{"id":70,"date":"2019-02-25T17:35:58","date_gmt":"2019-02-25T16:35:58","guid":{"rendered":"http:\/\/annapisze.art\/?p=70"},"modified":"2019-02-27T16:39:21","modified_gmt":"2019-02-27T15:39:21","slug":"opowiesc-marianny-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/annapisze.art\/?p=70","title":{"rendered":"„Opowie\u015b\u0107 Marianny” 1"},"content":{"rendered":"

Wysz\u0142am z domu do pracy wcze\u015bniej ni\u017c zwykle. Wskoczy\u0142am do autobusu w ostatniej chwili, <\/span>nim ruszy\u0142 z p\u0119tli, a kierowca nie zamkn\u0105\u0142 mi drzwi przed nosem. Tak wi\u0119c dzie\u0144 rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 niezwykle.<\/span><\/p>\n

S\u0142o\u0144ce \u015bwieci\u0142o, po nocnym czerwcowym deszczu pachnia\u0142a \u015bwie\u017co\u015bci\u0105 zielona trawa, \u0107wierka\u0142y wr\u00f3ble. <\/span>Mia\u0142am wra\u017cenie<\/span>, \u017ce od strony p\u00f3l oddzielaj\u0105cych osiedle od Lasu Kabackiego us\u0142ysza\u0142am d\u017awi\u0119czny <\/span>g\u0142os<\/span> skowronka. Zrobi\u0142o mi si\u0119 lekko na duszy. U\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119 promiennie do kierowcy zamierzaj\u0105c spokojnie usi\u0105\u015b\u0107 na \u015brodkowym siedzeniu. Autobus ruszy\u0142 \u2013 dok\u0142adnie w tym w\u0142a\u015bnie momencie \u2013 i do\u015b\u0107 gwa\u0142townie szarpn\u0105\u0142. Usi\u0142uj\u0105c przytrzyma\u0107 si\u0119 g\u00f3rnej por\u0119czy zaczepi\u0142am palcem o frotk\u0119 \u015bci\u0105gaj\u0105c<\/span>\u0105<\/span> w\u0142osy w koczek nad karkiem. W rezultacie nie zd\u0105\u017cy\u0142am si\u0119 owej por\u0119czy uchwyci\u0107, frotka zosta\u0142a na palcu, w\u0142osy rozsypa\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 g\u0142owy a ja, ku swemu przera\u017ceniu, wyl\u0105dowa\u0142am na kolanach siedz\u0105cego m\u0119\u017cczyzny.<\/span><\/p>\n

Wystraszona, zdumiona, zaskoczona i zawstydzona zarazem, nie by\u0142am w stanie wykona\u0107 jakiegokolwiek ruchu. Siedzia\u0142am jak skamienia\u0142a. Jedyne co widzia\u0142am to oczy tego jegomo\u015bcia. Wpatrzone we mnie szare oczy, wr\u0119cz k\u0142uj<\/span>\u0105<\/span>ce zimnym, stalowym blaskiem stopniowo przechodz\u0105cym w ciep\u0142e iskierki u\u015bmiechu. Poza tymi oczami nie widzia\u0142am bo\u017cego \u015bwiata, skry\u0142 si\u0119 za mg\u0142\u0105. Jak mo\u017cna mie\u0107 takie cudne oczy?<\/span><\/p>\n

– Czy pani wygodnie? – us\u0142ysza\u0142am ko\u0142o ucha mi\u0119kki, ciep\u0142y, niski g\u0142os.<\/p>\n

Chcia\u0142am si\u0119 odezwa\u0107, ale \u017cadnego s\u0142owa nie uda\u0142o mi si\u0119 wydoby\u0107. Min\u0119\u0142a chyba ca\u0142a wieczno\u015b\u0107\u2026 G\u0142o\u015bno prze\u0142kn\u0119\u0142am \u015blin\u0119 i us\u0142ysza\u0142am jaki\u015b obcy, chropowaty d\u017awi\u0119k.<\/p>\n

– Przepraszam pana bardzo\u2026<\/p>\n

To by\u0142 m\u00f3j g\u0142os?! O zgrozo, koszmarny niczym starej pijaczki po wypaleniu pi\u0119ciu paczek najpodlejszego gatunku papieros\u00f3w <\/span>i to <\/span>za jednym zamachem.<\/span><\/p>\n

– Ale\u017c nie ma pani za co przeprasza\u0107. Bardzo rzadko tak wcze\u015bnie rano szcz\u0119\u015bcie samo wpada cz\u0142owiekowi w r\u0119ce.<\/p>\n

U\u015bmiechni\u0119te szare oczy i cudowny g\u0142os by\u0142y jedynymi elementami \u015bwiata zewn\u0119trznego docieraj\u0105cymi do mnie. Pomy\u015bla\u0142am, \u017ce wreszcie musz\u0119 co\u015b zrobi\u0107. Spr\u00f3bowa\u0142am poruszy\u0107 g\u0142ow\u0105, co w ko\u0144cu si\u0119 uda\u0142o. A wi\u0119c odzyska\u0142am zdolno\u015b\u0107 ruchu.<\/p>\n

– Jeszcze raz bardzo pana przepraszam \u2013 o\u015bwiadczy\u0142am ju\u017c prawie normalnym g\u0142osem. – O matko, musz\u0119 si\u0119 podnie\u015b\u0107. Przecie\u017c nie mog\u0119 siedzie\u0107 obcemu m\u0119\u017cczy\u017anie na kolanach!<\/p>\n

– Ale mo\u017ce pani usi\u0105\u015b\u0107 obok mnie. Jest wolne miejsce. Nie widzi pani? Nic si\u0119 pani nie sta\u0142o? Mo\u017ce si\u0119 pani uderzy\u0142a\u2026<\/p>\n

Chyba w g\u0142ow\u0119\u2026 <\/span>Nie, nie uderzy\u0142am si\u0119 i nie zauwa\u017cy\u0142am wolnego miejsca. Za to zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce wszystko, co dla mnie trwa\u0142o wieki ca\u0142e, poza mn\u0105 trwa\u0142o zaledwie kilka <\/span>chwil. Akurat tyle, ile zajmuje przejazd od jednego przystanku do drugiego. Zauwa\u017cy\u0142am te\u017c, \u017ce do tej pory byli\u015bmy jedynymi pasa\u017cerami, za\u015b kierowca, z konieczno\u015bci zapatrzony przed siebie, niczego nie zauwa\u017cy\u0142. Odetchn\u0119\u0142am g\u0142\u0119boko.<\/span><\/p>\n

Dopiero teraz spojrza\u0142am uwa\u017cniej na siedz\u0105cego obok m\u0119\u017cczyzn\u0119. O choroba, chyba mu si\u0119 zepsu\u0142 samoch\u00f3d. Tacy jak on nie je\u017cd\u017c\u0105 autobusami. Jakbym go gdzie\u015b widzia\u0142a… dawno temu\u2026 we \u015bnie\u2026 Jak mo\u017ce mie\u0107 na imi\u0119? \u017badne zwyczajne do niego nie pasuje. Albo raczej: zwyk\u0142e imi\u0119 automatycznie sta\u0142oby si\u0119 niezwyk\u0142e\u2026 Gdzie si\u0119 zd\u0105\u017cy\u0142 tak opali\u0107? W\u0142osy, cho\u0107 wcale nie tak bardzo jasne, wydawa\u0142y si\u0119 ja\u015bniejsze w po\u0142\u0105czeniu <\/span>z opalon\u0105 twarz\u0105. Na pewno nie mia\u0142 jeszcze czterdziestki. To tak jak ja\u2026 No nie, przesada, niedawno przekroczy\u0142am trzydziestk\u0119 i uwa\u017cam si\u0119 za bardzo jeszcze m\u0142od\u0105 osob\u0119. C\u00f3\u017c ja trzymam na palcu? O rety, przecie\u017c to frotka! A wi\u0119c wygl\u0105dam jak czupirad\u0142o! Oczywi\u015bcie! Nie dosy\u0107, \u017ce znalaz\u0142am si\u0119 w idiotycznej sytuacji, to wygl\u0105dem przypominam wied\u017am\u0119 do straszenia dzieci. Zawsze tak jest. Ilekro\u0107 chcia\u0142abym wypa\u015b\u0107 wspaniale, robi\u0119 co\u015b g\u0142upiego i klops, nigdy mi nic nie wychodzi. Teraz to samo.<\/span><\/p>\n

– W\u0142a\u015bciwie uratowa\u0142 mi pan \u017cycie \u2013 powiedzia\u0142am z u\u015bmiechem, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 czaruj\u0105cy, usi\u0142uj\u0105c okaza\u0107 spok\u00f3j i pewno\u015b\u0107 siebie. – Przecie\u017c mog\u0142am si\u0119 zabi\u0107, prawda?<\/p>\n

– Prawda \u2013 przytakn\u0105\u0142 jako\u015b tak zbyt gorliwie.. – Czy pom\u00f3c si\u0119 pani uczesa\u0107?<\/p>\n

Te\u017c co\u015b! Wzruszy\u0142am ramionami. Co za brak delikatno\u015bci. Sama wiem co mam zrobi\u0107. Obcy ch\u0142op nie musi mi m\u00f3wi\u0107, \u017ce jestem rozczochrana.<\/p>\n

– Faktycznie, musz\u0119 si\u0119 doprowadzi\u0107 do porz\u0105dku \u2013 si\u0119gn\u0119\u0142am do torebki po grzebie\u0144. – To bardzo nie\u0142adnie czesa\u0107 si\u0119 w autobusie ale c\u00f3\u017c, si\u0142a wy\u017csza.<\/span><\/p>\n

– W\u0142a\u015bnie, czasami trzeba post\u0119powa\u0107 wbrew utartym regu\u0142om \u2013 zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107 i nagle przesta\u0142.<\/p>\n

Rozczesa\u0142am spl\u0105tane w\u0142osy. Dwaj pasa\u017cerowie zaj\u0119ci byli czytaniem i nie zwracali na mnie uwagi. M\u00f3j pi\u0119kny s\u0105siad wyj\u0105\u0142 d\u0142ugopis i notesik, i otworzy\u0142 usta chc\u0105c zapewne doko\u0144czy\u0107 rozpocz\u0119t\u0105 wypowied\u017a. W tym momencie kierowca niespodziewanie zahamowa\u0142. Uderzy\u0142am grzebieniem w d\u0142ugopis, kt\u00f3ry \u0142ukiem przelecia\u0142 nad przej\u015bciem mi\u0119dzy siedzeniami i znikn\u0105\u0142 gdzie\u015b na pod\u0142odze. Zrobi\u0142am si\u0119 czerwona jak piwonia. Mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce w\u0142osy maj\u0105ce zwykle kolor jesionowego drewna te\u017c si\u0119 zaczerwieni\u0142y. <\/span>Zamar\u0142 na moment w bezruchu i wpatrywa\u0142 si\u0119 we mnie szeroko otwartymi oczami. Znowu odj\u0119\u0142o mi mow\u0119 i jedyne o czym marzy\u0142am, to znikni\u0119cie z powierzchni ziemi, absolutne zdematerializowanie si\u0119. Siedzieli\u015bmy tak, ja z grzebieniem w gar\u015bci, on z notesikiem. K\u0105ciki ust zacz\u0119\u0142y mu lekko dr\u017ce\u0107, wreszcie parskn\u0105\u0142 \u015bmiechem nie mog\u0105c d\u0142u\u017cej utrzyma\u0107 powagi.<\/span><\/p>\n

– Jest pani wspania\u0142a i niepowtarzalna \u2013 wydusi\u0142 wreszcie.<\/p>\n

– Czy zawsze \u015bmieje si\u0119 pan z nieznajomych\u2026 – chcia\u0142am jeszcze co\u015b powiedzie\u0107 ale moja za\u015bniedzia\u0142a dot\u0105d wyobra\u017ania zacz\u0119\u0142a intensywnie pracowa\u0107 i wczu\u0142am si\u0119 w jego po\u0142o\u017cenie.<\/p>\n

– Czego\u015b podobnego jeszcze nie prze\u017cy\u0142em \u2013<\/span> \u015bmia\u0142 si\u0119. – Uratowa\u0142em pani \u017cycie a w podzi\u0119kowaniu pani chcia\u0142a mnie zamordowa\u0107 grzebieniem.<\/span><\/p>\n

Teraz i ja nie wytrzyma\u0142am, ze \u015bmiechu \u0142zy pociek\u0142y mi po twarzy.<\/p>\n

– Uwa\u017cam, \u017ce nad takim splotem wydarze\u0144 nie mo\u017cna przej\u015b\u0107 do porz\u0105dku dziennego. Akurat odstawi\u0142em samoch\u00f3d do warsztatu\u2026<\/p>\n

A wi\u0119c mia\u0142am racj\u0119! Poczu\u0142am si\u0119 dumna z w\u0142asnej domy\u015blno\u015bci.<\/p>\n

-…i akurat pani wsiad\u0142a do tego autobusu, i akurat mnie wpad\u0142a w obj\u0119cia, i\u2026<\/p>\n

– I niech mi pan uwierzy \u2013 wpad\u0142am mu w s\u0142owo, – \u017ce akurat wcale nie mia\u0142am zamiaru pana zamordowa\u0107. Za ma\u0142o pana znam\u2026 Z regu\u0142y nie morduj\u0119 nieznajomych i to bez powodu. A ju\u017c rano wykluczone! Nie miewam o wczesnej porze morderczych instynkt\u00f3w, zawsze wydaje mi si\u0119, \u017ce rano spotka mnie co\u015b mi\u0142ego.<\/p>\n

– A co, nie spotka\u0142o? – spyta\u0142 z u\u015bmiechem, od kt\u00f3rego nogi mi si\u0119 ugi\u0119\u0142y i nie by\u0142o tego wida\u0107 jedynie dlatego, \u017ce siedzia\u0142am.<\/p>\n

– Aha, spotka\u0142o! Zrobi\u0142am z siebie idiotk\u0119 i to ma by\u0107 mi\u0142e? Przed znajomymi to co innego, ju\u017c si\u0119 przyzwyczaili\u2026<\/p>\n

– Ale przed obcym cz\u0142owiekiem to okropne prze\u017cycie, prawda? – teraz on wpad\u0142 mi w s\u0142owo.<\/p>\n

Dok\u0142adnie tak chcia\u0142am powiedzie\u0107…<\/p>\n

– Nie pozostaje mi nic innego ni\u017c prosi\u0107, aby zaliczy\u0142a mnie pani do grona swoich znajomych.<\/p>\n

– Przecie\u017c ja wcale pana nie znam!<\/p>\n

– W\u0142a\u015bnie chc\u0119 si\u0119 przedstawi\u0107 ale pani mnie nie dopuszcza do g\u0142osu.<\/p>\n

– Przecie\u017c nic nie m\u00f3wi\u0119, tylko…<\/p>\n

– O, znowu. Musz\u0119 si\u0119 pospieszy\u0107 bo zn\u00f3w pani czym\u015b we mnie rzuci. Dlaczego pani wygl\u0105da przez okno zamiast patrze\u0107 na mnie?<\/p>\n

– Bo zaraz b\u0119dzie m\u00f3j przystanek \u2013 ze\u0142ga\u0142am.<\/p>\n

– No widzi pani, \u017ce po\u015bpiech jest konieczny. Nazywam si\u0119 \u2013 w tym dok\u0142adnie momencie kierowca zatr\u0105bi\u0142 wi\u0119c nie us\u0142ysza\u0142am. – I bardzo prosz\u0119 o pani telefon.<\/p>\n

– Nie mam telefonu, nie zd\u0105\u017cy\u0142am si\u0119 dorobi\u0107. Dopiero maj\u0105 zak\u0142ada\u0107 za rok w naszym rejonie \u2013 podnios\u0142am si\u0119 z miejsca.<\/p>\n

– Prosz\u0119 poczeka\u0107, a do pracy?<\/p>\n

– O Bo\u017ce, zapomnia\u0142am, naprawd\u0119. Przecie\u017c nie dzwoni\u0119 sama do siebie!<\/p>\n

Z nadmiaru wra\u017ce\u0144 rzeczywi\u015bcie nie mog\u0142am sobie przypomnie\u0107. Choroba, akurat od niedawna mia\u0142am nowy numer.<\/p>\n

– Niech pani jeszcze nie ucieka!<\/p>\n

– Musz\u0119, mam spotkanie z nowym szefem \u2013 ruszy\u0142am w stron\u0119 drzwi.<\/p>\n

– Jak pani na imi\u0119? – przytrzyma\u0142 mnie za r\u0119k\u0119.<\/p>\n

– Marianna. Przepraszam, niech pan pu\u015bci moj\u0105 r\u0119k\u0119 bo nie zd\u0105\u017c\u0119 wysi\u0105\u015b\u0107.<\/p>\n

Wyskoczy\u0142am na chodnik w ostatniej chwili. Stan\u0119\u0142am i bezmy\u015blnie wpatrywa\u0142am si\u0119 w odje\u017cd\u017caj\u0105cy autobus. To wcale nie by\u0142 m\u00f3j przystanek. Musia\u0142am wysi\u0105\u015b\u0107, bo co\u015b dziwnego <\/span>zacz\u0119\u0142o si\u0119 ze mn\u0105 dzia\u0107. Jak kiedy\u015b, dawno temu, gdy w Opolu dotkn\u0119\u0142am r\u0119ki Seweryna Krajewskiego prosz\u0105c o autograf. Tylko\u2026 by\u0142am w nim do nieprzytomno\u015bci zakochana. W Sewerynie oczywi\u015bcie, nie w autografie. Ale teraz?<\/span><\/p>\n

Przesz\u0142am piechota ca\u0142e dwa przystanki usi\u0142uj\u0105c po drodze och\u0142on\u0105\u0107 i pozbiera\u0107 my\u015bli. No i co si\u0119 takiego sta\u0142o? <\/span>Czy to moja wina, \u017ce autobus szarpn\u0105\u0142? Oczywi\u015bcie, \u017ce nie. Zreszt\u0105 ka\u017cdemu mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 chwilowy brak r\u00f3wnowagi. M\u00f3g\u0142 tam nie siedzie\u0107\u2026 Jak mu si\u0119 nie podoba\u0142o\u2026 Co\u015b mi jednak w duchu m\u00f3wi\u0142o, \u017ce mu si\u0119 podoba\u0142o, w przeciwnym wypadku nie rozmawia\u0142by, nie przedstawia\u0142 si\u0119\u2026 i w og\u00f3le\u2026 No tak, ale nie wiem jak si\u0119 nazywa! Zachowuj\u0119 si\u0119 jak nastolatka a nie dojrza\u0142a kobieta, matka bli\u017aniak\u00f3w rozpoczynaj\u0105cych po wakacjach szkoln\u0105 karier\u0119. Dobrze wiem, \u017ce mu si\u0119 podoba\u0142o\u2026 Bo\u017ce, c\u00f3\u017c on mia\u0142a za u\u015bmiech, szkoda, \u017ce go wi\u0119cej nie zobacz\u0119\u2026 A w\u0142a\u015bciwie to dlaczego nie mia\u0142abym go zobaczy\u0107? Skoro wsiad\u0142 na p\u0119tli, pewnie mieszka gdzie\u015b w pobli\u017cu. Mo\u017ce go jeszcze spotkam? Musz\u0119 jutro znowu wsta\u0107 wcze\u015bniej i zd\u0105\u017cy\u0107 na ten sam autobus. Dobrze, \u017ce m\u00f3j by\u0142y drogi ma\u0142\u017conek zabra\u0142 dzieci i suni\u0119 na wie\u015b, mam wi\u0119c tydzie\u0144 spokoju. Zaraz po pracy p\u00f3jd\u0119 do fryzjera, podetn\u0119 troch\u0119 w\u0142osy. Nie pozwol\u0119 du\u017co obci\u0105\u0107, o nie! Trzy lata si\u0119 m\u0119czy\u0142am, \u017ceby mie\u0107 d\u0142ugie. Tak z pi\u0119\u0107 centymetr\u00f3w wystarczy, \u017ceby zr\u00f3wna\u0107. Mo\u017ce zrobi\u0119 lekk\u0105 trwa\u0142\u0105? Dlaczego nie? A po powrocie do domu wyrzuc\u0119 z szafy wszystkie ciuchy, zrobi\u0119 porz\u0105dek. Przy okazji mo\u017ce znajd\u0119 jak\u0105\u015b star\u0105 sp\u00f3dnic\u0119 nadaj\u0105c\u0105 si\u0119 do obci\u0119cia. Wprawdzie twierdzi\u0142am, \u017ce nigdy ju\u017c nie za\u0142o\u017c\u0119 mini bo nosi\u0142am przez prawie ca\u0142e \u017cycie i d\u0142ugie sp\u00f3dnice jeszcze mi si\u0119 nie zd\u0105\u017cy\u0142y znudzi\u0107, ale podobno tylko krowa nie zmienia zdania.<\/span><\/p>\n

Z g\u0142ow\u0105 przepe\u0142nion\u0105 tysi\u0105cem pomys\u0142\u00f3w dosz\u0142am do budynku redakcji. Natychmiast wr\u00f3ci\u0142am na ziemski pad\u00f3\u0142 poniewa\u017c \u2013 w postaci grupki kole\u017canek i koleg\u00f3w – \u201eskrzecza\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107\u201d i to dosy\u0107 g\u0142o\u015bno. Ha\u0142as wzm\u00f3g\u0142 si\u0119 na m\u00f3j widok.<\/p>\n

Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce pewna impreza, w kt\u00f3rej mia\u0142am s\u0142u\u017cbowo uczestniczy\u0107, zosta\u0142a przesuni\u0119ta o tydzie\u0144 i rozpoczyna si\u0119 nazajutrz a wie\u015b\u0107 o tym dotar\u0142a zaledwie przed chwil\u0105. Kochani wsp\u00f3\u0142pracownicy podzielili si\u0119 prac\u0105, kt\u00f3r\u0105 powinnam wykona\u0107 w ci\u0105gu najbli\u017cszych godzin, zebrali do teczki materia\u0142y potrzebne do przygotowania si\u0119 na jutrzejszy wyjazd i wypchn\u0119li mnie do domu. Tak wi\u0119c plany zaj\u0119cia si\u0119 wreszcie w\u0142asn\u0105 cenn\u0105 osoba spe\u0142z\u0142y na niczym.<\/p>\n

Wr\u00f3ciwszy do domu zaton\u0119\u0142am w papierzyskach. Zd\u0105\u017cy\u0142am jeszcze poprosi\u0107 moj\u0105 s\u0105siadk\u0119 Bo\u017cenk\u0119, jad\u0105c\u0105 w\u0142a\u015bnie do miasta, o kupno bilet\u00f3w na poranny ekspres do Krakowa dla mnie i dla redakcyjnego kolegi Pawe\u0142ka, kt\u00f3ry mia\u0142 mi towarzyszy\u0107.<\/p>\n

Zaj\u0119ta sprawami zawodowymi m\u0119czy\u0142am si\u0119 bardzo, musz\u0119 przyzna\u0107, bo my\u015bl ucieka\u0142a \u2013 oczywi\u015bcie wbrew mej woli \u2013 w stron\u0119 owego urokliwego pana o szarych oczach\u2026<\/p>\n

30.03.2017<\/p>\n