Wieczorem „co\u015b” kaza\u0142o mi wyj\u015b\u0107 na balkon. Szkraby by\u0142y ju\u017c w \u0142\u00f3\u017ckach wyk\u0105pane i pachn\u0105ce. Przygotowa\u0142am im ubranka na jutrzejszy dzie\u0144 i zastanawia\u0142am si\u0119 jak sobie poradz\u0119 z nowymi obowi\u0105zkami. Mimo wielkiego p\u0142aczu zapisa\u0142am ch\u0142opc\u00f3w do \u015bwietlicy. Na szcz\u0119\u015bcie mieli chodzi\u0107 na pierwsz\u0105 zmian\u0119, wi\u0119c nie by\u0142o obawy, \u017ce usn\u0105 ze zm\u0119czenia w czasie lekcji. A potem – niech si\u0119 dzieje co chce. Przecie\u017c nie mog\u0142am da\u0107 im kluczy od mieszkania. Wysadzenie w powietrze ca\u0142ego budynku podczas mojej nieobecno\u015bci nie przedstawia\u0142oby specjalnych trudno\u015bci, w najlepszym wypadku spaliliby jedynie swoje mieszkanie.
\nTak rozmy\u015blaj\u0105c stan\u0119\u0142am na balkonie. By\u0142 przecudny wiecz\u00f3r, ciep\u0142y, przepojony „r\u00f3\u017cnowonn\u0105 i r\u00f3\u017cnokolorow\u0105 kwiatow\u0105 symfoni\u0105” – jak
\nkiedy\u015b stwierdzi\u0142a Bo\u017cena b\u0119d\u0105ca w wyj\u0105tkowo romantycznym nastroju.\u00a0To „co\u015b”, co kaza\u0142o mi wyj\u015b\u0107 na balkon, poleci\u0142o mi te\u017c szeroko otworzy\u0107 oczy, by ujrze\u0107 wielkiego psa, kt\u00f3ry zatrzyma\u0142 si\u0119 na chodniku na wprost mnie machaj\u0105c weso\u0142o ogonem, a jego radosne poszczekiwanie przypominaj\u0105ce g\u0142uche dudnienie tam-tam\u00f3w skrzy\u017cowane z rykiem lwa wype\u0142ni\u0142o ca\u0142y ogr\u00f3dek i omal nie zwali\u0142o mnie z n\u00f3g.
\n– B\u0119dziesz ty cicho – powiedzia\u0142am teatralnym szeptem. – Wszystkie dzieci pobudzisz.
\n– Cicho Ga\u0142gan, spok\u00f3j!
\nUs\u0142ysza\u0142am g\u0142os, kt\u00f3ry brzmia\u0142 mi w uszach co noc. W\u0142a\u015bciwie teraz w og\u00f3le przesta\u0142am go s\u0142ysze\u0107, bo serce pocz\u0119\u0142o \u0142omota\u0107 tak mocno, \u017ce zag\u0142usza\u0142o wszystkie inne odg\u0142osy. Dobrze, \u017ce z odleg\u0142o\u015bci nie wida\u0107 by\u0142o rumie\u0144ca, kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 obla\u0142 mnie od g\u0142owy do st\u00f3p. Czu\u0142am, \u017ce moje w\u0142asne cia\u0142o pali mnie jak ogie\u0144, trz\u0119s\u0119 si\u0119 niczym galareta i zaczynam szcz\u0119ka\u0107 z\u0119bami.
\nUspok\u00f3j si\u0119 idiotko, mrucza\u0142am do siebie, natychmiast si\u0119 uspok\u00f3j!
\n– Dobry wiecz\u00f3r Marianno – Herbert stan\u0105\u0142 obok Ga\u0142gana. – Witaj po wakacjach. Wyjdziesz z Alf\u0105 na spacer?
\n– Dobry wiecz\u00f3r Herbercie – powiedzia\u0142am cicho, zbyt cicho, bo jaka\u015b kula tkwi\u0105ca ni st\u0105d ni zow\u0105d w moim gardle sprawi\u0142a, \u017ce z
\ntrudno\u015bci\u0105 wydoby\u0142am z siebie g\u0142os. – Nie mog\u0119 w tej chwili, mam ciasto w piekarniku. Ale mo\u017ce ty wejdziesz na chwil\u0119? Za pi\u0119tna\u015bcie minut powinno by\u0107 gotowe i b\u0119d\u0119 wolna.
\nTak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce jeszcze nigdy u mnie nie by\u0142. Z zewn\u0105trz wszystko wygl\u0105da\u0142o na zwyk\u0142\u0105 „psi\u0105” znajomo\u015b\u0107. Kt\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142by przypuszcza\u0107, \u017ce jego \u015blady na trawie by\u0142y dla mnie cenniejsze od wszystkich skarb\u00f3w \u015bwiata, a powietrze, kt\u00f3rym oddycha\u0142, stawa\u0142o si\u0119 \u015bwietliste i
\nprzezroczyste niczym kryszta\u0142? Komu przysz\u0142oby do g\u0142owy, \u017ce p\u0142aka\u0142am z t\u0119sknoty za jego g\u0142osem i widokiem, a g\u0142ow\u0119 \u015bciska\u0142am obiema
\nr\u0119kami, \u017ceby nie p\u0119k\u0142a i wo\u0142a\u0142am w duszy: Herbercie kochany, najdro\u017cszy, jedyny, t\u0119skni\u0119 za tob\u0105, za tob\u0105 jednym na ca\u0142ym bo\u017cym \u015bwiecie, chc\u0119 ci\u0119 widzie\u0107, czu\u0107 przy sobie, by\u0107 z tob\u0105 , raz jeden by\u0107 z tob\u0105 a potem niech si\u0119 wali \u015bwiat. Kocham ci\u0119, dostaj\u0119 ob\u0142\u0119du z mi\u0142o\u015bci i nie wytrzymam, rzuc\u0119 si\u0119 na ciebie na ulicy, zobaczysz… Wariatka…
\n– W\u0142a\u015bciwie, dlaczego nie? – zapyta\u0142 nie maj\u0105c poj\u0119cia co si\u0119 ze mn\u0105 dzieje.
\nPo chwili stali z Ga\u0142ganem w przedpokoju witani przez Alfuni\u0119 i Kuleczk\u0119.
\n– \u0141adnie tu – rozgl\u0105da\u0142 si\u0119. – Masz du\u017co zieleni, to lubi\u0119. Bardzo mi si\u0119 podobaj\u0105 drewniane p\u00f3\u0142eczki na \u015bcianach zamiast rega\u0142\u00f3w. Dobrze\u00a0zabudowa\u0142a\u015b przedpok\u00f3j wykorzystuj\u0105c ka\u017cdy kawa\u0142ek miejsca. Moje gratulacje.
\n– Usi\u0105d\u017a, prosz\u0119, gdzie wolisz, na naro\u017cniku czy na fotelu – zaprasza\u0142am drogiego mi go\u015bcia. – Nie! Na tamtym nie siadaj, on si\u0119 rozpada,
\ntylko zwierzaki mog\u0105 tam siedzie\u0107.
\nSchwyci\u0142am go za r\u0119k\u0119, by nie zd\u0105\u017cy\u0142 usi\u0105\u015b\u0107.
\n– Tym razem ty uratowa\u0142a\u015b mi \u017cycie – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 nakrywaj\u0105c swoj\u0105 d\u0142oni\u0105 moj\u0105 d\u0142o\u0144. – Czy wyobra\u017casz sobie, jak \u017ca\u0142o\u015bnie wygl\u0105da\u0142bym siedz\u0105c na pod\u0142odze w\u015br\u00f3d szcz\u0105tk\u00f3w po\u0142amanego fotela?
\n– Z guzem na g\u0142owie wielko\u015bci co najmniej \u015bliwki – uzupe\u0142ni\u0142am obraz.
\nRoze\u015bmiali\u015bmy si\u0119 oboje. \u015amiech zlikwidowa\u0142 napi\u0119cie i mog\u0142am zachowywa\u0107 si\u0119 normalnie.
\n– Mo\u017ce napijesz si\u0119 herbaty? – zaproponowa\u0142am.
\n– Z przyjemno\u015bci\u0105 napij\u0119 si\u0119 herbaty, kt\u00f3rej sam nie musz\u0119 parzy\u0107 – odpowiedzia\u0142.
\n– Ju\u017c gdzie\u015b to s\u0142ysza\u0142am – spojrza\u0142am mu w oczy. – powiedz jak to jest, \u017ce cz\u0119sto mamy identyczne my\u015bli i wypowiadamy je w tym samym
\nmomencie?
\n– Wiesz, sam si\u0119 nad tym zastanawiam – zn\u00f3w u\u015bmiech, od kt\u00f3rego dostaj\u0119 za\u0107mienia umys\u0142u.
\n– Poczekaj, woda si\u0119 gotuje, przynios\u0119 herbat\u0119 – uciek\u0142am do kuchni, \u017ceby och\u0142on\u0105\u0107.
\nWr\u00f3ci\u0142am z tack\u0105, na kt\u00f3rej zmie\u015bci\u0142y si\u0119 dwie fili\u017canki herbaty, cukierniczka i talerzyk z sernikiem.
\n– A to niespodzianka! – zawo\u0142a\u0142 zachwycony. – Sk\u0105d wiedzia\u0142a\u015b, \u017ce przepadam za sernikiem?
\n– Wcale nie wiedzia\u0142am, sama go uwielbiam.
\nBo\u017cenka podsumowa\u0142aby, \u017ce to wida\u0107. Ale Bo\u017cenki nie by\u0142o i mog\u0142am je\u015b\u0107 bez ogl\u0105dania si\u0119 na czyjekolwiek komentarze. To znaczy
\nmog\u0142abym, gdybym zdo\u0142a\u0142a cokolwiek prze\u0142kn\u0105\u0107 poza herbat\u0105, kt\u00f3rej nie trzeba gry\u017a\u0107 przed po\u0142kni\u0119ciem. Zachwycona patrzy\u0142am na Herberta zajadaj\u0105cego ze smakiem.
\n– W piecyku te\u017c masz sernik? – spyta\u0142.
\n– Nie, szarlotk\u0119.
\n– Je\u015bli jest tak samo wspania\u0142a jak ten sernik, to… – zastanowi\u0142 si\u0119 chwil\u0119, – …to spe\u0142ni\u0119 twoje trzy \u017cyczenia.
\n– Nic prostszego jak spr\u00f3bowa\u0107. Zapraszam ci\u0119 wi\u0119c na szarlotk\u0119.
\n– Zastan\u00f3w si\u0119 co robisz. Ostrzegam lojalnie, \u017ce ze mnie straszny \u0142asuch.
\n– Powiedzia\u0142am i nie cofn\u0119. Tylko nie zapomnij, \u017ce moje Szkraby s\u0105 w stanie po\u017cre\u0107 wszystko w b\u0142yskawicznym tempie i dla ciebie mo\u017ce nie zosta\u0107 ani okruszyna.
\nBy\u0142a to godzina jak z bajki, jak ze snu. Siedzieli\u015bmy obok siebie, rozmawiali\u015bmy o wakacjach, o jego podr\u00f3\u017cach, a nasze oczy spotyka\u0142y si\u0119 co chwil\u0119, m\u00f3wi\u0142y to, czego usta jeszcze nie by\u0142y w stanie wypowiedzie\u0107, r\u0119ce przypadkiem na siebie trafia\u0142y przyci\u0105gane wzajemnym ciep\u0142em, leciutko dr\u017c\u0105ce, spragnione swego dotyku.
\nWtem zadzwoni\u0142 domofon niczym g\u0142os tr\u0105b na s\u0105d ostateczny. Zerwa\u0142y si\u0119 zwierzaki drzemi\u0105ce zgodnie obok siebie. Kuleczka miaukn\u0119\u0142a i czmychn\u0119\u0142a do \u0142azienki, sk\u0105d wystawi\u0142a tr\u00f3jk\u0105tn\u0105 mordk\u0119, aby lepiej widzie\u0107, kto idzie. Alfa i Ga\u0142gan rozszczeka\u0142y si\u0119 straszliwie a mnie o ma\u0142o nag\u0142a krew nie zala\u0142a. Ze z\u0142o\u015bci.
\nTakie ju\u017c to moje szcz\u0119\u015bcie. Kogo diabli nios\u0105? Podnios\u0142am s\u0142uchawk\u0119.
\n– Czego? – warkn\u0119\u0142am.
\n– Nie czego, tylko kogo – us\u0142ysza\u0142am g\u0142os Bo\u017cenki.
\n– Co kogo?
\n– Powinna\u015b spyta\u0107: kogo tu bogi prowadz\u0105. Nie uwa\u017casz, \u017ce mog\u0142aby\u015b si\u0119 troch\u0119 grzeczniej odzywa\u0107?
\n– A czego tu szukasz? Mia\u0142o ci\u0119 nie by\u0107 ca\u0142y tydzie\u0144, wi\u0119c czemu si\u0119 szwendasz po nocy i przeszkadzasz porz\u0105dnym ludziom?
\n– Nie gderaj tylko otw\u00f3rz, bo zapomnia\u0142am kluczy. I daj mi moje w\u0142asne klucze wisz\u0105ce u ciebie na wieszaczku.
\n– Po co ju\u017c wr\u00f3ci\u0142a\u015b? Jeszcze nie min\u0105\u0142 tydzie\u0144 – upiera\u0142am si\u0119.
\n– Idiotka – zniecierpliwi\u0142a si\u0119 moja s\u0105siadka. – Otw\u00f3rz wreszcie. Zg\u0142upia\u0142a\u015b ju\u017c do reszty, czy co? Ciotka przyjecha\u0142a do mamy i zostanie na d\u0142u\u017cej, b\u0119dzie z ni\u0105 wi\u0119c mog\u0142am wr\u00f3ci\u0107. Otwierasz czy nie?!
\n– Ju\u017c, ju\u017c – nacisn\u0119\u0142am przycisk.
\nZabrz\u0119cza\u0142 automat, trzasn\u0119\u0142y drzwi.
\n– Nie musisz trzaska\u0107 drzwiami o tak p\u00f3\u017anej porze – zauwa\u017cy\u0142am jadowicie, podaj\u0105c klucze od mieszkania.
\nW\u015bciek\u0142a by\u0142am za przerwanie cudownej chwili. Mo\u017ce ju\u017c nigdy nie uda mi si\u0119 prze\u017cy\u0107 czego\u015b podobnego. A tymczasem Herbert dusi\u0142 si\u0119 ze \u015bmiechu na balkonie, tak go rozweseli\u0142a nasza rozmowa.
\n– Jeste\u015bcie niezr\u00f3wnane – wybe\u0142kota\u0142 pr\u00f3buj\u0105c spowa\u017cnie\u0107.
\nUkroi\u0142am s\u0142uszny kawa\u0142 ciep\u0142ej szarlotki i kaza\u0142am mu zabra\u0107 do domu, przed czym si\u0119 zreszt\u0105 nie broni\u0142. D\u0142ugo jeszcze spacerowali\u015bmy z
\npsami po osiedlu a\u017c wreszcie spojrza\u0142am na zegarek: by\u0142a dwudziesta trzecia czterdzie\u015bci trzy.
\n– O rany, jak p\u00f3\u017ano – z\u0142apa\u0142am si\u0119 za g\u0142ow\u0119. – A ja musz\u0119 rano by\u0107 w pracy!
\nUsn\u0119\u0142am dopiero nad ranem. W stanie p\u00f3\u0142snu – p\u00f3\u0142jawy przewraca\u0142am si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku z boku na bok, nie mog\u0142am usn\u0105\u0107, prze\u017cywa\u0142am ca\u0142\u0105
\nsytuacj\u0119 od pocz\u0105tku. Widzia\u0142am Herberta chodz\u0105cego po pokoju, s\u0142ysza\u0142am go. Ale, co za pech, kiedy zbli\u017ca\u0142 si\u0119 do mnie – za ka\u017cdym razem budzi\u0142am si\u0119 i nie mog\u0142am wej\u015b\u0107 w dalszy ci\u0105g snu. Zaczyna\u0142 si\u0119 od pocz\u0105tku, by zn\u00f3w si\u0119 przerwa\u0107 w najciekawszym momencie. Jak pech, to pech…<\/p>\n
18.04.2017<\/p>\n