Helena wysiad\u0142a z autobusu przy Madali\u0144skiego. Sz\u0142a ulic\u0105 Pu\u0142awsk\u0105. Od wielu dni\u00a0 mija\u0142a siedz\u0105cego na ziemi cz\u0142owieka. By\u0142 bez nogi. Z kikutem obwi\u0105zanym brudn\u0105 szmat\u0105 – \u017cebra\u0142. Stara\u0142a si\u0119 na niego nie patrze\u0107, nawet nie dotkn\u0105\u0107 wzrokiem. Widok by\u0142 dla niej zbyt straszny, zbyt przera\u017caj\u0105cy. Nie zd\u0105\u017cy\u0142a si\u0119 jeszcze przyzwyczai\u0107 do podobnych scen. Wola\u0142a nie przyjmowa\u0107 do wiadomo\u015bci faktu ich istnienia, nie styka\u0107 si\u0119 z nimi.<\/p>\n
Jednak musia\u0142a przej\u015b\u0107 obok \u017cebraka. Wtedy nawet w skwarny letni dzie\u0144 s\u0142o\u0144ce gdzie\u015b znika\u0142o, ziemi\u0119 i jej serce spowija\u0142 mrok, krew \u015bcina\u0142a si\u0119 w \u017cy\u0142ach. Sporo czasu up\u0142ywa\u0142o zanim wyrzuci\u0142a mrok z serca a obraz z pami\u0119ci, w kt\u00f3r\u0105 wbija\u0142 si\u0119 wbrew jej woli. By\u0142o tak za ka\u017cdym razem.<\/p>\n
Nigdy nie odwa\u017cy\u0142a si\u0119 w\u0142o\u017cy\u0107 ani grosza do miseczki stoj\u0105cej obok \u017cebraka. By\u0142oby to zaakceptowanie stanu rzeczy, uznanie jego istnienia, oddanie cz\u0105stki siebie, cz\u0105stki w\u0142asnej duszy.<\/p>\n
Pewnego dnia jak zwykle usi\u0142owa\u0142a prze\u015blizn\u0105\u0107 si\u0119 niepostrze\u017cenie obok bramy, przy kt\u00f3rej \u017cebrak siedzia\u0142. Naprzeciw niej bieg\u0142a do autobusu zasapana, oty\u0142a kobieta. Helena opanowana przez dr\u0119cz\u0105ce j\u0105 dzie\u0144 w dzie\u0144 my\u015bli, pogr\u0105\u017cona w wewn\u0119trznym mroku nie zauwa\u017cy\u0142a kobiety. Zachwia\u0142a si\u0119 uderzona z du\u017c\u0105 si\u0142\u0105, pad\u0142a na kolana tu\u017c obok \u017cebraka. Kl\u0119cza\u0142a i widzia\u0142a przed sob\u0105 szklane, pozbawione wyrazu i koloru oczy. Dr\u017c\u0105cymi r\u0119kami wyj\u0119\u0142a z torebki portfel i wszystkie pieni\u0105dze jakie mia\u0142a w\u0142o\u017cy\u0142a do miseczki.<\/p>\n
Nie pami\u0119ta\u0142a jak i kiedy oddali\u0142a si\u0119 z tego miejsca.<\/p>\n
Nast\u0119pnego dnia postanowi\u0142a nie odwraca\u0107 wzroku lecz sprawdzi\u0107, czy szklane oczy – prze\u015bladuj\u0105ce j\u0105 od \u00a0wczoraj bezustannie – wci\u0105\u017c s\u0105 bez wyrazu.<\/p>\n
Miejsce przy bramie by\u0142o puste. Z bramy wyszed\u0142 dozorca z miot\u0142\u0105 i zamiata\u0142 chodnik.\u00a0Spyta\u0142a o \u017cebraka.<\/p>\n
– \u017bebrak? Co te\u017c pani! Pod moim domem? A w \u017cyciu, co\u015b si\u0119 pani przywidzia\u0142o.<\/p>\n
Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 od Heleny, wzruszy\u0142 ramionami i zamiata\u0142 dalej.<\/p>\n
27.11.2018<\/p>\n
\n- veanka<\/a>