Zapiski jesienne już 🍂🍁

27. IX. 2026 🍁Mogłam odetchnąć z ulgą, bo Wera bezpiecznie wylądowała w Warszawie po podróży do Japonii. Akurat w swoje urodziny 🙂 O wrażeniach posłucham dopiero kiedy do nas przyjedzie. Rok akademicki się zaczął, więc nie wiem jak jej się uda znaleźć czas, lecz kiedyś z pewnością dotrze. Calineczce na razie szkoła w życiu nie przeszkadza 🙂

Szilunia zdecydowanie lepiej się czuje, wprost nie do wiary, że z tak ciężkiego stanu wyszła i  jest z nami ♥️Nawet podbiegnie czasem, podskoczy 🙂 Prowadzę ją z reguły na krótkiej smyczy, bo często się potyka i muszę być na tyle czujna, żeby w tym momencie ją podtrzymać. Ona nie zauważa, że sprawność już nie ta co dawniej i np. przez krawężnik chce przeskoczyć. Wtedy jej pomagam trzymając odpowiednio smycz, bo inaczej brzuszkiem przejechałaby po betonie, a brzuszek wciąż ogolony po ostatnim usg.

Nareszcie przestało padać. Mogliśmy w ogródku konieczne prace wykonać, zaplanowane dawno lecz deszcz uniemożliwiał jakiekolwiek działanie. I Szilunia może wreszcie w słoneczku poleżeć na trawie.

2.X.2026 🍁Znowu nie zauważyłam upływu czasu. Październik się zaczął przecież.  Wrzesień – ogólnie rzecz biorąc – był zimny, mokry, jakby witał się z listopadem i podawał mu rękę pomijając październik. Na szczęście październik się obudził, podniósł głowę, powiedział głośno i wyraźnie TERAZ JA 😀🍁 Zabłysnął słońcem od pierwszego dnia. Pokazał, że nie da się zepchnąć do narożnika lecz pokaże co potrafi rozwijając całą gamę kolorów złotej polskiej jesieni. No, może jeszcze nie całkiem złotej, jeszcze zielonej, mieniącej się kolorami wciąż kwitnących kwiatów. Nie ma tego złego, co na dobre by nie wyszło – jak mówi porzekadło. I to święta racja, bo duża ilość deszczu sprawiła, że zieleń wciąż jeszcze jest zielona różnymi swoimi odcieniami. Jest pięknie. Jednego mi tylko brakuje przy takiej pogodzie – długich spacerów z Szilunią. Nic to, cieszę się, że w ogóle chodzi. Na pole już dojdzie po drugiej stronie ulicy, na łąkę też. Był przecież czas, kiedy zdołała zrobić zaledwie kilka kroków i musiałam ją na rękach przynosić do domu.  Dziś  rano (piszę w piątek) gdy opuściłam sypialnię – pod jej wpływem zresztą, bo mnie wołała – i usiadłam na wersalce, przytuliła się  i tak długo siedziałyśmy razem. Są to chwile bezcenne, takiego międzygatunkowego przywiązania, porozumienia, ufności i miłości♥️♥️♥️

… moja kochana Szilunia ♥️♥️♥️…

5.X.2026 Dziś poniedziałek i wreszcie usiadłam do Lapka.  Rano babcia D. zrobiła kolejny „odjazd”, ale tym razem szybko wróciła na ten świat. Najgorszy jest fakt, że w ogóle nie można się z nią porozumieć, zupełnie jak „gadał dziad do obrazu…” Nie muszę mówić jak takie sytuacje wpływają na nas. A z sądu nic nie przyszło…

Wczoraj ogródek trochę uporządkowaliśmy, dziś odbiór worków BIO, więc należało się sprężyć. Czasem dobrze, jak bat zawiśnie nad głową i przegna lenia razem z „niechcemisię”, od razu jest inaczej. Ostatnio zerkam w YT na japoński styl sprzątania i porządkowania domów, pewnie Wera mnie zmotywowała swoimi podróżami 🙂 Dla mnie jako chomika jest w całości nie do przyjęcia, lecz poszczególne elementy nadają się do wykorzystania nawet w chomikowym nieuleczalnym przypadku. W moich szafach nie ma szuflad. Kupiłam więc kiedyś plastikowe przezroczyste pojemniki i tam trzymam złożone bluzki. Tylko, żeby wyciągnąć którąś ze spodu trzeba się do niej dokopać. Kiedy zobaczyłam, że można je złożyć w kostkę i postawić w pojemniku bokiem – tak zrobiłam.  Od razu widać co i gdzie jest na pierwszy rzut oka, i wyjąć bez rujnowania całości. Stwierdziłam, że to genialny sposób! Pomału też się przekonuję do pozbycia się tej części garderoby, w którą zdecydowanie się nie mieszczę. Wciąż jest zachomikowana z nadzieją, że jeszcze kiedyś… Cóż, dorosłam do myśli, że po prostu sobie kupię nowe, a po za tym odkąd nie chodzę do pracy to po prostu  nie używam tylu rzeczy co wtedy. No i potrzeby oraz gust mi się zmieniły. Pora zaakceptować zmiany…

… jesień na tarasie …

Reklamuję jeszcze synka 🙂  Ja nic nie rozumiem z tego co mówi, ale może komuś się przyda 🙂  Jak przygotować firmę na AI 

Dziękuję za odwiedziny i komentarze. Serdecznie pozdrawiam i życzę szczęśliwego tygodnia 🍁🍂🙋‍♀️

 

Ten wpis został opublikowany w kategorii Myślę sobie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

15 odpowiedzi na Zapiski jesienne już 🍂🍁

  1. Stokrotka pisze:

    Jestem Anko jestem. Czytam ale rzadko komentuję.
    Serdeczności dla Ciebie …

  2. jotka pisze:

    Aniu, oby jesień była przyjazna , zwłaszcza dla waszych spacerków!
    Garderoby potrzebujemy innej nawet na emeryturze, ja wyrzucam na bieżąco, zwłaszcza te przyciasne egzemplarze, po co sie stresować…
    Opowieści o Japonii na pewno będą ciekawe, zapamiętaj dużo i nam tu opisuj, koniecznie!
    Zdrówka dla Was i siły!

    • anka pisze:

      Jotuś:-) Dziś już znowu się rozpadało. Deszcz niszczy piękne kolory jesienne, Szilunia moknie, bo szybko nie może chodzić a siusiu zrobić trzeba
      Dobrze robisz, że pozbywasz się na bieżąco. To jest wielka sztuka wg mnie, chomika 🙂
      Spróbuję Werę wypytać jak najwięcej. Dla Was też siły, zdrowia i pięknej jesieni mimo szarugi. Może tylko chwilowa? ♥️

  3. Październik rzeczywiście pięknie wystartował, ale w prognozach już straszą, że za chwilę ta złota jesień zamieni się w deszczowe ochłodzenie. Aniu, tak się cieszę, że Szilunia ma się lepiej Widać, że to twarda zawodniczka, a poranne przytulanie na wersalce to najmilszy start dnia Współczuję trudnych chwil z babcią, życzę Wam mnóstwo siły na ten tydzień i trzymam kciuki za szybkie i pomyślne wieści z sądu. Przytulam mocno, Kochana!

    • anka pisze:

      Anetko:-) Już dziś się rozpadało, nie zdążyłam się nacieszyć słoneczną jesienią.
      Szilunia je z apetytem co napawa nadzieją i sprawia radość. Jest trochę chwilami jakby zagubiona, jakby spowolniona, ale tym bardziej kochana i rozczulająca.
      Babcia D. nowy numer wycięła, bo zaczęła jeść papier, rwała kartki z książeczki i wkładała do ust. MS zobaczył, że coś przeżuwa , nie dała sobie wyjąć i połknęła. Ręce opadają całkiem 🙁
      Zdrowia kochana i niech jesień będzie piękna dla Was, przytulam ♥️

  4. dora pisze:

    Pozdrawiam serdecznie i ciepło Aniu. Na pewno opiwiesci Wery będą bardzo ciekawe.
    I mnie czeka porządkowanie, sporo ubran wisi bezużytecznie. Ciesz się jesienią z Szilunią, czy wspomagasz ją jakimiś preparatami ?

    • anka pisze:

      Dora:-) Dziękuję kochana za odwiedziny. Szilunia dostaje masę leków, daję jej tabletki 9 razy dziennie. Leczenie przyniosło rezultat, ale ma już swoje lata i każdy dzień się liczy, i cieszę się, że jeszcze jest z nami, oby jak najdłużej.
      Za ciuchy już się brałam wiele razy, widocznie za wolno mi idzie i powinnam podkręcić tempo, i wreszcie się uporać z zaległościami.
      Serdeczności kochana ♥️

  5. BBM pisze:

    Jeszcze kilka ciepłych dni a potem już chłodna jesień. Szkoda, że lato tak szybko minęło… Całuski jesienne przesyłam!

    • anka pisze:

      Matyldo:-) Już zimno i mokro, brrr… Nie nacieszyłam się złotą jesienią, żałuję bardzo, bo kawa w ogródku to prawdziwy relaks, a teraz dzień coraz krótszy i tego nie lubię. Powinnam jak niedźwiedź przespać czas do wiosny 🙂
      Uściski kochana ♥️

  6. Urszula97 pisze:

    I ja zaczęłam przegląd szafowy, jeden worek już stoi do wyniesienia , nie ma sensu.Czekam na relacje z Japonii ,to Werka zobaczyła kawał świata .Trzymaj się Anusiu, dobrze że chociaż Szilka już lepiej, przytulam i pozdrawiam.

    • anka pisze:

      Uleńko:-) Trochę rzeczy już poszło do pojemnika, wprawdzie nie PCK, bo już nie ma, ale jakiś inny stoi. Nie ma co z dobrymi jeszcze ciuchami zrobić. Tam może jeszcze znajdą nowe życie, komuś się przydadzą.
      Werkę wreszcie dopadnę zanim zapomni o wycieczce 🙂
      Szilunia czuje się lepiej, ważne, że odzyskała apetyt. Na resztę nie ma rady, peselioza się kłania i jej i mnie… Buziaki ♥️

  7. Katarzyna Dudziak pisze:

    Czekamy zatem na te opowieści z Japonii. Dużo zdrowia Aniu. Ja już zrobiłam jesienny remanent w szafach. Nie mogę uwierzyć że zaraz skończy się październik. Kiedy to zleciało? Wpadnij do mnie w wolnej chwili.

    • anka pisze:

      Kasiu:-) Nie wiem kiedy zleciało, okropnie szybko minęło lato. Listopada najbardziej nie lubię, kiedy łyse drzewa bez liści przepuszczają wszystkie krople deszczu i nie ma się jak schować 🙁
      Podziwiam za remanent w szafach, wciąż mi się trudno za to zabrać i szukam wymówek, jak to chomik 🙂 Jednak pudło postawiłam i wrzucam do niego od czasu do czasu rzeczy do oddania.
      Wera nie ma kiedy przyjechać do nas, kilka zdjęć podesłała tylko i pewnie się na tym skończy. Chyba, że ją zaatakuję drogą mailową. O! i to jest chyba dobry pomysł.
      Wpadnę oczywiście ♥️

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *