24 kwietnia min\u0119\u0142a rocznica \u015bmierci Lucy Maud Montgomery, kt\u00f3ra zmar\u0142a w 1942 roku. Urodzi\u0142a si\u0119 30.XI.1874 roku, by\u0142a o nieca\u0142e pi\u0119\u0107 miesi\u0119cy starsza od mojej prababci Marianny. R\u00f3wno 12 lat po jej \u015bmierci ja si\u0119 urodzi\u0142am. M\u00f3wi\u0119 o tym dlatego, \u017ce uwielbiam j\u0105 od chwili przeczytania „Ani z Zielonego
\nWzg\u00f3rza”, mia\u0142am wtedy osiem albo dziewi\u0119\u0107 lat. Mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce ros\u0142am i dojrzewa\u0142am razem z Ani\u0105 Shirley, najbardziej lubi\u0142am w danej chwili t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 los\u00f3w Ani, kt\u00f3re pokrywa\u0142y si\u0119 z moim wiekiem i do\u015bwiadczeniami – gdy by\u0142am nastolatk\u0105, potem zakochana m\u0142od\u0105 kobiet\u0105, m\u0142od\u0105 m\u0119\u017catk\u0105 i
\nwreszcie mam\u0105. Dopiero wtedy dotar\u0142am do innych ksi\u0105\u017cek Maud (nie lubi\u0142a swego pierwszego imienia) i by\u0142am nimi zachwycona. Wydano u nas jej opowiadania, kt\u00f3re uwa\u017cam za rewelacyjne, pokazuj\u0105ce niezwyk\u0142\u0105 zdolno\u015b\u0107 obserwacji otoczenia, ludzi i ludzkich charakter\u00f3w oraz umiej\u0119tno\u015b\u0107 ich pokazania czytelnikowi w niezwykle plastyczny spos\u00f3b. Przynajmniej ja od razu widz\u0119, mam przed oczami jak \u017cywe wszystkie postaci, sceny uwiecznione przez Maud. Na mojej p\u00f3\u0142ce obok powie\u015bci i opowiada\u0144 stoj\u0105 jej pami\u0119tniki i jej biografia. Jest mi tak bliska, jakbym zna\u0142a j\u0105 osobi\u015bcie od zawsze.
\nMimo i\u017c utwory Maud s\u0105 pe\u0142ne ciep\u0142a, uroku, romantyzmu – jej \u017cycie do \u0142atwych nie nale\u017ca\u0142o. Zosta\u0142a sierot\u0105 maj\u0105c zaledwie 21 miesi\u0119cy. Matka, Klara Montgomery, zmar\u0142a na gru\u017alic\u0119. Ojciec, Hugh John Montgomery, po \u015bmierci m\u0142odej \u017cony odda\u0142 c\u00f3reczk\u0119 te\u015bciom, sam uda\u0142 si\u0119 na zach\u00f3d Kanady, gdzie za\u0142o\u017cy\u0142 now\u0105 rodzin\u0119. Mieszka\u0142a wi\u0119c na Wyspie Ksi\u0119cia Edwarda w rybackiej wiosce Cavendish. Nie brakowa\u0142o jej opieki, by\u0142a najedzona i ubrana, ale brakowa\u0142o jej mi\u0142o\u015bci, troski i uczucia, czego szczeg\u00f3lnie potrzebowa\u0142o niezwykle wra\u017cliwe dziecko, jakim by\u0142a. Dziadkowie byli lud\u017ami o surowych zasadach i nie potrafili zaspokoi\u0107 emocjonalnych potrzeb wnuczki. Mimo ich sprzeciwu wyjecha\u0142a na studia i zosta\u0142a nauczycielk\u0105.
\nZar\u0119czy\u0142a si\u0119 z dalekim kuzynem, ale zakocha\u0142a si\u0119 w kim innym – zerwa\u0142a zar\u0119czyny i porzuci\u0142a obu adorator\u00f3w, poniewa\u017c w 1898 zmar\u0142 jej dziadek (urodzi\u0142a si\u0119 moja babcia Stefania), wuj chcia\u0142 z domu pozby\u0107 si\u0119 swojej matki, czyli babci Maud, by zatrzyma\u0107 go dla siebie. Wtedy m\u0142oda nauczycielka wr\u00f3ci\u0142a i opiekowa\u0142a si\u0119 babci\u0105 do jej \u015bmierci.
\nW 1903 r. w Cavendish pojawi\u0142 si\u0119 nowy pastor Ewan Macdonald. Zar\u0119czyli si\u0119 po cichu, \u017ceby babka si\u0119 nie dowiedzia\u0142a. Wzi\u0119li \u015blub ju\u017c po jej \u015bmierci w dniu\u00a05.VII.1911 roku. Po \u015blubie przenie\u015bli si\u0119 do Ontario, do malej miejscowo\u015bci Leaskdale. Tu dopiero pozna\u0142a Maud wszystkie „przyjemno\u015bci” bycia \u017con\u0105 pastora, kt\u00f3ra – jak \u017cona Cezara – powinna by\u0107 poza wszelkimi podejrzeniami. Czyli – rodzina, dom, zachowanie mia\u0142o by\u0107 wzorem dla bogobojnej spo\u0142eczno\u015bci. Musia\u0142a uwa\u017ca\u0107 na wszystko co robi i co m\u00f3wi, udziela\u0107 si\u0119 w ko\u0142ach dobroczynnych, uczestniczy\u0107 w obowi\u0105zkowych dla pastorowej podwieczorkach. By\u0142o to bardzo m\u0119cz\u0105ce, kradn\u0105ce czas, kt\u00f3ry wola\u0142aby przeznaczy\u0107 na pisanie powie\u015bci. Jedyna korzy\u015b\u0107 z tego wynikaj\u0105ca – to galeria postaci, najprzer\u00f3\u017cniejszych z charakteru i wygl\u0105du nadaj\u0105cych si\u0119 do wykorzystania i uwiecznienia w utworach.
\nW 1912 roku urodzi\u0142a pierwszego syna, Chestera. Drugi synek, Hugh, urodzi\u0142 si\u0119 martwy i z tego powodu Maud nie potrafi\u0142a sobie da\u0107 rady z ogromnym cierpieniem, kt\u00f3re uciszy\u0142o si\u0119 dopiero po urodzeniu trzeciego ch\u0142opca, Stuarta, w 1915 roku.
\nNiestety, zacz\u0119\u0142y si\u0119 problemy z m\u0119\u017cem, kt\u00f3ry mia\u0142 coraz ci\u0119\u017csz\u0105 depresj\u0119. Maud pilnowa\u0142a podawania lek\u00f3w, dodatkowo musia\u0142a utrzyma\u0107 w tajemnicy przed parafianami chorob\u0119 m\u0119\u017ca.\u00a0Chester sprawia\u0142 k\u0142opoty wychowawcze, wzi\u0105\u0142 w sekrecie \u015blub z dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a z nim w ci\u0105\u017cy, ma\u0142\u017ce\u0144stwo szybko si\u0119 jednak rozpad\u0142o. M\u0142odszy syn studiowa\u0142 medycyn\u0119 i by\u0142 dum\u0105 matki. Jednak gdy dosta\u0142 powo\u0142anie do wojska, a trwa\u0142a w\u00f3wczas II wojna \u015bwiatowa, Maud za\u0142ama\u0142a si\u0119. Uwa\u017ca\u0142a, \u017ce nie b\u0119dzie wi\u0119cej walczy\u0142a z chorob\u0105, bo ju\u017c nie ma po co \u017cy\u0107. Znaleziono j\u0105 martw\u0105 w jej pokoju. Po latach Stuart powiedzia\u0142 swojej c\u00f3rce Kate, \u017ce Maud pope\u0142ni\u0142a samob\u00f3jstwo zostawiaj\u0105c list: ” Niech B\u00f3g mi wybaczy i mam nadziej\u0119, \u017ce wszyscy inni mi wybacz\u0105, nawet je\u015bli nie b\u0119d\u0105 w stanie tego zrozumie\u0107. Moja sytuacja jest zbyt trudna do zniesienia i nikt nie zdaje sobie z tego sprawy. C\u00f3\u017c za kres \u017cycia, w kt\u00f3rym stara\u0142am si\u0119 zawsze robi\u0107 wszystko najlepiej.”<\/p>\n
M\u0105\u017c zmar\u0142 rok p\u00f3\u017aniej. Spoczywaj\u0105 w Cavendish, na cmentarzu niedaleko rodzinnego domu Maud.<\/p>\n
25.04.2018<\/p>\n