Archiwum autora: anka

Wczoraj nie mogłam wejść na własny blog, coś się porobiło, nie wiem co, bo się nie znam. W każdym razie pojawiał się napis, że podejrzenie istnieje, iż jestem robotem. Telefonicznie instruowana przez Dużego próbowałam coś robić, ale nic nie wyszło. … Czytaj dalej →

Obejrzałam film Teresy Torańskiej pt „Dworzec Gdański” i się przeraziłam. Odczułam siłę strachu, ogrom przerażenia, panikę ludzi, którzy przeżyli wojnę, choć zgodnie z planem nazistów mieli zniknąć z powierzchni ziemi. Oraz zdziwienie, szok, dramat młodych ludzi, którzy Polskę uważali za … Czytaj dalej →

Biedronka sms-em zaprosiła mnie na zakupy w niedzielę. To była ostatnia normalna handlowa niedziela. Potem będzie chaos i zabranie ludziom możliwości dokonywania zakupów tak jak do tej pory. Współczuję tym pracownikom sklepów, którzy teraz o północy będę się musieli stawiać … Czytaj dalej →

Jakże mieć dystans do spraw bieżących, kiedy co chwilę człowieka bombardują doniesienia o kolejnych „cudach” w kraju nad Wisłą. A to znowu limuzyna okazała się nie być helikopterem i nie przeleciała na korkiem ulicznym. Pomyślała pewnie zatem, że torowiskiem przemknie … Czytaj dalej →

Rok temu odważyłam się napisać pierwsze słowa na blogu. Nie przypuszczałam, że znajdę tu nowy świat, odskocznię od realu, a jednocześnie możliwość wyrzucenia z siebie własnych frustracji – bo akurat czas taki nastąpił, że ich narosło co niemiara z przyczyn … Czytaj dalej →

Jakkolwiek człowiek chciałby się ochronić – nie da się. Polityka wciska się wszędzie, wchodzi i skrzeczy. Nie tylko głosem z drabinki (nawiasem mówiąc wyjątkowo niemedialny ten głos). Cała rzeczywistość skrzeczy i zgrzyta, taki zgrzyt żelaza po szkle… Brr… Na przykład … Czytaj dalej →