Przyszed\u0142 czas, \u017ce El\u017cbieta mog\u0142a sobie urz\u0105dzi\u0107 sypialni\u0119. I urz\u0105dzi\u0142a. Czu\u0142a satysfakcj\u0119 jakby chcia\u0142a Mirkowi udowodni\u0107, \u017ce zmieni\u0142a w domu absolutnie wszystko i \u015blad po nim nie pozosta\u0142. By\u0142a zmuszona dwa razy si\u0119 z nim spotka\u0107 w niedu\u017cym odst\u0119pie czasowym i bardzo to prze\u017cy\u0142a. To znaczy prze\u017cywa\u0142a dop\u00f3ki nie stan\u0119\u0142a z nim twarz\u0105 w twarz, wtedy przesta\u0142a. U\u015bwiadomi\u0142a sobie, \u017ce jest absolutnie spokojna, oboj\u0119tna na obecno\u015b\u0107 by\u0142ego m\u0119\u017ca, \u017ce on nie ma na ni\u0105 \u017cadnego wp\u0142ywu i nie robi na niej jakiegokolwiek wra\u017cenia. Odetchn\u0119\u0142a z ulg\u0105. By\u0142a ju\u017c naprawd\u0119 zupe\u0142nie innym cz\u0142owiekiem.<\/p>\n
Okazj\u0105 do spotkania sta\u0142o si\u0119 zawarcie ma\u0142\u017ce\u0144stw przez Roberta i Rafa\u0142a. Obaj zaprosili ojca na swoje \u015bluby i musia\u0142a uszanowa\u0107 ich decyzj\u0119.<\/p>\n
Ch\u0142opcy wsp\u00f3lnie z ma\u0142\u017conkami doczekali si\u0119 wreszcie odebrania kluczy od upragnionych mieszka\u0144, przewie\u017ali swoje rzeczy uwalniaj\u0105c matce ostatni pok\u00f3j, w kt\u00f3rym mog\u0142a urz\u0105dzi\u0107 wymarzon\u0105 sypialni\u0119. W\u0142a\u015bnie w niej siedzia\u0142a, w swojej nowej, pi\u0119knej sypialni, w kt\u00f3rej przewa\u017ca\u0142 zielony kolor. Postawi\u0142a na stoliczku nowy telewizor, stary zostawi\u0142a w du\u017cym pokoju ochrzczonym teraz szumnie salonem. Stwierdzi\u0142a, \u017ce musi mie\u0107 wygod\u0119 na stare lata i mo\u017cliwo\u015b\u0107 wygodnego ogl\u0105dania programu z \u0142\u00f3\u017cka.<\/p>\n
Do pokoiku wpad\u0142a Beta pr\u00f3buj\u0105c z\u0142apa\u0107 much\u0119. Wskoczy\u0142a za ni\u0105 na \u0142\u00f3\u017cko, z \u0142\u00f3\u017cka na fotel, z fotela chcia\u0142a na \u015bcian\u0119, ale jej si\u0119 nie uda\u0142o. Fotel z hukiem na \u015bcian\u0119 polecia\u0142, suczka od \u015bciany si\u0119 odbi\u0142a, a mucha nic. Jak siedzia\u0142a tak siedzia\u0142a dalej, nawet nie odfrun\u0119\u0142a.<\/p>\n
– M\u0105dra ty jeste\u015b? \u2013 spyta\u0142a Ela podnosz\u0105c fotel. \u2013 Dopiero sko\u0144czy\u0142am remont, a ty mi chcesz od razu \u015bciany porozwala\u0107?<\/p>\n
Rozmasowa\u0142a suczce \u0142ebek, mi\u0119\u015bnie przykr\u0119gos\u0142upowe na wszelki wypadek te\u017c. Nie stwierdzi\u0142a uszkodze\u0144, bo Beta otrz\u0105sn\u0105wszy si\u0119 z niecierpliwo\u015bci\u0105, zn\u00f3w intensywnie szuka\u0142a muchy.<\/p>\n
Rozleg\u0142 si\u0119 d\u017awi\u0119k telefonu. Teresa zadzwoni\u0142a z informacj\u0105, \u017ce ich wsp\u00f3lna ksi\u0105\u017cka jest gotowa i zaproponowa\u0142a\u00a0 zorganizowanie wieczoru autorskiego \u00a0w \u201eFili\u017cance\u201d. Elka od\u0142o\u017cy\u0142a kom\u00f3rk\u0119 oszo\u0142omiona nieco. Co prawda kiedy\u015b kilka swoich \u201edzie\u0142\u201d wystawia\u0142a wraz z innymi nauczycielami plastyki lecz by\u0142a to zupe\u0142nie inna historia. Wtedy przysz\u0142o grono znajomych, z kt\u00f3rych ka\u017cdy prezentowa\u0142 swoje prace, przyby\u0142y ich rodziny i przyjaciele. Ale teraz? P\u00f3jdzie w \u015bwiat ksi\u0105\u017cka z jej ilustracjami. Trafi do ksi\u0119gar\u0144, bibliotek, mo\u017ce nawet znajdzie si\u0119 w jej dawnej szkole? Oczyma wyobra\u017ani zobaczy\u0142a jak Larwa bierze ksi\u0105\u017ck\u0119 do r\u0119ki, podziwia rysunki, potem spogl\u0105da na nazwisko ilustratorki i… musi j\u0105 wzi\u0105\u0107 jasna cholera wi\u0119c pada z w\u015bciek\u0142o\u015bci w pokoju nauczycielskim. Wzywaj\u0105 pogotowie, ale w mie\u015bcie s\u0105 du\u017ce korki, karetka wcale si\u0119 nie spieszy, jedzie pomalutku\u2026<\/p>\n
O matko, j\u0119kn\u0119\u0142a zachwycona a jej dusza poczu\u0142a si\u0119 usatysfakcjonowana obrazem i napawa\u0142a si\u0119 przez chwil\u0119 poczuciem dokonanej zemsty. Zemsta jest rozkosz\u0105 bog\u00f3w\u2026. El\u017cbieta jednak\u017ce bogini\u0105 nie by\u0142a tote\u017c wr\u00f3ci\u0142a do rzeczywisto\u015bci z lekkim niesmakiem. Tfu, \u017ceby mnie ta Larwa nawet w moich w\u0142asnych my\u015blach prze\u015bladowa\u0142a, obruszy\u0142a si\u0119, to jest nie do wytrzymania. \u00a0Postanowi\u0142a zacz\u0105\u0107 my\u015ble\u0107 o przyjemniejszych sprawach, na przyk\u0142ad w co si\u0119 ubra\u0107. O w\u0142a\u015bnie, o tym trzeba pomy\u015ble\u0107\u2026 o matko jedyna, b\u0119d\u0105 si\u0119 na mnie patrze\u0107? Nie chc\u0119, niech si\u0119 patrz\u0105 na Teres\u0119, ja si\u0119 gdzie\u015b musz\u0119 schowa\u0107! A jakby Larwa przysz\u0142a i si\u0119 patrzy\u0142a? No to przecie\u017c musia\u0142abym wytrzyma\u0107 i jeszcze pokaza\u0107, \u017ce mam wszystko gdzie\u015b i wcale si\u0119 nie denerwuj\u0119 i nie boj\u0119 si\u0119, nic a nic\u2026 Rany koguta, umr\u0119 ze strachu! Telefon, gdzie mam telefon? Gdzie, do diaska, go znowu wsadzi\u0142am, jest.<\/p>\n
– Ka\u015bka? S\u0142uchaj, ja si\u0119 boj\u0119!<\/p>\n
– Co ty do mnie m\u00f3wisz? \u2013 zdziwi\u0142a si\u0119 Kasia. \u2013 Kogo si\u0119 boisz?<\/p>\n
– Nie kogo tylko czego.<\/p>\n
– No to czego? I gdzie?<\/p>\n
– Jak to gdzie? \u2013 zdziwi\u0142a si\u0119 z kolei Ela. \u2013 Wsz\u0119dzie si\u0119 boj\u0119.<\/p>\n
– Rany boskie, na mani\u0119 prze\u015bladowcz\u0105 nagle zapad\u0142a\u015b czy jak?<\/p>\n
– G\u0142upia, w ka\u017cdej kom\u00f3rce si\u0119 boj\u0119, no, wsz\u0119dzie, rozumiesz?<\/p>\n
– Aa, takie wsz\u0119dzie. Ale dlaczego?<\/p>\n
– Bo si\u0119 b\u0119d\u0105 na mnie gapi\u0107.<\/p>\n
– Kto?<\/p>\n
– Wszyscy!<\/p>\n
– Rany boskie! Jacy wszyscy? Kobieto! Miliardy ludzi na ziemi, jakie\u015b siedem tych miliard\u00f3w czy ile\u015b? Mo\u017ce jeszcze ufoludki z kosmosu, co? Zwariowa\u0142a\u015b ze szcz\u0119tem?<\/p>\n
– Durna, a\u017c tyle nie przyjdzie, przecie\u017c nie zmieszcz\u0105 si\u0119 w \u201eFili\u017cance\u201d.<\/p>\n
– Aha, ty o tym. Nie mog\u0142a\u015b od pocz\u0105tku po ludzku powiedzie\u0107 o co ci chodzi?<\/p>\n
– Teresa zadzwoni\u0142a, \u017ce to ju\u017c, lada chwila i si\u0119 zestresowa\u0142am.<\/p>\n
– \u00a0Czym? Gdybym ja si\u0119 zestracha\u0142a, to by\u0142oby zrozumia\u0142e, bo od zawsze umieram z przera\u017cenia przed publicznym odezwaniem si\u0119. Ale ty? Przecie\u017c ca\u0142e \u017cycie wyst\u0119powa\u0142a\u015b przed lud\u017ami, ma\u0142ymi podczas lekcji i du\u017cymi na zebraniach. I czym si\u0119 masz stresowa\u0107?<\/p>\n
– Oo, jakby tak podej\u015b\u0107 do sprawy\u2026 No, to zupe\u0142nie inna historia!<\/p>\n
– Ty, Elcia, jeste\u015b przyzwyczajona do gadania. Ja nie, za \u017cadne skarby \u015bwiata! Trac\u0119 g\u0142ow\u0119 i pami\u0119\u0107 natychmiast, kiedy kto\u015b nagle mnie o co\u015b zapyta. Wtedy nawet nie wiem jak si\u0119 nazywam i gdzie mieszkam. Zawsze tak mia\u0142am, od dziecka, nie teraz, \u017ceby zaraz Alzheimer, bo dziedziczny\u2026 Wyobra\u017a sobie, \u017ce prowadzisz lekcj\u0119 w najstarszej klasie albo zebranie z rodzicami.<\/p>\n
– Katarynko! Jeste\u015b genialna \u2013 ucieszy\u0142a si\u0119 Ela.<\/p>\n
– W g\u0142\u0119bi duszy zawsze o tym wiedzia\u0142am \u2013 odpowiedzia\u0142a skromnie Kasia. \u2013 Ale mi\u0142o jest us\u0142ysze\u0107 potwierdzenie z czyich\u015b ust.<\/p>\n
29.06.2018<\/p>\n