Anna Pisze

Co jakiś czas Karolina przyjeżdżała do Centrum Zdrowia Dziecka w związku ze specjalizacją, zatrzymując się oczywiście na Ursynowie. Członkowie „mafii” ursynowskiej żartowali, że również jest członkiem, tylko oddelegowanym na południe w celu przygotowania gruntu pod filię. Wszak mafia powinna mieć odgałęzienia i rozpełzać się w różne strony. Karolina jest więc przedstawicielką krakowskiej części, zaś Jurand łącznikiem miedzy Małopolską i Mazowszem. Drugim miał być Michał, jako że zostali przecież formalnymi wspólnikami. Teraz właśnie „będąc młodą lekarką” i wracając z Międzylesia wysiadła z metra i udała się na bazarek po zakupy, żeby do kuzynostwa nie pójść z pustymi rękami. Wiedząc, że Teresa będzie dziś późno w domu, postanowiła odwdzięczyć się za gościnę przygotowując obiad dla całej rodziny. To nic, że trochę o innej porze zostanie podany niż kiedyś się jadało. Teraz obiad bardziej przypomina obiadokolację, ale takie czasy, życie wymaga zmian i dostosowania się do zaistniałych warunków. Poszła więc po zakupy i w sklepiku spożywczym natknęła się na Dorotę z Kajtusiem.

– No i co pan zrobił z tą pogodą – naskoczyła na właściciela Dorota.

– Pogoda jest taka jak moja mina – odpowiedział patrząc ponuro.

Kajtuś zaczął stroić swoje słynne miny tak pocieszne, że facet nie wytrzymał i uśmiechnął się całą gębą. W tym samym momencie słońce przedarło się przez zachmurzone niebo i promyczek wpadł do sklepu ślizgając się po różnokolorowych opakowaniach produktów spożywczych stojących na półce.

– O, widzi pan? – roześmiała się Dorota. – Ma pan być zawsze taki uśmiechnięty.

– Dobrze mu pani powiedziała, bardzo dobrze – wtrąciła żona.

– Bardzo dobrze – powtórzyła Kasia, która od kilku minut wybierała towar przysłuchując się wymianie zdań.

Kasia Zaremba mieszkała w tym samym bloku co Aldona. Miała dwóch synków w początkowych klasach  szkoły podstawowej. Łukasz był starszy, Kamil młodszy o trzy lata i uczyli się w innej placówce niż dzieci „mafijne”. Aktualnie Kasia przeżywała problemy osobiste związane z Jerzym, małżonkiem prawie już byłym, funkcjonowała na emocjonalnej huśtawce, na etapie godzenia się z nową sytuacją życiową.

– O, Kaśka, cześć – przywitała ją Dorota. – Dawno cię nie widziałam.

– Aaa, bo wiesz jak jest kiedy się człowiekowi życie wywraca do góry nogami. Nawet z Ciapkiem nie wychodzę o psiej godzinie tylko kiedy akurat się uda.

– Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi, ale z naszym rocznikiem jest coś nie tak – stwierdziła Dorota. – Wszystkim nam życie się komplikuje nie do wytrzymania.

– Wiesz co? Masz rację, trafiłaś. Miałam kiedyś w ręku książkę zawierającą dziwne horoskopy z różnych stron świata. I tam jak byk stało napisane, że ludzie z naszego rocznika mają najtrudniejsze życie. Znaczy nie tylko z naszego, to się powtarza co kilka lat. Więcej szczegółów nie pamiętam, ale ten mi utkwił. I się sprawdza.

– Coś w tym może być – zastanowiła się Dorota, – bo to, co się wokół dzieje normalne nie jest. Muszę o tym powiedzieć Teresie.

– A co u niej? Nie wpadłam na nią odkąd się wyprowadziła.

– A u niej się ułożyło pozytywnie, jak w bajce.

– To się cieszę, pozdrów ją ode mnie.

– Dzięki, na pewno przekażę. Aha, powiedz mi dlaczego twój Ciapek zawsze chodzi na smyczy?

– Mój pies nie odróżnia dobra od zła i darzy wszystkich ludzi zaufaniem. Idiota po prostu. I dlatego musi chodzić na sznurku – odpowiedziała Kasia.

W odpowiedzi usłyszała parsknięcie śmiechem. Wszyscy usłyszeli i odwrócili się w kierunku jego źródła.

– Dzień dobry – grzecznie powiedziała uśmiechnięta Karolina.

– O, cześć, a ty tu skąd? – przywitała ją Dorota. – Samolot masz prywatny czy co? Wczoraj rozmawiałaś z Aldoną, myślałam, że od siebie.

– Akurat od Teresy.

– A wiesz co moje dziecko powiedziało? Dlaczego ciocia tak głośno rozmawia, nie może przez telefon?

– A, bo jakieś zakłócenia były jakby faktycznie  trzysta kilometrów nas dzieliło, nie dwie ulice i obie się darłyśmy – śmiała się „mafijna” delegatka. – Cudne są te dzieciaki.

– O tak, z nimi nigdy nic nie wiadomo, nie wiesz czego się spodziewać za chwilę – wtrąciła Kasia.

– Wy się chyba jeszcze nie znacie – zreflektowała się Dorota. – No to się poznajcie. Kasia jest sąsiadką z Aldony bloku.

– Cześć, jestem Karolina, kuzynka Teresy, nie, Juranda. A właściwie to przecież wszystko jedno – wyciągnęła rękę. – Oj, ja tak mówię, jakby było oczywistością, że się tutaj wszyscy znają.

– Bo tak jest – odpowiedziała Kasia. – Tutaj znają się wszyscy fajni ludzie. No i psiarze.

– Chyba jasne – z lekkim niesmakiem spojrzała Dorota. – Przecież to podzbiór.

– Co?

– Psiarze wchodzą w skład zbioru fajnych ludzi, jasne przecież.

– Fakt. Nie każdy może być psiarzem, na przykład z powodu pracy albo alergii – w Karolinie odezwała się lekarka. – Ale może być fajny. Zaś psiarzem nie jest snob trzymający psa nie z miłości, ale z innych powodów, prawda?

– W sumie… tak – zastanowiła się Kasia.

– A jak ja mam trzy psy, żeby pilnowały obejścia, wszystkie je lubię i dbam o nie, to co? – włączyła się żona właściciela. – Dostają dobre żarcie, mają zabawki i gryzaki do gryzienia, w dzień siedzą w dużym kojcu z budami, bo ludzi dużo i otwarta brama, ale na noc wszystko zamykam i je wypuszczam. Zawsze przychodzą, żeby je wygłaskać, poprzytulać i jeszcze je szczotkuję, żeby ładnie wyglądały. No to jak? Snobką chyba nie jestem?

– Na pewno nie – bez zastanowienia odpowiedziały chórem klientki i roześmiały się też jednocześnie.

– Żona je kocha i traktuje jak dzieci – dodał właściciel spoglądając ciepło na swoją połowicę. – Ja też je lubię, chociaż może wstyd przyznać.

– Jaki wstyd? To powód do dumy – ucieszyła się Kasia. – Ze względu na to o czym się teraz dowiedziałam oświadczam uroczyście, że zakupy będę robiła zawsze w państwa sklepie. Gdzie indziej to tylko w razie wyższej konieczności.

– Ja też – skinęła głową Dorota.

– To i ja się przyłączę, tylko rzadziej, bo jestem przyjezdna  – oświadczyła Karolina. – Ale jak przyjadę, to za każdym razem zajrzę.

Dorota z Kasią wyszły, Karolina zrobiła zakupy i zapakowała wszystko w ogromną torbę, również do kupienia w sklepie. Przy okazji wspomniała, jak – w sumie nie tak bardzo dawno – nie można było niczego kupić bez przyniesienia własnego opakowania. Na przykład torebki po cukrze i mące wykorzystywało się idąc do sklepu kupić jajka. Siatkę albo torbę też należało mieć swoją, bo jak inaczej dałoby się zabrać ze sobą kupione rzeczy? Dobrze, że zmieniło się na korzyść dla klienta. Wygodniej jest, dziś zabiegane kobiety nie muszą się martwić, że zapomniały zabrać z domu torbę na zakupy.

Wpadłszy na pomysł ulżenia kuzynce w kwestii obiadu dla rodziny, błyskawicznie ułożyła plan i zdecydowała, że przygotuje danie szybkie, łatwe i sycące. W tym celu nabyła gotowy barszcz czerwony w kartonie oraz paszteciki firmowe ręcznie robione przez mamę właściciela sklepu,  zachwalane jako bardzo smaczne. Spróbowała na miejscu, do czego niemal siłą została przymuszona i musiała przyznać, że ani źdźbła nieprawdy w słowach właścicieli nie było. Nabyła więc ilość zdolną zaspokoić apetyty licznej rodziny Zacharskich. Ponieważ nie była pewna czy Teresa ma w domu odpowiednio dużą porcję makaronu, kupiła również i ten produkt, do tego przecier pomidorowy, czosnek i cebulę. Aha, wróciła się jeszcze po żółty ser. Przyprawy Teresa z pewnością ma w domu w ilościach potrzebnych do nadania smaku potrawie.

Sos zrobił się „sam” w szybkim tempie, Karolina musiała jedynie drobniutko pokroić cebulkę oraz czosnek i podsmażyć na oleju. Dorzuciła kilka przejrzałych pomidorów, których rodzina nie zdążyła spożyć dopóki były świeże i jędrne, pokroiwszy je uprzednio w kostkę. Następnie dołożyła przecier pomidorowy, sól, pieprz, paprykę i dużo ziół prowansalskich.  Ponieważ sos wydawał się zbyt gęsty, dolała trochę soku pomidorowego do uzyskania pożądanej konsystencji. Ostatecznie doprawiona wersja przypadła do gustu najpierw Maćkowi, który wpadł do kuchni znęcony apetycznym zapachem.

– Ciocia, co tak ładnie pachnie? Daj spróbować.

– Już, już, odcedzam makaron, zaraz ci nałożę.

Maciek zdążył zanurzyć łyżkę w garnku i zlizywał nabrany sos.

– Pyyycha, naprawdę. Ciocia, ty jesteś tymczasowa kucharka? Daj mi dużo, bo głodny jestem jak wilk.

– Poczekaj, oddaj talerz – śmiała się „tymczasowa kucharka”. –  Jeszcze utartym żółtym serem trzeba posypać i świeżą, zieloną bazylią. O tak, teraz już możesz brać. Smacznego Maciusiu – z przyjemnością patrzyła jak jedzenie błyskawicznie znika z talerza.

Niedługo potem wrócili Kuba z Markiem.

– Ciocia, a ugotowałaś mój makaron? – zapytał z niepokojem głodny Kubuś.

– Oczywiście, przecież nie mogłam o tobie zapomnieć – potarmosiła ciemne włosy chłopca.

Obaj rzucili się na jedzenie pochłaniając natychmiast swoje porcje. Kuba jadł makaron bezglutenowy, który już czasem udawało się kupić w specjalistycznym sklepie.

– Ciocia, ty super gotujesz – z uznaniem powiedział Marek odstawiwszy pusty talerz. – No najadłem się, teraz muszę odpocząć.

– Jak prawdziwy góral – zaśmiała się Karolina mile połechtana pochwałami chłopców.

– Jak to?

– Bo góral musi pomodlić się, pospać, pojeść i odpocząć

– Źle mówisz – dał się słyszeć głos Juranda, który w międzyczasie wszedł do domu i przysłuchiwał się wymianie zdań. – Powinnaś powiedzieć: łotpocońć.

– Od razu lepiej, jak w prawdziwych górach – zaśmiał się Maciek.

Najpóźniej przyszła Teresa i również nie mogła się nachwalić dania kuzynki.

– Wiesz Karolcia, nic tak dobrze nie smakuje kiedy człowiek jest zmęczony jak to, czego nie musi sam robić i na dodatek ma pod nos podstawione.

– Czyżbyś chciała przez to powiedzieć, że gdybyś zmęczona nie była, to nie smakowałby ci mój obiad? – zapytała Karolina z groźną miną.

– Ależ nie… – zaczęła się tłumaczyć Teresa, została jednak zagłuszona przez wszystkich swoich mężczyzn równocześnie wyrażających sprzeciw wobec jej słów.

– No co ty mówisz, Musiu! To było pyszne! A mogłaby ciocia zawsze to zrobić jak przyjedzie? Ciocia, a kiedy u nas znowu będziesz?

– O matko kochana, w co wy mnie wszyscy wrabiacie – wreszcie wydobyła z siebie słyszalny głos „podpadnięta” pani domu. – Karolinko, jesteś wielka…

– Ja jestem nawet większa niż wielka – śmiała się „tymczasowa kucharka”. – Rzuciliście się na makaron, a ja mam dla was jeszcze czerwony barszcz z pasztecikami.

– No to będzie odwrotnie – skomentował Jurand. – Tyle rzeczy jest postawionych na głowie, że zupa po drugim daniu wcale mnie nie zdziwi, smakować będzie tak samo.

– Ja już dziękuje, najadłem się – Marek się wycofał z kuchni, Kuba poszedł w jego ślady.

– A ja podziękuję jak zjem – oświadczył Maciek rozsiadłszy się wygodniej.

Deserem podanym na kolację, żeby już do końca wszystko było „na odwyrtkę”, zajęła się  osobiście gospodyni wyjąwszy po prostu lody z zamrażalnika. Każdy z domowników wyraził głośno aplauz, po czym zabrawszy swoją porcję udał się do siebie. „Tymczasowa kucharka” wraz z panią domu zostały same i mogły wreszcie spokojnie porozmawiać na ciekawiące je tematy.

Karolina opowiedziała o czymś, co zdarzyło się po ślubie jej brata. Uroczystość miała miejsce w zeszłym roku podczas wakacji, a uczestniczyli w niej  Zacharscy całą rodziną oraz Aldona z Sergiuszem i dziewczynkami. Kaseta wideo ze ślubu i z wesela dotarła do części rodziny panny młodej mieszkającej w Stanach. Tam ją obejrzał Reniek, którego znała od szkolnych czasów.

– Mieszkał z mamą w sąsiednim bloku. Wiesz, że w małych miejscowościach praktycznie  wszyscy się znają albo są ze sobą spokrewnieni. Reniek potem się ożenił i wyjechał z żoną do Stanów. Teraz jest już kilka lat po rozwodzie. Tak się ułożyło…- zamyśliła się.

– Popatrz Karolcia, co to się z ludźmi dzieje. Gdzie nie spojrzysz, same problemy. Rozwody, kłótnie, rękoczyny. Z czego to wynika?

– Może dlatego, że kiedyś rozwodów nie było, męczyli się ludzie ze sobą aż do faktycznej śmierci jednej strony. Najczęściej była to kobieta, zmordowana rodzeniem dzieci i obsługiwaniem męża, pracą ponad siły w obejściu. Potem mąż brał sobie następną, młodszy model i historia się powtarzała.

– Przecież nie u wszystkich tak było – sprzeciwiła się Teresa, lecz zaraz westchnęła. – Ale u dużej części.

– Wiem co mówię, bo przecież jestem, jakby to określić, bliżej rdzenia, bliżej ziemi, sedna… No, jednym słowem dobrze pamiętam opowiadania dziadków i prababci jak było za ich młodości – stwierdziła Karolina.

– Właściwie masz rację. Teraz przynajmniej można uwolnić się od koszmaru, nie przeżywać tragedii. A w zamian za odwagę los może zesłać nagrodę – uśmiechnęła się Teresa ciepło. – Jak na przykład mnie w postaci Juranda i Mareczka. No dobrze, ale zmieniłam temat – zreflektowała się. – Co z tym Reńkiem? Mów dalej.

– Przyjechał.

– Przyjechał?

– Właściwie przyleciał – wyjaśniła Karolina. – Powiedział, że jak zobaczył mnie na tej kasecie to postanowił wrócić do kraju. I tak zrobił. Pomaga mi bardzo, nie dałabym sobie  rady sama z tą budową. Dzięki  niemu wszystko posunęło się do przodu i właściwie niedługo koniec.

– Fantastycznie, Karolinko, ogromnie się cieszę ze spełnienia twojego marzenia. Oczywiście pomyślałaś o własnym gabinecie.

– Pewnie, że tak. Przecież ci pokazywałam na planie. Ale słuchaj, pomyślałam, że Aldona mogłaby do mnie przyjechać na jakiś czas. Szkoła zaraz się skończy i dziewczynki będą miały wakacje. Przy okazji ją wykorzystam, żeby się źle nie czuła. Jest przecież po liceum plastycznym, ma niesamowite zdolności manualne i pomysłów mnóstwo. Wesprze mnie artystycznie, że tak powiem, przy urządzaniu domu.

– Też miałam taki plan, nawet obiecałam, że ją będę wyzyskiwać, lecz jakoś tak zeszło… Ale pomysł masz dobry, nawet bardzo.

cdn.

W sobotę na giełdzie zwanej „Na dołku” Aldona spotkała Mariannę, zaprzyjaźnioną  sąsiadkę Majki zza ściany, od dawna będącą członkinią „mafii”. Od Teresy wiedziała, że Marianka zainteresowała się czas jakiś temu Tarotem, Księgą Przemian I Czing i nieustannie pogłębiała swą wiedzę w tej materii. Postanowiła wykorzystać okazję i umówiła się na wieczór wróżb oraz odkrywania tajemnic. Po telefonicznej  konsultacji zabrała ze sobą dziewczynki i Tinę wiedząc, że zapewnione będą miały towarzystwo synków gospodyni oraz jamniczki Alfy i kotki Kuleczki.

Marianna otworzyła trzymając się za szczękę.

– Byłam u dentystki – wyjaśniła. – Zamiast szybkoobrotowej wiertarki włączyła taką starą jak traktor. Myślałam, że mózg mi wyjdzie uszami i zacznie latać w koło głowy.

– To może przełożymy spotkanie na inny dzień skoro źle się czujesz? – zatroskała się Aldona.

– No co ty, taki drobiazg miałby nam przeszkodzić w miłym i pożytecznym spędzeniu czasu? Dzieciaki już się zajęły swoimi sprawami, widzisz?

Rzeczywiście, dzieci zniknęły w pokoju chłopców i po chwili słychać było ich komentarze podczas oglądania filmu. Obie suczki, mała i duża, po uważnym, ostrożnym obwąchaniu się,  usiadły każda w pobliżu swej opiekunki bez nieprzyjaznych gestów. Po pewnym czasie wypełnionym uważną obserwacją zbliżyły się do siebie ponownie i widocznie doszły do porozumienia, bo niedługo potem  szalały jakby znały się od dawna. Gospodyni wypuściła je do ogródka, gdzie miały więcej miejsca i zabawek.

– Ja wprawdzie u dentysty nie byłam, ale za to mi się autobusy pozmieniały – westchnęła Aldona. – Jak głupia się poczułam.

– Jak to?

– Ano tak to, że jakiś pechowy dzień miałam. Pozmieniali autobusy, nie ma „U” i 508. No to się przesiadam, gonię i z 504 wysiadłam przystanek za wcześnie. Wskoczyłam w 514 ale tak miałam w głowie, że się muszę przy Wałbrzyskiej przesiąść, że wyskoczyłam tam i w ostatniej chwili złapałam następny autobus nie patrząc na numer linii, żeby podjechać. Jak już usiadłam na miejscu, dopiero wtedy zobaczyłam, że jestem w tym samym, z którego wysiadłam poprzednio. Jak już zorientowałam się co zrobiłam, głupio mi było znów przy onkologii przesiadać się w ten sam autobus, z którego wysiadłam chwilę temu, więc  dojechałam do pętli robiąc sobie wycieczkę krajoznawczą po Natolinie. Zrozumiałaś coś z tego?

– Ja tak – śmiała się Marianna. – Ale jak ktoś nie mieszka na Ursynowie i nie zna naszych połączeń autobusowych, za chińskiego boga się nie wyzna.

– Bo my jako ursynowska „mafia” jesteśmy osobnikami wyjątkowymi  – dodała Aldona. – Marianka, ty nie masz pojęcia, jak ja wciąż się cieszę, że tu należę, jestem, znaczy, no, mieszkam na Ursynowie. Od tego się zaczęła lepsza część mojego życia.

– Ja niedawno też miałam przygodę lokomocyjną – przypomniała sobie Marianna. – Wsiadłam w metro, bo chciałam być szybciej w domu ale stanęło, coś mu się zepsuło.

– Temu metru – zaśmiała się Aldona ze skojarzenia z Bareją i „Misiem”.

– Dokładnie – przytaknęła Marianna. – Wyszłam na górę, patrzę  i ni czorta nie wiem gdzie jestem. Wszystko się pozmieniało jak metro zasypali. Burza, deszcz, wiatr, ohyda! Wreszcie jest przystanek, 503 podjechało, dotarłam okrężną drogą na twój bazarek i jeszcze kawał drogi musiałam pokonać. Zamiast wcześniej byłam w domu dużo później.

– Tak to z komunikacją bywa, ciągle jakieś przygody – westchnęła Aldona.

– Chodź do pokoju, siadaj. Nie, nie na tamtym fotelu, on się rozlatuje – krzyknęła gospodyni. – Tutaj, proszę cię bardzo.

– O rany, dobrze, że mnie powstrzymałaś – Aldona głęboko wciągnęła powietrze do płuc. – Klapnęłabym na podłogę jak nic.

– Daleko byś nie poleciała, nie martw się – bagatelizująco machnęła ręką Marianna. – Nic by ci się nie stało. Już kilka osób miało tu bezpieczne miękkie, lądowanie.

– Mnie może i nic, ale… no nic, dobrze, że mnie powstrzymałaś – zakończyła prawie upadła kobieta.

Marianna spojrzała uważniej na swego gościa. Miała oczy patrzące spokojnie, oczy osoby pewnej siebie, świadomej swojej wartości, sprawiające wrażenie, że przenikają w głąb duszy i potrafią dotrzeć do najskrytszych tajemnic.

– Kawę chcesz czy herbatę – spytała gościa. – A może zieloną herbatę, od niedawna jest już dostępna w zdrowych sklepach i sama jest zdrowa…

– Wiem, przecież mam osobisty zdrowy sklep – uśmiechnęła się do gospodyni. – Odkąd Magda otworzyła swój w osiedlu,  nieźle się podszkoliłam w kwestii zdrowej żywności i ziołolecznictwa.

– No racja, przecież i ja u niej robię zakupy, zieloną herbatę też mam od niej.

– Poproszę, niech będzie zielona – uśmiechnęła się Aldona. – Trzeba zacząć dbać o siebie.

Po chwili na stoliku znalazły się dwie filiżanki z parującym naparem. Marianna wyjęła z pięknie zdobionego pudełka książkę owiniętą w złoty materiał oraz karty.

– To nie czary – spojrzała z uśmiechem na coraz bardziej przejętą Aldonę – Owijam, żeby się nie zniszczyła. Zaczęłam się interesować wyrocznią kiedy sama miałam problemów od groma i próbowałam sobie jakoś z nimi poradzić.

– Słyszałam kiedyś, że w Tarocie diabeł podpowiada – powiedziała trochę niespokojna Aldona.

– Głupoty kompletne – odrzekła Marianna. – Tak bredzą ci, co myśleć nie potrafią i tworzą spiskowe teorie dziejów. Cała tajemnica polega na tym, zresztą jak też w I Czingu, że zadajesz konkretne pytanie. Czyli musisz sama zastanowić się nad swoim problemem, nazwać go, pomyśleć nad wariantami rozwiązania sytuacji a potem jeszcze przeanalizować przekaz wyroczni. Jak widzisz, żadnych czarów w tym nie ma. Jeśli uda ci się skoncentrować na problemie i analizie, sama znajdziesz najwłaściwsze dla siebie rozwiązanie.

– Brzmi sensownie – zgodziła się Aldona. – W normalnych warunkach nie potrafię się skupić, rozprasza mnie byle co, chciałabym rozwiązać kilka problemów jednocześnie i to natychmiast albo jeszcze prędzej, jak mawia tata Majki i Tereski. I złoszczę się, że nie daję rady.

– Wyrocznia podpowie ci po prostu o czym masz myśleć, na czym powinnaś się skupić – powiedziała Marianna rozkładając karty.

Dzieci pobiegły na podwórko, psy rozłożyły się na trawie, zmęczone skokami i bieganiem wokół ogródka. W domu zapanowała cisza rozpraszana delikatnymi, cichymi dźwiękami muzyki. Marianna niczym prawdziwa wróżka przekazała Aldonie znaczenie kart, które od razu trafiło do jej świadomości. Miała wrażenie, że rozjaśnia się mrok w jej duszy i zaczyna świecić światło.

– Coś podobnego, sama prawda – powiedziała zdumiona. – Ty chyba naprawdę jesteś czarownicą.

– O, wypraszam sobie – zaśmiała się Marianna. – Czarownice są stare, brzydkie, bezzębne i mają haczykowate nosy. Czy ja pasuję do tego obrazu?

– No nie, w żadnym wypadku. Najwyżej do obrazu czarodziejki.

– Tak może być, podoba mi się i tego się trzymajmy. Chcesz jeszcze słuchać, czy masz dość?

– Chcę, chcę jak najwięcej, bo muszę całkiem zmienić mnóstwo rzeczy.

– Tak mi tu wychodzi… Zrób coś wreszcie spontanicznie, coś odmiennego od zwykłych, codziennych czynności, posłuchaj intuicji i nie bój się więcej. Gnębią cię wciąż sprawy z przeszłości, odrzucenie albo porzucenie w dzieciństwie, samotność. Najwyższa pora z tym skończyć. Jeśli ci się uda, staniesz się pewną siebie, odważną, niezależną kobietą.

– Ba, wiem o tym, ale jak to osiągnąć, Marianno, w jaki sposób?

– To proste. Docenić siebie i przestać umniejszać swoją wartość.

– Uważasz, że to proste? Dziewczyno, to niemożliwe do osiągnięcia.

– Mylisz się. Wystarczy trochę popracować nad sobą, zrozumieć prawa rządzące wszechświatem…

– Marianko, litości. O czym ty do mnie mówisz? Nad sobą to ja pracuję nieustannie, żeby w łeb nie wyrżnąć takiej jednej… koleżanki. Od tego chyba bardzo daleka droga do tajemnic wszechświata.

– Czyli początek masz za sobą – ucieszyła się „czarodziejka” Marianna. – Teraz wystarczy się skupić na pracy z afirmacjami.

– Teresa już mi dawno o tym mówiła – mruknęła Aldona. – Nawet dała książki do czytania, ale gdzieś je rzuciłam i nie zaglądałam.

– Odszukaj, na pewno dała ci dobre pozycje, przydadzą się. Czekaj, co ci jeszcze mogę powiedzieć… Po prostu wykorzystuj swoje talenty i ruszaj do przodu. Wygląda, że lata pracy zostaną wynagrodzone, ale wciąż będziesz na wysokich obrotach.

– Jakie talenty? Chyba ci się karty pomieszały. A na wysokich obrotach to ja jestem nieustannie od niepamiętnych czasów.

– Doniczko kochana, nie pomieszałam kart – z wielką życzliwością i sympatią „czarodziejka” spojrzała „klientce” w oczy. – Wszystko będzie dobrze, ułoży się po twojej myśli, cierpliwości i spokoju tylko ci trzeba. Ćwicz asertywność, wykorzystuj swoją kreatywność w międzyczasie i rozwiązuj konflikty dyplomatycznie.

– Z dyplomacją będzie gorzej, bo cierpliwość mi się chyba wyczerpuje. A ta asertywność z kreatywnością do spółki?

– Nowe słowa, ostatnio robiące karierę i wpychane wszędzie czy trzeba czy nie, oznaczają  po prostu robienie użytku z szarych komórek i bez zahamowań forsowanie swoich pomysłów,  reklamę swojej działalności i ogólnie promocję swojej twórczości i siebie.

– To nie jest normalne – oświadczyła Aldona. – Uczono mnie, że trzeba być skromną, grzeczną, cichą i nie pchać się przed innych. A chwalić samą siebie to już w ogóle przestępstwo.

– Tak, czasy się zmieniły. Trudno nadążyć za zmianami, które nijak nie przystają do tego, czego byłyśmy uczone od urodzenia. Nic to, Doniczko, wyraźnie mi wychodzi, że sprawy ułożą się po twojej myśli, jak ci już powiedziałam i poradzisz sobie. Tylko nieco wysiłku włożyć musisz w siebie samą, że się tak wyrażę. Kreator to twórca…

– Brzmi nieźle. Twórca własnego życia… Myślisz, że o to chodzi, między innymi oczywiście?

Nastrojowa chwila przerwana została gwałtownie i głośno, ponieważ domofon pod niecierpliwą ręką Majki zdawał się wołać głośniej i natarczywiej niż zwykle. Za moment Majka wtargnęła do mieszkania, tym razem bez Aby, która szczekała na swoim balkonie.

– Marianka, ratuj!  Klucze zostawiłam w pracy, skleroza jedna, nie mam jak wejść do chałupy a psica zaraz górą wyskoczy. O, Doniczka – spostrzegła gościa dopiero gdy przerwała dla zaczerpnięcia tchu i wyjaśniła: – Marianka ma moje zapasowe klucze i mnie ratuje w razie potrzeby. Przeszkodziłam wam?

– Nie, już właściwie skoczyłyśmy. Resztę Doniczka musi sobie przemyśleć w samotności. Siadaj, zrobię ci kawę.

– Z chęcią, ale najpierw muszę wypuścić Abę – Majka z kluczami poszła do siebie i wróciła po niedługim czasie bez Aby.

– Gdzie masz psicę? – zdziwiła się Aldona.

– Grzegorz wrócił, jakby nie mógł odrobinę wcześniej, nie zawracałabym wam wtedy głowy. Aba zaś tak go uwielbia, że skoro już się pojawi, nie odejdzie od niego na krok. Tak więc jestem wolna – uśmiechnęła się. – Coście tu dziś czarowały?

– Zaczarować to by trzeba większość polityków – skrzywiła się Marianna.

– Masz całkowita rację. Ja chyba jestem z innego świata – stwierdziła Aldona. – Czuję się chwilami zupełnie tak, jakbym się żywcem przeniosła w sam środek XIX- wiecznej powieści. Z wierzchu wygląda wszystko niby normalnie, jak teraz, ale wewnątrz jest jak wtedy. Albo nie, gorzej. Wtedy obowiązywały jakieś  wartości i zasady, istniały prawa moralne, uznane normy zachowania, do których należało się stosować, były jakieś pewniki, coś stałego. Do kogoś lub czegoś można się było odwołać na przykład do policjanta czy patriotyzmu. A dziś? To nawet nie kryzys wartości ale, w szerszym zakresie, ich zanik.

– Gęba pełna frazesów, a w środku czarna dziura – przytaknęła Majka.

– Ja to odczuwam podobnie – skinęła głową Marianna.. – Afery, korupcja, świństwa robione przez polityków sobie nawzajem bez cienia pojęcia o czymś, co nazywa się „dobrem publicznym”, coś takiego nie istnieje na skalę kraju.

– Jest, oczywiście, że jest, ale wewnątrz poszczególnych jednostek, gdzieś w duszy. Ale w szerokim zakresie  zdecydowanie nie ma, przynajmniej nie widzę – dodała Aldona.

– I w młodym pokoleniu nie ma – włączyła się „staruszka”  Majka – Zresztą, skąd oni mają się czegokolwiek nauczyć. Idę wieczorem z psem, okna otwarte, bo ciepło i co słyszę? Ano, jak rozmawia ze sobą przeciętna polska rodzina, żonglując głównie słowami na „k”, na „ch” i na „p”, wrzaskiem coś sobie przekazują  tonem, w którym dominuje złość przeplatająca się z agresją. Horror po prostu.

– I w takich domach maleńkie dzieci od urodzenia uczą się życia. No to czego one się nauczą i czego można od nich wymagać? Jeśli młoda matka drze się jak opętana na dziecko siedzące w wózku, wczoraj widziałam taką scenę po wyjściu z metra, to czy ono będzie normalne? Jakie społeczeństwo wyrośnie z takich dzieci? – zastanowiła się Marianna.

– Odnośnie darcia się na dzieci, to ja chyba jestem niechlubnym przykładem – zaczęła Aldona.

– Mamusiu, no co ty – wtrąciła Linka, która po cichu wśliznęła się za Majką i od pewnego czasu uważnie przysłuchiwała się rozmowie. – Ty tylko krzyczysz, ale nie zawsze przecież. Drze to się mama Moniki. No, ona to się dopiero drze.

Do mieszkania wpadła reszta towarzystwa, która w międzyczasie zdążyła zaliczyć oglądanie drugiego filmu oraz zabawę na podwórku i przeleciawszy przez kuchnię  w celu zabrania chipsów z papryką znalazła się w pokoiku, skąd po chwili rozległ się krzyk.

– Mamo, Kuleczka nam na biurko nasikała!

– Nie, to ja – odpowiedziała Marianna i roześmiała się patrząc na zaskoczone miny obecnych. – Tylko podlewałam kwiatki.

cdn.