Anna Pisze

Dopiero na początku lipca Aldona była gotowa do przeprowadzki. Teściowie zabrali dziewczynki na wczasy, czym ją mile zaskoczyli. Czuła za to naprawdę ogromną wdzięczność. Mogła spokojnie spakować swój – zdawałoby się – skromny dobytek. Kiedy zaczęła układać wszystko w torby i pudła, nie posiadała się ze zdziwienia w jaki sposób taka duża ilość różnych rzeczy mogła się zmieścić w małym mieszkanku. Jeśli chodzi o meble, jej własność stanowiły dwa rozkładane fotele, na których spały dziewczynki, wersalka, ława, dwa foteliki oraz dwa drewniane krzesełka stojące w kuchni. Reszta należała do wyposażenia wynajmowanego mieszkania.

Teresa doszła do wniosku, że regału z pokoju nie będzie przewoziła do nowego domu. Po pierwsze dlatego, że ma go dosyć i nie może już na niego patrzeć, po drugie zaś dlatego, że woli mieć na razie wszystkie szpargały w pudłach i pomaleńku, stopniowo urządzać pokój za pokojem, w miarę możliwości finansowych. Wiedziała z doświadczenia, że prowizorki bywają najbardziej trwałe. Skoro więc ustawiłaby regał – zakładając, że on tę przeprowadzkę przetrzyma w całości – to tak by stał i stał na wieki i nikt by go już nigdy nie ruszył. Zadowoliła się wyszkowskimi segmentami z pokoju Juranda, które można co chwilę ustawiać inaczej w zależności od potrzeb, humoru czy aktualnego stanu ducha.

Aldona była zachwycona pomysłem Teresy. Wpatrywała się z rozczuleniem w trzy i pół regału noszącego ślady częstego pobytu Brysiów w najbliższym sąsiedztwie i wmawiała sobie, iż są to najpiękniejsze meble na świecie. Mogła od razu zająć się rozpakowaniem i segregowaniem swoich ziemskich dostatków.

Sergiusz ochoczo pomagał w przeprowadzce. Monikę wysłał na kolonie, miał więc sporo wolnego czasu i mnóstwo pomysłów na urządzenie mieszkania. Jeździł sprzętami po całym pomieszczeniu, przymierzał, przestawiał. Wersalka zwiedziła każdy kąt pokoju, przemierzyła każdy centymetr podłogi od jednej ściany do drugiej aż ostatecznie zatrzymała się w połowie drogi między drzwiami do pokoju a wyjściem z niego na balkon. Obok niej za drzwiami, stanęła komódka, na niej piękny okaz fikusa beniaminka – podarunek na osiedliny. Nad nią – namalowany przez Dorotę bukiet polnych kwiatów. Nad wersalką zawisła drewniana półeczka, po jej lewej stronie jeszcze jeden obraz Doroty, a po prawej – wiszące drewniane kwietniki. Pod  nimi stanął kwietnik mieszczący cztery doniczki z kwiatami.

Pod oknem usadowiły się dwa foteliki i ława. Ścianę przeciwległą zapełniły: komódka z telewizorem, nad nią półeczka na książki i różne drobiazgi a na podłodze puszyła się piękna diefenbachia o ogromnych zielonych liściach, poprzecinanych żółtymi żyłkami. Regał ostatecznie wrócił na swoje dawne miejsce, to znaczy zwrócił się przodem do wersalki.

Na podłodze położyła Aldona brązowozielony dywan uprzednio porządnie wytrzepany silną ręką Sergiusza, na fotelach i wersalce zielone futrzaki, sztuczne oczywiście.

Skorzystała z pomysłu Teresy i w oknach zawiesiła słomiane maty. Ze względu na południowo-zachodnie usytuowanie pokoju okazało się to zbawienne dla ludzi i roślin w okresie letnich upałów. Drugi plus pomysłu Teresy to używanie mat ze słomki jako zasłon. W tym wypadku firanki, czy inne okienne ozdoby, mogły być jak najbardziej wymyślnie, fantazyjnie upięte i nie miały  nic przeciw temu, żeby ich nie ruszać. Aldona uszyła je z bardzo grubej, brązowej firanki, suto marszczone i dające niecodzienne efekty w świetle reflektorków przyczepionych w różnych miejscach pokoju. Zasłonki i lambrekin obszyła brązową koronką i upięła w stylu firanek babuni.

Sergiuszowi podobało się wszystko co robiła Aldona. Owo „wszystko” było takie przytulne, miękkie, ciepłe. Kiedy skończyli urządzać pokój, ustawiać książki i bibeloty odniósł wrażenie jakby to dla siebie przygotował mieszkanie. W takim chciałby zostać… Cóż z tego, że skromniejsze niż jego własne? Gdyby miał wybór, z pewnością wybrałby urządzone przez Aldonę. Mimo woli porównywał ją z – jak myślał – byłą żoną. Z tego porównania Aldona wychodziła obronną ręką, niczym nagle ujrzana księżniczka z dawno zapomnianej bajki.

Miękkie, puszyste, lekko falujące włosy Aldony opadały luźno na ramiona a pod wpływem deszczu zwijały się w pierścionki. Włosy Agaty, proste i twarde jak druty zawsze były obcięte równo nieco poniżej uszu. Aldona najlepiej czuła się w szerokich spódnicach falujących wokół zgrabnych, szczupłych nóg i – koniecznie – w butach na obcasie, choćby malutkim. Jeśli już wkładała spodnie – bluzkę czy sweterek wpuszczała do środka podkreślając szczupłość talii, prezentując świetną figurę. Gdyby ktoś jej powiedział, że wygląda wyjątkowo atrakcyjnie, popukałaby się wymownie w czoło i wzruszyła ramionami.

Agata natomiast najchętniej zakładała dres, albo spodnie z luźnymi bluzami i buty na płaskim obcasie. Ewentualne komplementy przyjmowała jako należne sobie – według własnego mniemania była chodzącą pięknością doskonałą pod każdym względem. Nie znosiła koronek, falbanek, nocnych koszulek – co lubiła Aldona, ale wszystko proste, prawie męskie. Do spania najlepiej służyła jej gruba piżama a i tak było jej zawsze zimno. Zimno i chłodno patrzyły też jej oczy, jakby były z lodu. Inaczej niż oczy Aldony, uśmiechające się wciąż i do wszystkich, budzące sympatię i życzliwość wszędzie tam, gdzie się pojawiła.

Mieszkanie Sergiusza także było zimne i smutne. Doszedł do wniosku, że po domu „lata” duch właścicielki i wyciska na nim swoje piętno, nadaje swój koloryt i temperaturę. W jego mieszkanie ciepło i radość wniósł dopiero mały kociak, którego pozwolił Monice zabrać od Teresy uszczęśliwiając córeczkę. A on zobaczył jak jego mała Monisia zmieniła się w kontakcie z kotkiem i dziećmi tej całej zwariowanej ursynowskiej „mafii”. Stała się wesołym, szczęśliwym dzieckiem jak nigdy od wyjazdu Agaty. Czując się odrzucona przez matkę była cicha, zamyślona, pełna bezsensownego poczucia winy, przestraszona. Że też on tego wcześniej nie dostrzegł. Wydawało mu się, że wszystkie dzieci takie są, że to normalne. Porównując córkę z innymi dziećmi nareszcie zauważył różnicę. To także zawdzięczał Aldonie, bo ona otworzyła mu oczy na problem.

Wszystkie trzy kociaki miały szczęście. Drugiego adoptowała Magda wyciskając tą decyzją łzy radości z oczu Justysi. Trzeciego, najbardziej podobnego do Mićki, przygarnęła Aldona ulegając dziewczynkom, które zaklinały się na wszystkie świętości, że będą na pewno same się opiekowały nim, a właściwie nią, bo to kotka i dały jej na imię Bibi. Żeby było sprawiedliwie: jedno „Bi” jest od Halinki, drugie od Alinki. Dzięki temu nie kłóciły się, która ma większe prawo do tarmoszenia Bibi, bo obie przyczyniły się w równym stopniu do nadania imienia.

Bibi lubiła wylegiwać się na parapecie grzejąc futerko ciepłem promieni słonecznych w przerwach między jednym szaleństwem a drugim. Rozrabiała, jadła i spała. Była taka słodka, śmieszna, milutka, mięciutka, że Aldona – do czego zresztą przyznawała się dziewczynkom – cieszyła się z jej obecności w domu. Przyglądanie się kocim figlom sprawiało, że zdenerwowanie sytuacją w pracy, zły humor i smutki uciekały z domu. Potrafił tego dokonać kłębuszek przymykający zielone oczy i mruczący z zadowolenia na kolanach Aldony. Albo – dla równowagi – skaczący bokiem, wszystkimi czterema łapkami jednocześnie, albo polujący z ukrycia na piłeczkę czy kulkę zmiętego papieru, czasem skaczący po wszystkich możliwych półkach, wspinający się po zasłonkach aż na samą górę regału.

Koteczka szybko zorientowała się, że jest królową na terenie własnego ogródka i może prychać prosto w nos każdemu obcemu psu, który zbliży się do jej płotu. Wskoczyć do środka nie mógł żaden nieproszony gość, ponieważ dostępu broniła naturalna przeszkoda w postaci kolących krzewów dzikiej róży kwitnących biało, bladoróżowo i amarantowo. Teresa przywiozła sadzonki od Helci z działki i posadziła po to, żeby nikt nie zaglądał do środka.

– Zobacz, Sergiuszu, jak to przecudnie wygląda – powiedziała Aldona siedząc na schodkach prowadzących z balkonu do ogródka. – Patrząc przed siebie mam wrażenie, że jestem na głuchej wsi z dala od miasta. Widzę plątaninę zieleni, kolorowe główki kwiatów. Czuję zapach maciejki i smagliczki a właściwie całą symfonię zapachów. Popatrz, jest tak cicho, tak spokojnie, nie drgnie nawet jeden listek.

Sergiusz stał oparty o balustradę balkonu. Przyglądał się zauroczony siedzącej – oczywiście znowu: dziewczynie a nie: kobiecie. Kto widział kobietę dojrzałą, poważną niewiastę w śmiesznej kolorowej spódnicy z czterema „ogonami” obszytymi frędzelkami, uszytej przez nią samą z cepeliowskich chust? W malutkiej bluzeczce w stylu „chłopka” i włosami spiętymi w koński ogon zawadiacko zwisający nad lewym uchem?

– Odnoszę podobne wrażenie, w Śródmieściu jest ono nieosiągalne. Przyznam się, że wcale nie mam ochoty tam wracać. Ale cóż, robi się późno, będę się zbierał.

Aldona podniosła się, otrzepała spódnicę i wyciągnęła rękę.

– Nie wiem jak ci dziękować za to co dla nas zrobiłeś.

– To naprawdę drobiazg – tłumaczył, skwapliwie przytrzymując wyciągniętą do niego rękę i nie puszczając przez dłuższą chwilę.

– Jaki drobiazg? Co ty pleciesz? – obruszyła się. – Przewiezienie tych wszystkich gratów, kilkakrotne kursy tam i z powrotem, a wreszcie ustawienie mebli no i … w ogóle… ty nazywasz drobiazgiem? Przecież to ciężka praca!

– Wiesz co ci powiem? – spojrzał jej w oczy. – Nie wiem dlaczego ale sprawiło mi to ogromną przyjemność. Nie znoszę bezczynności lecz nie lubię też daremnie trwonić czasu i siły. Cieszą mnie efekty wykonanej pracy a te są imponujące. I to wcale nie moja zasługa.

– Oczywiście, że twoja – upierała się. – Sama nie dałabym sobie rady a Michał i Jurand mogliby pomóc dopiero jutro albo nawet pojutrze.

– Oczywiście, że nie moja tylko twoja – nie dał się przekonać. – Nie miałbym pojęcia gdzie to wszystko ustawić, gdzie wbić haki, gdzie powiesić obraz a gdzie kwietnik. Ty wszystko wymyśliłaś, ja byłem jedynie wykonawcą.

– Ależ bez ciebie niczego bym nie zrobiła!

– W takim razie przyjmijmy, że zrobiliśmy razem wspaniałą rzecz. Zobacz jaki ładny jest pokój z miejsca, w którym stoimy – przyciągnął ją lekko do siebie i odwrócił twarzą w stronę mieszkania. – Wiesz co mi przyszło do głowy?

Spojrzała pytająco. Musiała podnieść wzrok do góry. Mimo, iż stała na progu balkonu, przewyższał ją o głowę.

– Tak mi się jakoś pomyślało, że to pierwsza rzecz jaką zrobiliśmy razem. I spójrz, od razu sukces.

– Samo ci się pomyślało?

– Zupełnie samo, bez mojego udziału. Czy nie uważasz, że to dobra wróżba na przyszłość?

– Hej, turkaweczki! – dał się słyszeć zza krzaków głos Doroty. – Wołałam was z balkonu aż ochrypłam. Psy się rozszczekały  bo Aza mi pomagała, a wy nic. Myślałby ktoś, że tak ciężko pracujecie.

– Przyjdź i zobacz – zawołała wesoło Aldona. – Oko ci zbieleje z zachwytu.

– Na pewno  mi nie zbieleje, jak zwykle przesadzasz. No już idę, idę – gderała. – Tylko schowaj kota bo Aza go zeżre.

– Nie „go” tylko „ją” – poprawiła Aldona.

– Wszystko jedno, nie zajmiesz się chyba zwiększaniem ilości kotów w osiedlu, więc i tak weterynarz będzie musiał ją „przerobić”.

– Oczywiście, że się nie zajmę. No chodź wreszcie – weszła do mieszkania otworzyć drzwi, Sergiusz za nią.

Do domu pierwsza wpadła Aza wciągając za sobą Dorotę.

4.07.2017

Czerwony fiacik jechał raźno w stronę Warszawy katowicką szosą zwaną „gierkówką”. Od Piaseczna chciał przyspieszyć ale pan mu nie pozwolił. Czuł już bliskość domu i marzył, by dotrzeć doń jak najszybciej. Był bardzo rozgrzany, zakurzony i spragniony, bo miał w baku mało paliwa, a pan nie chciał dolać z kanistra twierdząc, że wystarczy. Dobrze mu było w ogrodzie pod lasem, ale już się stęsknił za dziećmi, które go lubiły i nawet głaskały tak samo jak psy. Poza tym miał teraz mieć własny dom – garaż i bardzo się z tego cieszył. Nie będą mu więcej szyby zamarzały zimą na parkingu.

Przed Wyścigami skręcił w prawo, w stronę Ursynowa, przejechał obok Centrum Onkologii, ulicą Indiry Ghandi dojechał do Rosoła i po chwili już był wśród domków. Zatrzymał się przed jednym z nich, otynkowanym na biało, z brązową stolarką i brązowym dachem. Zmęczony przycupnął tuż przy bramie, zamknął reflektory i pogrążył się w drzemce. Nie obudził się nawet wtedy, gdy pan trzasnął drzwiczkami.

– Czemu tu tak ciemno? – Teresa spojrzała pytająco na męża. – Przecież Majka mówiła, że tata i chłopcy już tutaj śpią od kilku dni a tymczasem wokół nie widać żywego ducha.

– Jakiś żywy duch z pewnością zaraz nam się ukaże – uśmiechnął się Jurand. – Spójrz tylko, drzwi się same otwierają.

Istotnie, drzwi się otworzyły ale niezupełnie same. Rozległ się jakiś dziwny dźwięk: ni to szczekanie, ni grzmot, ni wycie potępionej duszy i ogromna, szara masa futra na czterech nogach pędziła w stronę przybyłych.

Maksio nie mógł uwierzyć własnemu nosowi i własnym oczom. Pani wróciła! Cóż to za szczęście! Nie posiadał się z radości, piszczał, skakał na wszystkich łapach równocześnie, lizał Teresę po rękach, puszysta kita poruszała się w obie strony z niewiarygodną prędkością. Klęcząc na ziemi Teresa tuliła wielki łeb a Maksio mrużył błyszczące ślepia wpatrzony w ukochaną panią z bezgraniczną miłością.

– Moje psiątko kochane, moje maleństwo, najmilsze, najpiękniejsze, najukochańsze na świecie – szeptała do kosmatego ucha.

Maks spojrzał na Juranda, trącił go nosem jakby chciał coś powiedzieć.

– Cieszę się, że i ty wróciłeś, oczywiście, ale moja pani to moja pani, rozumiesz? – odczytał z psich oczu.

– To jest i moja pani, rozumiesz Maksiu? – szepnął i poklepał Maksa po karku.

– No już dobrze – podniosła się z kolan Teresa, – chodźmy do domu.

– Maksiu, gdzie są dzieci? – spytał Jurand.

Pies szczeknął, machnął ogonem i ruszył w kierunku domu oglądając się czy za nim idą.

– Coś mi tu nie gra. Nikogo nie ma. Maks pilnuje, to prawda, ale dom otwarty? – zastanawiała się Teresa.

– Najprostszym sposobem zaspokojenia ciekawości będzie wejście do środka. Chodź –  Jurand lekko pociągnął żonę za rękę.

– A może tatuś i twoja mama chcieli abyśmy sami, bez świadków, mogli przekroczyć próg naszego domu?

– Pierwszy raz jako mąż i żona, tak? To zupełnie prawdopodobne – uśmiechnął się do Teresy. – Czy mam cię przenieść przez próg?

– Myślę, że nie – uśmiechem odpowiedziała na uśmiech patrząc w ukochane szare oczy.

Przekroczyli próg domu ramię przy ramieniu, przytuleni do siebie, trzymając się za ręce.

– Witaj królewno – Jurand wziął żonę w ramiona i na chwilę zapomnieli o bożym świecie.

Przywołało ich do rzeczywistości ciche miauczenie, jakoś dziwnie zwielokrotnione, jakby miauczało jednocześnie kilka kotów cieniutkimi głosikami.

– Słyszałeś to ? – Teresa uważnie rozejrzała się wokół.

– Słyszałem ale niczego nie widzę.

– Nic dziwnego, przecież jest ciemno. Włącz światło.

– Faktycznie, że też od razu na to nie wpadłem, tak na mnie żono działasz, że tracę poczucie rzeczywistości – nacisnął włącznik.

– Przestaniesz się ze mnie nabijać? O matko, jakie cudne! Jakie śliczne! Zobacz! Widzisz? – piszczała z radości.

– Widzę, widzę. Nie wmówisz mi, że te potwory same się tak wystroiły i przyszły straszyć.

Potwory-niespodzianki w ilości sztuk trzech, jeden w łatki, podobny do Mićki i dwa szarobure, pręgowane, kotłowały się w wiklinowym koszyku wchodząc sobie na łebki, na ogonki, wypełniając cały koszyk cieniutkim piskiem i mięciutką puszystością.

Teresa natychmiast znalazła się przy koszyku, wyjęła wszystkie kulki i tuliła maleńkie ciałka. Dwa tygryski mruczały z zadowolenia a łaciata koteczka wygramoliła się z objęć Teresy i ulokowała się w fałdach szerokiej spódnicy.

Nagle drzwi pokoju otworzyły się i wyskoczył z nich Kuba rzucając się Teresie na szyję i ściskając prawie do utraty tchu.

– Moja Musia, moja Musia – powtarzał. – Tak strasznie się za tobą stęskniłem.

– Ja też, ja też – wołał Maciek przepychając się przez tłum ludzi, który nie wiadomo skąd znalazł się w pozornie pustym do tej pory domu.

Mareczek zawisł na szyi Juranda, który podniósł go pod sam sufit i okręcił kilka razy w powietrzu zanim, wycałowawszy buźkę synka, postawił znowu na ziemi.

Cały domek rozbrzmiewał śmiechem, promieniował radością, szczęściem i życzliwością zebranych tu ludzi. Gdyby ktoś umiał spojrzeć pod odpowiednim kątem dostrzegłby, że nad budynkiem unosi się i świeci jego własna aura utkana z ciepła i serdeczności.

Zebrali się najbliżsi: rodzina i przyjaciele składający życzenia młodej parze, ofiarujący upominki. Tak się złożyło, że Sergiusz stanął tuż za Aldoną. Nawet nie zauważyła kiedy położył ręce na jej ramionach. Nie widziała też jak przymrużył oczy myśląc, że mógłby tak stać całą wieczność. Nie stał, pociągnęła go z tyłu za ubranie Monisia, dziewięcioletnia córeczka.

– Tatusiu, chodź, proszę, pokażę ci, który kotek najbardziej mi się podoba – prosiła.

– No dobrze, pokaż.

– Ten w paski, szary taki, ma zielone oczka. Bardzo chciałabym go mieć, polubił mnie, zobacz. Czy mogłabym go wziąć do domu?

– Skąd wzięły się tutaj te kociaki? – spytał zastanawiając się jaką odpowiedź dać dziecku wpatrzonemu z napięciem w jego twarz.

– Halinka mówiła, że to wujek Michał z chłopakami znaleźli je w piwnicy, ledwo żywe. Ich mamusię pewnie przejechał samochód, bo przecież wróciłaby do  nich. Mamusie zawsze wracają do swoich dzieci, prawda?

Sergiusz drgnął mimo woli, przeszył go dreszcz. Dziewczynka spojrzała pytająco.

– Co się stało? Czy ty się czegoś przestraszyłeś, tatusiu?

– Nie, skądże znowu. Jako twój tata nie boję się niczego, przecież jestem twoim rycerzem, księżniczko. Idź do cioci Tereni i spytaj czy pozwoli ci wziąć kociaka do domu. Tylko pamiętaj, że twoim obowiązkiem będzie opieka nad tym maluszkiem.

– Tatusiu dziękuję, jesteś taki strasznie, taki okropnie kochany – wycałowała ojca serdecznie i pobiegła do Teresy.

Sergiusz wyszedł przed dom. Wieczór był ciepły, pokryte chmurami niebo z rzadka błyskało gwiazdą czy rąbkiem księżyca. Miał uczucie jakby jakiś cień oplótł go całego i począł dusić. Westchnął głęboko, wciągnął w płuca świeże, pachnące powietrze. Pytanie Moniki obudziło w nim wspomnienia i myśli, które – jak sądził – usnęły na zawsze. Stanęła przed nim Agata jak żywa, ze swoim pogardliwym uśmieszkiem, wzruszająca ramionami i pytająca: co, ty? A oznaczało jedno: ty myślisz, że możesz być w czymkolwiek lepszy (lepsza) ode mnie, że możesz się ze mną równać? Odnosiło się zaś do wszystkich osób, które stały od niej niżej – w jej pojęciu oczywiście, – szczególnie pod względem finansowym. Natomiast w stosunku do ludzi bogatszych od siebie lub mających jakieś większe możliwości pełna była pochlebstw, umizgów, wyszukanej grzeczności oraz uśmiechów w wyłupiastych, rybich oczach, które ukrywała za przyciemnionymi szkłami okularów uważając, że dodają jej urody i tajemniczości. Minęły już trzy lata odkąd wybrała się na wycieczkę do Grecji i nie wróciła. Zamiast niej dotarła kartka z wiadomością, że spotkała mężczyznę swego życia i zostaje. Wie, że Sergiusz kocha Monikę i będzie się nią troskliwie zajmował. Ona, oczywiście, też kocha córkę, ale ma tylko jedno życie i nie ma zamiaru go marnować.

Wiele bólu sprawiła mu ta historia. Odkrył coś jeszcze. Przez przypadek dowiedział się, że ich małżeństwo było skutkiem uknutej przez Agatę intrygi, w wyniku której stracił kontakt z bliską sobie dziewczyną a ożenił się właśnie z intrygantką.

29.06.2017

– Maksiu, gdzie jesteś? Dlaczego się nie odzywasz? Chodź do mnie – wołał Kubuś.

Maks zastrzygł uszami lecz nie ruszył się z miejsca. Kuba biegał po całym domu aż wreszcie wpadł na leżącego psa.

– Co ci jest? Brzuch cię boli czy co? – dopytywał się drapiąc ulubieńca za uchem.

Maksio nawet nie podniósł łba, uderzył jedynie kilka razy ogonem o podłogę na znak, że słyszy i znowu znieruchomiał. Nadszedł Maciek. Spojrzał na smutnego czworonożnego przyjaciela, na stertę pakunków i zrozumiał.

– Maksiu, teraz będziemy mieszkać tutaj. Tu będzie nasz dom, wiesz?

Na hasło „dom” Maks podniósł się i szczeknął wyczekująco.

– Źle mnie zrozumiałeś, tutaj będziemy mieszkać, tu, w tym domu. Zobaczysz, że ci się spodoba – tłumaczył głaszcząc wielki bury łeb. – Chodź, zobaczysz ile miejsca będziesz miał do biegania. Mnie też jest smutno opuszczać tamto mieszkanie ale Musia go nie sprzeda. Wynajmie tylko na jakiś czas, a potem będzie dla któregoś z nas, gdy dorośniemy.

Przy furtce rozległo się głośne, jazgotliwe ujadanie Aby. Skoczyła na furtkę, otworzyła ją i po chwili wszędzie było pełno czarnego potwora, kudłatego dlatego, że Majka nie miała kiedy ostrzyc swojej „prawie” sznaucerki. Biegała z parteru na piętro, z pięterka na poddasze i znów na parter, obiegła cały ogródek dookoła i wreszcie całym ciężarem runęła na Maksa zwalając psa z nóg. Na takie postępowanie musiał zareagować. Odłożył więc poważne rozmyślania na później i pobiegł za uciekającą sunią.

– Skąd cholera wiedziała, że to akurat ta chałupa, skoro wszystkie takie same – mówiła Majka witając się z Dziadkiem. – Ja nigdy nie wiem czy trzecia, czy czwarta a ona bezbłędnie trafiła, choć była tu tylko raz.

– A ty ile? – spytał Dziadek.

– Nie wiem, kilka. Ale ciągle się coś zmienia, albo płotu nie ma a był, albo segment pomalowany a nie był, albo ulica na nowo rozkopana, albo zakopana. Oszaleć można, nic dziwnego, że mi się ciągle myli.

– Z tego wniosek płynie tylko jeden: nie powinnaś się ruszać bez Aby bo zginiesz. I węchu nie masz takiego jak ona, żeby trafić – śmiał się przytulając córkę.

Majka przesunęła ręką po ciemnych włosach. Pierwszy raz od bardzo długiego czasu były dłuższe od zapałki. Teresa wymogła na siostrze przyrzeczenie, że nigdy więcej nie weźmie nożyczek do ręki i sama sobie nie będzie obcinać włosów. Jak już nie będzie mogła wytrzymać, może ewentualnie eksperymentować na Abie. A ona, jeśli już musi mieć krótkie to pójdzie do fryzjera albo pozwoli Teresie  zrobić „porządek na głowie”. Z pewnością nie zgodziłaby się na taki układ gdyby Dorota i Magda nie dały najświętszego słowa honoru, że jeśli znowu sama zrobi coś z włosami, one nocą wyrwą jej z ogródka wszystkie róże i piwonie. Na takie dictum nie miała odpowiedzi. Wiedziała, że na pewno dotrzymają słowa, toteż wyglądała zupełnie inaczej niż rok temu, bardzo ładnie, ze spadającą na czoło grzywką spod której patrzyły czarne oczy, w których siedział diabełek. Tak przynajmniej twierdził Grzegorz. Jemu bardzo podobała się nowa fryzura żony, której dość długo nie widział, ponieważ  w charakterze korespondenta swojej redakcji przebywał w Bonn. Wszyscy byli wiec zadowoleni, nawet Majka, choć nie chciała się do tego przyznać i gderała, swoim zwyczajem, że musi się przez te paskudne baby tak okrutnie męczyć.

– Wolałam, kiedy byliście w starym mieszkaniu – mówiła. – Wystarczyło wykręcić numer Magdy i nawet jak Teresy nie było w domu, mogłam zostawić wiadomość. Teraz jak głupia muszę lecieć taki kawał drogi.

– Czy to znaczy, że masz wiadomość do przekazania? – spytał ojciec.

– Ciotka, nie stękaj tak bardzo, bo przedtem miałaś dalej a teraz masz trochę bliżej – wtrącił się Maciek. – A w ogóle cały czas jęczysz, że jesteś gruba. Dobrze ci zrobi jak się przelecisz, mrozu nie ma.

– Ty zbóju! Jak się odzywasz do starej ciotki? Chcesz dostać w łepetynę?

– Musiałabyś wejść na krzesło, żeby dostać do mojego łba – podskakiwał z radości na jednej nodze Maciuś, który ostatnio przerósł nawet Dziadka. – A poza tym nijak się nie odzywam, powtarzam to, co sama ciągle mówisz – śmiał się patrząc na ciotkę z góry.

– Ha, hultaju! „Precz mi z drogi, bo na miazgę cię rozgniotę” – wyrecytowała tak grubym głosem, że Aba goniąca Maksa wyhamowała, stanęła w miejscu jak wryta i przyjrzała się swojej pani uważnie z pewnością rozważając problem: co za licho wydaje takie dziwne dźwięki.

– Nie zaskoczysz mnie – ucieszył się Maciek. – Niedawno byłem z chłopakami na „Zemście” i widziałem na  żywo Opanię, Holoubka, Pokorę i innych.

– Fiuu – gwizdnęła Majka, – to mi nowina! Ćwoki zaczęły się ukulturalniać. Coś podobnego.

– Ciotka, nie przezywaj!

– No już dobrze, przestańcie – uspokajał Dziadek. – Powiedz wreszcie jaką masz wiadomość.

– Siostrzyca dzwoniła z Krakowa, że przyjeżdżają w piątek, za tydzień.

– Tak myślałem. Czy wiesz co dziewczyny wymyśliły na ich powitanie?

– Skąd mam wiedzieć skoro od ostatniej burzy miałam nieczynny telefon? To cud, że akurat naprawili i Teresa mogła się dodzwonić. Poprzednio naprawiali miesiąc, naprawa w tydzień to prawie super-ekspres.

– Zaplanowały urządzenie tutaj powitalnego przyjęcia. Ma to być wesele i parapetówka jednocześnie, dopóki wszystkie przewiezione rzeczy są upchnięte w jednym pokoju a mebli jeszcze nie ma. Tym sposobem będzie dużo miejsca i mało sprzątania.

– A wiesz, że to nie jest taki głupi pomysł? Muszę z nimi pogadać, jakoś się podzielimy pracą.

– Zaraz na pewno przyjdą, umawiały się na dzisiaj. O, Helcia z Basią już są – powiedział spoglądając przez okno.

Pomarańczowy fiacik zaparkował obok ogrodzenia i wysiadły dwie rozgadane panie. Helcia uczesana w koczek, w szerokiej czerwonej spódnicy i białej bawełnianej bluzce, uśmiechnięta jak zawsze od ucha do ucha  pierwsza otworzyła furtkę.

– Żałuj Andrzejku, że nie pojechałeś dzisiaj z nami na działkę – wołała już od wejścia.- Jak tam cudnie, jak wszystko już kwitnie, rośnie, pachnie, nie masz pojęcia. Zobacz, opaliłyśmy się, cały wczorajszy dzień spędziłyśmy na powietrzu i jeszcze dziś do południa.

– Żałuję Helenko, oczywiście, że żałuję. Nie widać tego po mnie? Ale przecież Brysie chodzą do szkoły i  musiałem być tutaj.

– Teraz ja będę z nimi a tobie daję wychodne –  uśmiechnęła się pani Basia. – I tak Helence na razie w niczym nie pomogę. Bez litości goniła mnie do pracy i teraz czuję wszystkie kości.

– Nic nie szkodzi, miałaś okazję opalić się i wyglądasz niczym gwiazda filmowa – broniła się Helcia.

Istotnie, opalenizna ładnie kontrastowała z jasnymi włosami podpiętymi do góry dwoma grzebieniami, z białymi spodniami i kolorową koszulą zawiązaną z przodu na węzeł.

Helcia wyściskała Majkę, przez Abę została zmuszona do zajęcia się jej czarną „osobą”. Z drugiej strony Maksio trącał ją nosem przypominając, że on też lubi pieszczoty.

– Ach wy kochane mordulki – głaskała obie „przytulanki”. – Wiesz Basiu, ja przez całe życie bałam się psów  i przestałam dopiero dzięki Maksowi.

– Wejdźcie dziewczyny do środka. Stoicie w słońcu a ja mam już dość upału. Ale nie mam dość waszego towarzystwa i to jest sytuacja bez wyjścia – powiedział Dziadek.

– Jest wyjście, albo raczej: wejście – pani Basia wzięła go pod rękę. – W domu jest chłodno i przyjemnie. Zaczekamy wewnątrz na pozostałe panie.

– Andrzejku – przymilała się Helcia, – a nie masz czegoś chłodnego do picia?

– Drinka ci nie zrobię, bo jesteś samochodem.

– Ciocia, ty jesteś samochodem? – wyskoczył zza drzwi Kubuś. – A ja myślałem, że człowiekiem!

– Nie łap mnie za słówka bo ja cię też złapię – pogroził żartobliwie palcem wnukowi.

– O, babunia – Marek rzucił się pani Basi na szyję.

– Jak w szkole? – spytała uściskawszy chłopca, bo wycałować się już nie dał.

– W porządku, już odrobiliśmy lekcje. Czy wiesz, że tata wraca w piątek? A my przygotowujemy niespodziankę.

– Oby tylko ta niespodzianka pół Ursynowa nie wysadziła w powietrze – skomentowała Helcia.

– Nie bój się ciociu, aż tak głośna nie będzie – uspokajał Maciek zbliżając się do zebranych i znacząco mrugając do chłopaków.

Psy zerwały się z podłogi i popędziły w stronę furtki. Aba obwieszczając całemu światu, że się zbliża, Maks w milczeniu.

– Co to, jakaś wycieczka? – zdziwiła się Majka. – Na chodniku aż gęsto.

Nie mogło być inaczej skoro w jednym miejscu pojawiła się Dorota z Azą, Kajtusiem, Jędrkiem i Michałem, Magda z Justyną i Filipem, Aldona z dziewczynkami i Sergiusz, który już z daleka wołał.

– Proszę na mnie nie krzyczeć, to te baby robią tyle zgiełku, nie ja.

– No wiesz, ładnie mnie potraktowałeś – obruszył się Michał. – Wyraźnie zaliczyłeś mnie do bab.

– Ojej, nie czepiaj się drobiazgów. Dokładnie cię oplotły te baby, dzieci, psy i straciłem cię z oczu.

– Boś je wlepił tylko w jedną babę, świata bożego poza nią nie widzisz – odciął się Michał.

– Co ty tam wiesz…

– Nie wiem ale widzę.

– Więcej to już was nie było? – niezwykle gościnnie odezwała się Majka. – Zachowujecie się jak stado małp.

– Z plemienia Bandar Log – dodał Maciek przezornie chowając się za szerokie plecy Dziadka i dając po chwili drapaka na widok Doroty ruszającej w jego kierunku i wykonującej rękami ruch naśladujący ukręcanie głowy.

– Jeszcze mi tu kogoś brakuje do kompletu. Gdzie Nowicki, znaczy Marcin? – spytała Majka.

– Nie mógł przyjść. Znalazłam mu nową pracę i pojechał do klienta – wyjaśniła Magda.

– Do jakiego klienta?

– A bo ja wiem? Przecież go nie widziałam. Pewnie do grubego, miał być masaż odchudzający.

– Prędzej do bogatego – sprostowała Aldona. – Biedny nie zamawiałby masażysty do domu.

– A od kiedy Marcin jest masażystą? – zdziwiła się Majka.

– Od kiedy ukończył kurs i odbył praktyki – wzruszyła Magda ramionami. – Czemu się głupio pytasz?

– Wiecie co? – wtrąciła Dorota, – wasza rozmowa na pewno nie przewyższa poziomem rozmowy obu suczek.

Aba i Aza stały naprzeciw przyglądając się sobie spode łba. Wiedziały, że muszą być grzeczne, ale żadna z własnej i nieprzymuszonej woli nie chciała zejść z drogi rywalce. Majka i Dorota musiały swoje pupilki odprowadzić na bok i w ten sposób sytuacja została opanowana bez rozlewu krwi.

Dzieci rozbiegły się  po całym domu a dorośli usiedli w największym pokoju, kto na czym mógł: na leżakach, krzesełkach turystycznych, na skrzynce po jabłkach, na wiaderku przewróconym do góry dnem, na parapecie i rozpoczęli naradę wojenną.

Tymczasem dzieciaki bawiły się w chowanego kryjąc się w ogródku i we wszystkich nadających się do tego celu zakamarkach domu. Pokoje były prawie puste, więc znalezienie kryjówki wymagało nie lada wysiłku.

Justysia, Alinka i Halinka nie uczestniczyły w zabawie. Justyna jako dwunastoletnia dama, nie miała w tej chwili ochoty niańczyć sześcioletniego Kajtusia. Wolała opowiadać bliźniaczkom oglądany wieczorem film „Dirty dancing” z Patrickiem Sweezy`m w roli głównej. Zasłuchane dziewczynki, wpatrzone w starszą o dwa lata koleżankę obdarzoną przez naturę darem opowiadania, śliczną buzią i gęstymi, długimi ciemnoblond włosami luźno opadającymi na plecy, nie dostrzegły skradającego się Maćka. Siedziały na piętrze, w jedynym pokoju, w którym można było nie tylko usiąść ale nawet się położyć, bo tutaj tymczasowo stały przewiezione ze starego mieszkania dwa tapczany i wersalka.

Maciek chciał się przyłączyć do dziewczynek, nie wiedział jednak jak to zrobić „z honorem”. Tak się złożyło, że bardzo lubił przebywać w towarzystwie Halinki. Często zapominał, że to „baba” i w dodatku młodsza o trzy lata. Nie przyznałby się do tego za żadne skarby świata, o nie. Teraz szukał pretekstu, żeby dołączyć do dziewcząt, ale czyż można spokojnie żyć mając takiego brata jak Kuba?

Kubuś wypatrzył Maćka i skradał się za nim trzymając w ręce pistolet na kapiszony. Gdy starszy brat stanął w drzwiach pokoju – strzelił. Huk, zwielokrotniony przez echo biegnące od jednej pustej ściany do drugiej, poderwał wszystkich na równe nogi.

– Co to było? – krzyknęła przerażona Helcia.

– Nic – oświadczył spokojnie Kuba. – To tylko Maćkowi pękła gumka w majtkach.

27.06.2017