Wczorajszy dzie\u0144 przemkn\u0105\u0142 nie wiadomo kiedy. Nawet my\u015bla\u0142am, \u017ce to wci\u0105\u017c poniedzia\u0142ek i dopiero zerkn\u0105wszy w kalendarz wr\u00f3ci\u0142am do rzeczywisto\u015bci. \u015amieci trzeba segregowane wystawi\u0107 w \u017c\u00f3\u0142tym worku, bo w \u015brody zabieraj\u0105. Tak to \u015bmieci sta\u0142y si\u0119 „regulatorem czasu”;)
\nWszystko przez to, \u017ce przek\u0142ada\u0142am w szufladzie szparga\u0142y chc\u0105c trafi\u0107 na co\u015b, co by si\u0119 nadawa\u0142o do przeczytania i wstawienia tutaj. Poza tym przyszed\u0142 mi do g\u0142owy pewien pomys\u0142 i tak si\u0119 w niego zag\u0142\u0119bi\u0142am, \u017ce ca\u0142kiem straci\u0142am poczucie rzeczywisto\u015bci. Powinnam si\u0119 zaszy\u0107 gdzie\u015b, w jakim\u015b tajemnym miejscu i tam losy moich bohater\u00f3w splata\u0107 i rozplata\u0107. Wtedy szybko by posz\u0142o. Niestety, w realu to niemo\u017cliwe. Ale –
\ntak widocznie ma by\u0107, musz\u0119 \u0107wiczy\u0107 umiej\u0119tno\u015b\u0107 skupienia si\u0119 na jednej rzeczy, a z tym problem mam od zawsze, bo wszystko mnie rozprasza i z koncentracj\u0105 mam k\u0142opot. Nie, \u017ce teraz, na staro\u015b\u0107, ale od zawsze – co w czasach szkolnych zmor\u0105 by\u0142o. „Nic to, Ba\u015bka”, dam rad\u0119.
\nUrodzi\u0142y mi si\u0119 nowe bohaterki, powi\u0105zane troch\u0119 ze starymi, bo to fajne jest – odnale\u017a\u0107 podczas czytania ju\u017c znajome postacie. Rzecz si\u0119 dzieje po „Pasmach \u017cycia” – i tak si\u0119 w\u0142a\u015bnie w ich sprawach zag\u0142\u0119bi\u0142am, \u017ce realne odesz\u0142y na dalszy plan. A przecie\u017c tak nie mo\u017ce by\u0107.
\nW planie realnym – zrobi\u0142am pyszn\u0105 past\u0119 do chleba. Utar\u0142am w\u0119dzone tofu na grubych oczkach, kostk\u0119 bia\u0142ego sera te\u017c, doda\u0142am sardynki, ca\u0142\u0105 puszk\u0119 \u0142\u0105cznie z olejem (du\u017co tego nie by\u0142o w ma\u0142ej puszeczce), pokroi\u0142am cebulk\u0119. Do tego s\u00f3l i pieprz, troszeczk\u0119 majonezu , \u017ceby si\u0119 dobrze smarowa\u0142o i nic wi\u0119cej. Naprawd\u0119 dobre:) Babcia D. te\u017c zjad\u0142a, my\u015bl\u0105c, \u017ce to tylko rybki.
\nNa przemycenie jedzenia znalaz\u0142am dla niej nowy spos\u00f3b. Ot\u00f3\u017c desery babcia lubi, nie wyrzuca. Wczoraj wymiesza\u0142am serek bia\u0142y naturalny z jagodowymi konfiturami i zjad\u0142a. W weekend wymiesza\u0142am stygn\u0105c\u0105 galaretk\u0119 z serkiem waniliowym i sch\u0142odzi\u0142am w lod\u00f3wce. Wyszed\u0142 wy\u015bmienity deser o aksamitnym smaku, pycha. Te\u017c jej smakowa\u0142o. Ucieszy\u0142am si\u0119, bo najwa\u017cniejsze w jej przypadku jest dostarczanie warto\u015bciowych
\nsk\u0142adnik\u00f3w, jako \u017ce ona zjada ma\u0142e ilo\u015bci. A i te potrafi schowa\u0107 albo wyrzuci\u0107. Wyda\u0142o si\u0119, \u017ce leki znowu chowa. I jak sprytnie! Udaje, \u017ce po\u0142yka, trzyma gdzie\u015b pod j\u0119zykiem albo nie wiem gdzie, w ka\u017cdym razie znale\u017ali\u015bmy mn\u00f3stwo tabletek takich „wymem\u0142anych”, sklejonych, schowanych w szafie. Oj, trudno mi by\u0142o zapanowa\u0107 nad sob\u0105, kl\u0119\u0142am jak szewc… Oczywi\u015bcie jej przy tym nie by\u0142o, do tej pory nie wie, \u017ce my wiemy. Teraz trzeba j\u0105 bardziej pilnowa\u0107 przy podawaniu lekarstw.
\nW poniedzia\u0142ek odby\u0142am wizyt\u0119, zapisa\u0142am si\u0119 na nast\u0119pn\u0105 i na razie spok\u00f3j, bo wyniki dobre.
\nWieczorem – te\u017c w poniedzia\u0142ek – nie mog\u0142am oczu oderwa\u0107 od filmu sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z fragment\u00f3w dokumentalnych zapis\u00f3w, film\u00f3w nakr\u0119conych podczas I wojny \u015bwiatowej, pokolorowanych teraz – przez co sta\u0142y si\u0119 bardziej autentyczne, \u017cywe, jakby przed chwil\u0105 nagrane…
\nWra\u017cenie niesamowite, najwi\u0119ksi politycy i tw\u00f3rcy naszego obecnego \u015bwiata (kt\u00f3ry jest przecie\u017c wynikiem \u00f3wczesnych dzia\u0142a\u0144 z p\u00f3\u017aniejszymi „poprawkami”) – jakby stali tu\u017c obok. Obserwuj\u0105c mia\u0142am uczucie przeniesienia w czasie i – takie dziwne wra\u017cenie – w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy szuka\u0142am dziadka Staszka, kt\u00f3ry w I wojnie by\u0142 w austriackiej armii.
\nOby nigdy ju\u017c na naszym starym kontynencie nie powt\u00f3rzy\u0142a si\u0119 koszmarna historia. Dlatego uwa\u017cam, \u017ce nacjonalizm jest zagro\u017ceniem ludzko\u015bci, tym bardziej teraz, kiedy ca\u0142\u0105 populacj\u0119 mo\u017cna unicestwi\u0107 w kilka chwil…
\nAle…jest pi\u0119knie, pelargonie kwitn\u0105 i maj\u0105 mn\u00f3stwo nowych p\u0105k\u00f3w! Groszki wypuszczaj\u0105 nowe p\u0119dy, aksamitki zakwit\u0142y! dla mnie mog\u0142oby tak by\u0107 przez ca\u0142y rok, tylko co na to Matka Natura?<\/p>\n
14.11.2018<\/p>\n
\n- babciabezmohera<\/a>