Anna Pisze

Dorota nie reagowała na dzwonek u drzwi. Nawet nie przyszło jej do głowy, że powinna otworzyć. Zawsze otwierała słysząc jazgot Azy, a ponieważ psica wyprowadziła na spacer Michała, w domu panowała cisza przerywana jedynie odgłosem gongu. Dopiero po długiej chwili zwróciła uwagę na dziwny dźwięk i zaintrygowana udała się w kierunku jego źródła, by sprawdzić co to takiego. Zdumiona odkryciem otworzyła drzwi. Stał w nich Sergiusz ubrudzony smarem jak nieboskie stworzenie.

– Ogłuchłaś? Dzwonię i dzwonię, już się wystraszyłem, że coś się stało.

– Co by się miało stać? Po prostu nie wiedziałam, że ktoś dzwoni.

– Jak to nie wiedziałaś? Słyszałaś i nie wiedziałaś? Chcesz mi wmówić, że nie znasz dźwięku własnego gongu od własnego mieszkania?

– A cóż w tym dziwnego? – wzruszyła ramionami. – Wszelkie dźwięki pierwsza wyłapuje Aza i rozpoczyna koncert. A kiedy ona szczeka, ja nie słyszę jak to diabelstwo dzwoni. Rozumiesz teraz? A dlaczego wyglądasz jak diabeł z piekła rodem?

– Wysiadł mi samochód. Właziłem pod niego i oto rezultat. Pozwolisz mi wejść pod prysznic czy mam w takim stanie wrócić do domu? Ale… u mnie nie ma ciepłej wody, letnia przerwa na remont sieci…

– Idź braciszku, idź i kąp się do upojenia – poklepała go po ramieniu.

Sergiusz zamknął się w łazience. Niebawem wrócił Michał z Azą, a właściwie odwrotnie, Aza z Michałem, bo sunia już na dole poczuła zapach wujka Sergiusza, siłą wciągnęła Michała do mieszkania i usiłowała się włamać do łazienki, żeby przywitać wujka.

– Spróbowałaś sos? Dobrze przyprawiłem? – z lekkim niepokojem zapytał Michał.

Cały czas twierdził, że sam doskonale sobie poradzi z obiadem, na który zaprosił przyjaciół. Teraz jednak poczuł się pewniej gdy Dorota wyraziła pochlebną opinię o jego „twórczości”. Niemało się napracował, bo przygotował zupę pomidorową ze świeżych pomidorów, a więc najlepszą, bo z pestkami. Na drugie danie zrobił kotlety drobiowe oraz kotleciki wegetariańskie (dziewczyny od pewnego czasu stwierdziły, że nie będą jadły ssaków, bo nie są kanibalami), do tego ziemniaki z koperkiem i surówkę z młodej kapusty. Nie przyznał się Dorocie, że prawdziwym powodem proszonego obiadu był zakład. Otóż któregoś dnia podczas nieobecności Teresy ale w obecności przyjaciela Jurand dokumentnie spalił drobiowe kotlety właśnie, co dla Michała stało się okazją do śmiechu i kpin.

– Też byś spalił, gdyby przyszło ci robić tyle rzeczy jednocześnie – bronił się Jurand. – Gotowałem mleko, odsmażałem ziemniaki, robiłem żarełko dla zwierzaków i podgrzewałem kotlety. Byłem pewien, że wyłączyłem gaz pod patelnią a zostawiłem pod żarełkiem .  Tymczasem zrobiłem odwrotnie. Każdemu może się pomylić.

– Mnie by się na pewno nie pomyliło – puszył się Michał. – Dla mnie ugotowanie obiadu to fraszka.

– Akurat. Już cię widzę skaczącego przy garach.
– Chcesz się założyć?

– O co?

– O butelkę szampana.

– No to już. Przyjdziesz z Teresą na obiad, który sam przygotuję. I nie zapomnij przynieść szampana.

– Nie zapomnij o deserze, drogi mistrzu.

Przez cały wieczór Michał studiował książkę kucharską. Następnego dnia zrobił zakupy i męczył się w kuchni, sapał, stękał ale nie przyjął pomocy Doroty, która nie mogła pojąć co mu się nagle stało. Kotletów o mało nie spalił, kapusta wydawała mu się zbyt biała a za mało zielona, zupa znów zbyt rzadka, bo zapomniał ugotować makaron.

Obserwująca heroiczne zmagania ukochanego mężczyzny Dorota zadzwoniła do Teresy z pytaniem, czy wie coś na ten temat. Wiedziała, bo mąż poinformował ją o zakładzie, toteż w telegraficznym skrócie przekablowała przyjaciółce przebieg wydarzeń. Ona zaś postanowiła nie zdradzać się ze swą wiedzą i udawać nieświadomą. Po kryjomu, żeby ukochany nie widział, „pogrzebała” po swojemu w garnkach i była zadowolona, że się udało. Michał nigdy się nie dowiedział, że to Dorota pomogła mu uzyskać tytuł „arcymistrza”. Święcie uwierzył we własne zdolności i coraz więcej czasu zaczął spędzać w kuchni czym Dorota była zachwycona okazując mu to na każdym kroku i wpędzając nieomal w samouwielbienie.

– Michał, wyobraź sobie, że mogłem kupić piękny samochód za równy milion – powiedział Sergiusz wychodząc z łazienki.

– Dlaczego nie kupiłeś?

– Jak dotknąłem karoserii to mi palec wszedł do środka. A taki był piękny…

Michał parsknął śmiechem.

– Rozglądasz się za nowym wozem?

– Powinienem sprzedać malucha, dokładam do niego więcej niż jest tego wart. A potrzebne mi jest małe autko do poruszania się po mieście. Dużym nie będę wszędzie jeździł, jest z reguły załadowany towarem, znaczy, sprzętem. Używam go tylko zawodowo i w nagłych wypadkach. Właśnie, odnośnie wypadku: od czasu stłuczki, jaką miałem w zeszłym roku, maluch nie jeździ tak jak powinien.

– Ojej, miałeś wypadek? – przestraszyła się Aldona, która właśnie weszła do przedpokoju.

– Dawno, w zeszłym roku, na początku sierpnia.

– Wiesz, ja też wtedy coś podobnego przeżyłam. Teść odwoził nas do Mińska, po drodze chciał odwiedzić znajomego i skręcił w boczną, wąską drogę. Ujechaliśmy kawałek, gdy nagle wyskoczył zza zakrętu turkusowy maluch.

Sergiusz patrzył na nią szeroko otwartymi oczami.

– Tuu…rku…so…wy? – spytał trochę ochrypłym głosem.

– Tak, turkusowy. Zwróciłam na niego uwagę właśnie ze względu na niespotykany kolor.

Aza rozszczekała się na długo przed tym, jak Teresa z Jurandem stanęli pod drzwiami. Na próżno Dorota ją uciszała, sunia nie uspokoiła się, dopóki ciotka nie pogłaskała jej i nie potarmosiła.

– Sergiuszu, czy to twój maluch stoi pod drzewem? Ten turkusowy? – zapytała Teresa.

– Właśnie opowiadam – podjęła Aldona – jak rok temu teść wiózł mnie i dziewczynki, i mieliśmy stłuczkę z turkusowym maluchem. Nie opowiadałam wam o tym? – zdziwiła się. – Teraz już mogę się z tego śmiać, ale co ja wtedy przeżyłam!

Sergiusz patrzył na nią z ogromnym zdziwieniem i niedowierzaniem.

– Prowadził jakiś okropnie obrośnięty facet, istny troglodyta – ciągnęła.

Sergiusz głośno przełknął ślinę, Dorota spojrzała na niego z niesmakiem.

– Zachowuj się, dobrze? – zwróciła bratu uwagę.

Wcale jej nie usłyszał.

– W pewnym momencie rozległ się potworny huk – opowiadała Aldona. – Poczułam wstrząs i zobaczyłam przez szybę, jakby puszczony obraz w zwolnionym tempie, następującą scenę: przód malucha podnosi się w górę, wygina się, wykrzywia a po bokach zaczyna spływać czerwona ciecz. Zrobiło mi się słabo, nie mogłam wykonać żadnego ruchu a kałuża na jezdni była coraz większa. Za mną dziewczynki krzyczały, teść po chwili bezruchu  wysiadł z samochodu i wyprowadził je. Obie były całe i zdrowe tylko wystraszone. Ja wciąż siedziałam jak sparaliżowana, po głowie tłukło mi się: skąd w jednym facecie aż tyle krwi? Całe wieki minęły zanim spostrzegłam, że on się rusza wewnątrz auta. Jeszcze żył, więc odzyskałam zdolność poruszania się, przecież trzeba ratować.

Z bardzo dziwnym wyrazem twarzy Sergiusz zaczął się pomału przesuwać w stronę drzwi.

– Wysiadłam z wozu i usiłowałam iść w jego stronę ale widok kapiącej krwi przykuł mnie do miejsca jakbym wrosła w ziemię, nie mogłam podnieść żadnej nogi – ciągnęła Aldona. – I wyobraźcie sobie, że nagle otworzyły się drzwi malucha i wysiadł ten facet, troglodyta znaczy, zdrowiuteńki, z obiema nogami, bez żadnego zadrapania!

– Jak to możliwe, a krew? – zdumiała się Teresa.

– W bagażniku były kompoty i dżemy z wiśni i porzeczek. Rozumiesz? Cały płyn wyciekł na zewnątrz a ja myślałam, że to krew uszła z tego  bałwana co siedział za kierownicą!

– O rany, co za numer – wybuchnęła śmiechem Dorota. – Nie wytrzymam, pęknę ze śmiechu.

– Czy myślisz, że mnie wtedy było do śmiechu? Wiesz co zrobiłam? Zwyczajnie zemdlałam. Dziewczynki płakały, że się zabiłam a ten brodaty pajac mnie cucił!

Sergiusz znalazł się przy samych drzwiach. Już wiedział, skąd zna te niesamowite oczy…

– A ty gdzie? – fuknęła na niego Teresa.

– Coś ty powiedziała? – spytała nagle Aldona intensywnie wpatrzona w dziwną minę Sergiusza.

– Ja? Nic nie mówiłam, tfu, mówiłem…nie, nie mówiłem – odpowiedział przerażony wyrazem twarzy Doniczki.

– Kiedy? – zapytała równocześnie Teresa. – Teraz czy przedtem?

Michał i Dorota zamarli na stojąco, Jurand padł na kanapę pchnięty znienacka przez Aldonę, której nieopatrznie stanął na drodze.

– Coś ty powiedziała? Turkusowy? – upewniała się zerkając w stron Teresy i podchodząc do Sergiusza, który cofając się, natrafił na ścianę i poczuł się otoczony.

– Ale przecież wiesz, że to nie była moja wina. Usunęli znak i skąd mogłem wiedzieć…

Aldona stała na wprost niego, nie mrugnąwszy powieką wpatrywała mu się w oczy. Już je widziała… Tylko te oczy widziała, bo cała reszta ginęła w gęstej brodzie. Troglodyta!  Nagle kąciki ust zaczęły jej drżeć, potem policzki, w oczach pojawiły się dwie iskierki, wreszcie parsknęła śmiechem nie mogąc się dłużej opanować.

Śmiech ogarnął wszystkich. Wyglądali niczym stado szaleńców nie potrafiących kontrolować swoich reakcji. Teresa kwiczała klepiąc się rękami po udach, Dorota rzęziła zwinięta w kucki, Jurand leżał na kanapie trzymając się za brzuch. Michał wycierał kułakiem oczy powtarzając, że nie wie jakim cudem on, poważny człowiek, wpadł w towarzystwo półgłówków. Na tę uwagę zareagował Jurand ciskając w przyjaciela poduszką leżącą na kanapie. Do tak świetnej zabawy włączyła się Aza popychając Aldonę na Sergiusza. Chwycił w ramiona niespodziewany dar losu i nie miał zamiaru puszczać. Ona zaś nie miała siły, ze śmiechu oczywiście, by się z jego objęć uwolnić.

– Czekaj, muszę zapamiętać – powtarzał. – To ja jestem pajac, bałwan, troglodyta i co jeszcze?

Pierwszy oprzytomniał Michał widząc, że Aza cicho jak psi duch pognała do kuchni.

– Ratunku, moje kotlety – jęknął i pomknął za sunią.

Dużo czasu upłynęło zanim wszyscy uspokoili się na tyle, że mogli spokojnie porozmawiać. A mieli o czym. Co chwilę jednak  ktoś przerywał wybuchając znowu śmiechem, powodując u pozostałych nowy atak wesołości.

– Słuchajcie – powiedziała Dorota, kiedy cała waza została opróżniona  a jej zawartość znalazła się w żołądkach biesiadników. – Dostałam list od Małgorzaty. Wzięli z Pawłem ślub w zeszłym miesiącu.

– Dostaliśmy zawiadomienie, tylko zapomniałam ci powiedzieć – odezwała się Teresa.

– Daj im Boże szczęście – dodał Jurand.

– Tak to już jest, że każdy musi trafić na swoją drugą połowę, drugą część całości, swoje uzupełnienie. Inaczej nic z tego – lekko uśmiechnął się Michał. – Wielu nie trafia nigdy. Zostają im tylko nieziszczone sny, niewiara w prawdziwe uczucie, zgorzknienie, samotność, żal do świata i ludzi.

Aldona przyznała Michałowi rację myśląc jednocześnie, że Sergiusz o całe niebo lepiej wygląda gładko ogolony. Ma ładnie zarysowany  podbródek, piękną, męską twarz…

– Musisz mi to napisać – mówiła w tym czasie Dorota do Teresy. – To ty jesteś od pisania, ja od rysowania.

– Powiedz co, to ci napiszę.

– Jak będę wiedziała co, to sobie sama napiszę, bo mnie kiedyś nauczyli pisać.

– Aha, bo ty też chodziłaś do szkoły, w której uczą – Teresa pokiwała głową ze zrozumieniem. – A swoją drogą tę twoją szkołę wysypałabym gwiezdnym pyłem i wyłożyła brylantami. Pierwszy raz  w życiu nie umierałam ze strachu przed wywiadówkami i przed końcem roku zastanawiając się czy Maciek przejdzie do następnej klasy.

Sergiusz spod oka zerkał w stronę Aldony. Dlaczego raptem stała się milcząca? Coś jej dolega czy może poczuła do niego niechęć na wspomnienie przeżyć, których był mimowolną przyczyną. I dlaczego tak się przygląda Jurandowi?

Aldona przeniosła się myślami w czasie i znalazła się w chwili, gdy Teresa zobaczyła pierwszy raz swojego obecnego męża. Doskonale pamiętała filmową scenę ich pierwszego tańca. Wyobraziła sobie siebie tańczącą z Sergiuszem właśnie tam. Pogrążona w świecie marzeń, zasłuchana w muzykę z krainy wyobraźni siedziała nieruchomo, zapatrzona niewidzącym spojrzeniem w pełny talerz. Zwróciła na siebie uwagę przyjaciół. Umilkli i zaczęli jej się przyglądać. Na dźwięk ciszy oprzytomniała i rozejrzała się zdziwiona.

– Co wam się stało?

– Chyba tobie. Dlaczego nie jesz? – Michał był speszony.- Nie smakuje ci? Oni mówią, że da się zjeść.

– Ależ skąd, Michałku! Pyszne, nie martw się. Po prostu zamyśliłam się i zapomniałam o bożym świecie.

– Słuchaj Doniczko, czy zaplanowałaś co zrobisz z dziećmi w sierpniu? – spytał Jurand.

– Dlaczego?

– Bo gdybyś chciała, mogłabyś pojechać do Tenczynka.

– Sama? Jak? Umrę ze strachu sama w lesie. A poza tym skąd wezmę tyle urlopu?

– Weź urlop w drugiej połowie sierpnia. Na pierwszą zabiorę dziewczynki do Cięciwy – powiedziała Dorota. – Rozbijemy jeszcze jeden namiot na naszej działce. Dzieci będą mogły spać albo w Domku albo w namiotach, gdzie się komu zamarzy.

– W ten sposób miałabyś trochę swobody i mogłabyś skończyć urządzanie mieszkania albo zwyczajnie odpocząć bez dzieci – mówiła Teresa. – Sergiusz zabierze Monikę i pojedzie z wami samochodem. Koty też się zmieszczą, pożyczę ci dla nich koszyk na drogę.

Propozycja była bardzo kusząca. Aldona niezdecydowanie spojrzała na przyjaciółkę. Byłoby miło, zamarzył się odpoczynek a  nie tylko praca i praca.

– Nie chciałabym robić kłopotu – zaczęła.

– Nie pleć – wtrąciła się Teresa. – Możesz mi jedynie oddać przysługę. Jak cię znudzi leżenie do góry brzuchem, pozwalam ci się wziąć za ogród. Nie był ruszany od wieków. Jurand wprawdzie kupił upragnioną kosiarkę ale dopóki w ogrodzie rośnie dżungla, nie da się z niej korzystać. Możesz robić co ci się żywnie podoba. Oczywiście równie dobrze możesz nic nie robić.

– Do dyspozycji będziecie mieć dwa pokoje na dole, a jakby wam zabrakło miejsca, jeszcze pokoik na górze – dodał Jurand. – W nim też możecie robić co wam się zamarzy. Jakby Sergiuszowi przyszło do głowy pomalować ściany, nie miałbym nic przeciwko temu.

– Jestem pewna, że nie poznasz domu, tak się zmienił. Napracowaliśmy się przez miesiąc, to prawda, ale było warto. Zaraz opowiem dokładnie co zrobiliśmy.

Aldona z niedowierzaniem słuchała opowiadania. Teresa na pewno przesadza. Nie można zrobić tak wielu rzeczy w tak krótkim czasie. Ale niech sobie mówi skoro lubi…

Po obiedzie przyszła kolej na słodycze i wygranego przez Michała szampana. Otwierając butelkę Sergiusz trafił korkiem w difenbachię.

– Czemu ona taka łysa? – zwróciła Teresa uwagę na roślinę.

– Gdzie łysa? Przecież ma piękne, ogromne liście – oburzyła się Dorota.

– Ale na dole nie ma.

– Bo taka jej uroda. Twoja też jest łysa.

– Mniej – stwierdziła Teresa. – Ale za to pokręcona, nie taka prosta, byle jaka jak twoja i wszystkie inne.

– Czy mogę się przyłączyć do waszej inteligentnej rozmowy na temat kwiatów? – ze śmiechem spytała Aldona.

Teresa z Dorotą spojrzały na siebie.

– Jeżeli koniecznie musisz …

– W tamtym mieszkaniu nie miałam gdzie kwiatka postawić. Czy wy wiecie jaka ja jestem szczęśliwa, że teraz mogę mieć las roślin w domu oraz, że ten dom mam. Przynajmniej przez jakiś czas. Jestem wam taka wdzięczna.

– Teresa, ona znowu zaczyna. Ty Donico jedna, przestań bo się rozpłaczę.

Pociągając nosem i przewracając oczami Dorota zbierała w garść wyimaginowane łzy płynące po policzkach, co oczywiście wywołało ogólną wesołość.

– Że też ani przez chwilę nie możesz być poważna, ty jędzo – pieszczotliwie zwróciła jej uwagę Aldona.

– Całuj psa w nos. Inni są przez całe życie, więc ja nie muszę – odpowiedziała.

– Doniczko, masz dom przynajmniej przez dziesięć lat – serdecznie powiedziała Teresa. – A nie wiadomo co się przez ten czas może wydarzyć, pomijając fakt, że możesz się doczekać własnego mieszkania.

– A w razie czego nie martw się, masz przecież miejsce i pozwolenie na ziemiankę. Pomogę ci kopać No, niech stracę, nawet ci coś w środku namaluję, będzie jak malowidła w jaskiniach. Może nawet portret mojego brata, chcesz? – dopytywała się Dorota.

10.07.2017

W mieszkaniu Magdy było ciemno. Dorota spojrzała na szybę kuchennego okna odbijającą światło latarni.

– Powiem ci szczerze, że cieszę się z nieobecności Magdy. Mogłaby z rodzinką siedzieć na wsi do końca wakacji.

– Ze względu na Doniczkę i Sergiusza? – domyśliła się Teresa.

– Oczywiście. Z czystej życzliwości Magda przez cały czas pomagałaby w przeprowadzce i urządzaniu domu, goniłaby Marcina z kąta w kąt, żeby wiercił dziury w ścianach, przesuwał graty. Chwała im za to, są kochani, tylko wtedy Sergiusz … nie miałby osobowości z oczami.

– I nie śmiałby się głośno z ławą na głowie – dokończyła Teresa.

– Właśnie. Uważam, że już najwyższy czas aby ułożył sobie życie. Co ty na to?

– Nie mam nic przeciw twojemu pomysłowi. Powiedz mi tylko jak jest z tą Agatą, czy oni mają formalny rozwód?

– Sęk w tym, że nie. Ja jednak uważam, że Sergiusz jest absolutnie wolny. W sierpniu miną trzy lata odkąd ta małpa wyjechała. Wyobrażasz sobie? Wyjechała na wycieczkę do Grecji i została tam z gachem. Wyraźnie napisała, że nie ma zamiaru wracać do kraju. Znając swego męża nie miała problemu: kto zaopiekuje się Moniką. Mnie się to w głowie  nie może pomieścić. Zostawiła dziecko i hula po świecie w poszukiwaniu wrażeń.

– Suka!

– No wiesz, nie obrażaj Azy! Ona nigdy by tak nie postąpiła.

– Przepraszam cię, droga Azo, darujesz mi tę obelgę?

Aza spojrzała na ciotkę Teresę. Gdyby umiała, z pewnością wzruszyłaby ramionami. Kłapnęła pyskiem w kierunku lecącego z głośnym brzęczeniem chrabąszcza. Chybiła, więc była zła, co natychmiast oznajmiła Maksowi wpadając na niego i jazgocząc prosto w nos. Maksio szedł dalej dostojnym krokiem, jednak gdy boleśnie skubnęła mu ucho usiłując za wszelką cenę zwrócić na siebie jego uwagę w tym właśnie konkretnym momencie, odwrócił się w jej stronę i krótko a dobitnie powiedział basem co o niej myśli. Aza na wszelki wypadek odsunęła się od niego, przyjrzała się uważnie, po czym podeszła ocierając łeb o jego potężny kark. Wszystkiego się po niej spodziewał: że go ugryzie w ogon, skoczy na łeb, uderzy łapą ale nigdy – czułości! Zdziwiony przyglądał się towarzyszce jeszcze przez chwilę, wreszcie widocznie doszedł do wniosku, że Aza się starzeje i pomału ruszył dalej. Miał szczęście, że nie wyraził głośno swej opinii, bo nie wiadomo w jaki sposób Aza by się do niej ustosunkowała, w każdym razie na pewno nie zachowałaby spokoju.

Obie panie stały czekając aż psy skończą wymianę zdań i czułości.

– Powiedz mi skąd Sergiusz tę całą Agatę przywiózł? Raz już mówiłaś ale wtedy jednym uchem wpuściłam drugim wypuściłam i nie pamiętam.

– To była niezła intryga, jak w kinie. Kiedy wyszła na jaw mój brat powinien był ją, znaczy Agatę, przegnać na cztery wiatry i byłby spokój. Ale nie, przecież on zawsze musi być najlepszy i najszlachetniejszy na świecie. No i się doigrał.

– Skończ komentarze i przejdź do rzeczy, bardzo cię proszę. Czy wiesz jak jest późno?

– Skup się więc, zaczynam streszczać. Otóż kiedyś w czasie wakacji poznał nad morzem dwie dziewczyny. W jednej natychmiast zakochał się bez pamięci. Podobno miała bardzo surowych rodziców, którzy nie pozwalali jej korespondować z chłopcami i trzymali ją bardzo krótko. Tak opowiadała Sergiuszowi ta druga, właśnie Agata. Dała mu swój adres obiecując po kryjomu przekazywać jego listy. Oczywiście nie przekazała żadnego, za to sprytnie przekonywała, że tamta, już nie pamiętam jej imienia, nie chce go znać, nie ma zamiaru odpowiadać na jego listy i  niedługo ponoć wychodzi za jakiś mąż. Agata przyjeżdżała do Warszawy, spotkała się z Sergiuszem kilka razy i zwyczajnie głąba uwiodła, takie jest moje zdanie. Nareszcie stwierdziła, że jest w ciąży a mój głupi brat uwierzył, ożenił się z tą sekutnicą, bo dziecko musi mieć ojca. Żadnego dziecka wtedy  nie było. Ale on, skoro przyjmuje na siebie jakiś obowiązek, musi go znosić z godnością i honorem przez całe życie. Kretyn po prostu.

– Podziwiam go za to – wtrąciła Teresa.

– Ja w sumie też – spojrzała z ukosa, – co nie przeszkadza, że z drugiej strony patrząc, z rozkoszą udusiłabym go za głupotę. I jeszcze za to, że jest taki strasznie, beznadziejnie cierpliwy i nie rozwiąże żadnego problemu stanowczym cięciem. Czeka aż każda sprawa dojrzeje i rozwiąże się sama. Nie na moją cierpliwość takie podejście do życia. On mnie normalnie doprowadza do rozpaczy!

– Musisz się z tym pogodzić, przecież nie zmieni swojej natury.

– Wiem o tym i nie mogę patrzeć jak się męczy.

– Świetnie sobie radzi z opieką nad Monisią, prowadzeniem domu i pracą.

– Pomagałam mu ile mogłam. Uważam jednak, że nadeszła najwyższa pora aby mnie w tym ktoś wyręczył, poza ciocią oczywiście. Też tak uważasz? – puściła oko do Teresy.

– Droga przyjaciółko – uroczyście zaczęła Teresa. – Jeżeli zauważyłaś to samo, czyli jeżeli ja myślę, że ty myślisz o tym samym o czym ja myślę, że ty myślisz, znaczy, że jesteś spostrzegawcza co najmniej w tym samym stopniu co ja, a więc nie jest z tobą tak źle jakby się wydawać mogło na pierwszy rzut oka.

– Pozostaje mi tylko skłonić się w podzięce za docenienie mojej skromnej osoby – Dorota wykonała głęboki dworski ukłon, na widok czego jakiś chłopina idący z przeciwka ominął je szerokim łukiem i przyspieszył kroku oglądając się co chwilę.

– Wiesz co? A może wysłałybyśmy ich zbiorowo do Tenczynka – zaproponowała Teresa.

– Tereniu, jesteś genialna – wykrzyknęła Dorota zwracając na siebie uwagę przytulonej pary wychodzącej nagle zza płotu od strony szkoły. – Nie znają tam nikogo więc będą musieli sami się zająć dziewczynkami. A jak im się to znudzi, może wreszcie zajmą się sami sobą.

– A fe! W swatkę ci się zachciało bawić? Ładnie tak wtrącać się w cudze sprawy? – śmiała się Teresa.

– Ładnie to ty byś wyglądała gdybym się w twoje nie wtrąciła – odparowała Dorota. – Może jeszcze byś więdła…, nie, nie miałoby co więdnąć, byłabyś wyschnięta na wiór. Nawet kości by ci nie grzechotały.

– Wiedźma!

– To ty byś wyglądała jak wiedźma a nie ja.

Zza zakrętu wyłoniła się nieznajoma kobieta z pięknym owczarkiem na smyczy, całym czarnym, bez jednej jaśniejszej plamki. Od razu widać było, że jest jeszcze bardzo młodym osobnikiem.

– Przepraszam, ale czy nie wiedzą panie czyj to może być pies? – zwróciła się do przyjaciółek. – Przybłąkał się, żal mi go bardzo, to takie ufne i dobre stworzenie. Chodzę po osiedlu, rozlepiam ogłoszenia, może się ktoś po niego zgłosi. Problem polega na tym, że nie mam z nim co zrobić. Mieszkam w małym mieszkanku, w jednym pokoju z mamą staruszką, która choruje na zaniki pamięci. Boi się go, nie chce wpuścić za próg i urządza histerię. Nie znają panie kogoś, kto mógłby go przechować?

– Czy to nie jego widziałyśmy wczoraj wieczorem? Koło parkingu biegał – zastanowiła się Teresa.

– Wydaje mi się, że tak – przyglądała się Dorota psiej zgubie, która z ufnością przytuliła łeb do jej kolana i zawzięcie merdała ogonem. – Słuchaj, a może Danusia?

– Co Danusia?

– Może Danusia wzięłaby go do siebie? Jest taki ufny, cudny, ktoś jeszcze mu zrobi krzywdę…

– Jest przecudny, ale Danusia od śmierci Miśka nie chciała innego psa.

– Źle mówisz. Chciała. Tylko owczarka niemieckiego. A to co jest? Wielbłąd dwugarbny? A może pekińczyk? Idziemy.

Zawróciły i poszły w kierunku dawnego mieszkania Teresy. Domofonem zadzwoniły do Danusi i do Aldony. Niech się przyzwyczaja, że mieszka na „najbardziej zintegrowanej klatce schodowej” na Ursynowie. Danusia mieszkała na trzecim piętrze. Była drobna, szczupła, pełna wdzięku, przemiła, przesympatyczna. Miała niesłychanie dobre serce, córkę Iwonkę dorosłą już studentkę, syna Olka – rówieśnika Maćka, męża Bronka, wielkiego i zwalistego jak baobab, z brodą Wikinga. To znaczy rudą brodę miał oczywiście Bronek, nie baobab. A poza rudą brodą miał ogromnego, rudego kota ze wspaniale puszystym ogonem. Do rodziny należał jeszcze do niedawna Misiek, bezdomna biedota wyciągnięta przez Danusię z kałuży i przyprowadzona do domu. Gdy pies odpoczął po nie wiadomo jak ciężkich przejściach, najadł się i wyspał, wyglądem zaczął przypominać przepięknego owczarka walijskiego. Przeżył siedem szczęśliwych lat, dopóki nie zakończył życia ze starości.

– Danusiu, zejdź na dół – zaczęła Dorota przez domofon. – Musisz nas poratować.

– O Boże, co się stało? – przestraszyła się Danusia.

– Czy mogłabyś przygarnąć na noc psa? Tylko na jedną noc.

– Ojej, dziewczyny, nie chcę, za nic! Przecież jak go wpuszczę do domu to potem nie wyrzucę a Bronek chce tylko owczarka niemieckiego i tylko szczeniaka.

– Ależ to właśnie jest owczarek, do tego młodziutki. Zejdź, sama zobaczysz – kusiła Teresa.

– No dobrze, zejdę, ale niczego nie obiecuję.

Aldona otworzyła okno w kuchni i stamtąd obserwowała przebieg wydarzeń ziewając od ucha do ucha, narzekając na paskudne baby, które nie dają spać porządnym ludziom. Danusia zeszła na dół, uchyliła drzwi na klatkę i spojrzała na psa.

– I ty nie masz gdzie spać? Taki jesteś śliczny a taki biedny?

Pies podbiegł, otarł się o jej nogi jak kot, potem niespodziewanie skoczył, oparł łapy na ramionach Danusi i liznął ją po policzku. Oczy wszystkich patrzących rozjaśniły się uśmiechem, w niektórych zabłysła łza wzruszenia.

– Ach ty zbóju jeden – powiedziała Danusia. – Niech się dzieje co chce. Chodź Zbóju do domu. Jesteś Zbój i już. Wprawdzie nie ma Bronka ale to jego problem. Mógł być, prawda?

– Oczywiście – wszystkie przytaknęły jak jeden mąż.

– Nawet powinien – dodała Dorota.

Zbój z radością pobiegł ze swoją nową panią.

Ostatnia scena miała jeszcze jednego świadka. Zaniepokojony przedłużającą się nieobecnością Doroty Michał wyszedł na poszukiwania. Znał codzienne psie trasy, więc był przekonany, że trafi bez trudu na swoją zgubę.

– Was tylko po śmierć posłać – marudził starając się ukryć wzruszenie.

– Znowu stękasz. A wszystko dlatego, że twoim zdaniem nie wypada, żeby mężczyzna wzruszał się widząc jak bezdomne, zresztą z winy ludzkiej a nie czyjej innej, stworzenie znalazło dom i opiekę – zdemaskowała go ukochana kobieta. – Chodź, odprowadzimy Teresę.

Doszli do Cynamonowej i spotkali Juranda idącego szybkim krokiem w ich stronę. Wiedziony – dokładnie jak Michał – troską o swą połowicę, wybrał się na jej poszukiwanie.

– Kiedy wy wreszcie zrozumiecie, że niebezpiecznie jest łazić nocą po osiedlu? – strofował obydwie.

– Po pierwsze: to nasze osiedle, od urodzenia. Znaczy od urodzenia osiedla. Ono się rodziło w bólach w naszej obecności, no, przy nas… – zaczęła Dorota.

– A po drugie: jeśli nikt na nas nie napadł kiedy byłyśmy młodsze, tym bardziej teraz nam nic nie grozi – dokończyła Teresa.

– Nie żartujcie dziewczyny. Dawniej rzeczywiście było tu spokojnie i bezpiecznie ale te czasy już minęły.

– Nie przesadzaj – Dorota spojrzała mu prosto w oczy. – Gdybym tak podchodziła do życia, powinnam siedzieć w domu z odbezpieczonym pistoletem w jednej ręce a granatem w drugiej i z bazuką ukrytą pod łóżkiem. Nie wierzę, że ktoś mógłby mi zrobić krzywdę, bo ja nikomu nie chcę zrobić nic złego.

– Właśnie – dodała Teresa zwracając się do męża. – A dlaczego ty sam chodzisz po osiedlu? Dlaczego nie wziąłeś ze sobą psa?

Spojrzał niebotycznie zdziwiony.

– Przecież ty go masz ze sobą!

– Widzisz? Przyznałeś mi rację. Zawsze mówiłam, że w domu powinny być przynajmniej dwa psy.

– A widzisz? Po co ci to było? – poparła przyjaciółkę Dorota.

Michał parsknął śmiechem na widok Jurandowego osłupienia trwającego – co należy podkreślić – zaledwie krótki moment.

– Z nimi, bracie, nie wygrasz. Mnie też się dostało za to, że znowu zrobiły dobry uczynek.

– To znaczy?

– Chodźmy do domu drogi mężu, opowiem ci po drodze – Teresa wzięła pod rękę swą drugą połowę.

– No to do jutra, czekam na was z obiadem. Tylko nie najedzcie się wcześniej – przypomniał Michał.

Obie pary udały się do swego azylu spokoju i bezpieczeństwa, do sanktuarium zwykłego ludzkiego szczęścia, które przez wielu jest gubione, niszczone w pogoni za czymś, co w ostatecznym rozrachunku okazuje się zupełnie zbędne; szczęścia topionego w morzu złości, oceanie zazdrości, zawiści, pogardy dla drugiej istoty. Czy to ważne, że gdzieś na trawniku umiera z bólu i głodu poraniony pies, albo na środku jezdni kona w męczarniach potrącony przez samochód kot, który nie da rady doczołgać się do krawężnika? Nie, nieważne! Trzeba kupić nowy ciuch, nowy dywan, lepszy samochód, zaś psa – jeśli się już znudził, albo zachorował i sprawia problem – przywiązać do drzewa w lesie, niech męczy się godzinami, dniami całymi, albo niech go dopadną bestialskie potwory w skórze człowieka. Bo niby czemu takie zwierzę ma brudzić nowy dywan? Wygodniej wyrzucić go z pędzącego samochodu w obcej dzielnicy albo poza miastem, żeby nie trafił z powrotem. I najlepiej, żeby sobie łapy połamał, bo inaczej będzie biegł za autem i wył tak długo aż całkiem bez sił padnie  na jezdni obojętny na swój los, albo usiądzie i będzie płakał prawdziwymi łzami. Wtedy jakiś zboczeniec może zapisać numer samochodu i jeszcze do sądu poda  jakby było z czego robić problem!  Boże, dlaczego ludzie są tak wstrętni? Dlaczego są najpodlejszymi stworzeniami na tej ziemi? Jeśli stworzyłeś człowieka na obraz i podobieństwo swoje, jak to możliwe?

Senność opuściła Aldonę. Mnóstwo podobnych myśli i skojarzeń wywołała scena, której świadkiem była przed chwilą. Jakże Dorota i Teresa różniły się od większości ludzi, z którymi miała dotąd do czynienia. Uświadomiła sobie bardzo wyraźnie, że dzięki nim przyjaźń, miłość to nie puste słowa. Widzi je teraz zmaterializowane wokół siebie i czuje się szczęśliwa. Prawie…

Z twarzą opartą na dłoniach, zapatrzona w gwieździste niebo zatraciła na długo poczucie rzeczywistości. Było już bardzo późno gdy Bibi ściągnęła jej myśli z gwiezdnej drogi wskakując na lodówkę i mrucząc do ucha piosenkę o kociej miłości.

7.07.2017

– Ooo, coś ty ze sobą zrobiła? – powitał Dorotę okrzyk przyjaciółki.

– Co ci odbiło? – spytał zdumiony Sergiusz. – Michał cię już widział?

– „Czepcie” się tramwaju a nie mnie, dobrze? Moje włosy? Moje! Więc co wam do nich? Obcięłam, bo tak mi się podobało! A może mam was pytać o zdanie kiedy mogę pójść do toalety, co?

Dorota, która od zawsze miała długie, piękne włosy, pojawiła się z burzą nieskoordynowanych loków, nie sięgających nawet do ramion.

– Nie złość się siostro – tłumaczył Sergiusz. – Zupełnie nas zaskoczyłaś. Nie poznałbym cię na ulicy, na pewno bym cię nie poznał, za nic na świecie.

– Bardzo dobrze, może wreszcie stałabym się bogata.

– Co powiedział twój ukochany na nową fryzurę? – dopytywała się Aldona.

– Co? A to, że mogę wziąć miotłę, latać po osiedlu i straszyć dzieci.

– Nie mówił poważnie – rozbawiona Aldona oglądała przyjaciółkę ze wszystkich stron. – Ogólnie, muszę przyznać, że wyglądasz bardzo ładnie, tylko inaczej.

– Oczywiście, że nie mówił poważnie. Jest zachwycony. A w ogóle… postanowił sam przyrządzić jutro obiad i zaprasza cię, Doniczko, byś oceniła jego umiejętności w zakresie sztuki kulinarnej. Po obiedzie, o ile go wszyscy przeżyją, przyjdziemy tutaj i weźmiemy się za mały pokój.

– Jak ja się wam odwdzięczę? – spytała cicho.

– Przestań bredzić – fuknęła na nią Dorota. – Sergiuszu, drogi bracie, ty też możesz czuć się zaproszony jeśli masz czas i ochotę.

– Z przyjemnością skorzystam z zaproszenia. Postaram się wcześniej pozałatwiać sprawy i przyjechać jak najszybciej.

Z niewiadomych powodów serce Aldony mocniej zabiło… Jaki ten Sergiusz jest niesamowicie uczynny, dobry i …właściwie… gdyby jutro nie przyszedł… zrobiłoby się … smutno…

– Zostawiam was same – powiedziała przyczyna mocniejszego bicia serca Aldony. – Muszę jechać, to do jutra dziewczyny.

– Dobry z niego chłopak – odezwała się Dorota gdy drzwi się zamknęły za wychodzącym.

– Wiesz, naprawdę. Tyle mi pomógł, choć przecież wcale nie musiał. Robił to z własnej i  nieprzymuszonej woli. Zobacz jak ładnie teraz wygląda pokój. To zasługa twojego brata.

– Cieszę się Doniczko, naprawdę bardzo się cieszę ze wszystkiego.

– Niby z czego? Z tego mieszkania? Ja na pewno bardziej. Nie licytuj się ze mną,  tym razem przegrasz.

– Nie będę się licytowała – uśmiechnęła się serdecznie. – Czy pozwolisz moim steranym kościom spocząć gdzieś tutaj w tym pięknym wnętrzu? Tfu, co ja plotę, mogę zająć fotel?

– Możesz zająć wnętrze, fotel i co tylko chcesz, staruszko. Matko, ja też jestem nieludzko zmęczona, dopiero teraz to czuję. Chcesz herbaty?

– Chcę.

– No wiesz, zapytałam przez uprzejmość, powinnaś to docenić,  a ty od razu chcesz. Nie masz dla mnie litości – jęczała Aldona ku uciesze przyjaciółki.

Zabrzęczał dzwonek domofonu i po chwili do mieszkania wpadła Teresa z Maksem, którego Aza – jak zwykle – powitała obłędnym jazgotem.

– Aha, tej tu dawno nie było – przywitała gościa Dorota. – Wiedziałam, że nie możesz bez nas żyć i na pewno przyjdziesz.

– Chce herbaty? – spytała nowa gospodyni Teresinego mieszkania.

– Pewnie, że chce – padła odpowiedź.

– Ta też chce! Skaranie boskie z tymi babami – zrzędziła uśmiechając się promiennie do przyjaciółek.

– Ładnie tu. Jakim cudem w takim tempie urządziłaś pokój?

– Dzięki Sergiuszowi, on mi we wszystkim pomagał.

– Złoty chłopak. Naprawdę rzadki męski egzemplarz.

– Mamo, chwalą nas – przerwała Dorota.

– Czego się wcina?

– Abo tak.

– Czy wy nie możecie mówić po polsku? Ja się już od was nauczyłam mówić „po polskiemu” i między ludźmi też nieraz tak mówię. I wstyd.

– Teresa, ona nas nie uważa za ludzi, słyszałaś?

– Niech się ona od nas, z łaski swojej, odczepi. W kwestii języka i nie tylko przykład idzie z góry.

– Cicho baby! Mówiłam, że polityka tu nie wchodzi lecz zostaje za drzwiami. Skąd Tereniu wiedziałaś gdzie szukać Doroty?

– Michał mi powiedział. Nie uprzedziłaś go – zwróciła się do Doroty, – że nie ma podnosić słuchawki, kiedy telefon dzwoni dwa razy i drugie dwa razy, tylko oddzwonić tak samo. Wiecie, ciągle jeszcze do mnie nie dociera, że mam telefon.

– Nie rozumiem co ty pleciesz – zniecierpliwiła się Aldona.

– Wcale nie plotę. Wymyśliłyśmy taki sygnał przed wieczornym spacerem z psami.

– Właśnie – przytaknęła Dorota. – Przedtem dryndałam do niej domofonem i wyciągałam ją z domu nawet gdy była o to wściekła. A teraz wychodzimy z domu po sygnale i spotykamy się w połowie drogi.

–  Nie boicie się chodzić wieczorami? Dawniej tu było bezpiecznie ale teraz?

– Z Maksem?

– Z Azą? – zapytały obie równocześnie.

– Gdybym miała jedynie dodatek do psa w postaci jamnika albo ratlerka to co innego, trzeba by się było głęboko nad tym zastanowić – dodała Dorota.

Teresa rozglądała się po pokoju.

– Przez tyle lat nie wpadłam na pomysł, żeby telewizor postawić w tym miejscu. Widocznie jestem wyjątkowo tępa, jak na to wpadłaś?

– To nie ja…

– To Sergiusz – zgodnym chórem podpowiedziały Teresa z Dorotą po czym parsknęły śmiechem.

Aldona spłonęła lekkim rumieńcem, oczywiście bez istotnego powodu. Przyjaciółki oczywiście to dostrzegły i spojrzały na siebie porozumiewawczo.

– Teresa, czy nie zauważyłaś, że mój braciszek od pewnego czasu bardzo się zmienił?

– Co masz na myśli? Ja go strasznie lubię, Jurand też, tata lubi z nim pogadać na tematy techniczne, z dzieciakami ma dobry kontakt. Wszystkim przypadł do serca.

– Wiesz, ja już nawet zapomniałam jak on się śmieje – ciągnęła Dorota bawiąc się trzymaną w ręku łyżeczką. – Uświadomiłam to sobie kiedy wczoraj czy przedwczoraj usłyszałam go śmiejącego się na cały głos mimo, że z auta niósł na głowie ławę a na rękach miał pozawieszane wypchane torby i co chwile któraś mu spadała.

– A może właśnie dlatego się śmiał?

– Myślisz? – ze zrozumieniem spojrzała na Teresę.

– Dlaczego nie? – odpowiedziała pytaniem na pytanie zerkając spod oka na Aldonę zawzięcie wpatrującą się w krzaki róż, jakby liczyła ilość płatków w każdym kolorze.

Dorota uśmiechnęła się domyślnie.

– Oczywiście – powiedziała. – Taki już jest ten mój drogi brat, że każdemu pomoże i ten fakt sprawia mu  niekłamaną przyjemność. Potrafi dać odczuć swoje zainteresowanie i troskliwość delikatnie, bez narzucania się. Zdajecie sobie chyba sprawę, że najlepsze cechy odziedziczył po mnie, prawda?

– Nie kokietuj, jest od ciebie o rok starszy – wtrąciła Aldona.

– Cie choroba! – Dorota uniosła brwi z udanym zdziwieniem. – Siedzi toto ciche i nieme a liczyć umie. Kto by się spodziewał?

– Trzymaj kota! – wrzasnęła Teresa na widok Bibi stającej na progu drzwi balkonowych.

Aldona rzuciła się w stronę ulubienicy lecz niepotrzebnie. Usłyszawszy jazgot Azy koteczka sama przezornie się wycofała, wychylając jedynie główkę zza futryny i śledząc rozwój wydarzeń aby nic nie umknęło jej uwadze.

– Czy pół roku temu myślałaś, że będziesz miała futrzaka w domu? – spytała Dorota.

– Pół roku temu to ja nie miałam domu, a co tu mówić o zwierzaku. A teraz dzięki wam jestem najszczęśliwszym człowiekiem na kuli ziemskiej.

– Nie pleć, akurat tak się złożyło. To widocznie zrządzenie losu albo opieka Opatrzności, jak sobie chcesz – odpowiedziała Teresa. – I tak miałam mieszkanie wynająć. A myślisz, że mnie jest obojętne kto łazi po mojej  chałupie? Poza tym Magda by mnie zamordowała gdybym wpuściła tu jakąś heterę. Ja też jestem szczęśliwa, wierz mi, naprawdę bardzo się cieszę, że właśnie ty tutaj mieszkasz.

– Cicho, bo zaraz zobaczę cztery fontanny, a jak się jeszcze moja włączy to będzie sześć. Chcecie potopu? – starała się wesoło powiedzieć Dorota ale nie udało jej się ukryć wzruszenia.

Aldona serdecznie uściskała przyjaciółki.

– Wracając do tematu: pół roku temu nie spodziewałam się, że z nieba spadnie mi dom i do tego z ogródkiem. Nie powiem oczywiście, że z ogródka cieszę się bardziej, ale…

– Wykop sobie ziemiankę, już ci mówiłam. Możesz, jeśli chcesz..

– Serdeczne dzięki, dobra kobieto.

– Absolutny drobiazg, dla ciebie prawie wszystko – skłoniła się nisko Teresa.

– Wiecie dziewczyny – ciągnęła Aldona, – było mi, no i jest nadal, bardzo źle ze świadomością, że nigdy w życiu nie pojadę już do domu, w którym się wychowałam i do ogródka, w którym babcia cieszyła się każdym kwiatkiem. Dom stał na skraju miasta, jakby na wsi. Zawsze kiedy budziła się wiosna zaczynałam odczuwać ogromną tęsknotę za tym domem, za ogrodem. Jeździłam więc w soboty, spędzałam część urlopu i było w porządku. W tym roku po raz pierwszy tutaj, w Warszawie, bez wyjazdu musiałam tę tęsknotę zwalczyć mając świadomość, że tak będzie zawsze. Twój maleńki ogródeczek, Tereniu, pozwolił mi wrócić do równowagi.

– Rozumiem cię. Z pewnością czułabym to samo gdyby ktoś odebrał mi Cięciwę, miejsce ukochane najbardziej na ziemi. Mam wrażenie, że byłabym zdolna do wszystkiego. I to z zimną krwią.

– Pleciesz cioteczko – Dorota przeciągnęła się niczym kotka. – Nikogo byś nie zamordowała. Nawet bałabyś się temu komuś źle życzyć mając świadomość, że zło raz puszczone musi znaleźć ujście, cel i bardzo często wraca do tego, kto je uruchomił. Przecież dobrze wiesz, że ten, co ze złem jest za pan brat i tak odpowie za to. Nic go przed tym nie uchroni.

– No, no, to wcale nie jest takie głupie – zastanowiła się Aldona nad słowami przyjaciółki.

– My już dawno przerobiłyśmy ten temat. Nie pamiętasz teorii zwanej przez Teresę teorią powracającej fali?

– Czekaj, czekaj, ależ oczywiście, jak mogłam zapomnieć. Jaką energię człowiek z siebie emanuje taką dostaje w zamian. Tak to brzmi, prawda?

– Coś takiego! Nie dosyć, że umie liczyć to jeszcze rozumie co się do niej mówi – żartowała Dorota. – A teraz poważnie. Czy już wiesz dlaczego twoje problemy dobrze się skończyły? Bo jesteś dobra i życzliwa ludziom i zwierzakom, niesiesz pomoc każdemu kto jej potrzebuje, nie żywisz uraz, nie mścisz się za doznane krzywdy ale potrafisz je darować i przebaczyć.

– Ja taka jestem? We łbach wam się chyba pomieszało z upału. Jestem złośnica, jędza i kawał cholery.

– To tak jak Sergiusz – wtrąciła Teresa w związku ze słowami Doroty.

– Co? – krzyknęła oburzona Aldona. – Sergiusz jest kawał cholery?!

– Nie, oczywiście, że nie – obie z Dorotą parsknęły głośnym śmiechem.

– On jest zupełnie inny od innych.. – ciągnęła Aldona.

– Niewątpliwie masz rację – przytaknęły usiłując „odzyskać” poważny wyraz twarzy.

– … jest dobry – mówiła patrząc przed siebie, – wrażliwy, sprawiedliwy, nie ocenia ludzi powierzchownie, ma taką dziwną zdolność wnikania w głąb ludzkiego serca. Może tylko jest zbyt naiwny w stosunku do niektórych, myśli, że wszyscy są dobrzy i rozsądni jak on sam.

– Oj, za tę naiwność mój drogi braciszek już słono zapłacił.

– Tak, zauważyłam, że łatwo go zranić. Przez swą dobroć może być zdany na łaskę i  niełaskę. Dobrze, jeśli przyjaciół, gorzej, jeśli wrogów. A w ogóle ma łagodną i harmonijną osobowość.

– A co ci się w nim najbardziej podoba? – poważnie zapytała Teresa.

– Te piękne, ciepłe, serdeczne oczy… Tfu, czarownice jedne, małpy rude, obsiadły mnie i co? Czego wy ode mnie chcecie? Uczepiły się jak rzep psiego ogona.

– Nie wiedziałam, że mój osobisty brat ma osobowość z pięknymi oczami – ściskała Dorota zmieszaną Aldonę dusząc się od tłumionego śmiechu.

– I harmonijną, nie zapomnij, osobowość harmonijną – ze śmiertelną powagą dodała Teresa.

– Tylko mu przypadkiem nie powtórzcie, że tak … bredziłam. Jeszcze sobie co pomyśli. Pamiętajcie, morda w kubeł!

– Mordę w kubeł to Aza wsadziła w Cięciwie, pamiętasz? – Dorota zapiszczała z radości na wspomnienie Teresy wiszącej na belce nad kuchnią.

– Trzeba iść – podniosła się Teresa. – Musimy zrobić z psami duże kółko, przecież one nie mogą cierpieć za to, że się zagadałyśmy. Chodź z nami Doniczko na spacer, daj się wyprowadzić.

– Innym razem. Naprawdę jestem wykończona. Rano przecież muszę wcześnie wstać i iść do pracy. Jeszcze do tego powinnam być przytomna.

– Przecież wzięłaś wolne.

– Tak, ale czegoś ode mnie potrzebują, wiesz jak to jest.

– Dobrze, niech ci będzie. Idź spać, tym razem ci się upiecze. Nie zapomnij, że jutro jesteś u mnie na obiedzie. Proszonym.

– Nie u ciebie lecz u Michała – sprostowała Teresa.

Dorota odwróciła się w jej stronę.

– Czy ty nie widzisz, że obcięłam włosy?

– A wiesz, cały czas ci się przyglądam i zastanawiam dlaczego wyglądasz jak Baba Jędza. I wreszcie już wiem! – przezornie odsunęła się od przyjaciółki na odległość ręki.

– Sama jesteś jędza, wyjątkowa. A teraz cię żegnam. W którą stronę idziesz? Bo ja w przeciwną.

– Dziewczyny, jeszcze raz wam serdecznie dziękuję za wszystko – Aldona otworzyła przed nimi drzwi.

– Niby taka słodka a drzwi otwiera, żebyśmy sobie szybciej poszły – mruczała Dorota.

– Za jakie wszystko? – dopytywała się Teresa. – Ja jeszcze nie mam zamiaru umierać.

Z pewnością długo jeszcze rozmawiałyby w ten sposób w drzwiach, gdyby zniecierpliwiona Aza nie szarpnęła Doroty, ściągając ją ze schodów pod same drzwi klatki schodowej. Maks ochoczo dotrzymał jej towarzystwa, toteż Teresa znalazła się natychmiast w tym samym miejscu. Wybuchając śmiechem wyszły na podwórko.