Najwi\u0119ksz\u0105 rado\u015b\u0107 sprawi\u0142a mi ostatnio Ala m\u00f3wi\u0105c, \u017ce jej codzienna przyjemno\u015b\u0107 to kawa i m\u00f3j blog. A jak nie ma na nim nic nowego to jest zdegustowana. Jakby mi\u00f3d na moje serce sp\u0142yn\u0105\u0142:). I to nie kropla, \u0142y\u017cka nawet ale od razu ca\u0142y garniec :):)
\nNiestety, niczego nowego nie wymy\u015bl\u0119, wczoraj tak si\u0119 zm\u0119czy\u0142am, \u017ce jeszcze dzisiaj my\u015ble\u0107 nie mog\u0119. No wi\u0119c ( przecie\u017c wiem, \u017ce od „no” i „wi\u0119c” zdania si\u0119 nie zaczyna, ale jestem u siebie i wolno mi:):)). No wi\u0119c bezmy\u015blnie powiem, \u017ce Szilka zosta\u0142a wczoraj zaszczepiona. Przyjecha\u0142 Ma\u0142y i zabra\u0142 nas do lecznicy na p\u0119tli ( naszej ursynowskiej osiedlowej). \u015aliczna pani dr K. obejrza\u0142a suni\u0119, stwierdzi\u0142a, \u017ce jest OK (poza wag\u0105, kt\u00f3ra zbyt wzros\u0142a) i zaszczepi\u0142a. Najbardziej zadziwiaj\u0105cy jest fakt, i\u017c Szilka – kt\u00f3ra jest niez\u0142\u0105 histeryczk\u0105 – u pani dr K. nawet nie drgn\u0119\u0142a ani nie pisn\u0119\u0142a. Towarzyszy\u0142a nam Kira, psica mojej przyjaci\u00f3\u0142ki M. oraz ona sama i by\u0107 mo\u017ce ich obecno\u015b\u0107 mia\u0142a znaczenie dzia\u0142aj\u0105c uspokajaj\u0105co.
\nTak wi\u0119c sunia zaszczepiona, \u017ceby jej ludzie nie pogry\u017ali. M. wygl\u0105da jak zwykle \u0142adnie, w ko\u0144cu d\u0142ugo si\u0119 nie widzia\u0142y\u015bmy na „\u017cywe oczy” wi\u0119c mog\u0142oby by\u0107 inaczej… Gdybym w tej chwili by\u0142a pod jej r\u0119k\u0105 to zarobi\u0142abym na pewno :):):) Brakuje mi naszych codziennych rozm\u00f3w, specyficznych nieraz i\u00a0nie do zrozumienia dla postronnych os\u00f3b. Cz\u0119\u015bciowo s\u0105 uwiecznione na papierze.
\nTeraz te\u017c pisz\u0119 na kartce „na piechot\u0119” (stoj\u0105c w kuchni przy gotuj\u0105cych si\u0119 jajkach). Zdecydowanie preferuj\u0119 t\u0119 form\u0119 zapisu chwili, przynajmniej w skr\u00f3cie, dopiero potem wklepuj\u0119 w Lapcia. Papier to papier, jest namacalny, materialny, wiecznotrwa\u0142y (wiekotrwa\u0142y? no, wieki ca\u0142e istnieje), mo\u017cna do niego wraca\u0107 wci\u0105\u017c od nowa. Za\u015b ze sprz\u0119tami typu Lapcio czy Felek r\u00f3\u017cnie bywa, maj\u0105 swoje humory i potrafi\u0105 po\u017cre\u0107 wszystko co napisz\u0119 bez wcze\u015bniejszych notatek na kartce. Z papier\u00f3w mog\u0119 odtworzy\u0107, nawet ze skr\u00f3t\u00f3w. A z tego co wystukam na klawiaturze – ju\u017c nie.
\nA mo\u017ce tam by\u0142a jaka\u015b genialna my\u015bl i przepad\u0142a? Ha, ha, ha…
\nJajka gotuj\u0119, bo mi zosta\u0142y ziemniaki z wczoraj. Do\u0142o\u017c\u0119 cebul\u0119, groszek, og\u00f3rki, jajka i sa\u0142atka na \u015bniadanie gotowa. Potem jeszcze przygotuj\u0119 fasolk\u0119 po breto\u0144sku, dawno nie robi\u0142am.
\nNast\u0119pnie zn\u00f3w wr\u00f3c\u0119 do pude\u0142ka po butach (jakich – nie dojd\u0119 ju\u017c nigdy) z zapiskami do trzeciej cz\u0119\u015bci sagi. Wczoraj tam zanurkowa\u0142am i sp\u0142aka\u0142am si\u0119 kilkakrotnie ze \u015bmiechu czytaj\u0105c co te\u017c te nasze dzieci wyprawia\u0142y. Nasze – czyli przyjaci\u00f3\u0142ki M. i moje osobiste. A ju\u017c ca\u0142kiem os\u0142ab\u0142am ze \u015bmiechu czytaj\u0105c w\u0142asny testament sprzed trzydziestu lat. Cz\u0119\u015b\u0107 nadaje si\u0119 do wykorzystania w komedii \ud83d\ude42
\nA p\u00f3ki co – wracam do jajek.<\/p>\n
6.07.2017<\/p>\n