierszyki. Calineczka usypia 🙂 Chwile bezcenne 💗💗💗 Na pytanie czy lubi do nas przyjeżdżać odpowiedziała – baaardzo! Też bezcenne 💗💗💗

 

… Calineczka robi owocowe szaszłyczki, oczywiście sama, bez pomocy bo ona zrobi najlepiej 😀 …

Późnym popołudniem Duży przyjechał po córeczki. Wera ma wciąż mnóstwo nauki, sama z siebie też się uczy, jest świadoma i odpowiedzialna, naprawdę podziwiam moją wnuczkę maturzystkę. Do tego ma wspaniałe podejście do szkrabusi, która ją uwielbia. Co oczywiście nie oznacza, że jej nie dokucza, jak to siostra siostrze 🙂 Dobrze pamiętam co my z Lucy wyprawiałyśmy i jak ja robiłam jej na złość jako ta młodsza 😉  Jest taka spokojna, opanowana, tłumaczy małej nie tracąc cierpliwości, znosi jej wybryki, naprawdę mi imponuje, jest cudowna 💗💗💗

Kiedy już zostaliśmy sami babcia D. poszła się położyć, my usiedliśmy spokojnie odpoczywając, psy usnęły wreszcie rozluźniając się (nie musiały się spodziewać nagłych pieszczot dzikiego luda 😁 ), Franek najpierw się najadł potem wskoczył MS na kolana i usnął wyciągnąwszy się na całą kocią czarną długość 🙂  W ramach relaksu odszukałam kanał na YT, a właściwie konkretne rozmowy, które mnie „wciągnęły” za pierwszym razem kiedy trafiłam przypadkiem na Duszkę z Podlasia.  Usłyszałam mówione najprostrzymi słowami to, co i mnie w duszy gra 💗 Zrobiły na mnie zupełnie inne wrażenie niż wypowiadane przez uczone i wykształcone w danym kierunku osoby. Zresztą, kto ma ochotę niech posłucha. Jeśli komuś ma wysłuchanie przynieść korzyść to tak będzie. Jeśli nie będzie gotowy na wysłuchanie to pominie filmik. Czuję wewnętrzną potrzebę zamieszczenia więc tak czynię.

https://www.youtube.com/watch?v=2PvoZOf4M-Y

https://www.youtube.com/watch?v=U9wdkCFHFuc

https://www.youtube.com/watch?v=pBSjYhquQxI

Poza tym walczę z chomiczą naturą w dalszym ciągu ogarniając i uwalniając przestrzeń wokół. Przy okazji wpadłam na pomysł wykorzystania (zgodnie z ideą niemarnowania i ponownego wykorzystywania przedmiotów) pudełek po chusteczkach. Już od dawna służą mi do przechowywania małych torebek foliowych używanych w różnych celach (do małych kubełków łazienkowych na śmieci, do pakowania różnych różnistych przedmiotów, także na sprzątanie psich kupek na spacerach, i in.). Teraz zrobiłam jeszcze coś, a mianowicie wycięłam górną część pudełka (tę z dziurką do wyciągania chusteczek) i włożyłam do środka rękawiczki. Sprawdza się, jest wygodnie. Jeśli pudełko się nadwyręży wymieniam na następne a zużyte idzie do niebieskiego worka na makulaturę. Inny pomysł – to plastikowe pojemniki po kiszonej kapuście, takie duże – idealnie nadają się do szaf na potrzebne rzeczy, np. w jednym są zwinięte duże torby na zakupy, w drugim materiałowe,  w innym moje kamizelki (w rulon zwinięte), w jeszcze innym skarpetki. Wpadłam na inny niż zawsze sposób składania (rolowania) ubrań oglądając filmiki na YT. Zdecydowanie odkąd nie mam TV rozwinęłam swoją praktyczną wiedzę w różnych kierunkach 😀 Już „nie ogłupiam się telewizją” (jak mawiał mój tata) i wcale nie żałuję.

Oczywiście wiem co się dzieje, śledzę wydarzenia na bieżąco, lecz się tym nie napawam. Jeśli nie mogę bezpośrednio zadziałać, zmienić – nie dodaję energii temu co jest złe i powinno jak najprędzej zczeznąć. Czekam na chwilę, w której będę mogła mieć wpływ i zrobić co do mnie należy. Brzmi mądrze, lecz nie znaczy, że nie klnę chwilami jak przysłowiowy szewc i się nie wściekam. Jednak szybciej potrafię emocje opanować. No cóż, niech wreszcie słoneczko zaświeci 🌞🌞🌞🌞🌞 🙂 🌞🌞🌞 przyjdzie odwilż, wiosna i zakwitną kwiaty 🌺🌺🌺🌺🌺 🌺🌺🌺

Żeby nie pozostawać w smutku – czy wiecie, że istnieje joga śmiechu? Morelka przysłał mi filmik i nie mogłam się powstrzymać od śmiechu, wszak śmiech jest zaraźliwy. Akurat tego konkretnego filmiku nie potrafię tu zamieścić, ale poszukałam i znalazłam coś jeszcze (u mnie jest możliwość tłumaczenia na polski, mam nadzieję, że u Was też).

https://ecoledurire.com/lecole-internationale-du-rire/le-yoga-du-rire/

Dobrego tygodnia i dzięki serdeczne za odwiedziny 💗

💙💛

 

Zaszufladkowano do kategorii Myślę sobie | 19 komentarzy