By\u0142 okres w moim \u017cyciu, kiedy cz\u0119sto je\u017adzi\u0142am tramwajem linii 33 a\u017c do p\u0119tli, wsiadaj\u0105c przy \u015awierczewskiego. Kiedy tramwaj skr\u0119ca\u0142 z Rakowieckiej w Komarowa zawsze z podziwem patrzy\u0142am na dzia\u0142ki. Czeka\u0142am na ten fragment trasy, \u017ceby napatrze\u0107 si\u0119, nasyci\u0107 oczy. By\u0142 pi\u0119kny przez wszystkie cztery pory roku. Od wiosny do jesieni przyci\u0105ga\u0142o wzrok szale\u0144stwo zieleni wraz ze wszystkimi barwami\u00a0 tworzonymi przez natur\u0119 i zakl\u0119tymi w kwiatach. Panowa\u0142y tu spok\u00f3j i rado\u015b\u0107. Starsi ludzie siedzieli na \u0142aweczkach przed altankami albo pracowali pochyleni, wdychaj\u0105c zapach ziemi zbierali owoce swej pracy. Byli szcz\u0119\u015bliwi. Dla wielu z nich by\u0142o to jedyne szcz\u0119\u015bcie. Zim\u0105 na drzewach, krzewach, altankach osiada\u0142 mi\u0119kki, puszysty \u015bnieg i przeje\u017cd\u017caj\u0105c obok mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce mijam krain\u0119 ba\u015bni.<\/p>\n
Nic nie stoi w miejscu, zmieni\u0142o si\u0119 moje \u017cycie, zmieni\u0142y si\u0119 nazwy ulic, zmieni\u0142a si\u0119 trasa, je\u017adzi\u0142am w inn\u0105 stron\u0119 miasta. Po d\u0142ugim czasie zdarzy\u0142o mi si\u0119 zn\u00f3w jecha\u0107 poprzedni\u0105 tras\u0105. Czeka\u0142am, by ujrze\u0107 zapami\u0119tan\u0105 oaz\u0119 spokoju i zieleni. Czeka\u0142am na pr\u00f3\u017cno. Ujrza\u0142am martwe to, co w mej pami\u0119ci dot\u0105d \u017cy\u0142o i promieniowa\u0142o rado\u015bci\u0105.\u00a0 Po\u0142amane drzewa i krzewy, ziemi\u0119 przeryt\u0105 buldo\u017cerem czy te\u017c innym podobnym potworem, szcz\u0105tki altanek, \u0142aweczek i jakie\u015b bezkszta\u0142tne przedmioty nie do zidentyfikowania.<\/p>\n
W tym obrazie zniszczenia przyku\u0142 m\u00f3j wzrok starszy cz\u0142owiek siedz\u0105cy pod go\u0142ym niebem na kanapie. Siedzia\u0142 nieruchomo zapatrzony w dal. Jego twarz mia\u0142a tak smutny, tak potwornie smutny wyraz jakby patrzy\u0142\u00a0 na umar\u0142\u0105 najbli\u017csz\u0105 sobie istot\u0119, jakby chcia\u0142 tak zastygn\u0105\u0107 na wieki.<\/p>\n
Obok mnie stali w tramwaju dziewczyna z ch\u0142opakiem. Dziewczyna r\u00f3wnie\u017c zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 na nieruchomego cz\u0142owieka. By\u0142a widocznie przez natur\u0119 obdarzona sporym stopniem wra\u017cliwo\u015bci, odczu\u0142a smutek starszego cz\u0142owieka i podzieli\u0142a si\u0119 spostrze\u017ceniem z partnerem. Obejrza\u0142 si\u0119, wzruszy\u0142 ramionami.<\/p>\n
– Te\u017c co\u015b, przecie\u017c to tylko dzia\u0142ka \u2013 powiedzia\u0142.<\/p>\n
Dziewczyna umilk\u0142a, nie odezwa\u0142a si\u0119 wi\u0119cej, zaduma i mrok pokry\u0142y jej \u0142adn\u0105 twarz.<\/p>\n
Tramwaj dojecha\u0142 do p\u0119tli, wysiad\u0142am ale wci\u0105\u017c mia\u0142am przed oczyma starego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry siedzia\u0142.<\/p>\n
20.02.2019<\/p>\n
\n- kotimyszkot<\/a>