Pewnego dnia Sergiusz przyszed\u0142 do Doroty opu\u015bciwszy dobrowolne miejsce odosobnienia.<\/p>\n
– Jak dobrze, \u017ce ci\u0119 wreszcie przywia\u0142o \u2013 przywita\u0142a go siostra. \u2013 Cz\u0142owieku, przecie\u017c tak nie mo\u017cna! Nijak si\u0119 z tob\u0105 nie da skontaktowa\u0107, w domu nie odbierasz, w pracy\u2026 przecie\u017c pracy w zasadzie nie ma, wi\u0119c i pod tamtym telefonem ci\u0119 nie ma. Co ty sobie w og\u00f3le my\u015blisz! Ciotka dzwoni znad morza zdenerwowana, bo nie wie co si\u0119 dzieje\u2026<\/p>\n
Sergiusz bez ruchu sta\u0142 przed drzwiami oszo\u0142omiony s\u0142owotokiem Doroty.<\/p>\n
– \u2026 czy ty sobie wyobra\u017casz, \u017ce ja mam nerwy ze stali?! \u2013 nakr\u0119ca\u0142a si\u0119 coraz bardziej.<\/p>\n
Sergiusz sprawia\u0142 wra\u017cenie, i\u017c przeogromnie \u017ca\u0142uje decyzji, w wyniku kt\u00f3rej znalaz\u0142 si\u0119 akurat tutaj w tym konkretnym momencie, \u017ce w\u0142a\u015bciwie to by\u0142a pomy\u0142ka, \u017ce si\u0119 rozmy\u015bli\u0142 i jedyne, czego teraz pragnie, to da\u0107 drapaka by znale\u017a\u0107 si\u0119 jak najdalej od siostry, kt\u00f3ra najwyra\u017aniej dosta\u0142a ataku sza\u0142u. Zrobi\u0142 nawet krok w ty\u0142, lecz Dorota zorientowawszy si\u0119 w zamiarach brata czym pr\u0119dzej z\u0142apa\u0142a go za r\u0119kaw wykazuj\u0105c si\u0119 nadzwyczajnym\u00a0 refleksem i uniemo\u017cliwiaj\u0105c salwowanie si\u0119 ucieczk\u0105, bowiem uchwyci\u0142a go niezwykle mocno. Wci\u0105gn\u0119\u0142a do przedpokoju i zamkn\u0119\u0142a drzwi. Nie m\u00f3g\u0142 wyj\u015b\u0107, poniewa\u017c nowy zamek za\u0142o\u017cony przez Micha\u0142a uniemo\u017cliwi\u0142 mu wyj\u015bcie.<\/p>\n
– Ty chyba zwariowa\u0142a\u015b. Pu\u015b\u0107 mnie \u2013 sykn\u0105\u0142 z b\u00f3lu, albowiem Dorota ci\u0105gn\u0119\u0142a nie tylko za r\u0119kaw ale przy okazji uszczypn\u0119\u0142a go mocno i ci\u0105gn\u0119\u0142a za sk\u00f3r\u0119.<\/p>\n
– Ja zwariowa\u0142am? Ja? Ja przepadam bez wie\u015bci? Ja pozostawiam rodzin\u0119 w niepewno\u015bci co do moich los\u00f3w? Przeze mnie siostra dzwoni po szpitalach szukaj\u0105c moich zw\u0142ok?<\/p>\n
Sergiusz os\u0142upia\u0142. Dotar\u0142y do niego s\u0142owa Doroty. Nigdy w \u017cyciu by nie pomy\u015bla\u0142, \u017ce doprowadzi do podobnej sytuacji! Tak bardzo zatopi\u0142 si\u0119 we w\u0142asnych problemach, pogr\u0105\u017cy\u0142 \u00a0w swoich prze\u017cyciach, \u017ce przesta\u0142 my\u015ble\u0107 o reakcjach bliskich. W oczach zdenerwowanej siostry zobaczy\u0142 \u0142zy, spod kt\u00f3rych przebija\u0142y troska i przywi\u0105zanie. Mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce dosta\u0142 w g\u0142ow\u0119 t\u0119pym narz\u0119dziem, kt\u00f3re rozbi\u0142o w py\u0142 jak\u0105\u015b dziwn\u0105 klapk\u0119 dot\u0105d zas\u0142aniaj\u0105c\u0105 mu oczy. Wstrz\u0105sn\u0105\u0142 nim dreszcz, jakby po nag\u0142ym zerwaniu ze snu zimno poranka dotar\u0142o do ka\u017cdego fragmentu i cia\u0142a fizycznego, i tego niematerialnego r\u00f3wnie\u017c. Uwolni\u0142 r\u0119k\u0119 z nienaturalnie silnego u\u015bcisku Doroty i przygarn\u0105\u0142 t\u0119 swoj\u0105 zwariowan\u0105, ale jak\u017ce kochan\u0105 siostrzyczk\u0119.<\/p>\n
– Dorcia, przepraszam \u2013 powiedzia\u0142 cicho.<\/p>\n
– Ju\u017c dobrze, ju\u017c dobrze \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a. \u2013 W\u0142a\u015bciwie ka\u017cdy podejrzewa innych o to, co w nim samym siedzi. A jak nie siedzi, to nie podejrzewa\u2026 Najwa\u017cniejsze, \u017ce jeste\u015b.<\/p>\n
– Jestem \u2013 zabrzmia\u0142o jakby by\u0142 zdziwiony s\u0142owem, kt\u00f3re us\u0142ysza\u0142 wychodz\u0105ce z w\u0142asnych ust. \u2013 Jestem. Czuj\u0119 si\u0119 jakbym wr\u00f3ci\u0142 sk\u0105d\u015b\u2026nie wiem sk\u0105d. Z kosmosu, albo z za\u015bwiat\u00f3w.<\/p>\n
– Wy oboje jeste\u015bcie z innej planety, szkoda, \u017ce nie w tym samym czasie latacie po tym kosmosie \u2013 mrukn\u0119\u0142a ocieraj\u0105c \u0142z\u0119 i wracaj\u0105c do r\u00f3wnowagi.<\/p>\n
– Nie zrozumia\u0142em.<\/p>\n
– Jak zwykle… M\u00f3wi\u0142am, \u017ce do ciotki musisz zadzwoni\u0107 \u2013 ostatnie zdanie wypowiedzia\u0142a g\u0142o\u015bniej.<\/p>\n
W tej chwili rozleg\u0142 si\u0119 dzwonek telefonu. Odebra\u0142a, rozmawia\u0142a przez chwil\u0119 po czym poda\u0142a mu s\u0142uchawk\u0119.<\/p>\n
– Sam porozmawiaj z mam\u0105, nie b\u0119d\u0119 si\u0119 za ciebie t\u0142umaczy\u0107.<\/p>\n
Rozmawiali \u0142adnych kilka minut. Matka wyra\u017anie go do czego\u015b przekonywa\u0142a, on za\u015b z uporem nie przyjmowa\u0142 cudzego punktu widzenia. Po zako\u0144czeniu rozmowy ci\u0119\u017cko westchn\u0105\u0142.<\/p>\n
– No i co tak wzdychasz? Trzymasz si\u0119 tych swoich durnych zasad jak\u2026 jak pijany p\u0142otu \u2013 zdegustowana spojrza\u0142a na brata.<\/p>\n
– Musz\u0119 ci przyzna\u0107 racj\u0119 \u2013 powiedzia\u0142 z opuszczon\u0105 g\u0142ow\u0105. – Zawsze by\u0142em pewien swych pogl\u0105d\u00f3w, podej\u015bcia do ka\u017cdej \u00a0sprawy, wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce wszystko potrafi\u0119 przewidzie\u0107, zmierzy\u0107, uszeregowa\u0107, postawi\u0107 na w\u0142a\u015bciwym miejscu\u2026<\/p>\n
– O matko \u2013 j\u0119kn\u0119\u0142a Dorota, – przesta\u0144 ju\u017c. G\u0142upi by\u0142e\u015b i koniec. Wy-star-czy. Przyzna\u0142e\u015b si\u0119 sam przed sob\u0105 i jeszcze przede mn\u0105. Jeste\u015b przez to wielki, przesta\u0144 wi\u0119c tak si\u0119 katowa\u0107. Nie oskar\u017caj si\u0119 i nie obra\u017caj.<\/p>\n
– Ja tak robi\u0119? \u2013 zdziwi\u0142 si\u0119.<\/p>\n
– A ja? Opanuj si\u0119 ju\u017c i nie wpadaj z jednej skrajno\u015bci w drug\u0105.<\/p>\n
Spu\u015bci\u0142 znowu g\u0142ow\u0119 i zamilk\u0142. Dorota bez skr\u0119powania przygl\u0105da\u0142a si\u0119 temu du\u017cemu m\u0119\u017cczy\u017anie, kt\u00f3ry przypomina\u0142 ma\u0142ego ch\u0142opczyka zagubionego w skomplikowanym \u015bwiecie doros\u0142ych, w kt\u00f3rym s\u0142owa znacz\u0105 co innego ni\u017c uczono go od urodzenia \u2026 Ale\u017c on jest podobny do Kajtusia kiedy tak siedzi smutny, bezradny, nieszcz\u0119\u015bliwy… Ciekawe czemu wcze\u015bniej nie zauwa\u017cy\u0142a podobie\u0144stwa. Niczego dziwnego tu nie ma, po prostu zobaczy\u0142a rodzinne podobie\u0144stwo uwidaczniaj\u0105ce si\u0119 w pewnych sytuacjach… Znowu poczu\u0142a wilgo\u0107 pod powiekami. Choroba, c\u00f3\u017c si\u0119 taka przewra\u017cliwiona zrobi\u0142a? Rozczuli\u0142a j\u0105 bezradno\u015b\u0107 bij\u0105ca z ca\u0142ej postaci tego wielkiego faceta, kt\u00f3ry jednocze\u015bnie jest jej kochanym braciszkiem. Nie szkodzi, \u017ce ciotecznym. Od zawsze by\u0142 jej najbli\u017cszy niczym rodzony, kt\u00f3rego nie mia\u0142a. Z nim wi\u0105za\u0142y si\u0119 wspomnienia z dzieci\u0144stwa, zabawy i psikusy. To on wielokrotnie kry\u0142 j\u0105 przed mam\u0105 i ciotk\u0105 kiedy narozrabia\u0142a, t\u0142umaczy\u0142 kiedy nak\u0142ama\u0142a. On by\u0142 powiernikiem zwierze\u0144, wiedzia\u0142 o pierwszych m\u0142odzie\u0144czych prze\u017cyciach, pociesza\u0142, gdy si\u0119 zawiod\u0142a i wyciera\u0142 \u0142zy, kt\u00f3rymi moczy\u0142a mu koszulk\u0119 op\u0142akuj\u0105c nieodwzajemnione albo \u017ale ulokowane uczucia, cieszy\u0142 si\u0119 razem z ni\u0105, gdy fruwa\u0142a pod ob\u0142oki b\u0119d\u0105c chwilowo szcz\u0119\u015bliwie zakochan\u0105. Teraz wyra\u017anie przyszed\u0142 czas na zamian\u0119 r\u00f3l. To ona b\u0119dzie bratu ociera\u0107 \u0142zy. No, mo\u017ce nie dos\u0142ownie, bardziej w przeno\u015bni.<\/p>\n
– Dosy\u0107 staruszku, przesta\u0144 si\u0119 nad sob\u0105 rozczula\u0107\u00a0 – powiedzia\u0142a mi\u0119kko i pog\u0142adzi\u0142a go po g\u0142owie jak wczoraj Kajtusia, kiedy rozbi\u0142 sobie kolano na podw\u00f3rku.<\/p>\n
– Rozczulam si\u0119 nad sob\u0105? Naprawd\u0119 tak uwa\u017casz? Nie, nie \u2013 pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105. \u2013 To nie tak.<\/p>\n
– A jak?<\/p>\n
– Ja tylko szukam przyczyn mojej g\u0142upoty \u2013 Dorota si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a szeroko na te s\u0142owa, – oraz szukam wyj\u015bcia z sytuacji.<\/p>\n
Dorota westchn\u0119\u0142a g\u0142\u0119boko z wielk\u0105 ulg\u0105.<\/p>\n
– Nareszcie. Witaj w \u015bwiecie \u017cywych ludzi \u2013 powiedzia\u0142a.<\/p>\n
cdn.<\/p>\n