Anna Pisze

4 maja w dniu św. Floriana jest święto strażaków, mojej ukochanej formacji, z którą byłam związana przez całe życie, a nawet jeszcze przed urodzeniem 😉 Będę ją kochać do końca, mojego, nie jej 😉

W Szczawnicy tego dnia strażacy powoli  jadą na sygnale wozami bojowymi przez całe miasteczko, ludzie przystają, składają życzenia, nawet wręczają coś – pewnie jakieś drobne upominki. Piszę bo widziałam na własne oczy. Bardzo sympatyczny zwyczaj.

Wszystkich zawodowym pożarnikom i druhom ochotnikom składam naj-naj-naj- najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności, jak najmniej akcji ale przede wszystkim szczęśliwego powrotu do domu z każdego wyjazdu 🙂

Przejazd przez osiedle, niestety zdążyłam uchwycić tylko z tyłu

W Radomiu w skansenie znajduje się stary sprzęt pożarniczy

Od razu uruchamia mi się wyobraźnia i widzę akcję gaśniczą z użyciem tego pojazdu

W niedzielę ranek wstał zachmurzony, szary lecz nie padało, dało się iść suchą nogą pomimo straszenia deszczem przez „pogodynki” obu płci. Nawiasem mówiąc deszcz bardzo by się przydał, tylko nocą, żeby w ciągu dnia można było korzystać z uroków wiosny. Bzy rozkwitły, pachną oszałamiająco a najbardziej w pokoju babci D. Rośnie krzak – właściwie już drzewko – prosto pod jej oknem i zapach wypełnia pokój od ściany do ściany, od podłogi do sufitu 🙂 Cała uliczka też pachnie. W zeszłym roku „ukradliśmy” odrost od korzenia bzu podczas psiego spaceru. Jeden był różowy, drugi biały. Jeden się przyjął, drugi nie. Nie mam pojęcia który i jeszcze tej wiosny się nie dowiem. Może za rok zakwitnie i wtedy się okaże. Jaka szkoda, że nikt nie stworzył bzu kwitnącego przez cały sezon. Kocham też jaśmin, ale mój taki jakiś rachityczny jest, niby rośnie lecz obsycha, potem wypuszcza byle jakie gałązki i słabo kwitnie. Szkoda, ponieważ kupiłam sadzonkę z pięknymi, pełnymi, pachnącymi kwiatami. Może od korzenia jakiś odrost się trafi i cały krzak urośnie od nowa. Tulipany już przekwitły, znów jesienią nie dokupiłam, żeby dosadzić. Lilie mam trzy, kiedyś były piękne lecz teraz coś je wyraźnie gryzie. Liście dopiero ledwo widoczne a już są pogryzione, podziurkowane i nie wiem przez jakiego owada. Dają się zauważyć takie płaskie zielone robaczki i drugie – czerwone. Muszę poszukać w necie co to takiego, czy szkodnik czy nie, nie wiem komu mam zwrócić uwagę, żeby zostawił moje kwiatki w spokoju 😉
Wiatr był taki silny, że zrzucił donice w których umieściłam bambusowe podpórki, po których piął się zimozielony bluszcz. Dziś obcięłam część pędów leżących na ziemi, okazało się, że połamane są plastikowe skrzynki i nadają się do wymiany. Dziś kupiłam sześć bratków i wsadziłam do dwóch skrzynek ocalałych tylko dlatego, że stały na oknach. Babcia D. pomagała przy w ogródkowych pracach, pograbiła małymi grabkami igły z trawy spod
iglaków, podlała doniczki. Trochę się niepokoję ponieważ psychiatra kazał odstawić lek i nie wiem co będzie, jaka reakcja. Bardzo nie lubię, kiedy wpada w dołek, jest smutna, pochlipuje i nie wiadomo jak jej pomóc. Na pytanie: co ci jest, co cię boli itd odpowiada, że nic i ucieka. Trudne to ale nie ma rady, taka jest rzeczywistość.

Taki jest cudny, pachnący i kwitnący mój bez

Taka była kiedyś jedna lilia dopóki jej coś nie zaczęło „zżerać”

W Wielkanocne Święta, które z założenia są radosne, doszło do zamachów terrorystycznych na dawnym Cejlonie, czyli na Sri Lance. Dokonali ich ekstremiści religijni zabijając i raniąc kilkaset osób. Koszmar z pewnością będzie się przypominał bliskim i znajomym ofiar
podczas każdych kolejnych Świąt. Każdy ekstremizm niesie ze sobą zagrożenie dla życia i zdrowia normalnych, zwykłych ludzi. Normalnych właśnie, tamci normalni nie są. Mają mózgi wyprane ze zdolności ludzkiego myślenia, z empatii, z przyzwoitości, z czegokolwiek poza nienawiścią i jakimś obłędem rządzącym nimi. Najgorsze, że wszystko w imię Boga, w imię religii „jedynej prawdziwej” lub „jedynie słusznej” prawdy. Do czego to prowadziło na przestrzeni wieków obserwujemy z perspektywy czasu i współcześnie zresztą też. Odczuliśmy w 1939 na własnej skórze i czuliśmy do 1945 roku. Potem także odczuwało wielu z tych, co przeżyli wojenny koszmar. Tym bardziej przeraża odradzający się nacjonalizm nie mający nic wspólnego z patriotyzmem (co się wciska ciemnemu ludowi), ekstremizmy religijne (ciekawe, że nie ma ateizmu ekstremistycznego), wzrost nietolerancji, rasizmu, agresji między grupami ludzi i jednostkami też (do tej pory nie było tylu ataków nożowników), nigdzie, nawet na zakupach nie można się czuć bezpiecznie. Myślę sobie, że całe zło zaczyna się od wychowania a raczej od jego braku. Nie uczy się dzieci szacunku dla drugiego człowieka, ustępowania miejsca starszym czy kobietom w ciąży, mówienia zwykłego „dzień dobry”, dzielenia się z innymi, skromności w zachowaniu, kultury na co dzień, zwykłej grzeczności, zasady savoir vivre’u istnieją już tylko na papierze, a wiadomo, że są tacy co nie odróżniają papieru zadrukowanego od toaletowego…
O matko, ale mi się zebrało to i musiało się ulać… Na szczęście są chlubne wyjątki, coraz ich więcej tylko – jak już kiedyś mówiłam – to, co złe krzyczy głośniej, panoszy się z hukiem a dobre robi swoje po cichu i bez rozgłosu, dlatego wydaje się, że jest mniejsze. Tu można
byłoby rozpocząć wywody – ale po co? Kto myśli – wszystko wie i czuje, kto nie – trudno, temu nic nie pomoże.
Wracam jeszcze do Świąt. Rodzinka moja kochana była u nas w obydwa świąteczne dni. Nastolatki nie zaglądały do telefonów, co jest niesłychane wprost. Natomiast Calineczka – wiadomo, uwagę na sobie skupiała, przecież z oka nie można tej szkrabusi na sekundę
spuścić. Przemieszcza się (prawie) z prędkością światła 🙂 Poza chodzeniem po schodach w górę i w dół najbardziej przypasowało jej malowanie kredą po chodniku, Szilkę też chciała pomalować 🙂 Poza tym bajeczki z naklejkami są na topie i naklejanie tychże gdzie się da,
na wszystkich meblach, ścianach, gdzie jej przyjdzie do główki 🙂
Jest też wspaniała wiadomość, moja przyjaciółka M. została wczoraj babcią po raz drugi 🙂 Pierwsza wnuczka urodziła jej się w dzień urodzin przyjaciółki M. z liceum o imieniu Anna. Druga – w dzień moich urodzin, czyli drugiej przyjaciółki też Anki. Zbieg okoliczności?

Niech droga życia nowej mieszkanki naszej planety będzie czysta, przejrzysta, rwąca i piękna niczym wody Dunajca 🙂 🙂 🙂

Życzenia – Radosnych Świąt Wielkanocnych spędzonych w gronie najbliższych, tradycyjnego smacznego jajka, w lany poniedziałek wody tyle, ile trzeba aby zapewnić powodzenie na cały rok, wiosennego nastroju od dziś do oporu, zdrowia, pogody ducha, radości każdego dnia choć odrobinę, dobrych ludzi wokół, spokoju, pokoju i wszystkiego najlepszego – niech dotrą do Was i zostaną z Wami  🙂

Miało być zdjęcie stroiku zrobionego przeze mnie lecz nie udało mi się go przenieść na bloga. W zamian kolorowe wiosenne kwiaty z życzeniami kolorowych dni 🙂

Pożar katedry Notre Dame był strasznym widowiskiem. Pokazał jak mali jesteśmy w obliczu takiego żywiołu jak ogień. Zresztą z żadnym żywiołem nie mamy szans tak naprawdę, może z nami zrobić co chce i woda, i cyklon, i sama ziemia pochłaniając wszystko podczas trzęsienia, wybuchu wulkanu czy obsuwając się w dowolnym momencie, niezaplanowanym, nieprzewidzianym. Żywioły nas zaskakują, nie mamy na nie wpływu, nie mamy nad nimi kontroli choć wydaje się nam, że jesteśmy panami świata. Jeśli nie szanujemy Matki Natury, Matki Gai to nie możemy od nich oczekiwać szacunku. Za naszą gospodarkę rabunkową, za niszczenie ekosystemów, mordowanie zwierząt, wycinanie drzew bez opamiętania, śmieci walające się na każdym kroku i pływające w wodzie, które są powodem śmierci zwierząt spożywające to świństwo… itd. Takie myśli ponure napłynęły w tej chwili.
Obraz płonącej katedry, walącej się iglicy wciąż  mam w oczach. Iglicy nie pamiętałam, we wspomnieniach zawsze przewijają się dwie wieże frontowe i rozeta. Kiedy już podano informację o ugaszeniu pożaru sięgnęłam po album ze zdjęciami. No i iglica jest, od drugiej strony widoczna. Miałam szczęście zobaczyć katedrę w rzeczywistości. Naprawdę. Mąż wymyślił, że musimy spędzić w absolutnie wyjątkowy sposób noc Sylwestrową z 1999 roku na 2000. Pojechaliśmy na wycieczkę (taką objazdową) do Paryża zwiedzając również Amsterdam, Brugię i Brukselę, nocując w Lille. Północ spędziliśmy na Polach Elizejskich i pod Łukiem Tryumfalnym przywitaliśmy nowe tysiąclecie. Taka niespodziankę zafundował ukochany na przełomie wieków 🙂 Teraz już nie dałabym rady spędzić tak dużo czasu w autokarze, ale wtedy byłam o dziewiętnaście lat młodsza, jeszcze mogłam tyle, że ho ho 🙂 Nie miałam cyfrowego aparatu, klisze trzeba było oddawać do fotografa, żeby wywołać i zrobić odbitki, więc muszę pomyśleć jak pokazać jakieś fotki z wycieczki. W każdym razie mam pamiątkę nabierającą symbolicznego znaczenia, zdjęcie przed katedrą, która była i pozostanie jednym z symboli Paryża, natchnieniem pisarzy, muzyków, budowniczych. Dobra wiadomość jest taka, że będzie odbudowana.