Uffff…

Uffff…Tak mogę zacząć dzisiejszy wpis po długim czasie. Mam nadzieję wielką, że od teraz zaczyna się powrót do życia, do siebie, do spełniania pragnień schowanych głęboko wówczas, gdy rzeczywistość wykluczała ich spełnienie. Jednak zacznę od innego tematu, za chwilę do poprzedniego powrócę. Dziś dzień urodzin mojego taty ❤️ skończyłby 100 lat ❤️ Poświęciłam mu kiedyś cały wpis –

Dziś też święto 🙂 🙂 🙂 | Anna Pisze

Wracam do dzisiejszego tematu Ufff… – bo: MS jest w domu, wreszcie odpocznie, dojdzie do siebie po przeżyciach ze służbą zdrowia i wieloletnich przeżyciach z chorobą matki. Z tej ulgi to ja dzisiaj zaspałam, obudziła mnie Szilunia wdrapując się z wysiłkiem po schodach na pięterko i poganiając mnie, bym się szybciej ruszała, bo ona musi wyjść. Franek też już stał przy drzwiach i wyszedł z nami. Teraz spojrzałam w okno i zobaczyłam, że pada. Czyli – miałyśmy szczęście zdążyć przed deszczem. Franuś się pojawił, za mądry jest, żeby moknąć czy marznąć. Wskoczył mi na kolana i musiałam na chwilę odłożyć długopis, bo piszę na kartce, dopiero potem włączę Lapka. Kiedy MS nie było w domu to internet z Lapka zniknął 😢 a ja oczywiście nie potrafiłam sobie z tym poradzić. W coś tam klikałam, próbowałam i pewnie więcej szkody z tego wyszło niż pożytku. W telefonie pisać nie mogę, za ślepa już jestem, więc i na komentarze nie odpowiedziałam tyle czasu za co przepraszam baaardzo 🙏 Franuś ułożył się jak niemowlę do karmienia, tak często robi, wtedy go przytulam i kołyszę się jakbym naprawdę miała dziecko na rękach (to chyba odruch matki), a on przymknął ślepki, łapkę położył mi na policzku i tak nam dobrze było przez chwilę. Potem się zerwał i poszedł do koszyczka. Zresztą ma różne miejsca do spania, które sobie zmienia w zależności od jakichś swoich upodobań czy myśli, która mu w czarnym łebku zaświta.

… uroczo wyglądał w swetrze MS 😊, widać metkę, to dowód, że nie AI 🙂 …

… tak też się często przytula ❤️ …

Mam wrażenie, że budzę się do życia i działania. Podczas nieobecności MS dosłownie nie byłam w stanie nic zrobić. Wychodziłam jedynie z Szilunią, podawałam leki, których  bierze sporo kilka razy dziennie, karmiłam ją i Franka, i w takim półletargu czekałam na wieści od MS. Siedziałam w fotelu albo na krześle. Świadomość, że trzeba się wziąć za to, za co wziąć się trzeba walczyła z chęcią zapadnięcia się w sobie, zamknięcia oczu i ucieczki od realu. Siedziałam i obserwowałam tę toczącą się zawziętą walkę myśli gdzieś głęboko w sobie, w umyśle, czy gdzie? No właśnie, ja tu siedzę, a coś we mnie myśli i nie tylko, bo spiera się z KIMŚ drugim. KTO to jest? Kto JA JESTEM? A kto ten KTOŚ inny, albo te inne KTOSIE? Ale mi się zebrało na rozważania 😀

Nic to, ważne, że MS wczoraj wrócił 😊 Odżyłam, od razu się wzięłam za gotowanie i na początek poszła pyszna zupa pomidorowa. Źle mówię, nie pyszna lecz przepyszna 😀 Z prawdziwych pomidorów przywiezionych kiedyś przez Małego z ursynowskiego bazarku (dawna Giełda na Dołku), które przerobiłam i zamknęłam w trzech słoiczkach. Zużyłam dwa 😊A dziś już zrobiłam zupę z selera i też smaczna wyszła.

… selerowa …

Spisałam na kartki kilka przepisów zapisanych w Lapku z YT. Mam szczery zamiar wypróbować niektóre. Muszę się nauczyć gotować mniejsze ilości. Wypisałam też dwa mądre zdania –

Uwalniam się od odpowiedzialności za rzeczy, na które nie mam wpływu.

Pozbądź się rzeczy obniżających energię!

Dziękuję za odwiedziny i dobre słowa. Niech każdy dzień niesie Wam szczęśliwe chwile

❤️🍀❤️🙋‍♀️

 

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *