Anna Pisze

Próbuję puścić dalej prośbę o dom dla suni, skopiowałam jak umiałam.

Warszawa, Mazowieckie, Ursynów Dodane o 00:00, 27 stycznia 2019, ID ogłoszenia: 507848820
Wyróżnij to ogłoszenie Odśwież to ogłoszenie
Rasa Psy bez rodowodu

Sali to 9-letnia nieduża sunia, waży 7,5 kg. Jest pełna energii i w bardzo dobrej formie. Jest bardzo łagodna w stosunku do ludzi, zgadza się z większością psów, z kotem, z którym mieszka obecnie też nie ma problemów, ale kot jest przyzwyczajony do obecności psów.
Sali jeszcze niedawno miała swoją ukochana Panią i swój dom. Adoptowana 6 lat temu wiodła spokojne życie. Niestety Pani zmarła, a rodzina nie chciała się nią zająć. Osoba, która oddawała ją do adopcji 6 lat temu została poinformowana, że może ją zabrać albo sunia trafi do schroniska. Oczywiście zabrała ją do siebie, ale nie ma możliwości zatrzymania jej na stałe. Pilnie szukamy domu, który pokocha maleńką Sali. Ona odwdzięczy się miłością, oddaniem i przytulaniem. Bardzo garnie się do człowieka, widać, jak bardzo potrzebuje jego obecności obok siebie.
Bardzo prosimy o nieduży kącik w domu dla niej. Za dużo w życiu przeszła, żeby teraz trafić do schroniska. Należy jej się cudowny domek i wygodne posłanko albo kanapa.
Jest odrobaczona, zaszczepiona, ma wyczyszczone ząbki. Nie jest wysterylizowana.
Obecnie przebywa w Warszawie.
Warunkiem adopcji jest zgoda na wizytę przed adopcyjną i podpisanie umowy adopcyjnej.
Kontakt:

https://www.olx.pl/oferta/9-letnia-suczka-sali-szuka-swojego-domu-CID103-IDymSG0.html

Jakby co – ja też przekażę wiadomość do tymczasowego domu, w którym sunia się znajduje.

27.01.2019

• e.urlik 2 miesiące temuStrasznie chciałabym pomóc… Biedna psina… Szkoda, że nie mogę jej przygarnąć 🙁
• emma_b 2 miesiące temupłakać mi się chce jak takie ogłoszenia czytam…mam nadzieję, że ktoś ją pokocha.
• annazadroza 2 miesiące temuEwo, Emmo:-) Kochane jesteście. Jak coś się zmieni to Wam powiem. Bardzo bym chciała, żeby sunia znalazła domek na resztę życia, prawdziwy a nie tylko tymczasowy.

  © Anna Blog

Sypał śnieg od wczorajszego wieczora i sypie nieprzerwanie do tej pory. Raniutko wyszłam z Szilką, było jeszcze ciemno na niebie ale za to biało na ziemi. Wszędzie biało, dziewiczo jak na bezludnej pustyni, żadnego śladu człeka jakiegoś czy zwierza. Migotały tylko iskierki w świetle latarni.
Chciałabym mieć w duszy taką czystość nieskazitelną, ale cóż, nie da się…Choćby człowiek się starał ze wszystkich sił to się nie da. No, chyba, że jest się świętym jakimś… Ale przecież święty po ziemi nie chodzi i z innej perspektywy na nasz świat spogląda. Może wie dlaczego ludziska postępują tak a nie inaczej i plotą to, co plotą. Może jest w tym jakiś wyższy cel. Może. Niech tak zostanie. Niech taka myśl krążąca w głowie
uchroni przed szaleństwem, które człowieka ogarnia, gdy słucha różnych takich… wypowiedzi z ust nawet utytułowanych… A ja wciąż myślę, że warto być przyzwoitym w codziennym życiu, a wobec majestatu śmierci tym bardziej. Właśnie tym bardziej, że z tą panią przyjdzie się spotkać każdemu bez wyjątku. Choć – mam wrażenie – niektórzy myślą, że są nieśmiertelni. Cóż, za ich myślenie odpowiadają tylko oni sami.
Tak więc wyszłam rano z Szilunią, ponieważ Skituś wyskoczył jedynie do ogródka na krótką chwilę i wrócił na kanapę mrucząc niechętnie na każde wspomnienie o spacerze. Został na kanapie a my podziwiałyśmy czysty, piękny świat okryty śniegową kołderką.

25.01.2019

Przemija czas, on jeden nie zważa na nic. Ani na myśli, ani na uczucia, po prostu robi swoje i nie przyjmuje reklamacji. Nawet gdybyśmy zniszczyli wszystkie zegary świata – uśmiechnąłby się z politowaniem i szedł dalej do przodu swoja drogą, wciąż tik tak, tup tup, stuk puk i tak bez końca…
Przepłynął Dzień Babci, Dzień Dziadka, rocznice ślubu moje i rodziców, część wizyt w przychodni, starsze wnuczki chodzą do szkół i tam trudzą się zdobywaniem ocen. Szczególnie Średniej to dotyczy, bo przecież nie ma egzaminów do liceum tylko konkurs świadectw decyduje kto się dostanie do wybrane szkoły a kto nie. W tej sytuacji liczy się każdy stopień mający wpływ na wysokość średniej na świadectwie.
Wczoraj była, właśnie Średnia, z klasą na wystawie Body Worlds, na którą ja w życiu bym się nie wybrała. Młoda jednak mówi o medycynie coraz bardziej zdecydowanie, choć ma przed sobą jeszcze sporo czasu. Ale – może i dobrze? Im wcześniej ma się sprecyzowane plany, tym większa szansa realizacji. Napisała: „właściwie ani razu nie zrobiło mi się niedobrze”, czym mnie rozłożyła:) Potem dla odreagowania poszła z koleżanką do kina i tu już reakcja była nie tak powściągliwa. „Film był bardzo bardzo bardzo bardzo świetny i jeszcze miliard razy bardzo bardzo! Nie twój klimat filmowy, ale dziadkowi myślę, że bardzo się spodoba”. Przytoczyłam dokładnie, bo taka siła reagowania jest charakterystyczna dla dzieciństwa i wczesnej młodości, zaraża entuzjazmem i wywołuje uśmiech. Tego ostatniego mi brakuje, więc akurat – jak znalazł:)

24.01.2019

Nie mogę do tej pory otrząsnąć się, zebrać myśli w sensowną całość, wciąż jest we mnie żal, złość, niezgoda na to, co się stało, co jest nie do odwrócenia. Niezgoda na słowa, które nawet teraz są słyszalne a których nie akceptuję. Dlatego tylko przytoczę słowa, z którymi się zgadzam, które akceptuję, słowa o. Ludwika Wiśniewskiego wypowiedziane podczas uroczystości pogrzebowych zamordowanego prezydenta Pawła Adamowicza. Ku pamięci i ku opamiętaniu.
” Dzisiaj przeżywamy w Gdańsku nowy, dziejowy, historyczny moment(…) Cała Polska czeka – może nie tylko Polska – żeby z Gdańska wyszło przesłanie, które dotrze do każdego Polaka i które przywróci moralną równowagę w naszym kraju i w naszych sercach (…) W ostatnich dniach wielu ludzi próbowało formować, formułować to przesłanie, które wynika ze śmierci Pawła i ja tu dzisiaj jestem przekonany, że Paweł, który jest już u Boga, chce, abym wypowiedział następujące słowa: trzeba skończyć z nienawiścią, trzeba skończyć z nienawistnym językiem, trzeba skończyć z pogardą, trzeba skończyć z bezpodstawnym oskarżaniem innych (…) Nie będziemy dłużej obojętni na panoszącą się truciznę nienawiści na ulicach, w mediach, w internecie, w szkołach, w parlamencie, a także w Kościele” (…) Człowiek posługujący się językiem nienawiści, człowiek budujący swoją karierę na kłamstwie, nie może pełnić wysokich funkcji w naszym kraju i będziemy odtąd tego przestrzegać”.

I jeszcze inne słowa, przysłane przez przyjaciółkę M. znalezione w internecie, słowa śp. ks. Jana Kaczkowskiego.
„Katolik nie może być antysemitą, antygejem, ANTYKIMKOLWIEK. Bycie „antyktosiem” oznacza, że pogardzam DRUGIM CZŁOWIEKIEM a tego robić nie wolno”.

Słowo może zabić. Słowo może uzdrowić. Jak słowo zostanie użyte – to już  indywidualny wybór.

21.01.2019

Przez cały tydzień kraj jakby się zawiesił, zatrzymał. Doszły do głosu nasze uczucia przede wszystkim oraz przemyślenia, refleksje. Te ostatnie u wielu zwykłych, normalnych osób widać, z tych „innych” taki najbardziej widoczny przykład – u Pawła Kukiza, który przyznał, że nieraz go poniosło podczas wpisów czy wypowiedzi i postanowił to zmienić, usunąć wpisy nieparlamentarne.
Wzruszenie ściska za gardło na widok tłumów ludzi zapalających znicze tworzące Największe Serce Świata, stojących w milczeniu, czekających wiele godzin, także nocą, w długiej kolejce aby pożegnać swojego Prezydenta, dotknąć trumny wystawionej w Europejskim Centrum Solidarności. Tłumy będą też brały udział w ostatniej drodze Pawła Adamowicza – nazwanej Drogą Sentymentalną – przez ulice Gdańska, miejsca związane z życiem Prezydenta. We wspomnieniach osób oczekujących na pożegnanie słychać ciepłe słowa, że był jak ojciec, brat, ktoś bliski, kogo spotkać można było na ulicy, w sklepie czy na ścieżce rowerowej zawsze uśmiechniętego, chętnego do pomocy, zawsze pełnego życzliwości. Określany jest jako wielki
człowiek, wspaniały, który robił wielkie rzeczy dla Gdańska. Ludzie czują ogromną potrzebę by rozmawiać, by być ze sobą w tym nieszczęściu i dlatego przychodzą. Mieszkańcy Gdańska dziękują za to, że był, za to, co robił. Podkreślają, że był jednym z nich, całe życie oddał ukochanemu miastu.

W podziękowaniu Gdańszczanie oddają mu ostatni hołd.

Przepiękne, wzruszające słowa wpisują też rodacy w księgach pamiątkowych wystawionych w różnych miejscach w całej Polsce.
Paweł Adamowicz był człowiekim szczodrym i wybaczał – mówią o nim współpracownicy.
Pozostawił przesłanie –
Wybaczmy i zacznijmy żyć od nowa, nie można budować przyszłości na nienawiści.

18.01.2019

Przyznam się, że nawet nie mogłam Wam odpowiedzieć. Jestem od niedzielnego wieczoru jakby w innym świecie, nierzeczywistym, z którego chciałabym wrócić do normalnego, ale zgubiłam drogę i nie potrafię jej odnaleźć. I tak tutaj tkwię, patrzę na wzruszonych ludzi ocierających łzy, słucham samych ciepłych, dobrych słów o Pawle Adamowiczu i sama łez nie mogę powstrzymać. Cóż to za człowiek, którego czczą w ten sposób
mieszkańcy jego miasta sami z siebie? Nikt ich nie zmusza do przychodzenia, nikt ich nie przywozi autokarami, nie płaci za przyjście!
Czy to nie są narodziny nowego społeczeństwa? Czy to był koniec świata? Jurek Owsiak obiecywał, że będzie grał do końca świata i jeden dzień dłużej. Czy to oznacza, że pewien świat się skończył, bo Jurek przestaje grać? I czy tylko zło będzie odtąd zwyciężało?
Przed chwilą przeczytałam pełen nienawiści komentarz pod informacją o skokach naciarskich, które w ramach żałoby odbędą się bez oprawy muzycznej. Takie słowa o Pawle Adamowiczu, którego dosłownie opłakują tłumy ludzi, może wypowiadać tylko osobnik, który przyczynia się słowami do morderstwa, wyrzuca z siebie zło, które eksploduje i plami krwią ręce tych, którzy podobne słowa wypowiadają. To oni mają krew na
rękach. My wszyscy mamy krew na rękach pozwalając na wypowiedzi tego typu, godząc się na nie, przechodząc nad nimi do porządku dziennego i akceptując je w codziennym życiu. Od maleńkiego kamyczka może powstać lawina zabierając wszystko po drodze, niszcząc, zasypując. Przeciwstawmy się lawinie zła uruchamiając lawinę dobra.

16.01.2019

Czas od chwili zamordowania prezydenta Gdańska płynie jakby w zwolnionym tempie, przepełniony niedowierzaniem, że stało się coś tak strasznego. Najpierw była jeszcze nadzieja, że uda się, przecież są nowoczesne sprzęty medyczne, które cuda potrafią zdziałać, przejąć część funkcji życiowych pacjenta na pewien okres… Nadzieja umiera ostatnia. I umarła. Lekarze przegrali walkę o życie.
Wieczorem w Gdańsku zebrali się mieszkańcy, wielki tłum ludzi, aby uczcić Pawła Adamowicza, swojego prezydenta dla którego ratowania dziesiątki osób oddawały krew. Zgromadzili się w akcie sprzeciwu, aby zaprotestować przeciw nienawiści, z nadzieją, że wywołają refleksję u tych, którzy mają największy wpływ na życie kraju. Marsze odbywały się w bardzo wielu miastach w całym kraju. Wzruszający widok na ekranie – tłum ludzi ze światełkami z telefonów, takie światełko pamięci dla wspaniałego człowieka.
Jurek Owsiak pod wpływem tragicznego wydarzenia, czyli zamordowania prezydenta Gdańska, zrezygnował z pełnienia funkcji prezesa Orkiestry. Wylało się na niego tyle hejtu, tyle pomyj, tyle tak potwornego, skoncentrowanego zła, że postanowił odejść mając nadzieję, że może napastnicy się opamietają. Janina Ochojska mówi, że niepotrzebnie Jurek rezygnuje, bo zło i tak będzie się wylewało, bo to jest atak na jego dzieło, na kwintesencję dobra, nie na niego samego. Czyli mamy dobro i zło w czystej postaci. Wystarczy przeczytać obrzydliwe słowa Krystyny P. ostatnie i wcześniejsze też, taki gejzer nienawiści wyrzucany z ogromną siłą bezustannie, bez przeszkód, z cichą (albo i nie) aprobatą popleczników.
Naprawa naszego świata od polityków powinna się zacząć. Od szanowania Konstytucji, która mówi, że Polska jest dobrem wszystkich obywateli, od uświadomienia im (sobie), że podstawą funkcjonowania społeczeństwa jest szacunek do drugiego człowieka, merytoryczna dyskusja z przeciwnikiem a nie walka z nim i robienie wroga z każdego, kto się nie zgadza. Wczoraj jeden zwolennik partii rządzącej powiedział, że gdyby miał broń, to wystrzelałby mnóstwo tych, co się z nim nie zgadzają. Bełkotał ze złości, trudno było zrozumieć wszystko co mówił, widać wyraźnie – prosty człowiek, bez wykształcenia, niezupełnie rozumiejący świat, odbierający wydarzenia w swój specyficzny sposób. Ciekawostka – po sposobie mówienia odgadywałam sympatię polityczną dzwoniącego (bo tam dzwonią różni ludzie i mówią co chcą). Nie pomyliłam się wczoraj ani razu. Jak do takich ludzi trafić z przesłaniem dobra?
Na marsz do Gdańska przyleciał Donald Tusk, pożegnał Przyjaciela pięknymi słowami – ” Obronimy Gdańsk, Polskę, Europę przed nienawiścią i pogardą”. Oby te słowa się sprawdziły.

15.01.2019

To miał być radosny wpis. Ponieważ dzień grania Orkiestry to dzień radości, fantastycznej atmosfery, poczucia wspólnoty, solidarności, poczucia jedności w pomaganiu, w możliwości zespolenia się w dobrym, szczytnym celu dla ratowania życia i zdrowia dzieci, bezradnych, chorych maleńkich istotek. Ponieważ jest w nas dużo dobra i w tym dniu staje się ono ukierunkowane, nie rozproszone. Ponieważ lubimy pomagać, co widać w niezliczonych aktach zbierania środków na operacje dzieci za granicą, dla ofiar powodzi czy pożarów. Ponieważ kochamy swoich bliskich. Ponieważ chcemy im zapewnić jak najlepsze warunki życia i rozwoju. Ponieważ…ponieważ…ponieważ…. Dlatego dzień zbiórki Orkiestry jest dniem kojarzonym z radością. Z nadzieją na uratowanie życia – czego dowodem są dzieci i osoby już dorosłe, które jako maluchy miały okazję skorzystać ze sprzętu zakupionego przez WOŚP a teraz zbierają datki do kolorowych puszek, żeby pomagać innym. W całej Polsce ludzie grają opowiadając ile dobrego ich spotkało dzięki działaniom Jurka Owsiaka i Orkiestry.
A jednak przed niedzielnym orkiestrowym graniem pojawiły się hejty, obrzydliwe ataki, haniebne słowa, obrażanie, lżenie. Z twórcy projektu, który przyniósł służbie zdrowia 1 miliard!!! przez 27 lat grania, usiłujące zrobić bandziora i złodzieja, nawet – a właściwie przede wszystkim – w tzw. publicznej tv. To walka dobra ze złem – od dawna takie wrażenie ma wielu ludzi. Oczywiście bez żadnych wątpliwości, że jasną stroną jest Jurek Owsiak z Orkiestrą i wszystkimi grającymi z nim, których są miliony. Uosobieniem zła są ci, którzy nawołują, żeby nie pomagać. Ale jeśli trafią do szpitala, z pewnością chętnie skorzystają ze sprzętu z naklejonym serduszkiem.
Obrzydliwa wojna nienawidzących się plemion doprowadziła do barbarzyńskiego ataku. Po słowach „To cudowny czas dzielenia się dobrem” został zaatakowany prezydent Gdańska Paweł Adamowicz. Przez bandytę, który niedawno opuścił więzienie. Prezydent walczy o życie po pięciogodzinnej operacji, wciąż stan jego jest bardzo, bardzo ciężki. Mnóstwo ludzi oddaje krew, mieszkańcy miasta gromadzą się przed szpitalem, trzymają kciuki za niego, modlą się. Z każdej strony słychać, że zasługuje na to, bo jest dobrym człowiekiem, oddany swojemu ukochanemu miastu i jego mieszkańcom, zawsze dostępny, otwarty na potrzeby ludzi, spieszący z pomocą.
Nie tak dawno prezydent Adamowicz skarżył się na mowę nienawiści, która dotknęła bezpośrednio jego i kilku innych prezydentów polskich miast w postaci „aktów zgonu” wystawionych przez młodzież wszechpolską. Prokuratura umorzyła śledztwo, nie dopatrzyła się nawoływania do nienawiści, jedynie tylko wyrażenia niezadowolenia. Od razu następuje ciąg skojarzeń z np. wieszaniem zdjęć europosłów na szubienicach, ze sformułowaniem typu „nie popieram ale rozumiem”, z atakiem na dziennikarza, który pokazał neofaszystów świętujących urodziny hitlera, z uniewinnianiem „młodzieży” bijącej kobiety za trzymanie białej róży itp., itd. Znamy z historii – aby społeczeństwo trzymać w ryzach – trzeba karać, ścigać, nękać, straszyć każdego, kto śmie mieć inne poglądy: dziennikarzy, pisarzy, lekarzy, prawników, nauczycieli…
Władza znana z kart historii skłóca ludzi, żyje samym złem, karmi się złymi uczuciami, emocjami, nie potrafi istnieć w warunkach pokojowych, musi mieć konflikt, musi mieć wrogów, bo tylko strachem „przed” i nienawiścią „do” trzyma w kupie swoich zwolenników. Takie postępowanie za sobą pociąga następstwa. Mowa nienawiści staje się codziennością, ludzie na nią obojętnieją, przyzwyczajają się. Politycy nie reagują na ostrzeżenia, że eskalowanie nienawiści prowadzi do przekroczenia masy krytycznej. Nie są w stanie opamiętać się i debata publiczna jest skażona plemiennym podejściem, potwory ziejące nienawiścią (w rodzaju Krystyny P. i wielu, bardzo wielu innych) cieszą się uznaniem i „działają” na pierwszej linii.
Osoby niezrównoważone psychicznie odbierają ogólną atmosferę, odbierają to, co w używanym języku jest dominantą, a u nas nienawiść jest dominującym uczuciem na co dzień wylewającym się do nas z mediów. Nawet gdy nienawidzący próbują uczucia ukryć, czasem ujawniają się one (jak w słynnym wystąpieniu bez żadnego trybu) bez osłony.
Czy kiedyś zrozumiemy, my, dwa plemiona żyjące w kraju nad Wisłą, że język zarzutów wobec przeciwnika nie musi być językiem nienawiści? Że możemy się spierać używając merytorycznych argumentów dla dobra nas wszystkich, a nie na zasadzie „ja mam rację a potem choćby potop”?
Chciałabym mieć nadzieję, że trudna sytuacja może być przyczynkiem do głębszej refleksji, że przyniesie opamiętanie ale… miałam ją po śmierci Karola Wojtyły, po katastrofie smoleńskiej… Krótko trwała zgoda, szybko nienawiść plemienna wybuchła ze zdwojoną siłą.
Jedynym światełkiem jest właśnie światełko Orkiestry. Zbiórka mimo wszystko, duża przekazana kwota, na którą składają się większe i zupełnie drobne sumy z serca płynące, symbol czegoś najlepszego, co się w Polsce dzieje.

14.01.2019