Czyta\u0142am z zaciekawieniem, „wci\u0105gni\u0119ta” w tre\u015b\u0107. Czyta\u0142o mi si\u0119 dobrze ale nie lekko. Trzeba si\u0119 odda\u0107 czytaniu bez reszty. Nie mo\u017cna mimochodem, podczas innych czynno\u015bci. Trzeba wyt\u0119\u017cy\u0107 uwag\u0119 by si\u0119 nie zgubi\u0107, by odczu\u0107 przyjemno\u015b\u0107 zanurzenia si\u0119 w j\u0119zyk, w znaczenie, w gr\u0119 s\u0142\u00f3w i skojarze\u0144. S\u0142\u00f3w, kt\u00f3re „trzeba tresowa\u0107, \u017ceby chodzi\u0142y na sznurku”. Uwag\u0119 trzeba trzyma\u0107 w ryzach dlatego, \u017ce inaczej trudno nad\u0105\u017cy\u0107. Jest si\u0119 jakby wewn\u0105trz postaci, nie mia\u0142am wra\u017cenia jakbym patrzy\u0142a z zewn\u0105trz lecz jakbym czu\u0142a to, co odczuwa ka\u017cda z nich. Uwag\u0119 trzeba zachowa\u0107 jeszcze z tego wzgl\u0119du, i\u017c nie jest to ci\u0105g wydarze\u0144 nast\u0119puj\u0105cych po sobie jak w zwyk\u0142ej opowie\u015bci, lecz poszarpane fragmenty \u017cycia wype\u0142nione emocjami.
\nS\u0105 lata m\u0142ode Jerzego Giedroycia, jest oddany klimat m\u0142odo\u015bci Osieckiej, STS, odwil\u017c „po Stalinie”, m\u0142odzie\u017c poszukuj\u0105ca siebie i sensu istnienia. Jest i zat\u0119ch\u0142a polska emigracja w Londynie czekaj\u0105ca na III wojn\u0119 by wr\u00f3ci\u0107 i \u017cy\u0107 jak dawniej z pracy r\u0105k czapkuj\u0105cych poddanych. Czekaj\u0105c chodz\u0105 w wylenia\u0142ych futrach, ksi\u0105\u017c\u0119 Sapieha za\u0142apa\u0142 si\u0119 do pracy w browarze… Lata si\u0119 mieszaj\u0105, powracaj\u0105 wspomnienia prze\u017cy\u0107 z r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w, H\u0142asko, Mi\u0142osz, Witkacy, Giedroy\u0107, paryska „Kultura”… W tym wszystkim Agnieszka, m\u0142odziutka i \u015bliczna, niezwyk\u0142a, utalentowana, budz\u0105ca z letargu uczucia starszego o 30 lat ksi\u0119cia Giedroycia. A ona „by\u0142a ig\u0142\u0105 kompasu pod\u0105\u017caj\u0105c\u0105 za kierunkiem, nie uczuciami”. Jednak… by\u0142a to jedyna dojrza\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107 do m\u0119\u017cczyzny w jej \u017cyciu – jak sama powiedzia\u0142a. Zrezygnowa\u0142a z niej, by wr\u00f3ci\u0107 do Warszawy. Do niego ju\u017c przyjecha\u0107 nie mog\u0142a, bezpieka zabra\u0142a jej paszport na siedem lat, ukara\u0142a j\u0105 w ten spos\u00f3b za „Kultur\u0119”, za to, \u017ce nie chcia\u0142a donosi\u0107. Ksi\u0105\u017c\u0119 Redaktor zachowa\u0142 wiersz przez ni\u0105 dla niego napisany, za\u017cyczy\u0142 sobie, by zosta\u0142 wydrukowany po jego \u015bmierci w ostatnim numerze :Kultury”.
\nI jeszcze co\u015b. Przez ca\u0142y czas mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce s\u0142ysz\u0119 g\u0142os autorki wypowiadaj\u0105cy ca\u0142y czytany tekst, s\u0142owo po s\u0142owie. Lubi\u0119 s\u0142ucha\u0107 jak Manuela Gretkowska m\u00f3wi, po prostu lubi\u0119 j\u0105 sam\u0105. Szczeg\u00f3lnie lubi\u0119 jej spotkania w Superstacji z Kub\u0105 W\u0105t\u0142ym prowadz\u0105cym program. To swego rodzaju przedstawienie. \u015acieraj\u0105 si\u0119 ze sob\u0105 – inteligencja spokojna, zr\u00f3wnowa\u017cona z inteligencj\u0105 nachaln\u0105, pr\u00f3buj\u0105c\u0105 zdominowa\u0107 rozmow\u0119. Kibicuj\u0119 jej wtedy ca\u0142ym sercem.<\/p>\n
7.02.2019<\/p>\n
\n- babciabezmohera<\/a>