Anna Pisze

Dziewczynki wpadły do nowego dla siebie domu jak burza z piorunami albo jak dwa cyklony. Obie równocześnie rzuciły się matce na szyję, przewróciły ją na wersalkę, wycałowały, wyściskały do utraty tchu piszcząc i krzycząc przy tym niemiłosiernie. Z radości, że widzą mamę, Bibi, z zachwytu nad nowym domem, ze szczęścia jakie daje posiadanie własnego pokoju. Oglądały każdy przedmiot, wypytywały, opowiadały przekrzykując się wzajemnie.

– Mamusiu, a w Lince to zakochał się taki Rafał, wiesz?

– Mamusiu, a do Alinki Patryk napisał list, że mu się podoba, tylko się wstydzi jej to powiedzieć, ale włożył do koperty swoje zdjęcie, żeby ona wiedziała. który on jest!

– Ja się kąpałam w morzu a ona się skaleczyła w nogę!

– A potem pływałyśmy statkiem…

– I rowerami wodnymi…

– Wtedy ona się pokłóciła z Olimpią, bo ona jest straszna miauczka i boi się psów…

– Nawet malutkich…

– A tam były takie śliczne, malutkie szczeniaczki.

– Mamusiu, czy już teraz mogłybyśmy mieć psa?

– Mamusiu, przecież to byłoby bardzo wskazane, rozumiesz? On by bronił ogródka.

– Albo ona…

– I żeby nikt nie wszedł do mieszkania kiedy ty będziesz w pracy…

– A my w szkole…

Aldona była ogłuszona potokiem słów w niewiarygodnej ilości na sekundę wyrzucanych z ust dziewczynek.

– Uspokójcie się, litości Stokrotki moje kochane! Ratunku! Przestańcie krzyczeć – zatykała uszy rękami .- Najpierw umyjcie się i przebierzcie, potem rozpakujcie bagaże. Włączę pranie a wy w tym czasie będziecie opowiadały wrażenia, dobrze?

Przyglądała się córeczkom z rozczuleniem. Urosły, opaliły się, wypoczęły po roku nauki.

– To dla ciebie mamusiu ode mnie – wręczyła jej Halinka szkatułkę ozdobioną muszelkami.

– A to ode mnie – Alinka przywiozła w prezencie  sznur nieoszlifowanych bursztynów.

Wycałowała okrągłe policzki, przytuliła najdroższe swoje pociechy garnące się do niej jak  kociaki.

– A ja mam dla was w prezencie tylko ten pokój – przymrużyła figlarnie oko. – Może uważacie, że to za mało? W takim razie będę musiała wam kupić po czekoladzie.

– Mamusiu, tu jest cudnie – wołały jedna przez drugą. – Jeszcze nigdy w życiu nie miałyśmy własnego pokoju. Jakie ładne są te półeczki, te poduszki i to wszystko!

Aldona szybko wypakowała dziecięce torby, podzieliła co i w jakiej kolejności ma iść do pralki i włączyła automat.

– Chodźcie teraz do kuchni – powiedziała. – Zrobimy kolację i będziecie dalej opowiadały.

Jakże przyjemnie było usiąść przy stole w przytulnej kuchence. Uszczęśliwiona matka patrzyła jak Stokrotki nie jedzą ale pożerają wielki stos kanapek zaśmiewając się przy tym z różnych  zabawnych sytuacji, które im się co chwilę przypominały.

Jakże niewiele do szczęścia potrzeba takim szkrabom.

– I taki jeden chłopak, mamusiu, to miał chorobę autobusową. Ale on strasznie chciał jechać na dużej karuzeli, więc się nie przyznał – opowiadała Alinka. – I wiesz co się stało? No wiesz?

– Rzygał po ludziach – krzyknęła Halinka uprzedzając słowa siostry.

– O rety – jęknęła Aldona, – po was też?

– A my to  nie ludzie? – droczyła się Alinka z matką .

– Po nas nie, bo byłyśmy  koło kasy, tylko widziałyśmy jak „to” poleciało i jak ludzie uciekali.

– Ale to fajnie wyglądało, nie masz pojęcia co ci ludzie wyprawiali – zaśmiewała się Alinka.

– Byłaś kiedyś w tunelu strachu? – spytała Halinka połykając ostatni kęs. – Pyszne były te kanapki.

– Cieszę się. Nigdy, bo nie lubię się bać i nigdy nie lubiłam

– A my byłyśmy. I tam się można cały czas przestraszać. Jedziemy sobie wagonikiem a on nagle tak brutalnie skręca, że to szok. Wtedy duch skacze, huczy i wyje. A mumia za kratami podnosi głowę i ryczy. Jak ja się wtedy przestraszyłam.

– Był tam, to znaczy w wesołym miasteczku, suchy basen.

– A cóż to takiego? – zdziwiła się matka.

– To dużo małych piłek poukładanych w ziemi, w rowie, w dziurze, no, w takim basenie. Kiedy się weszło, to się w tych piłkach grzęzło jak na filmie, jak w ruchomych piaskach.

– Były też samochodziki. Dziadziuś powiedział, że ja świetnie jeżdżę i na pewno będę świetnie prowadziła prawdziwy samochód – chwaliła się Halinka.

– A na strzelnicy był taki pan co oszukiwał, bo jak dziadziuś dużo razy trafił to on przy nabijaniu strzelby przekrzywił muszkę i już nikt więcej nie trafił.

– A skąd wiesz, że to muszka?

– Bo tam nad morzem mieszka dziadzia kolega, który ma wiatrówkę i my bardzo dużo strzelałyśmy. Ja nawet sama potrafię włożyć naboje.

– Mówi się: załadować broń – Halinka nie mogła pozwolić, by mama uznała ją za kompletną dyletantkę w kwestii broni.

– Skoro dobrze strzelacie, może wyzwiecie chłopaków na pojedynek?

– Ale nie mamy z czego strzelać

– Przecież Dziadek ma. Aha, przecież wam jeszcze nie powiedziałam, że pojedziecie na trochę do Cięciwy. Potem wybierzemy się na południe Polski, na działkę wujka Juranda. Pojedziemy razem wujkiem Sergiuszem i Moniką.

– Hurra! Jak fajnie! Ale ty też z nami pojedziesz?

– Do Cięciwy nie, tylko was zawiozę. Będzie się wami opiekowała ciocia Terenia.

– A kto tam jest?

– Wszyscy. To znaczy pani Basia, Dziadek, chłopcy, Aba, Mićka i Maks.

– Kiedy pojedziemy?

– Pójdę zadzwonić do Teresy, wtedy się dowiem.

Wieczorem poszła do automatu, bo Marcina nie było w domu i nie miała skąd zadzwonić, to znaczy nie mogła skorzystać ze „swojego” telefonu. Kiedy nikt nie podnosił słuchawki przypomniała sobie, że przecież Zacharscy pojechali do dzieci i wrócą dopiero jutro po południu.

Pod klatką spotkała Danusię, którą wszystkie trzy zwierzaki wyprowadziły na spacer, czyli: Busia, Zbój i Tygrysek. Busia bywała u Danusi gościnnie. Bronek przyniósł ją dla swojej mamy mieszkającej w pobliżu, by dotrzymywała towarzystwa starszej pani, urozmaicając życie. Sześciomiesięczna miniaturowa jamniczka czyniła to oczywiście bezustannie. Podczas pobytu w szpitalu swej prawowitej właścicielki zamieszkała u Danusi. Nie było takiego kąta w mieszkaniu, do którego by się nie wśliznęła, jedynie na lampę i na regał nie udało jej się do tej pory wdrapać. Wypełniona rozsadzającą ją energią i nieustanną chęcią zabawy przeganiała z miejsca na miejsce sporo większego od siebie Tygryska. Zbójowi chodziła po głowie, robiła wszystko na co tylko przyszła jej ochota aż duży owczarek uciekał przed nią pod fotel jak Maks przed Abą, próbując zakryć uszy łapami. Busia tańczyła wokół Danusi na dwóch łapkach, od razu wskakiwała na kolana, gdy pani usiadła  choćby na moment.

Na wieczorny spacer obowiązkowo szła cała trójka.  Zbój jak książę biegał z gracją wokół drzew, wśród krzewów, musiał obejrzeć dokładnie i zaznaczyć cały teren uznany za swój. Busia biegała od Zbója do Tygryska. Zaczepiając wszystkie napotkane po drodze psy pędziła z „rozwianymi” uszkami, prędziutko przebierając króciutkimi łapeczkami. Za Danusią kroczył Tygrys zamykając pochód. Cały czas pilnował Zbója. Szedł dostojnym krokiem, nagle chował się za żywopłotem, patrzył gdzie pobiegł Zbój, rozglądał się uważnie na boki uprzedzając ewentualne niebezpieczeństwo, po czym szedł w stronę psa. Za chwilę znów się chował, znów badał teren, oceniał sytuację i znów kroczył dumnie środkiem wyasfaltowanej ścieżki.

Aldona odchodziła właśnie od telefonu gdy ujrzała to całe towarzystwo. Przystanęła, by zamienić z Danusią kilka słów. Zza budynku wyskoczył czarny pies podobny do pudla i rzucił się w stronę Tygryska. Zbój, który był dość daleko i wcale nie wyglądał jakby miał obowiązek pilnowania  całego osiedla, błyskawicznie znalazł się na miejscu zdarzenia i odpędził intruza. Busia dzielnie go wspierała szczekając cieniutkim głosikiem ile sił w płucach.

– Jakież to mądre stworzonka – nie mogła się nadziwić Aldona. – Odkąd mam Bibi i masę zaprzyjaźnionych zwierzaków wokół, dostrzegam rzeczy, na które wcześniej nie zwróciłabym uwagi. O właśnie, na przykład stosunek Zbója do Tygryska: to jego kot, członek jego rodziny  i on nie pozwoli nikomu, a tym bardziej obcemu psu, zrobić krzywdy żadnemu członkowi własnej grupy. Niesamowite.

– Prawda? Do Busi też się już przywiązałam a i ona lubi u nas przebywać. Co zrobisz z dziewczynkami przez resztę wakacji? Wyślesz je gdzieś czy będą siedziały w domu?

– Właśnie w tej sprawie dzwoniłam do Teresy. Ale się nie dodzwoniłam. Zapomniałam, że jej nie ma. Cóż, skleroza nie boli. Pojadą na trochę do Cięciwy, a potem już będę miała urlop. A co ty zrobiłaś ze swoimi pociechami?

– Olka wysłałam do mojej siostry nad morze. Iwonkę nosi po świecie, niech korzysta póki ma okazję. Po skończeniu studiów zacznie wieść dorosłe życie i może nie będzie miała okazji nigdzie pojechać. Jesteśmy z Bronkiem sami, a właściwie ja jestem, bo Bronuś po pracy jedzie na działkę i pracuje tam prawie do zmroku. Ponieważ ja późno kończę pracę, mogę go wspomóc w sobotę albo w niedzielę. Wszystko robi sam i uszczęśliwia mnie plonami. Zajrzyj do mnie, dam ci trochę owoców dla dzieci. Nie jestem w stanie przerobić całości a mój mąż dziwi się, że nie skaczę z radości na widok coraz to nowych pojemników pełnych ogórków, pomidorów, wiśni czy porzeczek. Tymczasem mnie ręce opadają i najchętniej wysypałabym to przez okno.

– Moja ty bidulko kochana – Aldona ujęła Danusię pod rękę. – Jeśli chcesz to ci pomogę. Mam sokownik, na  dwa szybciej pójdzie. Słoików też mogę ci dać ile chcesz, cała piwnica nimi zawalona. Ja w tym roku nie będę robiła przetworów. Sprzed chyba trzech lat jeszcze mam bardzo dużo.

– Dzięki, Doniczko, z sokownika i słoików chętnie skorzystam.

Pomału doszły pod drzwi na klatkę. Do środka wbiegł Zbój, za nim Busia i na końcu Tygrysek. Bliźniaczki  siedziały w oknie swojego pokoju i głośno się nim zachwycały.

– Ciociu, czy możemy do Tygryska mówić: Tigi?

– Spytajcie go o zdanie, ale myślę, że nie będzie miał nic przeciwko temu.

– Fajnie, a czy możemy na chwilę przyjść pobawić się z Busią i Zbójem? – pytały wpatrzone w psy.

– Oczywiście, jeżeli mama uważa, że nie musicie jeszcze iść spać. Zapraszam. Przecież po to są wakacje, żeby je miło spędzać – odpowiedziała.

– Najpierw zejdziemy do piwnicy po słoiki i zaniesiecie je cioci na górę – zarządziła Aldona.

– A wiec czekam, na razie dziewczyny.

– Cześć Danusiu.

– Cześć ciociu.

Dziewczynki siedziały na górze ponad godzinę ku uciesze psów uszczęśliwionych towarzystwem chętnych do zabawy dzieci. Kiedy wróciły matka miała dla nich propozycje.

– Co powiedziałybyście na wycieczkę do Powsina?

– Kiedy? Teraz?

– No nie, przecież jest za późno. Jutro, zaraz po śniadaniu.

– Super, ale pójdziemy tam na basen, dobrze? – cieszyła się Alinka.

– Mamusiu, ale przecież rowery nie działają, więc jak pojedziemy? – zastanowiła się Halinka.

– Już działają, są naprawione, wujek Sergiusz naprawił – Aldona lekko zająknęła się wymawiając przy dzieciach imię mężczyzny zajmującego coraz więcej miejsca w jej myślach i sercu.

– Lubię go – stwierdziła Halinka. – I Biedronkę też.

– Jaką biedronkę? – zdziwiła się Aldona.

– No, Monikę. Wujek mówi na nią Biedroneczka jak ty na nas Stokrotki.

– Że też dorośli muszą wymyślać jakieś nazwania, chłopcy to Brysie. A od ciotki Marianny, co koło Aby mieszka, to Szkraby.

– Cicho – zerknęła Alinka na siostrę. – Może im to w czymś pomaga?

– Niby w czym?

– Skąd mam wiedzieć? Jak dorosnę to się pewnie dowiem – skwitowała Alinka.

Zmęczone dziewczynki poszły do łóżek i natychmiast zasnęły. Aldona sprzątnęła kuchnię „na błysk”, rozwiesiła na balkonie wyprane ciuszki, usiadła na stopniu otoczona zapachem kwiatów, owionięta delikatnym powiewem wiatru ledwo muskającego główki róż rosnących w ogródku. Wpatrzona w tarczę księżyca recytowała koteczce na ucho wiersz Teresy, z którego sama autorka śmiała się .

Teresa często chwytała nagle kartkę, długopis i pisała bez zastanowienia, słowa same spływały na papier. Potem twierdziła, że to bzdurny nic niewarte, albo kpina z poważnych ludzi i zostawiała kartki. Rzadko którą zabierała ze sobą i tym sposobem Aldona zebrała spory stosik. Nieraz je sobie przeglądała, czytała, podobały jej się właśnie dlatego, że były proste, nie wymagały łamania głowy nad zrozumieniem tekstu bo były bardziej do odczucia niż rozumienia. Odzwierciedlały nastrój chwili, jakąś myśl, zwykłe ludzkie uczucia te same od początku świata. Przyszedł jej na myśl właśnie ten, który przyjaciółka skwitowała śmiechem i słowami: bzdurne bzdurki, a przypomniała sobie tekst spoglądając na księżyc z całą pewnością widzący gdzieś Sergiusza…

…Ty wiesz, gdzie jest mój miły;

widzisz go z wysoka,

czy mógłbyś przez tę chwilę

nie spuszczać go z oka?…

Uśmiechnięta, zapatrzona przed siebie, siedziała tak dopóki nie poczuła chłodu. Rozejrzała się za Bibi, przywołała małą figlarkę i obie udały się na spoczynek.

1.08.2017

Upłynęło kilka dni zanim sprzęty z piwnicy Sergiusza zostały przewiezione, doprowadzone do stanu używalności i ustawione w pokoiku dziewczynek. Najpierw znalazły się w przedpokoju razem z ławą i biurkiem Doroty. Potem stopniowo, po jednej sztuce przenosiły się do ogródka gdzie były czyszczone, bejcowane, malowane i gdy uzyskiwały wygląd całkiem nowych mebli, udawały się na miejsce przeznaczenia.

Ciągle ktoś przychodził oferując pomoc. Bronek jeździł z Sergiuszem po meble, pomagał wynosić je z piwnicy, ładować do samochodu i wnosić do mieszkania. Marcin, który zostawił Magdę z dziećmi na wsi i wrócił do domu, bo mu się urlop skończył – ustawiał sprzęty w ogródku, czyścił i malował. Michał i Jurand zdobyli bejcę w kolorze, który Aldona sobie wymarzyła lecz nigdzie nie mogła dostać. Danusia przyniosła poduszki na fotele dziewczynek i uszyła firaneczki. Zresztą każda z sąsiadek przyniosła jakiś drobiazg na szczęście. Najwięcej szumu robiły oczywiście Teresa z Dorotą, obie razem i każda z osobna, które przychodziły  najczęściej podczas wieczornego  spaceru z psami. Aldona była wtedy nieprzytomna ze zmęczenia a Sergiusz żegnał się i jechał do domu.

Aldona obserwowała Sergiusza, jego zachowanie, stosunek do innych ludzi, dzieci, zwierząt. Zauważyła, że jest rozsądny i praktyczny, nie znosi marnowania czasu ani jakichkolwiek dóbr materialnych. Potrafi natomiast wykorzystać i zagospodarować wszystko „do ostatniej okruszynki”. Wykonuje to, co ma zaplanowane, zaś jest autentycznie zmartwiony i nieszczęśliwy kiedy coś wejdzie mu w paradę i przeszkodzi w realizacji planu. Wybraną drogą kroczy konsekwentnie, nie zbacza aby łatwiejszym sposobem dojść do celu. Jeśli coś robi – to dokładnie, precyzyjnie, perfekcyjnie wręcz.

Sergiusz również przyglądał się Aldonie. Podziwiał ją za pogodę ducha i uśmiech, za to, że potrafiła zmęczenie i zniechęcenie zostawić w ogródku, jakby czerpała siłę z obcowania z kwiatami i krzewami. Zauważył, że jak on sam, nie lubi szybkich rozstrzygnięć i gwałtownych posunięć lecz woli mieć wszystko zaplanowane. Nie czuje się najlepiej będąc czymś zaskoczona i zmuszona do improwizacji. I tak jak on – nie znosi bezczynności, bezsensownego gadania i jałowych dyskusji. Uważa to za niepotrzebne marnowanie czasu i energii, natomiast uwielbia słuchać dyskusji na ciekawe tematy, przebywać w towarzystwie ludzi, których uważa za mądrzejszych od siebie i pogłębiać wiedzę z interesujących ją dziedzin.

Podczas wspólnych prac często ich ręce spotykały się, oczywiście przypadkiem i z konieczności. Sergiusz obejmował Doniczkę ramieniem tłumacząc coś czy pokazując, brał w objęcia pod pretekstem pomocy przy zejściu z krzesła czy stołu, na który się wspinała, żeby na przykład poprawić lampę wiszącą pod sufitem. Ona zaś nieraz rzucała mu się na szyję z radości  czy całowała w policzek dziękując za pomalowanie szafki czy powieszenie półek.

Wreszcie pokoik był gotowy na przyjęcie młodych lokatorek. Pod oknem stanęło duże biurko a prostopadle do niego, po ścianą, drugie. W ten sposób obie dziewczynki zyskały własne miejsca do nauki i odrabiania lekcji. Obok okna, na komódce z szufladkami, postawili telewizor zafundowany wnuczkom przez teściów Aldony. Za drzwiami, w dużej szafie, zmieściły się ubrania dziewczynek, na stojącej półeczce – mnóstwo maskotek, zabawek i gier. Na wprost drzwi ścianę zajmowały dwa duże rozkładane fotele i ława. Po prawej stronie stanęła niewysoka półka zapełniona książkami. Na podłodze leżał dywan w czerwone, złote i brązowe kwiaty, z którymi harmonizowała złota zasłonka. Na ścianach wisiało kilka półeczek różnej wielkości i kształtu, na nich stały pnące się w różnych kierunkach rośliny. Między nimi – niespodzianka od Doroty: dwa portreciki dziewczynek w białych ramkach rozjaśniające pokój. Obiecała jeszcze namalować Bibi.

Na zasadzie kontrastu pozostałe pomieszczenia czyli przedpokój, a zwłaszcza kuchnia, przedstawiały żałosny widok. Stół i taboreciki owszem były, ale resztę powierzchni zajmowały przyniesione z piwnicy skrzynki po jabłkach wypełnione talerzami, garnkami i innym dobytkiem.

– To jest koszmar – mówił krzywiąc się Sergiusz. – Na to w ogóle nie można patrzeć.

– No to nie patrz. Każe ci ktoś? Możesz się odwrócić tyłem, nie będziesz widział – poradziła Aldona. – A poza tym jesteś gościem i wcale nie musisz wchodzić do kuchni.

Gość jednak nie mógł nie patrzeć i myślał. Nie znosił wokół siebie rozgardiaszu i nieporządku, nie potrafił usiąść z założonymi rękami, kiedy było jeszcze coś do zrobienia.

– Sergiuszu, uśmiechnij się – powiedziała gospodyni. – Dzięki tobie oba pokoje wyglądają cudownie, w krótkim czasie zrobiłeś rzeczy niemożliwe.

Uśmiechnął się swoim pięknym uśmiechem, który sprawiał, że w świecie Aldony pojawiało się słońce nawet w pochmurny dzień. Wziął ją za rękę i zaprowadził do zagraconego przedpokoju.

– Może jednak przywieziemy od mojego sąsiada tę wielką, stara szafę? Mogę ją przerobić na dwie mniejsze a resztę miejsca zabudować i zakryć listewkami.

– Sergiuszu, przecież ty zamęczysz się na śmierć!

– Nie zamęczę się. A to i tak trzeba zrobić, sama nie dasz rady.

Jurand i Michał oczywiście chętnie pomogli. Szczególnie Jurandowi robota paliła się w rękach, ponieważ remontując i urządzając dom w Tenczynku nabrał wielkiej wprawy, posiadając jednocześnie wrodzone zdolności i zamiłowania do tego typu prac. Obaj z Sergiuszem byli podobni do siebie pod względem charakteru jak dwie krople wody. Nie było w tym nic w tym dziwnego, skoro obaj urodzili się pod znakiem Panny.

Dziewczynki miały wrócić lada dzień, toteż Aldona była szczęśliwa, cieszyła się z przygotowanej dla nich niespodzianki w postaci ślicznego pokoiku. Usiadła na pudełku pośrodku przedpokoju i zastanawiała się co teraz robić i za co się wziąć. Bibi ulokowała się obok i spała w najlepsze.

Sergiusz pojechał do ciotki po mamę i Monikę. Nie było go po raz pierwszy od jakiegoś czasu. Uświadomiła sobie, że nie będzie go przez dwa, może trzy dni i zrobiło jej się jakoś smutno i pusto. Siedziała myśląc jak do tego doszło, że zaczął odgrywać w jej życiu tak ważną rolę a bez niego wokół czai się szarość, nijakość i poczucie zagrożenia.

Nie ruszała się z pudełka. Rozmarzona, oczami wyobraźni widziała uśmiech, spojrzenie, ruchy, zgrabną sylwetkę. Wyglądał wspaniale zarówno w garniturze jak i w kraciastej koszuli wpuszczonej w dżinsy. Nie lubił chodzić w dresie z czego cieszyła się, ponieważ nie podobali jej się mężczyźni w takim stroju. Owszem, dres jest wygodnym odzieniem na działkę, do sprzątania ale najzgrabniejszy facet wygląda w nim jak ofiara kompanijna.

Wzięła Bibi na ręce, przytuliła i w wielkiej tajemnicy mówiła szeptem do uszka koteczki.

– Wiesz jaki on jest spokojny, czuły i delikatny? Każdy inny facet byłby nachalny i natrętny a on jest po prostu cudowny. Tobie, maleńka, mogę to powiedzieć: chyba się zakochałam, ale nie mrucz o tym nikomu, dobrze?

Drzwi otworzyły się, z impetem wpadła do środka Aza wciągając za sobą Dorotę. Za nią wpadł Maks, za Maksem wciągnięta została Teresa.

– Czemu siedzisz jak Skrzetuski na ruinach Rozłogów?

– Dlaczego wyłączyłaś domofon? – pytały jedna przez drugą.

Bibi z wrzaskiem wyrwała się z rąk Aldony i schowała w pokoju. Dorota przypięła smycz do rury na korytarzu, w ten sposób Aza mogła siedzieć tylko w przedpokoju i tylko przy drzwiach.

– Przyszłyśmy na inspekcję. Musimy sprawdzić co robisz gdy  nie ma Sergiusza – powiedziała Teresa.

– Mój drogi brat powiedział, że mamy się tobą zająć w czasie jego nieobecności.

Aldonie zrobiło się miękko na sercu. Myślał o niej. A ona bała się, że skoro tylko wyjedzie zaraz zapomni…

Obejrzały pokoik i były zachwycone.

– Chcesz mi wmówić, że to wszystko zrobił Sergiusz? – powątpiewająco pytała Dorota. – Do tej pory nie wykazywał aż takich chęci i zdolności. Cóż, widocznie nie miał motywacji. W pracy, owszem, wyżywał się ale do domu raczej nie lubił wracać dopóki była w nim Agata. Teraz zaś widzę jak gna tutaj w każdej wolnej chwili. Nawet kiedy jest zmęczony gęba nie przestaje mu się uśmiechać od ucha do ucha.

– A w ogóle jesteś wstrętna baba bez serca – wtrąciła Teresa. – Chłopak haruje jak dziki osioł a ty  go wieczorami wyganiasz do domu. Mogłabyś mu pościelić u dziewczynek i niechby się raz w życiu wyspał bez strachu, że rano nie usłyszy budzika i nie załatwi jakiejś sprawy.

– Właściwie… może masz i rację. Ale czy to wypada? Co powiedzieliby sąsiedzi? Zaraz powstałyby plotki – pokręciła głową Aldona starając się, by przyjaciółki nie wyczuły drżenia w jej głosie.

– Co? Na naszej klatce? – zdziwiła się Teresa.

– Ty masz zamiar do śmierci zastanawiać się co inni powiedzą? – spytała Dorota patrząc jej prosto w oczy. – Jeszcze nie dorosłaś?

Stukanie do drzwi, które się rozległo, miało taki sam skutek jak przejście trąby powietrznej przez przedpokój. Aza zaniosła się piskliwym ujadaniem przednimi łapami szarpiąc leżącą na podłodze słomianą matę i przysuwając ją do siebie. To naruszyło równowagę stykających się z nią kartonów. Jeden z nich podciął nogi niczego nie spodziewającej się Aldonie, przez co wpadła na pozostałe. Jak tonący brzytwy chwyciła się spódnicy Doroty, na skutek czego obie pogrążyły się w fantastycznej piramidzie pudeł i różnych innych nie mających jeszcze  stałego miejsca szpargałów. Teresa z zapartym tchem obserwowała wspaniałą scenę a w drzwiach – zaskoczona nieoczekiwaną sytuacją – stała Danusia nie mogąca wydobyć z siebie głosu i to przez dłuższą chwilę.

Pierwsza dała głos Teresa – a przypominał skrzyżowanie wycia kojota z rżeniem dorożkarskiej szkapy. Dołączyła do niej Danusia a wkrótce wszystkie cztery siedziały na podłodze wśród rozrzuconych pudeł i płakały ze śmiechu aż Marcin wyjrzał na korytarz myśląc, że to napad. Sporo czasu minęło zanim cztery damy podniosły się z podłogi i uspokoiły.

– Zrobię herbatę, a wy idźcie do pokoju i usiądźcie jak ludzie, w kuchni nie ma gdzie – powiedziała Aldona głosem ochrypłym ze śmiechu.

– Właśnie w tej sprawie do ciebie przyszłam – Danusia otrzepywała spódnicę z kociej sierści. – Bronek kupił nowe szafki do kuchni. Tłumaczyłam mu, że stare wcale jeszcze nie są takie stare i jeszcze w zupełnie dobrym stanie ale już zapłacił. Nie pozostało mi nic innego jak ucieszyć się i zdemolować kuchnię. Jutro je przywiezie a ja dzisiaj muszę się pozbyć starych. Przez całą drogę z pracy myślałam, żebyś przypadkiem nie kupiła szafek i wzięła sobie moje.

– A żebyś sto lat żyła – uściskała ją Teresa. – To się nazywa mieć szczęście.

– Co ty na, Doniczko? – klasnęła w ręce Dorota. – Natychmiast się bierzemy do roboty. Zaprowadzę tylko psicę do domu i zawołam Marcina.

Aldona nie posiadała się z radości. To rzeczywiście był cud. A kuchenne szafki są dowodem na to, że na świecie cuda się zdarzają. I takie przyjaciółki to też cud. Poza tym odczuwała ogromną przyjemność na myśl o minie jaką robi Sergiusz kiedy wejdzie i zobaczy urządzoną i wysprzątaną kuchnię.

Nie minęło wiele czasu a kuchenne meble opuściły trzecie piętro i zamieszkały na parterze. Ponieważ kuchnie były w całym bloku takie same, szafki od razu zostały powieszone na ścianie, w miejsce zabranych przez Teresę do nowego domu.

Marcin powiesiwszy szafki poszedł do siebie. Panie usiadły w ogródku w celu zażycia kąpieli powietrznej, odpoczynku oraz rozprostowania zmęczonych członków. Teresa sięgnęła do kieszeni.

– Muszę wam pokazać jaki wierszyk napisało dla mnie moje dziecko.

– Daj – wyciągnęła rękę Aldona. – Przeczytam.

Najpierw przeczytała po cichu, uśmiechnęła się i przeczytała głośno.

Gdy mamusia się uśmiechnie,

     wszystkie chmury idą precz,

     bo gdy Musia się uśmiechnie,

     wszyscy śmieją się, ja też.

– Przecież to twoje pismo, ty nieuku. Dlaczego zwalasz na dziecko? Napisałaś „chmóry”, przecież widzę! Taka stara a jeszcze robi byki. Wstyd.

– O przepraszam – oburzyła się matka poety. – Przepisałam zachowując pisownię oryginału zaś oryginał schowałam na wieczną rzeczy pamiątkę.

– Od razu przypomniała mi się „ślósaż” Rysiek od krat – wspomniała Dorota.

– Jaki ślusarz? Znam go? – dopytywała się Aldona.

– Nie znasz, bo nie chodzisz z psem na spacer. I nie ślusarz ale „ślósaż” a siedzi na blaszanym garażu przy Płaskowickiej.

– Czyście rozum straciły? Dlaczego ślusarz  miałby siedzieć na garażu?

– Chodź z nami dzisiaj na spacer, sama zobaczysz – zaproponowała Dorota. – Ale nie miej do mnie pretensji, jeśli potem nie będziesz wiedziała jak się pisze „ślusarz”. Ja mam z tym kłopot od czasu kiedy udało mi się odcyfrować napis na garażu, bo najpierw nie potrafiłam tego odczytać.

25.07.2017