Anna Pisze

Martyna nie mogła uwierzyć własnemu szczęściu. Jak to możliwe, żeby tak nagle i niespodziewanie los się całkowicie odwrócił i zmienił na dobre? Przecież takie rzeczy nie dzieją się naprawdę! A jednak to nie sen. Pokój dla pani Meli i jej wnuczki został przygotowany, dom wysprzątany po raz kolejny od piwnicy po strych, sprawdzone i uzupełnione zapasy w spiżarni i lodówce, podwórko zamiecione, trawnik skoszony. Podniecona gospodyni nie wiedziała co jeszcze mogłaby zrobić, żeby było jak najlepiej. Poprosiła więc o podpowiedź Karolinę, która wieczorem wpadła w towarzystwie Aldony i Renalda. Usiedli na tarasie rozkoszując się zapachem kwiatów wieczorem uwalniających najwięcej upajającej woni.

– Pies u sąsiadów wył przez pół dnia – powiedziała Martyna.

– Jakbyś miała swojego, to by ci tamten nie przeszkadzał – stwierdził Reniek.

– Jak to? Czemu? – zdziwiła się.

– Bo twój wyłby dla towarzystwa i nie słyszałabyś tamtego tylko tego swojego – wytłumaczyła Aldona.

– A co wy tak w jedną trąbkę gracie? – spojrzała podejrzliwie Karolina.

– Bo widzę niezagospodarowane dwa miejsca, gdzie mógłby się znaleźć dom dla psiaków – odrzekła Aldona.

– U mnie na pewno pies będzie, tylko jeszcze nie w tym momencie, muszę sobie wszystkie sprawy poukładać. Odkąd Doniczka przyjechała z Tiną, o reszcie nie wspomnę, łapię się ciągle na myśli, że chcę mieć takie cudne psisko…

– Nie psisko tylko sunię, ewentualnie psicę – sprostowała Aldona.

– Niech ci będzie – uśmiechnęła się Karolina.

– Milenka wciąż mówi, że chce małego pieska. Kiedy już rodzice przeniosą się do mnie na stałe i wszystko zostanie dopięte na ostatni guzik, myślę, że wezmę jakiegoś małego pieska ze schroniska – powiedziała Martyna.

Podczas mowy gospodyni Aldona przyglądała się uważnie bluzce, w którą była ubrana.

– Skąd masz takie cudo?

– Mówisz o bluzce? Dostałam od mamy na urodziny.

– To batik.

– Co takiego? To bluzka przecież…

– Ale batikowa.

– Bawełniana… chyba – dotknęła dołu bluzki w piękne wzory.

– Batik jest techniką malowania woskiem na tkaninie – wyjaśniła Aldona. – Strasznie mnie to kiedyś wciągnęło, poszłam nawet na kurs, żeby się nauczyć. Rzecz polega na tym, że rozgrzany wosk nanosi się na materiał według wzoru, po czym kąpie się tkaninę w barwniku, który farbuje miejsca bez wosku.

– Pamiętacie jak w szkole rysowało się na papierze świecą, potem malowało farbami i wychodził wzór, bo farba się świeczki nie imała – przypomniała sobie Karolina

– Ano, nie imała się za skarby świata –  uśmiała się Aldona – Bardzo mi się podoba twoje określenie, dziś już chyba wyszło z obiegu. Żebyście wiedziały, jak ja uwielbiałam nakładać ornamenty z wosku, potem zanurzać tkaninę w roztworze farby. Chwila oczekiwania na rezultat była chwilą zaczarowaną, jak na spełnione marzenie… Nigdy nie wiadomo jaki będzie ostateczny rezultat, czekasz więc z niecierpliwością co ukaże się oczom…

– Doniczko, mówisz z takim ogniem jakbyś o ukochanym mówiła – skomentowała rozbawiona Karolina.

– Śmiejcie się, śmiejcie, ale ja wtedy myślałam o własnej pracowni batikowej, wzory śniły mi się po nocach. Do tej pory mam schowaną teczkę z projektami, nie mogłabym się pozbyć jej zawartości, choć mi się nie przyda…

– A skąd wiesz, że ci się nie przyda? – z nagłym błyskiem w oku spytała Karolina.

– O to, to, sama mówiłaś, że nie wiadomo, co czas przyniesie, jaką niespodziankę – dodała Martyna uśmiechając się domyślnie.

– A mogłabyś zrobić coś dla mnie? Takim domowym, chałupniczym sposobem, bez pracowni? – drążyła temat Karolina.

– Właściwie, dlaczego nie – zaświeciły się oczy Aldony na samą myśl, że mogłaby wziąć do ręki materiał, nanieść wzór…

Następnego dnia wstała wcześnie rano i Karolina schodząc na śniadanie zastała ją nad kartką papieru zawzięcie kreślącą jakieś esy-floresy. Zabrała się z Karolcią do Krzeszowic i wysiadła obok domu towarowego. Długo buszowała wśród materiałów, przerzucała, oglądała, dotykała, prawie wąchała tkaniny, wreszcie się zdecydowała i wzięła ilość odpowiednią do swego planu. Znalazła też w innych działach wszelkie potrzebne akcesoria. Z powrotem podwiozła ją Teresa, która robiła zakupy na „jarmaku”, albowiem był to poniedziałek, czyli krzeszowicki dzień targowy. Umówiły się wieczorem telefonicznie ciesząc się, że w domku pod lasem i w świeżo wybudowanych domach na Woli Filipowskiej podłączono telefony do nowo poprowadzonej linii telefonicznej.

– Jaka to wygoda, że wreszcie cywilizacja i tutaj dotarła. Chodzi mi oczywiście o telefon – powiedziała Teresa, gdy Aldona usadowiła się na siedzeniu obok kierowcy. – Ale nie powiedziałaś po co cię tu licho przyniosło z samego rana?

Doniczka opowiedziała przyjaciółce o batiku, o swojej nim fascynacji w przeszłości, o tym, że teraz – ni stąd ni zowąd – wróciło pragnienie zajęcia się ponownie tą techniką, jak bardzo  chciało się jej trzymać tkaninę w ręce, dotykać, czuć pod palcami fakturę materiału, nadawać nowy kolor, nowe wzory … I tak się rozgadała, że Teresa zamilkła z wrażenia, bo jeszcze nigdy w życiu nie widziała przyjaciółki w takim stanie, tak zachwyconej, podnieconej, tak zaangażowanej jakby wszystko inne na tę chwilę zniknęło z powierzchni ziemi.

– Doniczko, jestem pod wrażeniem – wreszcie powiedziała. – Miałam taki czas, kiedy uwielbiałam robić na drutach, wręcz mi ślinka ciekła na widok ładnej włóczki, więc rozumiem, ale do tego stopnia jak ty teraz … Nie, nigdy, w aż takim amoku nie byłam.

– Dziwne, prawda? – zastanowiła się Aldona. – Tak mnie naszło, kiedy zobaczyłam bluzkę Martyny. Przypomniało mi się i poczułam nieodpartą chęć wzięcia materiału do ręki.

– Wiesz co? To nie jest głupi pomysł – powiedziała „dama za kierownicą”. – Możesz o tym pomyśleć zupełnie poważnie. Pójdziesz na urlop wychowawczy i będziesz miała trochę czasu.

– Przy małym dziecku?

– Ojej, przecież nie od razu, ale po pierwszych ciężkich chwilach ułożysz sobie cały rozkład dnia, masz dziewczynki, które ci z pewnością pomogą. I ogólnie, jest nas przecież sporo, „mafia” swoich nie zostawia w potrzebie, chyba już o tym wiesz – stwierdziła.

– No nie wiem…

– Jak to nie wiesz? – groźnym głosem spytała Teresa.

– Nie wiem czy dam radę, moja droga kierownico – uściśliła Aldona.

– Żartowałam – uśmiechnęła się „kierownica” – Czekaj, czekaj, Dorcia się też na tym zna, plastyczka przecież. Muszę jej rzucić hasło, niech już włączy szare komórki do działania.

– Poczekaj, nie spiesz się za bardzo. Nie wiem, czy mi wyjdzie, muszę najpierw spróbować, po to chciałam jechać do domu towarowego. Pomyślałam, że zrobię Karolci coś ładnego. Jeśli mi wyjdzie, to mogę myśleć dalej, do przodu, jeśli nie, zapomnę o temacie.

– No dobra, ale pamiętaj, że ja będę pamiętać. Obejrzę rezultat i jak mi się spodoba, też zamówię u ciebie batikowe cudo.

– Okaże się czy cudo czy nie. Chciałabym, żeby wyszło, pomyślałam, że odwdzięczę się choć trochę dziewczynie za gościnę.  A wiesz, że można taką metodą osiągnąć efekt witraża na tkaninie? Byłby piękny, niepowtarzalny efekt w oknach pokoju, który teraz zajmuję.

– Widzę, że już ci się wyobraźnia uruchomiła. I dobrze, nie obraź się, ale masz ją nieco zaśniedziałą ostatnimi czasy.

– Nie obrażę się, Tereniu, bo prawdę mówisz. Ale wiesz, jakbym od wczoraj na oczy przejrzała, tak mi się jaśniej zrobiło. Dziwne, naprawdę dziwne…

cdn.

Aldona siedziała na werandzie pogrążona w lekturze. Dała sobie na czytanie godzinę, potem planowała zająć się obiadem. Tina spała rozciągnięta na całą długość, dzieci pobiegły na Skałki zajęte swoimi sprawami, Karolina była w Krzeszowicach. Wokół cisza i spokój, cudownie leniwe letnie przedpołudnie. Koło ucha zabrzęczał owad. Aldona machnęła ręką nie przerywając czytania, by nie tracić wątku. Duża, pasiasta osa przeleciała jej nad głową i przysiadła na brzegu szklanki po kompocie. Aldona odłożyła książkę na stolik, wzięła szklankę z osą i wytrzepała owada na trawę.

– A idźże sobie stąd – mruknęła. – Jeszcze bym cię połknęła i co wtedy? Udusiłabym się jak nic. Śpij Tinunia, śpij malutka – uspokoiła suczkę, która  pytająco spojrzała na opiekunkę, po czym z powrotem przyjęła pozę najwygodniejszą do dalszej drzemki.

Aldona wróciła do przerwanej lektury. Nie dane było jej tym razem na dłużej przenieść się w świat bohaterów powieści. Drzemka Tiny również nie trwała długo. Usłyszały odgłos pracującego samochodowego silnika, zrazu daleki lecz wyraźnie coraz bardziej się przybliżający dopóki nagle nie zamilkł. Przed bramą zatrzymało się auto i wysiadł z niego wysoki mężczyzna. Aldona zapatrzyła się w niego jak w nadprzyrodzone zjawisko, bowiem uwielbiała długie włosy u mężczyzn. Nic tak nie przyciągało jej uwagi do przedstawicieli męskiego rodu jak właśnie długie włosy a nieznajomy takowe posiadał w dużej obfitości. Zachowywał się jakby był u siebie, po prostu wszedł przez furtkę, otworzył drzwi wejściowe domu i… zastygł bez ruchu. Na progu stanęła Tina pokonując kilkoma susami odległość z werandy do drzwi szczerząc zęby i wydając z siebie złowrogi warkot. Ona też czuła się jak u siebie, poza tym była tu przecież  pani, trzeba bronić swego stada przed intruzem.

– Już wiem, czego tu brakowało – głośno powiedział przybysz wcale nie przestraszony. – Tu po prostu brakowało psa. Piękna jesteś, dobra sunia, dasz mi przejść czy mnie zjesz?

Aldona poderwała się z miejsca i znalazła się u boku Tiny gotowa do obrony domu.

– Ooo, widzę, że nadeszły posiłki – zaśmiał się. – Ty jesteś pewnie Doniczka? Ja nazywam się Renald Czerwiński i jestem…

– Aaa, to ty, wiem kim jesteś – wyciągnęła rękę Aldona. – Miło cię poznać. Tiny się nie bój, ona tylko straszy.

– Ależ wcale się nie boję. Ja się w ogóle psów nie boję, ja je kocham – uśmiechnął się. – Tutaj też psy będą, bez nich nie ma życia w domu.

– Teraz i ja tak uważam, właściwie od roku, bo tyle czasu Tina jest z nami, od poprzednich wakacji.

Rozmawiali jakby się znali od dawna, czas więc mijał bardzo szybko, jak zwykle, gdy nie potrzeba. Aldona zerwała się raptownie z krzesła.

– Przepraszam cię, nie zauważyłam, że tak późno się zrobiło, muszę się wziąć za obiad. Karolina niedługo wróci,  dzieciom kazałam przyjść na piętnastą…

– Wiesz co? Może rozpalę grill, zrobimy dziś taki wakacyjny obiad – zaproponował. – Mam wszystkie potrzebne składniki. Siedź, a ja rozpalę.

– Jak to siedź? Co to ja, z gębą na pączki przyjechałam? – zaprotestowała. – Chociaż w ten sposób mogę się odwdzięczyć za gościnę.

– Nie ma żadnego odwdzięczania. Ja się cieszę, że Karolina dzięki wam może się zrelaksować  i rozerwać. Była już bardzo zmęczona i odpoczynek połączony z rozrywką jakiej dostarczają dzieciaki bardzo jej służy.

Jak wywołana do tablicy Karolina zjawiła się po słowach Renalda.

– Widzę, że już zdążyliście się poznać – powiedziała.

– Ale nie zdążyłam z obiadem… – zaczęła Aldona.

– Nic nie szkodzi. Wzięłam na wynos z restauracji, mają tam bardzo dobre jedzenie, tanie i do tego ogromne porcje. Pomyślałam, że skoro Reniek przyjedzie, to przyda się jak największa. Na pewno się nie zmarnuje – położyła na stole przyniesione pudełka z jedzeniem.

– Na pewno się nie zmarnuje – powtórzył jak echo Renald zaglądając do środka. – Umili nam czas oczekiwania, bo nie będziemy siedzieć z pustymi brzuchami.

– Oczekiwania na co? – zdziwiła się pani domu.

– Na grilla – odrzekł.

– Chyba na potrawy z grilla – sprostowała. – Grill jest obmurowany na stałe.

– Oj tam, oj tam, nie bądź taka drobiazgowa, kochanie –  przytulił zarumienioną Karolinę do siebie i delikatnie musnął wargami policzek.

– No dobrze, niech ci będzie – mruknęła. – Posiedzimy chwilę spokojnie, a ty nam zrób kawę, dobrze?

Zaledwie usiadły, Reniek jeszcze nie zdążył dotrzeć z kawą na werandę, a już rozległ się gwałtowny, ostry dzwonek do bramki. Aldona podskoczyła na krześle i chwyciła Tinę za obrożę. Karolina zwróciła wzrok w stronę furtki. Stała tam kobieta niecierpliwie bębniąc palcami lewej ręki po bramce, prawą naciskała bez przerwy dzwonek.

– Już idę, idę – zawołała Karolina. – Co się stało? Słucham panią.

– Niech pani nie słucha, niech pani patrzy!

Z bliska Karolina zobaczyła, że kobieta ma zaczerwienioną twarz, a widoczne  spod rękawów  bluzki ręce całe w czerwonych plamach, słowem czerwona była jak przysłowiowy upiór. Poznała ją, miały już kontakt w przychodni. Od razu wiedziała, że to uczulenie.

– Ojej, w stanie wysiewu – powiedziała.

– Znowu? – jęknęła kobieta. – Wysiewa się znowu? Już mi się leki skończyły. Pani przepisze, pani doktor, bo zwariuję, tak mnie swędzi.

– Zapraszam do gabinetu – Karolina wskazała kierunek i zastanowiła się. – A skąd pani wiedziała, że otworzyłam gabinet? Właściwie planowałam zacząć przyjmowanie pacjentów od przyszłego tygodnia.

– Wcale nie wiedziałam. Mieszkam niedaleko i pomyślałam, że pani przecież nie odmówi pomocy…

– Pewnie, że nie odmówię. Będzie pani moją pierwszą pacjentką w nowym gabinecie.

Kobieta wyszła z gabinetu zadowolona i uspokojona.

– Tu u nas jest świeże powietrze – powiedziała wychodząc na zewnątrz. – A ja jak głupia postanowiłam nie myśleć o pracy tylko rozkoszować się piętnastoma minutami spaceru. Szłam do roboty wzdłuż ulicy i powoli, głęboko oddychałam. Dopóki sobie nie uświadomiłam, że wdycham spaliny!

– No tak, zdrowia nie dodały, to pewne – potwierdziła  Karolina. – Na szczęście szybko sobie pani to uświadomiła.

Pożegnała pacjentkę i wreszcie usiadła wziąwszy do ręki filiżankę z  kawą. Grill był rozpalony, Reniek zajął się całą resztą. Widać, że był mistrzem w tej dziedzinie. Opowiadał, że nauczył się w Stanach, bo tam na porządku dziennym jest takie spędzanie wolnego czasu. Zdążyły wypić kawę, Reniek pochłonął w międzyczasie największą obiadową porcję i Tina znów skoczyła do furtki, tym razem cała w radosnych piskach i podskokach. Dzieci wróciły. Za nimi pojawiła się Teresa.

– Matko jedyna, jak ty się tu znalazłaś – zdziwiły się obie panie odstawiając filiżanki po kawie. – Piechotą przyszłaś?

– Zdurniałyście? Czy ja mam tyle lat ile nasze dzieci, żeby latać po polach jak jakaś morowa zaraza? – obruszyła się przyjezdna. – Ogłuchłyście chyba obydwie, skoro nie słyszycie auta.

– Nie miej do nich pretensji – odezwał się Reniek. – Pewnie ja zagłuszyłem, potem Tina się rozszczekała i ogień trzaska paląc się. Taki hałas, że nie było ciebie słychać.

– No właśnie, nie było cię słychać – przytaknęła Karolina. – A macie jakieś plany na wieczór? Może przyjechalibyście wszyscy do nas na grilla?

– Zapraszasz bo wypada, czy naprawdę chcesz? – upewniała się Teresa.

– No wiesz co, małpa jesteś – oburzyła się Karolina.

– Popieram przedmówczynię, małpa jesteś – dodała rozweselona Aldona.

– Przyjedźcie, przyda mi się jakieś męskie towarzystwo – przytaknął Reniek.

– No dobrze, – zgodziła się Teresa. – A gdzie macie koty? Rozglądam się i nie widzę. Coście z nimi zrobili?

– Nic. Mieszkają w pokoju na piętrze. Wiesz, że Mimi nie wychodzi na zewnątrz, a Maciuś siedzi razem z nią – wyjaśniła Aldona.

– O właśnie, – przypomniała sobie pani domu. – Reniek,  idź na górę i przynieś krzesła, żeby wszyscy mieli na czym siedzieć.

– No dobrze, skoro tak, jadę do domu i przekażę wasze zaproszenie – powiedziała Teresa, po czym wsiadła w samochód i odjechała.

Renald poszedł na piętro, do pokoju aktualnie zamieszkałego przez Aldonę i koty. Na jednym z krzeseł siedział Maciuś. Reniek kucnął obok krzesła, a kotek pogłaskał go łapką, powąchał łapkę po czym polizał go po policzku.

– A siedź sobie, później przyjdę po to krzesło – powiedział Reniek i wziął trzy pozostałe.

W piękny, letni wieczór zebrali się wszyscy w ogrodzie Karoliny.

Dorośli zajęli się swoimi sprawami,  Stokrotki zaprowadziły chłopców do małego pokoiku   i przekazały wiadomość dnia.

– Słuchajcie, Monika przyjedzie ze swoją babcią – pierwsza odezwała się Inka.

– Będą mieszkać obok nas, to znaczy tutaj,  koło cioci Karoliny – dodała Linka.

– Na zawsze?- zdziwił się Marek.

– Na jakie zawsze, głąbie – skrzywił się Kuba. – Chyba na wakacje.

– No, na wakacje – przytaknęły siostry.

– Musia zaraz by  powiedziała, że nie zaczyna się zdania od „no” – Maciek zerknął na Linkę….

– No i co z tego? Teraz się nie chodzi do szkoły – Marek stanął w obronie bliźniaczek. – No to kiedy przyjadą?

– Jakoś niedługo.

– Super, to poczekamy na Monikę z pójściem na strych wujka Zygmunta, bylibyśmy świniami gdybyśmy poszli sami.  Pójdziemy też zobaczyć Bramę Zwierzyniecką, ruiny po kopalni „Krystyna” – dodał. – Aha, jeszcze willę „Eliza”, taką starą, do której kiedyś z Krakowa sławni ludzie przyjeżdżali.

– Jacy sławni? – zainteresowała się Inka.

– Nie pamiętam, przecież wtedy nie żyłem – wzruszył ramionami.

– Dowiem się – obiecała sobie dziewczynka.

cdn.